என் நூல்களை வாங்க பதிப்பாளரை 9600123146 எண்ணிலோ blackholemedia@gmail.com மின்னஞ்சலிலோ தொடர்பு கொள்ளுங்கள் ....

Monday, May 10, 2021

யாரோ ஒருவன்? 31


ஜியிடம் பேச அலைபேசியை எடுத்த நரேந்திரனிடம் மதன்லால் எரிச்சலுடன் சொன்னான். “சரி கேளுங்கள். எந்த வழக்கைப் பற்றிப் பேச வந்தீர்கள்?”

ஒரு டாக்சியில் வெடிகுண்டு வெடித்து ஒரு இளைஞன் கருகிச் செத்தானே. அந்த வழக்கு பத்தி தான் கேட்கணும்என்று சொன்னபடி அலைபேசியை மறுபடி மூடி வைத்தான் நரேந்திரன்.

மதன்லால் வேண்டுமென்றே சிறிது யோசித்தான். பின் மெள்ள சொன்னான். “ஓ அந்த வழக்கா? அந்த வழக்கு விசாரணைத் தகவல்கள் எல்லாம் போலீஸ் ஸ்டேஷன் ரெகார்டுகளில் இருக்குமே? என் ஞாபக சக்தியை விட நன்றாய் அந்த ரெகார்டுகள் உங்களுக்கு உதவுமே

அங்கிருந்த ரெகார்டுகள் பார்த்தேன். அதில் நிறைய விஷயங்கள் விடுபட்டுப் போயிருக்கின்றன

மதன்லால் நெற்றியைச் சுருக்கினான். “என்ன ரெகார்டுகள்?”

அந்த விபத்து சமயத்தில் எடுக்கப்பட்ட ஃபோட்டோ ஒன்று கூட இல்லை. அது ஏன்?”

ஃபோட்டோக்கள் நிறைய எடுத்தோமே. அதெல்லாம் அங்கே இருக்கணுமே

இல்லையே. நான் பார்த்து விட்டுத் தானே வருகிறேன்...”

அப்படியா?” என்று முகத்தில் ஆச்சரியம் காட்டி விட்டு மதன்லால் சொன்னான். “நான் அங்கிருந்து மாற்றலாகும் வரை அங்கே இருந்த ஃபோட்டோக்கள் நான் மாற்றலான பிறகு இல்லை என்றால் நான் என்ன செய்ய முடியும்? எனக்குப் பின் வந்தவர்களைத் தான் கேட்கணும்:” 

நரேந்திரன் அவனைக் கூர்ந்து பார்த்தபடி சொன்னான். “ஃபோட்டோஸ் இல்லாதது மட்டுமல்ல. அந்த வழக்கில் போலீஸ் எந்த முடிவுக்குமே வரவில்லை என்பது விசித்திரமாக இருக்கிறது. கண்டுபிடிக்க முடியாத வழக்காகவே அதை மூடி விட்டிருக்கிறீர்கள்

எல்லா வழக்குகளுமே போலீஸ்காரர்களால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு விடுவதில்லை. அதை விசித்திரமாக நினைக்க ஒன்றுமில்லை

ஒரு டாக்சியில் வெடிகுண்டு வெடிக்கிறது. பயணி முழுவதுமாய் கருகி விடுகிறான். ஆனால் டிரைவர் எந்தப் பாதிப்புமில்லாமல் தப்பித்து விடுகிறான் என்பது இயல்பாக இல்லையே.. சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துகிற மாதிரி அந்த விபத்தின் ஃபோட்டோக்கள் எதுவுமில்லை...”

மதன்லால் தோளைக் குலுக்கியபடி சொன்னான். “எல்லா பெரிய விபத்துகளிலும் சாகிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். பிழைப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். அது அவரவர் விதிப்படி நிகழ்கிறது. அதில் சந்தேகப்பட எதுவும் இல்லை. ஃபோட்டோக்களை ஸ்டேஷனில் எப்படித் தொலைய விட்டார்கள் என்பது மாற்றலாகி வந்த எனக்குத் தெரிய வழியில்லை. அந்த சமயத்தில் எனக்கும் மேலே ஒரு இன்ஸ்பெக்டர் இருந்தார். அவரிடம் கேட்டுப் பாருங்களேன்.”

அவரிடமும் பேசினேன். ஆனால் அவர் அந்த விபத்து சமயத்தில் லீவில் இருந்ததாகச் சொன்னார். நீங்கள் தான் அந்த வழக்கை விசாரித்ததாகச் சொன்னார்...”

மதன்லால் மவுனமானான். இதற்கு எதுவும் பதில் சொல்லும் அவசியம் இருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றவில்லை.

நரேந்திரன் கேட்டான். “அந்த வழக்கு பற்றி உங்களுக்கு நினைவிருப்பதைச் சொல்லுங்களேன்...”

மதன்லால் சொன்னான். “ஒரு நாள் காலை சுமார் பத்து அல்லது பத்தரை மணி இருக்கும். யாரோ போன் செய்து ஒரு காரில் வெடிகுண்டு வெடித்து விட்டதாகச் சொன்னார்கள். போய்ப் பார்த்தேன். ஒரு ஆள் கருகி இறந்திருந்தான். டிரைவரை ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டு போயிருந்தார்கள்.  இறந்தவனோட ஐடி பாதி கருகியிருந்தது. அதை வைத்து அவன் தமிழ்நாட்டிலிருந்து வந்தவன்கிறதைக் கண்டுபிடித்தோம். அவன் நண்பர்கள் ஒரு லாட்ஜில் தங்கியிருந்ததையும் கண்டுபிடித்து விசாரித்தோம். அவர்கள் மூன்று பேரும் சுற்றுலாவுக்கும் ட்ரெக்கிங்குக்கும் வந்திருக்கிறார்கள் என்பது தெரிந்தது. இறந்த ஆளுக்கு யாரும் எதிரிகள் இல்லை என்று அவர்கள் சொன்னார்கள். அதனால் அவனைக் கொல்ல யாருக்கும் ஒரு காரணம் இல்லை. கடைசி வரைக்கும் எங்களுக்கு அந்த வழக்கில் எந்த துப்பும் கிடைக்கவில்லை. வேறு வழியில்லாமல் கண்டுபிடிக்க முடியாத வழக்காக மூட வேண்டியதாய்ப் போய்விட்டது.”

இதற்கு மேல் சொல்ல அவனுக்கு எதுவும் இல்லை. அந்த ரா அதிகாரியும் கேட்க ஒன்றும் இல்லை என்று புரிந்து கொண்டு போய் விட்டால் நல்லது என்று அவன் ஆசைப்பட்டான். அந்த அதிகாரியின் பார்வையும் தோரணையும் அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. சனியன் விட்டால் தேவலை என்று எண்ணினான்.

ஆனால் நரேந்திரனுக்குக் கேட்க நிறைய இருந்தது. அவன் சொன்னான். “அந்தச் சமயத்தில் அஜீம் அகமது மணாலியில் இருந்தானே

அஜீம் அகமது பற்றி அவன் கேட்கக்கூடும் என்று மதன்லால் க்யான் சந்த் பேசியதிலிருந்தே எதிர்பார்த்திருந்தாலும் கூட அந்தப் பெயரை நரேந்திரன் சொன்ன போது மதன்லாலின் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி முகத்தில் ஒருவித திகில் எட்டிப்பார்த்து மறைந்தது. ஆனால் தெரியாதவன் போலவே யோசித்தபடி சொன்னான். “அஜீம் அகமதா? யாரது?.... எனக்குத் தெரிந்து அஜீம் அகமது என்ற பெயரில் மணாலியில் பானிபூரிக்காரன் ஒருத்தன் இருந்தான். ஆனால் அவன் பாவப்பட்ட ஆள். எந்த வம்புதும்புக்கும் போகாதவன்…”

நரேந்திரன் உள்ளூர உணர்ந்த கோபத்தை வெளிப்படுத்தாமல் மதன்லாலைக் கூர்ந்து அமைதியாகப் பார்த்தான். மதன்லால் அந்தப் பார்வையைச் சில வினாடிகளுக்கு மேல் தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல் லேசான சங்கடத்துடன் நெளிந்தான். அவனுக்கும் கோபம் வந்தது. ‘இந்தப் பார்வைக்கெல்லாம் நான் அசர மாட்டேன்என்று மனதிற்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.   

நரேந்திரன் சொன்னான். “உங்கள் கவனமும், நினைவும் பானிபூரிக்காரனோடு நின்று விட்டதால் தான் அந்த வழக்கை முடிக்க முடியவில்லை என்று நினைக்கிறேன் மதன்லால்.  நான் சொன்னது தீவிரவாதி அஜீம் அகமதை.  அவன் அந்தச் சமயத்தில் மணாலியில் இருந்தான் என்பது மட்டுமல்ல. அவன் இருந்ததால் அதை விசாரிக்கராவிலிருந்து இரண்டு அதிகாரிகள் சிறு இடைவெளிகளில் உங்களிடம் வந்துமிருக்கிறார்கள்.... ஞாபகம் வருகிறதா மதன்லால்...?”

மதன்லாலுக்கு அவன் இடையிடையே பெயர் சொல்லிக் கூப்பிடுவது கடுங்கோபத்தை ஏற்படுத்தியது. வயதில் மூத்தவனாக இருந்தாலும் கூடப் பரவாயில்லை. வயதில் எத்தனையோ சிறியவனான இவன் ரா அதிகாரி என்பதாலேயே பெயர் சொல்லிக் கூப்பிடுவதை அவனால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. ஆனால் வாடா போடா என்கிற வகையில் அவன் பேசாத வரை அவனைக் கண்டித்துச் சொல்லவும் முடியாமல் தவித்தான்.  உள்ளே கொதித்தவன் தானும் அவன் பெயரைச் சொல்லிப் பேசத் தீர்மானித்தான். “இப்போது நினைவுக்கு வருகிறது நரேந்திரன்என்று சொன்னான்.

நரேந்திரன் அதைக் கேட்டுப் புன்னகைக்காமல் இருந்திருந்தால் மதன்லால் பெயர் சொல்லிப் பேசியதை ஒரு வெற்றியாக உணர்ந்திருப்பான். நரேந்திரன் அவனைக் கோபப்படுத்த முடிந்ததை எண்ணித் தான் புன்னகைத்ததாக மதன்லாலுக்குத் தோன்றியது.

நரேந்திரன் புன்னகை மாறாமல் சொன்னான். “சரி நினைவுக்கு வந்ததைச் சொல்லுங்கள் மதன்லால்

பற்களைக் கடித்து தன் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்ட மதன்லால் சொன்னான். “அந்தத் தீவிரவாதி அஜீம் அகமது மணாலியில் இருப்பதாய்ச் சொல்லிக் கொண்டு ஒரு ரா அதிகாரி முதலில் வந்தார். ஆனால் அஜீம் அகமது அங்கே இருக்கிறான் என்ற தகவல் எங்களுக்கு வந்திருக்கவில்லை. அவர் சொன்னதைக் கேட்டு விசாரித்தோம். அவன் எங்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை. கடைசியில் அந்த அதிகாரியும் திடீரென்று மாயமாய் மறைந்து விட்டார். அந்த அதிகாரியைத் தேடி இன்னொரு இளம் ரா அதிகாரி வந்து விசாரித்தார். எங்களுக்கு இரண்டு பேர் பற்றியும் தெரியாது என்று சொன்னோம். அதைக் குறித்துக் கொண்டு அவர் போய் விட்டார்…. நரேந்திரன்

அந்தக் காலத்திலேயே எல்லாம் சொல்லியாகிவிட்டது. இனி எதுவும் சொல்வதற்கில்லை என்ற செய்தியை உள்வாங்கிக் கொண்டு நரேந்திரன் போக வேண்டும் என்று மதன்லால் எதிர்பார்த்தான். ஆனால் நரேந்திரன் அப்படிப் போவதாக இல்லை. அவன் மேஜையில் இரண்டு கைமுட்டிகளையும் ஊன்றி சற்று முன்னுக்கு வந்து ரகசிய தொனியில் சொன்னான். “அப்படிக் குறித்துக் கொண்டு போன அதிகாரியையும் சில நாட்களாய்க் காணவில்லை மதன்லால். என்னவோ நடக்க ஆரம்பித்திருக்கிறதுபழைய விசாரணை அதிகாரிகளுக்கு என்னென்னவோ நடக்கிறது…. ஒன்றும் புரியமாட்டேன்கிறது….”

மதன்லால் அந்தத் தொனியிலும் தகவலிலும் இனம் புரியாத அச்சத்தை உணர்ந்தான். அஜீம் அகமது சம்பந்தப்பட்டதன் விளைவா அல்லது வேறு எதாவது காரணமா?



(தொடரும்)
என்.கணேசன்

Sunday, May 9, 2021

குறையுள்ள வாழ்வில் நிறை காணும் தருணம்!

மனிதத்தை உணர்த்தி மனதைத் தொடும் ஒரு உண்மைச் சம்பவம். குறையுள்ள வாழ்வில் நிறை காணும் தருணம்!

Thursday, May 6, 2021

இல்லுமினாட்டி 101




மிருதுளா அழுது ஓய்ந்த பின் காரைக் கிளப்பினாள். போகும் போது மகளிடம் கேட்டாள். ”சரி பழைய கதையை விடு. காலம் கழிஞ்சாவது நாம சந்திச்சுகிட்டோம். உண்மையைத் தெரிஞ்சுகிட்டோம். அது போதும். நீ இப்போ எங்கே இருக்கே? என்ன பண்ணறே?..”

சிந்து ஏற்கெனவே உடைந்து போயிருக்கும் தாயிடம் தன்னுடைய நெருக்கடியான நிலைமையைச் சொல்லப் போகவில்லை. சென்னையில் பத்திரிக்கை ஒன்றில் வேலை பார்ப்பதாய்ச் சொன்னாள்.

மிருதுளா கேட்டாள். “சிந்து இப்ப நம்ம வீட்டுக்கே போயிடலாமா?”

சிந்துவுக்கு திடீர் என்று அந்த வீட்டை அவள் வீடாக நினைக்க முடியவில்லை. “இப்போ வேண்டாம்மா. நான் நாளைக்குக் காலைல வர்றேன்... என்னைப் பத்தி உங்க பையன் கிட்ட சொல்லியிருக்கீங்களா?” என்று கேட்டாள்.

மிருதுளா வருத்தத்துடன் சொன்னாள். “சொல்லலை. அவன் எப்பவுமே அவனுக்கு ஒரு அக்காவோ தங்கையோ இருந்தால் நல்லாயிருந்திருக்கும்னு சொல்லிகிட்டே இருப்பான்நீ இருப்பதை 
சொல்லியிருந்தால் சத்தியமாவது மண்ணாங்கட்டியாவதுன்னு சொல்லி அவன் உன்னைத் தேடிக் கிளம்பியிருப்பான். அதனால சொல்லலை..”

அவன் பேரென்னம்மா? என்ன பண்றான்?”

நவீன். பி.காம் கடைசி வருஷம் படிக்கிறான்

சிந்து மெல்லக் கேட்டாள். “உன் கணவர் ஒன்னும் சொல்ல மாட்டாராம்மா?”

அவர் உன்னை அன்னைக்கே மகளாய் ஏத்துக்கத் தயாராய் இருந்தவர் சிந்து. தங்கமான மனுஷன். அவரைக் கல்யாணம் பண்ணிகிட்ட நாள்ல இருந்து நான் எப்பவாவது வருத்தமாய் இருந்திருக்கேன்னு சொன்னால் அது உன் நினைவு வந்து மனசு ஏங்கறப்ப தான். வேறெந்த விதத்திலும் வருத்தப்பட ஒரு காரணம் கூட அவர் எனக்குத் தரலை...”

அம்மா அவ்வப்போது அவளை நினைத்து வருத்தப்பட்டிருக்கிறாள் என்று தெரிந்த போது சிந்துவின் மனம் மென்மையாகியது. இவளைப் போய் நாம் தினமும் சபித்துக் கொண்டிருந்தோமே என்னும் குற்றவுணர்ச்சி அவளுக்குள் எழுந்து தங்கியது...

ஓட்டலில் அவளை இறக்கி விட்ட போது நாளைக்காலை வந்து கூட்டிக் கொண்டு போவதாய்ச் சொல்லி விட்டு மிருதுளா போனாள். சிந்துவுக்கு மனம் மிக லேசாக இருந்தது. மனதில் வருடக்கணக்கில் சுமந்த பாரம் விலகி விட்டிருந்ததால் ஓட்டல் அறைக்கு வந்து படுத்தவள் அன்று என்றுமில்லாத ஆழ்ந்த உறக்கம் உறங்கினாள்.

காலை அழைப்பு மணி அடித்த போது தான் சிந்து எழுந்தாள். கடிகாரம் பார்த்தாள். காலை ஏழு மணி தான் ஆகியிருந்தது. கதவைத் திறந்த போது மிருதுளா, ரகு, நவீன் மூன்று பேரும் நின்றிருந்தார்கள்.

நவீன் தான் உற்சாகமாக முதலில் பேசினான். “ஹாய் அக்கா. நான் தான் உன் ஒரே தம்பி நவீன்என்று சொல்லி கைகுலுக்கினான்.  ரகுவும், மிருதுளாவும் பெருமிதத்தோடு அவர்கள் இருவரையும் பார்த்ததைக் கவனித்த போது சிந்துவுக்கு உதயின் குடும்பம் நினைவில் வந்து போனது. ரகு ஒரு பாசமுள்ள தந்தையாக அவளை அணைத்துக் கொண்டு சொன்னார். “நீ வந்தது ரொம்ப சந்தோஷமாய் இருக்கு சிந்து...”

நவீன் அவளுடைய பொருள்களையெல்லாம் சூட்கேஸில் போட ஆரம்பித்தபடியே சொன்னான். “கிளம்பு வீட்ல போய் பெட் காஃபி குடிச்சுக்கலாம்...”

எந்த அன்பும் பாசமும் அவள் ஒரு காலத்தில் ஏங்கிக் கிடைக்கவில்லையோ அது இனி தங்கு தடையில்லாமல் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை அவள் மனதில் துளிர் விட்டது. சிந்து தாயைப் பார்த்தாள். தாயின் கண்களில் தெரிந்த ஈரம் அவள் கண்களையும் ஈரமாக்கியது.



விஸ்வம் ஜிப்ஸி சொன்னதை கண்களை மூடிக் கொண்டு கூர்ந்து கேட்டான். “வாங் வே இப்போது சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சக்தி வாய்ந்த ஒரு தலைவர். சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் ஒரு சிறிய பதவியில் இருந்து சக்தி வாய்ந்த தலைவராக வளர்ந்தது இல்லுமினாட்டியின் உறுப்பினராக அவர் மாறிய பின் தான். இப்போது சீனாவின் அதிகார மையத்தில் அவர் மூன்றாவது இடத்தில் இருக்கிறார். அவர் மகா புத்திசாலி. கடும் உழைப்பாளி.  தன் புத்திசாலித்தனத்தாலும், உழைப்பாலும் அவர் கட்சியில் மூன்றாமிடம் வரை வந்திருக்கிறார். இல்லுமினாட்டியில் தலைமைக்குழு உறுப்பினர்களில் ஒருவராக உயர்ந்திருக்கிறார். படிப்படியாக தாய்நாட்டிலும் இல்லுமினாட்டியிலும் முன்னேறியிருக்கும் அவருக்கு இரண்டிலும் அதற்கு மேலான முன்னேற்றம் நீண்ட காலமாக ஏற்படவில்லை. அதில் அவருக்கு ஏகப்பட்ட வருத்தம்…”

வாய்விட்டுச் சொல்லா விட்டாலும் அவருடைய ஒரே லட்சியம் இல்லுமினாட்டியின் தலைவராவது தான். எர்னெஸ்டோ ராஜினாமா செய்யப் போவதாக சில காலம் முன்னால் அறிவித்த போது அவர் கனவு நனவாகும் என்ற நம்பிக்கை அவருக்கு வந்திருந்தது. ஆனால் அந்தச் சமயத்தில் நீ இல்லுமினாட்டியில் நுழைந்து விட்டாய். தலைமைப் பதவிக்குப் போட்டி வந்தால் நீ வெற்றி பெறும் வாய்ப்பு அதிகம் இருப்பது தெரிந்து அவர் மனம் நொந்திருந்தார். ஆனாலும் மோதிப்பார்ப்பது என்று தயாராக இருந்தார். அந்தச் சமயத்தில் அவருடைய முதல் எதிரி நீயாக தான் இருந்தாய். ஆனால் போட்டி நடப்பதற்கு முன் க்ரிஷ் வந்து எல்லாவற்றையும் மாற்றி விட்டான்.”

நீ இறந்த போது சந்தோஷப்பட்ட ஆட்களில் அவரும் ஒருவர்.  போட்டியிலிருந்து வலிமையான எதிரி ஒழிந்தான் என்று நினைத்து சந்தோஷப்பட்டார். ஆனால் சந்தோஷம் நீடிக்கவில்லை. காரணம் நீ இன்னொரு உடலில் புகுந்து விட்டாய். எர்னெஸ்டோவோ ராஜினாமா செய்வதைத் தள்ளிப் போட்டார். இரண்டுமே அவருக்கு ஏமாற்றம் தந்தன. அதற்குப் பின் நடந்தது எதுவும் கூட அவருக்குத் திருப்தியில்லை.”

நீ உயிர் பிழைத்ததைச் செய்தியாக மட்டுமே எர்னெஸ்டோ. உறுப்பினர்களுக்கு அனுப்பியிருந்தார். கூடுதலாக சில தகவல்களை தலைமைக்குழு உறுப்பினர் ஐந்து பேருக்கு அனுப்பியிருந்தார். அதற்குப் பின் எந்தத் தகவலும் தலைமைக்குழு உறுப்பினர்களுக்குக் கூடத் தெரிவிக்கவில்லை. அது எர்னெஸ்டோவின் சர்வாதிகாரத்தைக் காட்டுவதாக எண்ணிக் குமுறினார். நீ அனுப்பிய கடிதமும் கூட எல்லா உறுப்பினர்களுக்கும் அனுப்பப்பட்டது. ஆனால் அதற்குப் பின் கூடுதல் தகவல்கள் எதுவும் தலைமைக்குழு உறுப்பினர்களுக்குக் கூட இல்லை. இது அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை.”

அதுமட்டுமல்ல. எர்னெஸ்டோ க்ரிஷ் வந்த பிறகு சிறிது மாற ஆரம்பித்திருக்கிறார். அவர் பழைய பாணியில் போகாமல் கொஞ்சம் மென்மையாகவும், பொதுமக்களுக்குப் பெரியதாய் கெடுதல் ஆவதைத் தவிர்க்கும்படியாகவும் உலக விவகாரங்களில் சமீப காலத்தில் சில முடிவுகள் எடுத்திருந்தார்.  இப்படி மென்மைக்கு மாறுவதும், தன்னிச்சையாக அவர் முடிவுகளை எடுப்பதும் வாங் வேக்கு உடன்பாடில்லை. உண்மையில் இல்லுமினாட்டிக்கு அழிவு வருவது இந்த மென்மையான போக்கே என்று உறுதியாக நம்பும் வாங் வே எர்னெஸ்டோவை விட நீ தேவலை என்று நினைக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார். வாங் வே இப்போது இல்லுமினாட்டிக்கு முதல் எதிரி எர்னெஸ்டோ என்றும் அவரை அப்புறப்படுத்துவது உன் ஒருவனால் தான் முடியும் என்றும் நம்புகிறார். ஒரு வேளை நீ இல்லுமினாட்டியின் தலைவரானால் அவருக்கு உபதலைவர் பதவி கிடைத்தாலும் பரவாயில்லை என்று நினைக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார். அதனால் தான் உனக்கு இந்தக் கடிதம்...”

எல்லாம் கேட்டுக் கொண்ட விஸ்வம் ஒரே ஒரு கேள்வியை மட்டும் தான் ஜிப்ஸியிடம் கேட்டான். “வாங் வேயை எந்த அளவு நம்பலாம்? அந்த ஆளின் துணிச்சலும், தைரியமும் எந்த அளவில் இருக்கும்?”

ஜிப்ஸி சொன்னான். “தைரியமும் துணிச்சலும் தேவைப்படும் போது நூறு சதவீதம் வெளிப்படுத்த முடிந்த ஆள் அவர். வெல்வது உறுதி என்ற நம்பிக்கை மட்டும் வந்து விட்டால் அவர் எதையும் தயங்காமல் செய்வார். ஆனால் ஒரு வேளை நீயும் எர்னெஸ்டோவும் மோதிக் கொண்டால் அவர் முதல் ஆசை நீங்கள் இரண்டு பேரும் ஒருவருக்கொருவர் அழித்து மடிந்தால் நல்லது என்பதாகத் தான் இருக்கும். அப்படியானால் அவர் தலைவராகப் பார்ப்பார்...”

விஸ்வம் அதில் தவறு காணவில்லை. அவருடைய இடத்தில் அவன் இருந்தாலும் அப்படித்தான் நினைப்பான். அப்படி ஆகாமல் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டியது அவனுடைய சாமர்த்தியமாகத் தான் இருக்க வேண்டும். இது போன்ற போட்டி மிகுந்த இடங்களில் அடுத்தவன் நியாயமானவனாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது முட்டாள்தனம்...

விஸ்வம் கேட்டான். “ஒருவேளை எர்னெஸ்டோவா நானா என்ற நிலைமை இருந்தால் வாங் வே என்ன செய்வார்?”

அப்படி ஒரு நிலைமையில் உன்னைத் தான் வாங் வே ஆதரிப்பார். ஏன் என்றால் நீ தலைவனானால் அவர் உபதலைவராக ஆகலாம். ஆனால் எர்னெஸ்டோ வென்றால் அவருக்கு எந்த லாபமும் இல்லை

விஸ்வத்துக்கு அது போதும் என்று தோன்றியது.

(தொடரும்)
என்.கணேசன்

Monday, May 3, 2021

யாரோ ஒருவன்? 30


தீபக் வந்தவுடன் கல்யாணைப் பார்த்துஹாய் அங்கிள்என்று சொல்லி விட்டு வேலாயுதத்தைப் பார்த்துஹாய் தாத்தாஎன்றான். சில காலமாகவே இந்த மரியாதைக் குறைவான நெருக்கத்தை வேலாயுதம் ரசிக்கா விட்டாலும் பேத்திக்காக வேலாயுதம் லேசாகப் புன்னகைத்து வைத்தார். கல்யாண்வாடாஎன்றான்.

வீட்டு முன்னிருந்த புல்வெளியில் அவர்களுடன் உட்கார்ந்தபடியே தீபக் வேலாயுதத்திடம் தாழ்ந்த குரலில் மிகுந்த சுவாரசியத்துடன் கேட்டான். “தாத்தா , நீங்க பக்கத்து வீட்டுல இருந்து எப்ப பாம்பு சீறுகிற மாதிரி சத்தத்தைக் கேட்டீங்க. அது பாம்பு சீறும் சத்தம் தான்னு உறுதியாய் சொல்ல முடியுமா?”

வேலாயுதம் தீபக்கிடம் தகவல்களைத் தணிக்கை செய்து தான் சொல்ல வேண்டும் என்று மகனுடன் கலந்தாலோசித்துத் தீர்மானித்திருந்தார். சிறிது யோசித்து விட்டுச் சொன்னார். “மூனு நாளாய் தினமும் தான் ராத்திரியானால் கேட்குது.... அது பாம்பு சீறும் சத்தம் தான்கிறதுல சந்தேகமேயில்லை.”

எங்கேயிருக்கறப்ப அந்தச் சத்தம் கேட்குது?”

தீபக்கின் இந்த விசாரணைத் தொனியை அவர் வெறுத்தார். வேண்டா வெறுப்பாய் சொன்னார். “என் அறையிலிருக்கறப்ப தான். ராத்திரி பதினோரு மணி தாண்டினா அப்பப்ப அந்தச் சத்தம் கேட்குது

அவர் சொல்லச் சொல்ல தர்ஷினி வீட்டுக்குள்ளேயிருந்து அவர்களை நோக்கி வந்தாள். அவளைப் பார்த்தவுடன் அவன் முகத்தில் பூத்த மகிழ்ச்சியும், அந்த மகிழ்ச்சி அவள் முகத்திலும் பிரதிபலித்ததும் வேலாயுதத்துக்குப் பிடிக்கவில்லை. இதெல்லாம் நல்லதுக்கில்லை....

அவன் அவளைப் பார்த்துக் கையை உயர்த்தி விட்டு வேலாயுதத்திடம் சொன்னான். ”தாத்தா. சிலர் குறட்டை விடறதே பாம்பு சீறுகிற மாதிரி தான் இருக்கும். நல்லா யோசிச்சு சொல்லுங்க. கேட்டது குறட்டையாகவும் இருக்கலாம் இல்லையா?”

பாம்பைக் கண்ணால பார்த்துட்டேண்டா மடையாஎன்று மனதினுள் அலறினாலும் வெளியே அமைதியாக அவர் சொன்னார். “இல்லடா. அது பாம்பு சீறும் சத்தம் தான். எனக்குச் சந்தேகமேயில்லை...”

தீபக் பக்கத்து வீட்டைப் பார்த்தான். வெளியே யாரும் தெரியவில்லை.அந்த வீட்டுல யாரெல்லாம் இருக்காங்க?”

வேலாயுதம் சொன்னார். “நாகராஜுன்னு ஒருத்தனும், அவனோட உதவியாளன் சுதர்ஷன்னு ஒருத்தனும் தான் இருக்காங்க.. அந்த நாகராஜைப்  பார்க்க தினம் யாராவது வி..பி ஒருத்தர் வந்துட்டுப் போறாங்க. அவனைப் பார்த்துட்டுப் போக அஞ்சு லட்சம் ரூபாயாம். அவனுக்கு எதோ விசேஷ சக்தி இருக்கு போலஒரு நாளைக்கு ஒரு ஆளுக்கு மேல பாக்க மாட்டானாம்.... அந்த சுதர்ஷன் போன்ல பேசிகிட்டிருந்தது காதுல விழுந்துச்சு....”

கேட்டதெல்லாம் தீபக்கை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. “அந்த ஆளைப் பார்த்து நீங்க பேசலையா?”

அவன் வெளிய வர்றதே அத்தி பூத்த மாதிரி தான் இருக்கு. முந்தா நாள் சாயங்காலம் அவன் வாக்கிங் போகிறப்ப ஓடிப் போய் பேசினேன். அவன் பேசிகிட்டே வேகமா நடந்தான். ஆனாலும் கஷ்டப்பட்டு கூடவே போனேன். ஆனா திடீர்னு ஒரு போன்கால் வந்து போன்ல பேசிகிட்டே அவன் போயிட்டான். என்னை மறந்தும் போயிட்டான்னு பார்க்கறப்பவே தெரிஞ்சுது...”

தீபக் யோசனையுடன் பக்கத்து வீட்டையே பார்த்தான்.  பின் மெல்ல சொன்னான். “அரை மணி நேரத்துக்கு அஞ்சு லட்ச ரூபாய் வசூல் பண்றான்னா கண்டிப்பா அவன் ரொம்ப சக்தி வாய்ந்தவனாய் தான் இருக்கும். ஏன்னா யாருமே சும்மா அஞ்சு லட்சத்தைத் தூக்கிக் கொடுத்துட மாட்டாங்க... நாகங்கள் மூலமா அபூர்வ சக்திகள் கிடைக்கும்னு நம்ம முன்னோர் எல்லாம் நம்பினாங்க...  அதுக்கேத்த மாதிரி நீங்க பாம்பு சீறுறதையும் கேட்டிருக்கீங்க. அவனுக்கு அபூர்வ சக்திகள் இருக்கும்கிறது வசூலிக்கிற பெரிய தொகை மூலமாகவும் தெரியுது. நான் அந்த ஆளைப் பார்த்தே ஆகணுமே...”

கல்யாண் தந்தையை அர்த்தத்துடன் பார்த்துப் புன்னகைத்தான்.  வேலாயுதம் சொன்னார். “அவன் வெளியே வர்றதே அபூர்வமாய் இருக்கே. அதனால பக்கத்து வீட்டுக் காரன் நானே அவனைப் பார்த்துப் பேசிப் பழக முடியாமல் இருக்கேன்....”

அந்த ஆள் வரலைன்னா நாமளே போய் அவரைப் பார்க்கணும் தாத்தா.”

அஞ்சு லட்சம் கொடுத்தா? அப்படிக் கொடுக்கறதுன்னாலும் மாசக்கணக்கில் காத்துருந்தா தான் முடியுமாம். அவனைப் பார்க்க எவனோ ஒருத்தன் போன்ல கெஞ்சியிருப்பான் போல இருக்கு. அந்த ஆள் கிட்ட  சுதர்ஷன் முடியாதுன்னு கறாரா சொல்றதை நான் என் காதால் கேட்டிருக்கேன்....”

தீபக் புன்னகைத்தான். “ஒரு வழி நமக்கு ஒத்து வரலைன்னா வேற வழியைக் கண்டுபிடிக்கணும் தாத்தா. மாத்தி யோசிக்கணும். இன்னைக்கே அந்த ஆள் கிட்ட நான் பேசிக் காட்டறேன் பார்க்கறீங்களா?”

வேலாயுதமும் கல்யாணும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். வேலாயுதம் சொன்னார். “அதையும் தான் பார்ப்போமே

தன்லால் நரேந்திரன் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குள் நுழைந்த போதே ஆள் யார் என்று யூகித்து விட்டான். ஆனால் அவன் அந்த ரா அதிகாரியை அலட்சியப்படுத்தி தன் பாதுகாப்பான நிலையையும், தைரியத்தையும் உணர்த்த விரும்பினான். அதனால் தலைகுனிந்து மும்முரமாக ஒரு ஃபைலைப் படிக்க ஆரம்பித்தான்.  

நரேந்திரன் தன்னை அவன் பார்த்ததையும், என்ன ஏதென்று கேட்காமல் தலைகுனிந்து ஃபைலைப் படிக்க ஆரம்பித்ததையும் கவனித்தான். அவன் யார் என்பதை மதன்லால் யூகித்திருப்பான் என்பதும், நீ எவனாய் இருந்தால் எனக்கென்ன என்று செய்கைகளால் தெரிவிப்பதையும் உணர்ந்தான்.  ஆனால் எல்லா விதமான மனிதர்களையும் கையாளும் விதம் அறிந்தவர்களே ராவில் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். அதற்கான தேர்வுகள் முடிந்து வென்று தான் அவன்ராவில் நுழைந்திருக்கிறான்.

நரேந்திரன் மதன்லாலின் மேசைக்கு எதிரே இருந்த நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்தபடியே அழைத்தான். “மதன்லால்

வயதில் சிறியவன் தன்னை அப்படிப் பெயரிட்டு அழைப்பதை மதன்லால் அவமானமாக உணர்ந்தான். அந்தப் போலீஸ் ஸ்டேஷனில் இருந்த போலீஸ்காரர்கள் மூவரும் நரேந்திரனைத் திகைப்புடன் பார்த்தார்கள். அவன் உயரதிகாரி என்பதை அவனுடைய தோரணையும், உறுதியான குரலும் அவர்களுக்குத் தெரிவித்தது.   அந்த மூவருமே மதன்லாலின் அராஜகங்களையும், அவமானப்படுத்துதலையும் தினமும் சந்தித்து வருபவர்கள் என்பதால் மதன்லாலைப் பெயர் சொல்லி அழைக்கும் அந்தக் காட்சியை ரசித்துப் பார்க்க ஆரம்பித்தார்கள். நிலைமையைப் பார்வையாலேயே உணர்ந்த மதன்லால் முகத்தைக் கடுமையாக வைத்துக் கொண்டு நரேந்திரனைப் பார்த்தான்.

நான் நரேந்திரன்என்று சொன்ன நரேந்திரன் தன் விசிட்டிங் கார்டை நீட்டினான்.

மதன்லால் அலட்சியமாக அதை வாங்கிப் பார்த்தான். ரா அதிகாரி என்று தெரிந்தவுடன் காட்ட வேண்டிய மரியாதையையும் அவன் தன் முகத்தில் காட்டவில்லை. முகத்தின் கடுமையைக் கொஞ்சமும் குறைக்காமல் அவன் அலட்சியமாகக் கேட்டான். “என்ன விஷயம்?”

நீங்கள் மணாலியில் சப் இன்ஸ்பெக்டராக இருந்த போது பார்த்த வழக்கு ஒன்றைப் பற்றிய சில தகவல்களைக் கேட்க வந்திருக்கிறேன்

அங்கிருந்து நான் மாற்றலாகிப் பல வருடங்கள் ஆகி விட்டதால் அதெல்லாம் எனக்கு ஞாபகம் இருக்காது. மணாலி போலீஸ் ஸ்டேஷனிலேயே எல்லா ரெகார்ட்ஸும் இருக்கும். அங்கே போய்ப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். அது மட்டுமல்ல. நான் பிசியாக இருக்கிறேன். ஒரு முக்கிய வழக்கு சம்பந்தமாய் நான் ஐஜி கிட்ட ஒரு ரிப்போர்ட் தர வேண்டியிருக்கிறது. அதனால் இப்போது எதைப் பத்தி பேசவும் எனக்கு நேரமில்லை…” என்று மதன்லால் முகத்தில் அலட்சியம் காட்டிச் சொன்னான்.

அந்த வழக்கை அப்புறம் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். எனக்குக் காத்திருக்க நேரமில்லை. அதனால் எனக்குத் தேவையான தகவல்களை முதலில் சொல்லுங்கள். உங்கள் ஐஜி தேவேந்திரநாத்திடம் வேண்டுமானால் நான் பேசுகிறேன்…” என்று சொன்ன நரேந்திரன் தன் அலைபேசியை எடுத்தான்.

ஐஜியின் பெயரைச் சொல்லி அவர் போன் நம்பரையும் வைத்திருக்கும் ரா அதிகாரியை அலட்சியப்படுத்தி அனுப்ப முடியும் என்று மதன்லாலுக்குத் தோன்றவில்லை. அவனைப் பணிய வைக்கும் தோரணையில் பேசும் நரேந்திரனை அந்தப் போலீஸ்காரர்கள் மிகுந்த மரியாதையுடன் ரசித்து பார்ப்பது அவனுக்கு ஆத்திரத்தை அளித்தது. ஆனால் அதைக் காட்ட வழியில்லை.  நரேந்திரன் ஐஜியிடம் பேசினால் அவன் சற்று முன் ஐஜியிடம் ரிப்போர்ட் தர வேண்டியிருப்பதாய்ச் சொன்ன பொய்யிற்கு அவரிடமும் அவனிடம் விளக்கம் தர வேண்டியிருக்கும்…. அது மேலும் அதிக அவமானத்திற்கு உள்ளாக்கும்.

இந்த ஆளிடம் பேசவும் வேண்டும். எதற்கும் பதிலும் சரியாக அளிக்கக் கூடாது. அப்படித் தான் சாதுரியமாக இவனை அலைக்கழித்து அவமானப்படுத்திப் பழிதீர்க்க வேண்டும் என்று மதன்லால் முடிவு செய்தான்.



(தொடரும்)
என்.கணேசன்