யாரோ ஒருவன்? 49

ஜெய்ராம் திகைப்புடன் கேட்டான். ”அந்தப் பாம்புகள் ஆசிரமத்தில் மற்றவர்களை எந்தத் தொந்திரவும் செய்யாதா?”

கிழவர் சொன்னார். “ஆரம்பத்தில் நாங்கள் எல்லாரும் நிறையவே பயந்தோம். பாம்புகளுக்கு அவன் நண்பனாய் இருக்கலாம். ஆனா மத்தவங்களையும் அந்தப் பாம்புகள் அப்படியே பார்க்குமா என்னங்கற சந்தேகம் எங்களுக்கு இருந்துச்சு. ஆனா மகராஜ் சொல்வார். ‘நீங்க அதை ஒன்னும் பண்ணாத வரை அதுவும் உங்களை ஒன்னும் பண்ணாது. அதுக்கு நான் உத்தரவாதம் தர்றேன்.” அவர் சொன்ன மாதிரியே அதெல்லாம் எங்களை ஒன்னும் பண்ணாது. சில சமயங்கள்ல அது எங்க பக்கத்துலயும் வந்துடறதுண்டு. அப்ப எல்லாம் நாங்க அலறுவோம். மகராஜ் ஒரு மாதிரி விசிலடிப்பார். அப்படியே அந்தப் பாம்புக நின்னுடும். திரும்பி அவர் கிட்டயே போயிடும்... அந்த அளவுக்கு அவருக்கு அந்தப் பாம்புக மேல கட்டுப்பாடு இருந்துச்சு.”

”சுவாமிஜி கிட்டயும் அந்தப் பாம்புகள் போகுமா? மகராஜ் மாதிரியே சுவாமிஜியும் அந்தப் பாம்புகள் மேல கட்டுப்பாடு வெச்சிருந்தாரா?”

“சுவாமிஜி அந்த அளவு கட்டுப்பாடு வெச்சிருந்ததை நாங்க பார்க்கல. ஆனா பாம்பு அவர் பக்கத்துல போனா அவர் எங்க மாதிரி பயப்பட மாட்டார். எந்தப் பயமும் இல்லாமல் அவர் பாட்டுக்கு அவர் வேலையைப் பார்த்துட்டு இருப்பார். அது திரும்பி வந்துடும். மகராஜ் மேலன்னா அது ஏறி விளையாடும். அந்த வேலையை அது சுவாமிஜி கிட்ட செஞ்சதில்லை...”

“மகராஜ் ஊமை அல்லங்கறதை நீங்க எப்ப தெரிஞ்சுகிட்டீங்க?”

“ராத்திரி தூக்கத்துல பேசற பழக்கம் மகராஜ் கிட்ட இருந்துச்சு. சில நாள் பேச மட்டும் செய்வார். சில நாள் பேசி அழவும் செய்வார். அப்ப தான் அவர் பிறவி ஊமை அல்லன்னு புரிஞ்சுகிட்டோம்...”

ஜெய்ராம் ஆர்வத்துடன் கேட்டான். “தூக்கத்துல என்ன மாதிரியெல்லாம் பேசுவார்?”

கிழவர் இரண்டு கைகளையும் விரித்துச் சொன்னார். “அவர் பேசறதே புரியாது. எங்களுக்குச் சுத்தமா புரியாத பாஷைல பேசுவார்.”

“அது எந்த பாஷை தெரியுமா?”

“தெரியலை. எனக்கு ஹிந்தியும், பஹாரியும் தான் தெரியும். வேறெந்த பாஷையும் தெரியாது. நேபாளி பாஷையும், பஞ்சாபி பாஷையும் புரியா விட்டாலும் பேசறது அந்த பாஷைகள்னாவது தெரியும். ஆனால் மகராஜ் தூக்கத்துல பேசின பாஷை எந்தப் பாஷைன்னே தெரியலை. அதை நான் கேட்டதே இல்லை.”

“அந்தப் பாஷை சுவாமிஜிக்குத் தெரிஞ்சிருந்த பாஷையா?”

“அப்படின்னு தான் நினைக்கிறேன். ஆனா ஒன்னு. சுவாமிஜிக்கு பாஷைகள் தெரியணும்கிறதே இல்லை. நீங்க சொல்றத முகத்தைப் பார்த்தே புரிஞ்சுக்கற திவ்ய சக்தி சுவாமிஜி கிட்ட இருந்துச்சு... மகராஜ் சுவாமிஜியோட அறையில தான் படுப்பார். சுவாமிஜி மரக்கட்டில்ல படுத்துக்குவார். மகராஜ் கீழே பாய் போய் போட்டுப் படுத்துக்குவார். சில சமயத்துல மகராஜ் தூக்கத்திலே எழுந்து உட்கார்ந்து எதோ எல்லாம் பேசிட்டிருப்பார். சுவாமி முழிச்சுட்டு அவர் சொல்றதை எல்லாம் கேட்டுகிட்டே இருப்பார். சில சமயம் மகராஜ் சுவாமிஜி மடில தலை வெச்சுட்டு அழறதும் உண்டு. சுவாமி இரக்கத்தோட அவரைக் கனிவாய் பார்ப்பார்....”

ஜெய்ராம் கேட்டான். “அவர் அந்த நேரத்துல ஆறுதல் வார்த்தை எதாவது சொல்வாரா?”

‘ஊஹூம். சுவாமிஜி வாயே திறக்க மாட்டார். மகராஜ் சொல்றதை எல்லாம் கேட்டுக்கறதோட சரி. கொஞ்ச நேரத்துல மகராஜ் மறுபடியும் பாய்ல படுத்துத் தூங்க ஆரம்பிச்சிடுவார்.... சுவாமிஜி எதோ யோசனையா முழிச்சுகிட்டே கொஞ்ச நேரம் அப்படியே உட்கார்ந்திருப்பார். அவர் மகராஜ் பத்தி தான் யோசிப்பார்னு என்னோட அபிப்பிராயம்..... காலைல எழுந்தபிறகு மகராஜ் சாதாரணமாவே இருப்பார். எதுவும் பேச மாட்டார். எதாவது சொல்ல இருந்தாலும் சைகைல தான் சொல்வார்.”

ஜெய்ராம் கேட்டான். “இது தினமும் நடக்குமா? இல்லை எப்பவாவது சில நாள் தானா?”

“ஆரம்பத்துல நாலைஞ்சு மாசத்துக்கு ஒரு தடவையாவது இப்படி நடக்கும். அப்புறம் போகப் போக வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை தான் அப்படி ஆகும்....”

“இது சுவாமிஜி இறந்த வரைக்கும் தொடர்ந்துதா?”

”ஆமா. கடைசியாய் சுவாமிஜி சமாதியடையறதுக்கு ஒரு  மாசத்துக்கு முன்னாடி ஒரு நாள் மகராஜ் தூக்கத்துல ஏதோ கனவு வந்த மாதிரி எழுந்து என்னென்னவோ சொல்லி அழுதார். எப்பவும் அழுகறதையும் விட அதிகமாய் அழுதார். சுவாமிஜி அன்னைக்கு ராத்திரி தூங்கல. என்னவோ யோசிச்சுகிட்டே இருந்தார். மறுநாள் காலைல மகராஜையும் கூப்பிட்டுகிட்டு பக்கத்துக் காட்டுக்குத் தவம் பண்ணப் போயிட்டார்....”

“இந்த மாதிரி தவம் பண்ணப் போறதுன்னா எத்தனை காலம் பண்ணுவார்.?”

“பொதுவாய் அவர் தவம்னா 21 நாள், 48 நாள்,  108 நாள்னு ஒரு கணக்கிருக்கும். போக வர நாலஞ்சு நாள் சேர்ந்துக்கும். ஒவ்வொரு தடவை ஒவ்வொரு காலத்தை எடுத்துக்குவார்”

“கடைசியாய் போனப்ப எவ்வளவு நாள்?”

“சரியாய் பதினஞ்சு நாள்ல திரும்பி வந்துட்டார். ஏன்னு தெரியல. திரும்பி வர்றப்ப ரெண்டு பேரு கிட்டயும் நிறைய மாற்றம் தெரிஞ்சுது. சுவாமிஜி தளர்ந்திருந்தார். மகராஜ் சக்தி கூடினவராய் இருந்ததைப் பார்க்க முடிஞ்சுது. முகத்திலயும் தெளிவு கூடியிருந்துச்சு. யாரோ ஒரு புது ஆளைப் பார்க்கற மாதிரி இருந்தது. முகத்தில தெரிஞ்ச குழந்தைத்தனம் காணோம். எல்லார் கிட்டயும் பேசவும் ஆரம்பிச்சார். சுவாமிஜி தன் கடைசி காலம் வந்துட்டதை உணர்ந்து அவரோட எல்லா சக்தியையும் மகராஜுக்கு மாத்திட்ட மாதிரி பிறகு தோணுச்சு. அருள் வாக்கு கேட்க வந்தவங்களுக்குக் கூட சுவாமிஜி அவராய் எதுவும் சொல்லாமல் மகராஜ் கிட்ட சொல்லச் சொல்லிட்டார்....”

“மகராஜ் தியானம் தவம் எல்லாம் செய்வாரா?”

“ஆரம்பங்கள்ல இல்லை. ஆனால் கடைசியாய் சுவாமிஜி கூடக் காட்டுக்குப் போயிட்டு வந்த பிறகு மாற்றங்கள்னு சொன்னேனே அதுல இதுவும் ஒரு மாற்றம் தான். இரவு நேரங்கள்ல அல்லது அதிகாலை நேரங்கள்ல தியானத்துல அவர் உட்கார்றதைப் பார்த்திருக்கேன். தூரத்துல சுவாமிஜி உட்கார்ந்து அவரையே பார்த்துட்டுருப்பார்.  அந்தப் பார்வையை ஒரு தகப்பனோட பார்வையாய் நான் உணர்ந்தேன். இப்பவும் அந்தக் காட்சி என் கண் முன்னாடி நிக்குது.... அவர் சமாதியாகிறதுக்கு நாலு நாள் முன்னாடி ராத்திரி நிறைய நேரம் அவர் மகராஜ் கிட்ட பேசிகிட்டிருந்தார்... அது தான் அவர் கடைசியாய் பேசினது.”

“என்ன பேசினார்னு கவனிச்சீங்களா?”

“இல்லை. மெல்ல தான் பேசிகிட்டாங்க. அதுக்கப்பறம் சுவாமிஜி யார் கிட்டயும் பேசல. சாப்பிடல. தண்ணி கூடக் குடிக்கல. தியானத்துல உட்கார்ந்தவர் பிறகு உயிரோட எழுந்திருக்கல. அவர் சமாதியடைஞ்ச அன்னைக்கு மகராஜ் அழுத அழுகையை நான் என் வாழ்க்கைல யார் அழுதும் பார்த்ததில்லை. அதைப் பார்த்து கலங்காத கண் இல்லை...”

சொல்லும் போதே கிழவரின் கண்கள் ஈரமாயின.

“அதுக்கப்பறம் நான் வேலையை விட்டுட்டேன். முதல்ல மாதிரி என்னால வேலைகளையும் செய்ய முடியலை. ஆசிரமமும் பெரிசாகி வேலைகளும் அதிகமாயிடுச்சு...” கிழவர் சொன்னார்.

ஜெய்ராம் நினைவாகக் கேட்டான். “நீங்க பார்த்த காட்சிகளை வேற யாரும் பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லைன்னு சொன்னீங்க. அது மகராஜ் ராத்திரி எழுந்து பேசினதும் அழுததும் மட்டுமல்லன்னு நினைக்கிறேன். நீங்க வேற என்ன அதிசயமாய் பார்த்தீங்கன்னு சொல்ல முடியுமா?”

கிழவர் சில வினாடிகள் கண்களை மூடிக் கொண்டார். பின் சொன்னார். “மகராஜ் கிட்ட நிறைய நாகரத்தினங்கள் இருக்கு. அதை என் கண்ணால ஒரு நாள் ராத்திரி பார்த்தேன்...”

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

செக்கு மாடாக உழைக்க வேண்டாம்!

மரண கால சூட்சுமங்கள் - கீதை காட்டும் பாதை 43

இல்லுமினாட்டி 119

க்ரிஷ் ஜான் ஸ்மித்துடனும், விஸ்வேஸ்வரய்யாவுடனும் கலந்தாலோசனை செய்யப் போகிறான் என்றதும் விஸ்வம் ஏளனமாக உள்ளுக்குள் சிரித்துக் கொண்டான். அவர்களுடன் கலந்தாலோசித்து என்ன கண்டுபிடிக்கப் போகிறான், அது எந்த வகையில் அவனுக்குப் பயன் தரப்போகிறது என்று தெரியவில்லை. ஜீனியஸ் என்று பலராலும் அழைக்கப்படும் அவன் பல சமயங்களில் அந்தந்த நேரத்திற்கு உதவாத, முக்கியமில்லாத ஆராய்ச்சி வேலைகளில் முட்டாள்தனமாக ஈடுபடுகிறான் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. ஆனால் உடனேயே இன்னொரு எண்ணமும் தோன்றியது. சென்ற முறை இல்லுமினாட்டி கூட்டத்திற்கு க்ரிஷ் பேச வந்த போது முட்டாளாகத் தான் நினைத்தோம். ஆனால் பேசிப் பேசிக் கடைசியில் கவிழ்த்து விட்டான் என்பதால் இந்தத் தடவை அவனைக் குறைத்து மதிப்பிட்டு விடக்கூடாது என்று விஸ்வம் நினைத்துக் கொண்டான். எது எப்படி இருந்தாலும் அவன் எர்னெஸ்டோவைக் கொல்லும் சமயத்திலும், இல்லுமினாட்டியைக் கைப்பற்றும் நேரத்திலும் க்ரிஷ் இங்கிருக்காமல் இந்தியாவில் இருப்பதே நல்லது. அதற்கு உடனே ஏற்பாடு செய்து விட வேண்டும் என்று விஸ்வம் எண்ணிக் கொண்டான்.

சாலமனிடம் விஸ்வம் சொன்னான். “எனக்கு வாஷிங்டனில் எர்னெஸ்டோவின் பங்களாவுக்கு அருகில் உள்ள ஏதாவது ஒரு சாதாரண ஓட்டலில் அறை ஒன்று ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்”

சாலமன் தலையசைத்துச் சொன்னார். “நீங்கள் கேட்ட விவரங்களுடன்  ஓட்டலில் பதிவு செய்த விவரங்களையும் அனுப்பி வைக்கிறேன்”

நன்றி தெரிவித்த விஸ்வத்திடம் அவர் விடைபெற்றுக் கொண்டார். அவர் சர்ச் வாசலைத் தாண்டிய கணமே மெழுகுவர்த்தி அணைக்கப்பட்டது. அவர் போனவுடன் அபிப்பிராயம் கேட்க ஜிப்ஸி அங்கே இருக்கவில்லை. இப்படி அடிக்கடி எங்கே செல்கிறானோ தெரியவில்லை. அன்று வாஷிங்டன் போக டிக்கெட்டுக்கு ஏற்பாடு செய்யச் சொல்லட்டுமா என்று கேட்ட போதும் அவன் தேவையில்லை, வந்து கொள்கிறேன் என்று அவன் சொன்னது நினைவு வந்தது. டிக்கெட் செய்யச் சொன்னால் பெயர் மற்றும் மற்ற விவரங்கள் சொல்ல வேண்டி வரும் என்று நினைத்துத் தவிர்த்து விட்டான் போல் இருக்கிறது. இதையெல்லாம் பார்க்கையில் அவன் மனிதன் அல்ல என்பது விஸ்வத்துக்கு மறுபடியும் உறுதி ஆகியது. விஸ்வத்துக்கு அவன் இவ்வளவு ஏன் உதவுகிறான், இனி எவ்வளவு தூரம் உதவுவான், முடிவில் அவன் பெறப்போகும் இலாபமென்ன என்பது தான் விளங்கவில்லை.  

இன்னும் சில நாட்களில் எல்லாம் தெரிந்து விடும் என்று எண்ணியவனாக விஸ்வம் மனதை ஆக வேண்டிய விஷயங்களுக்குத் திருப்பினான். எர்னெஸ்டோவை எப்படிக் கொல்லப் போகிறோம் என்பதை அவன் சாலமனிடம் கேட்டிருந்த தகவல்கள் வந்த பிறகு தான் அதை வைத்துத் தீர்மானிக்கப் போகிறான். அதற்குப் பின் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று இப்போது யோசித்தான். என்ன செய்வதானாலும் க்ரிஷ் அந்தச் சமயத்தில் இதில் தலையிட விடக்கூடாது. குடும்பத்தில் ஆபத்து என்றால் ஒழிய அவன் ஒதுங்கியிருக்க மாட்டான், கண்டிப்பாகத் தலையிடுவான்...

ஜிப்ஸியின் குரல் கேட்டது. “சொன்ன வேலைகளை எல்லாம் சாலமன் செய்து கொடுத்து விட்டாரா?”

விஸ்வம் சொன்னான். “செய்து விட்டார். நண்பா எனக்கு ஒரு எண்ணுக்குப் போன் செய்து பேச வேண்டும்...”

ஒன்றுமே சொல்லாமல் ஜிப்ஸி ஒரு அலைபேசியை நீட்டினான். விஸ்வம் வாங்கி நினைவில் இருந்த ஒரு இந்திய அலைபேசி எண்ணை அழுத்தினான். மறுபக்கத்தில் ஹலோ என்றவுடனேயே விஸ்வம் தன் கட்டளைகளைப் பிறப்பித்தான். “ஓ.கே பாஸ்” என்று மறுமுனை சொன்னதும் இணைப்பைத் துண்டித்து விட்டு அவன் பேசிய நபரின் அக்கவுண்டுக்கு இருபது லட்சம் அனுப்பி வைத்தான்.  

பின் சிந்துவுக்கு விஸ்வம் போன் செய்தான்.

சிந்து தன் அலைபேசியில் வெளிநாட்டு அழைப்பு வந்தவுடனேயே அதிர்ந்து இதயத் துடிப்புகள் இடியாக இடிக்க ஆரம்பிக்க எடுத்துப் பேசினாள். “ஹலோ”

விஸ்வம் சொன்னான். “சிந்து நாளை உன் வீட்டுக்கு ஒருவன் ஒரு சிறிய பாட்டில் கொண்டு வந்து தருவான். அதில் விட்டமின் வி இருக்கிறது...”

சிந்து அதிர்ச்சியில் இருந்ததால் அவள் மூளை வேகமாக வேலை செய்யவில்லை. “விட்டமின் வியா?” என்று குழப்பத்துடன் கேட்டாள்.

விஸ்வம் சொன்னான். “விஷம்,,, அதை நீ செவ்வாய்க்கிழமை உதய் சாப்பிடுவதில் கலந்து விட வேண்டும். அதற்குச் சரியாகச் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கா விட்டால் பத்மாவதி சாப்பிடுவதிலும் கூட நீ கலந்து விடலாம். அவர்களுக்குச் சந்தேகம் வராமல் யார் சாப்பிடுவதில் அல்லது குடிப்பதில் கலக்க முடியுமோ கலந்து விட வேண்டும். இது செவ்வாய்க்கிழமை இரவுக்குள் நீ செய்து முடிக்க வேண்டும்....”

சிந்து இதயத்தை ஏதோ ஒரு பெரிய சுமை அழுத்த ஆரம்பித்தது. கஷ்டப்பட்டுத் தான் அவளால் பேச முடிந்தது. “சரி” என்றாள்.

விஸ்வம் சொன்னான். “நான் என் ஆட்களை நிச்சயமான ஆபத்துகளில் எப்போதுமே ஈடுபடுத்த மாட்டேன். அதனால் நீ பயப்பட வேண்டியதில்லை. உன் மேல் எந்தச் சந்தேகமும் யாருக்கும் வராது.  அந்த விஷம் உடனடியாகக் கொன்று விடாது. சில மணி நேரம் கழித்து மயக்கம் வரும். டாக்டர்கள் பரிசோதனை செய்தால் காரணம் விஷமாகத் தெரியாது.  அவர்கள் எல்லா ஸ்கேன்களும் செய்தால் முதலில் கல்லீரல் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டு இருப்பதாகவும் சரி செய்ய முடியாத நிலைமையில் இருப்பதாகவும் சொல்வார்கள். பிறகு சிறுநீரகம் பாதிக்கப்படும். பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மற்ற எல்லா முக்கிய உறுப்புகளும் செயல் இழக்க ஆரம்பிக்கும். என்ன மருந்து கொடுத்தாலும் ஏழு நாட்கள் கழித்து மரணம் நிச்சயம்... நீ அதுவரை அவர்களுடன் அழுது கொண்டு அங்கேயே இரு. ஆள் இறந்தவுடன் சோகத்தோடு நீ ஊரை விட்டுக் கிளம்பி விடு....”

சிந்து சகல பலத்தையும் திரட்டிக் குரலில் நிம்மதி காட்டிச் சொன்னாள். “சந்தேகம் என் மேல் வராவிட்டால் போதும். செய்து விடுகிறேன். செவ்வாய் இரவு சாப்பாட்டில் கலந்தால் போதுமல்லவா?”

அவன் “போதும். ஆனால் அதில் எந்த மாற்றமும் வந்துவிடக்கூடாது.  செவ்வாய் இரவுக்குள் கண்டிப்பாய் செய்யப்பட்டுவிட வேண்டும். ஆள் இறந்த செய்தி அறிவிக்கப்பட்டவுடன் உன் அக்கவுண்டில் மீதி பணம் வந்து சேரும்.” என்று சொல்லி முடித்துக் கொண்டான்.

சிந்து கண்களை மூடிக் கொண்டு சில நிமிடங்கள் அமர்ந்திருந்தாள். சில நாட்களின் சந்தோஷம் முடிவுக்கு வந்து விட்டது....

க்ரிஷ் சொல்லியிருந்தது நினைவுக்கு வந்தது. அவன் அவளையும் காப்பாற்றித் தன் குடும்பத்து ஆட்களையும் காப்பாற்றிக் கொள்வதாகச் சொல்லி இருந்தான்.  சொன்னபடி செய்ய அவனால் எந்த அளவு முடியும் என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை.... ஆனால் கடைசி நம்பிக்கையாய் இருப்பது அவன் மட்டுமே. அதனால் அவள் அவனுக்குப் போன் செய்து விஷயத்தைச் சொன்னாள்.

க்ரிஷ் அவளிடம் விஸ்வம் அழைத்துச் சொன்னதைக் கேட்டுக் கொண்டு பின் தன்னை அழைக்கச் சொல்லியிருந்தானேயொழிய அவள் அழைப்பாள் என்ற முழு நம்பிக்கை அவனுக்கு வந்திருக்கவில்லை. மாற ஆரம்பித்திருப்பவளின் மாற்றம் எந்த அளவில் இருக்கிறது, விஸ்வம் அழைத்தால் க்ரிஷை நம்பிச் சொல்வாளா என்றெல்லாம் அவனுக்கு உறுதியாகச் சொல்ல முடிந்திருக்கவில்லை. அதனால் அவள் அழைத்துச் சொன்னதற்கு அவளுக்கு மனதார நன்றி தெரிவித்து விட்டுச் சொன்னான். “நல்லது சிந்து. என் மேல் நம்பிக்கை வைத்துச் சொன்னதற்கு நன்றி.  நீ சென்னை போய் விடு. நாளைக்கு அவன் ஆள் வந்து அதைத் தரும் போது நீ இருக்க வேண்டும். இது சம்பந்தமாய் உதயிடம் கூட எதுவும் சொல்லாதே. நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்”

”விஸ்வம்...?”

“அவனைப் பொருத்த வரை அவன் சொன்னதை நீ செய்து விட்ட தகவல் போய்ச் சேரும். அதனால் கவலை தேவையில்லை. எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் என் வீட்டில் யாருக்கும் நீ எதையும் தெரிவிக்க வேண்டாம். விஸ்வம் தந்தனுப்பிய விஷத்தை உடனடியாகக் கொட்டி விடு. அது உன்னிடம் இருக்க வேண்டாம்....”

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

யாரோ ஒருவன்? 48

ஜெய்ராம் திகைப்புடன் கேட்டான். “என்ன ரேட்?”

கிழவர் சொன்னார். “ஐம்பதாயிரம்”

அந்தப் பதிலில் அதிர்ந்தது ஜெய்ராம் மட்டுமல்ல, அந்த இளைஞனும் தான் என்பது அந்த இளைஞனின் முகபாவத்திலிருந்தே தெரிந்தது. கிழவனுக்குப் பேராசை என்று ஜெய்ராம் நினைத்தான். நாகராஜ் பற்றிய தகவல்களைச் சேகரித்துத் தர அவன் கல்யாணிடம் ஒரு லட்சத்து இருபதாயிரம் ஆகும் என்று சொல்லியிருந்தான்.  அதற்கு கல்யாணும் சம்மதித்திருந்தான். அதில் போக்குவரத்து தங்கும் செலவு எல்லாம் போக ஜெய்ராமுக்கு ஒரு லட்சம் ரூபாய் தான் தங்கும். அதில் பாதியைக் கேட்கிறான் இந்தக் கிழவன். இந்தப் பழைய ஓட்டுவீட்டில் வேலை வெட்டி எதுவும் இல்லாமல் உட்கார்ந்திருக்கும் இந்தக் கிழவனுக்கு அதிகபட்சமாய் ஐயாயிரம் தான் தரலாம். அதுவே கிழவனுக்குப் பெருந்தொகை என்பது அவன் உடையையும் வீட்டையும், சூழலையும் பார்த்தால் தெரிகிறது....

ஜெய்ராம் சொன்னான். “கேட்கும் தொகை மிக அதிகம்... அதிகபட்சம் ஐந்தாயிரம் தரலாம். அதுவும் நாகராஜ் மகராஜ் பற்றிய எல்லா விவரங்களும் சொல்வதானால்...”

ஐந்தாயிரம் ரூபாய் என்றவுடன் அந்த இளைஞனின் முகம் பிரகாசித்தது. ஆனால் கிழவர் அசரவில்லை. அமைதியாகவே அமர்ந்திருந்தார். ஜெய்ராம் எழுந்து விட்டான். இளைஞன் தந்தையிடம் அவசரமாய் சொன்னான். “அப்பா”.

“நீ சும்மா இரு முட்டாளே” என்று கிழவர் மகனிடம் சொன்னார்.  ஜெய்ராம் காரை நோக்கி இரண்டடி வைத்தான். கிழவர் அவனை அழைத்துப் பேரம் பேசுவார், அல்லது மகனாவது அழைப்பான் என்று என்று ஜெய்ராம் எதிர்பார்த்தான்.  கடைசியில் பத்தாயிரம் ரூபாய் என்றாலும் ஒத்துக் கொள்ளலாம்...

கிழவர் அழைக்கவில்லை. மகனும் வேறுவழியில்லாமல் அமைதியாகவே இருந்தான். கல்யாண் போன்ற ஒரு வாடிக்கையாளருக்குத் திருப்தி தருகிற மாதிரி ரிப்போர்ட் அனுப்பி வைக்கா விட்டால் அது தொழில் வட்டாரத்தில் இருக்கிற கவுரவத்தைக் குறைத்து அவப்பெயரை ஏற்படுத்தி விடலாம் என்ற பயம் ஜெய்ராம் மனதில் மெள்ள எழுந்தது. வேறு ஆட்களையும் விசாரித்துத் தெரிந்து கொள்ளலாம் என்றால் இந்த அளவு நீண்ட காலம் நாகராஜை அறிந்திருக்கிற, அவனைப் பற்றிச் சொல்ல முடிந்த வேறு ஆள் யாரும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஆசிரமத்து ஆட்கள் வாயைத் திறக்க மாட்டார்கள்.  மற்றவர்களுக்கோ அதிகம் தெரிந்திருக்கிற வாய்ப்பில்லை. இந்தக் கிழவருக்கு இணையாக நாகராஜைப் பற்றித் தெரிந்திருக்கக்கூடிய வேறு ஆள் என்றால் நாகராஜின் உதவியாளன் சுதர்ஷன் தான்.  அவன் கண்டிப்பாக எத்தனை பெரிய தொகைக்கும் சொல்ல மாட்டான்.  அதனால் இந்தக் கிழவனிடம் பணம் தந்தே கேட்டுக் கொள்வது நல்லது.  இந்த நாகராஜ் பணம் காய்ச்சி மரமாய் த் தெரிகிறான். இந்தத் தகவல்கள் எதிர்காலத்திலும் எத்தனையோ விதங்களில் உதவலாம்....

ஜெய்ராம் திரும்பி நின்று “பத்தாயிரம் தருகிறேன்” என்று சொன்னான்.

இளைஞன் தந்தையைக் கெஞ்சும் பாவனையில் பார்த்தான். கிழவர் மகனைச் சுடுபார்வை பார்த்து விட்டு யோசித்தவராகச் சொன்னார். “பத்தாயிரம் வேண்டுமானால் குறைத்துக் கொள்கிறேன். நாற்பதாயிரம் தருவதாய் இருந்தால் பேசுவோம். இல்லாவிட்டால் சொன்ன ஆயிரத்தை இவனிடம் தந்து விட்டு நீங்கள் போகலாம்.”

ஜெய்ராம் கேட்டான். “நீங்கள் சொல்லப் போகும் தகவல்கள் அந்த அளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்று நான் எப்படித் தெரிந்து கொள்வது?”

கிழவர் சொன்னார். ”கிட்டத்தட்ட பதினேழு வருடங்கள் தினமும் மகராஜைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் நான். எனக்குத் தெரிந்த அளவு தகவல்கள் வேறு யாருக்கும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.  நான் பார்த்த காட்சிகள் வேறு யாரும் பார்த்திருக்கவும் வாய்ப்பில்லை”

ஜெய்ராமின் ஆர்வத்தை அந்தக் கிராமத்துக் கிழவர் அதிகப்படுத்தினார். ஜெய்ராம் சொன்னான். “கடைசியாகச் சொல்கிறேன்... இருபதாயிரம்....”

இளைஞன் தந்தையின்  கையைப் பிடித்து “தயவுசெய்து ஒத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று சொல்வது போல் பார்த்தான். கிழவர் அவன் கையை உதறிவிட்டு நிர்த்தாட்சண்யமாய் ஜெய்ராமிடம் சொன்னார். “நீங்கள் போய் வாருங்கள்.”

ஜெய்ராம் கிழவரின் பேரம் பேசும் திறமையை மெச்சிப் பெருமூச்சு விட்டு விட்டு “சரி” என்று திரும்ப வந்து நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.

கிழவர் சொன்னார். “எனக்கு நாற்பதாயிரம் பணம் முன்கூட்டியே தர வேண்டும்”

ஜெய்ராமுக்கு கிழவர் எல்லை மீறிப் போகிறார் என்று தோன்றினாலும் அவரைப் பார்க்கையில் அவர் எத்தனையோ ரகசியங்களை அறிந்து வைத்திருக்கிறார் என்றும் அறிந்த ரகசியங்களுக்கு நாற்பதாயிரம் அதிக விலை அல்ல என்று நினைக்கிறார் என்றும் தோன்றியது.

“என் கையில் அவ்வளவு பணமில்லை. ஏ.டி.எம்மில் இருந்து தான் எடுக்க வேண்டும்” என்று ஜெய்ராம் சொல்ல கிழவர் சொன்னார். “ஒரு மைல் தூரத்தில் தான் ஏ.டி.எம் இருக்கிறது.”

ஜெய்ராம் ஒன்றும் சொல்லாமல் எழுந்து போனான்.

அவன் கார் போவதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த இளைஞன் தந்தையைக் கடிந்து கொண்டான்.  “போன ஆள் திரும்பி வருவாராங்கறது நிச்சயமில்லை. நீங்க  தானா வந்த இருபதாயிரத்தை உதறித்தள்ளி விட்ட மாதிரி தான் எனக்குத் தோணுது…”

கிழவர் மகனிடம் சொன்னார். “இந்த ஆள் சுவாமிஜியோட புஸ்தகம் எழுத வந்தவனில்லடா. மகராஜ் பத்தி விசாரிக்க வந்தவன். அதை விவரமா நம்ம கிட்ட இருந்து தெரிஞ்சுக்கப் பார்க்கறான். மகராஜ் பத்தி உன் கிட்டக் கூட நான் சொல்லாதது நிறைய இருக்குடா.  அதை யார் கிட்டயும் இத்தனை நாள் நான் சொல்லாமல் இருந்தேன். அதுக்கு இப்ப ஒரு நல்ல விலை பேசியிருக்கேன். இந்த ஆள் வந்தா வர்றான். வராட்டி போறான்…. இவன் இல்லைன்னா இன்னொரு ஆள் எவனாவது வருவான் விடு…. மகராஜ்னாலே மகாலட்சுமிடா. கண்டிப்பா இந்தத் தகவல்கள் விலை போகும்….”

அவர் நம்பிக்கை அவர் மகனுக்கு இருக்கவில்லை. ஆனால் கால் மணி நேரத்தில் ஜெய்ராமின் கார் மறுபடி அங்கு வந்து நின்ற போது தான் அவனுக்கு நிம்மதியாயிற்று.

ஜெய்ராம் அவரிடம் நாற்பதாயிரம் ரூபாயை நீட்ட அவர் அதை வாங்கி மகனிடம் தந்தார். மகன் சந்தோஷமாய் அதை மெள்ள எண்ணினான். அவன் அந்த நோட்டுக்களை எண்ணும் போதே தானும் மனதளவில் எண்ணி முடித்த கிழவர் திருப்தியடைந்து ஜெய்ராமிடம் சொல்ல ஆரம்பித்தார். இந்த முறை ஜெய்ராம் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்வதென்றில்லாமல் நாகராஜ் பற்றி அவர் ஆரம்பத்திலிருந்து அறிந்திருந்ததை விரிவாகவே சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

“பதினெட்டு வருஷங்களுக்கு முன்னாடி இந்த ஆசிரமத்தைக் கட்டக் கட்டிடத் தொழிலாளியாய் தான் போனேன். நான் எப்பவுமே செய்யற வேலையைக் கச்சிதமாய் செய்யறவன். அதனால என் வேலைகளை கவனிச்சுகிட்டிருந்த சுவாமிஜி கட்டிட வேலை முடிஞ்சவுடன ”ஆசிரமத்திலயே வேலை பார்க்கறியா”ன்னு கேட்டார். நானும் நிரந்தரமாய் ஒரு வேலை கிடைக்குதேன்னு சரின்னு சொல்லி சேர்ந்துட்டேன். ஆசிரமத்தைச் சுத்தமா வெச்சுக்கிறது, தோட்டத்தைப் பராமரிக்கிறதுன்னு எல்லா வேலையும் செய்வேன்…”

“ஆரம்பத்திலிருந்தே சுவாமிஜியும் மகராஜும் குரு சிஷ்யன் மாதிரி இருக்கல. தகப்பன் பையன் மாதிரி தான் பாசமாய் இருந்தாங்க. மகராஜ் அந்தச் சமயத்துல எல்லாம் வாயே திறக்க மாட்டார். நான் கூட ஆரம்ப சில நாட்கள்ல அவர் ஊமைன்னு நினைச்சிருக்கேன். மகராஜ் கடுமையான உழைப்பாளியும் கூட. ஆசிரமம் கட்டறப்ப கட்டிட வேலையில எங்களுக்கு ஒத்தாசை செய்வார். ஆசிரமம் ஆரம்பிச்சதுக்கப்பறம் சுவாமிஜிக்கு எழுத்து வேலை எதுவானாலும் மகராஜ் தான் செஞ்சு தருவார். வாய் திறந்து பேச மட்டும் மாட்டார்…”

”பல நேரங்கள்ல அவர் குழந்தை மாதிரி தான் ரொம்ப வெகுளியாய் இருப்பார். அதனாலயே அவரை சுவாமிஜிக்கு மட்டுமல்ல எங்க எல்லாருக்குமே அவரைப் பிடிக்கும். பிறகு தான் அவரோட சில அபூர்வ சக்திகள் எங்களுக்கெல்லாம் தெரிய ஆரம்பிச்சுது. அவரைச் சுத்தி ஒரு பர்லாங் தூரத்துல எங்கே பாம்பு இருந்தாலும் கண்டுபிடிச்சுடுவார். போய் அதை எடுத்து விளையாடுவார். நாங்க தூரத்துல இருந்து ஆச்சரியத்தோட வேடிக்கை பார்ப்போம். எல்லாத்துக்கும் மேல அவர் படுக்கறப்ப கூட அவர்கூட படுக்கைல சில சமயங்கள்ல பாம்புகள் ஒன்னோ ரெண்டோ இருந்ததை நான் என் கண்ணால பார்த்திருக்கேன்….”

ஜெய்ராம் நம்ப முடியாமல் திகைத்தான். ஆனால் சொல்லும் போதே கிழவருக்கு இயல்பாய் உடல் சிலிர்த்ததைப் பார்த்த போது எல்லாமே உண்மை என்பது புரிந்தது.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்  

சிக்கல்களிலிருந்து சீக்கிரம் மீள்வதெப்படி?

மரண காலத்தின் கடைசி நினைவு! கீதை காட்டும் பாதை 42