ரட்சகன் 16

 

உறங்கும் மகனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் நிர்ப்பயா. அவளுக்கு உறக்கம் வரவில்லை. அவள் எதிர்பார்த்த அளவுக்கு தாய் வீட்டுக்கு அவள் வந்தது கசப்பான அனுபவமாக இருக்கவில்லை. குழந்தை இல்லாமல் அவள் மட்டும் தனியே வந்திருந்தால் ஒருவேளை கசப்பாக இருந்திருக்கலாம்.  ஆனால் குழந்தை நீலேஷுடன் அவள் வந்தது நிலைமையை சுமுகமாக்கி இருந்தது. அவளைப் பொருத்த வரையில் அவள் அப்பாவுடன் அவளுக்கு அதிகப் பிரச்சினைகள் இருந்ததில்லை. யுவராஜை அவர் ஏற்றுக் கொள்ளா விட்டாலும் கூட ஒரேயடியாக அவர்கள் திருமணத்திற்கு அவர் தடையாக நிற்கவில்லை. யுவராஜைத் திருமணம் செய்து கொள்ளப் போவதாக அவள் அறிவித்தவுடன் கடுமையாக எதிர்த்து நின்றதும், கோபித்துக் கொண்டு பேசுவதையே நிறுத்திக் கொண்டதும் அவளுடைய அம்மாவும், தம்பியும் தான். இது போன்ற சந்தர்ப்பங்களில், அவள் அறிந்து எல்லா வீடுகளிலும் கோபம் தீர்ந்து முதலில் நெருங்கி வருவது  தாய் தான். ஆனால் நிர்மலா அப்படி கோபம் தணியவில்லை. அதனால் நீலேஷை அவள் தூக்கிக் கொண்டு கொண்டாடியது நிர்ப்பயாவுக்கு ஆச்சரியமாகத் தான் இருந்தது. அடுத்த பேரதிசயம் நிரஞ்சன் நீலேஷுடன் உடனடியாக நெருக்கமானது தான். அவளுடைய தம்பி அப்படியெல்லாம் குழந்தையுடன் குதூகலிக்க முடிந்தவன் என்பதே அவளுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. எப்படியோ, ராஜேஷ்வர் வாக்களித்தபடியே நிர்மலாவும், நிரஞ்சனும் யுவராஜைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை என்பது அவளுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.

 

எத்தனையோ நாட்களில் இரவு வேளையில் இப்படி அவளும், யுவராஜும் குழந்தை உறங்குவதைப் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். இப்போது அவள் மட்டும்  இங்கிருக்கிறாள். யுவராஜ் எங்கிருக்கிறானோ? உறங்குகிறானோ இல்லையோ? அவனுடைய அசௌகரியங்களையும், கஷ்டங்களையும் பற்றி அவன் கவலைப்பட மாட்டான். ஆனால் கண்டிப்பாக அவளையும் குழந்தையையும் பற்றி அவன் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருப்பான். அவள் அதைத் தன் இதயத்தின் ஆழத்தில் உறுதியாக அறிவாள்.

 

காதலித்த நாட்களிலிருந்தே அவன் அதிகமாக அவளுக்காகத் தான் கவலைப்பட்டு இருக்கிறான். ஆரம்பத்திலேயே அவனிடம் அவள் ஈர்க்கப்பட்டு இருந்தாலும் அவனுடைய கண்ணியமும், நல்ல பண்புகளும், அறிவும் கூடுதலாகக் கவர்ந்த பின் தான் அவள் அவனைக் காதலிக்க ஆரம்பித்தாள். அவனும் அவளைக் காதலிக்க ஆரம்பித்திருந்தாலும் அவள் தன் காதலைச் சொல்லும் வரை அவன் சொல்லவில்லை. அவள் காதலைச் சொன்ன பிறகு கூட நிதி நிலைமையில் அவர்கள் மலையும், மடுவுமாக இருப்பது அவனை மிகவும் தயங்க வைத்திருக்கிறது. தன்னுடைய நிதி நிலைமையைப் பற்றி விரிவாக அவளிடம் சொல்லியிருக்கிறான். திருமணம் பற்றி அவள் சொன்ன போது கூட “அவசரப்படாதே நிர்ப்பயா. யோசிக்க நேரம் எடுத்துக் கொள். பிறகு நீ வருத்தப்படக்கூடாது” என்று அவளுக்கு யோசிக்கவும் ஒரு வார காலம் அவன் அவகாசம் தந்திருந்தான்.

 

அவனைத் திருமணம் செய்து கொண்டதற்கு அவள் ஒரு நாளும் கூட பின் வருத்தப்பட்டதில்லை.  சொல்லப் போனால் அவள் அவனுடன் வாழும் போது உணர்ந்த சந்தோஷத்தை, அவனைச் சந்திக்கும் வரை உணர்ந்தது கிடையாது. அவர்களுடைய சந்தோஷத்திற்குப் பெரிய காரணங்களோ, தேவைகள் பூர்த்தியாவதோ வேண்டியிருக்கவில்லை. இருவரும் சேர்ந்து இருக்கும் கணங்களே நிறைவான கணங்களாக அவர்களுக்கு இருந்தன. கடற்கரையில் சேர்ந்து அமர்ந்து அலைகளை ரசித்தும், வெட்ட வெளியில் அமர்ந்து மேகங்கள் கலைவதையும் பல வடிவங்களில் மீண்டும் இணைவதைப் பார்த்தும், மொட்டை மாடியில் நட்சத்திரங்களை ரசித்தும், மகனுடைய குறும்புகளையும், மழலையும் ரசித்தும் அவர்கள் வார்த்தைகளுக்கு சிக்காத சந்தோஷத்தை அனுபவித்திருக்கிறார்கள். ஒவ்வொன்றிலும் அவர்களுக்குத் தேவையாக இருந்தது சேர்ந்து இருப்பது தான். இன்று இந்தப் பிரிவு தான் அவர்களை வாட்டுகிறது...

 

அடுத்தநாள்  காலையில் ராஜேஷ்வர் கடத்தல்காரர்கள்  அவரை அழைத்துப் பேசியதை நிர்ப்பயாவிடம் சொன்னார். அவளுடைய முகம் வாடியது. அவளுடைய முக வாட்டத்தைப் பார்க்க முடியாமல் ராஜேஷ்வர் சொன்னார். ”கவலைப்படாதே நிர்ப்பயா. நான் உள்துறை அமைச்சருடன் பேசுகிறேன். இன்று சாயங்காலம் ஆறு மணிக்கு அவரைச் சந்திக்க அப்பாயின்மெண்ட் வாங்கி விட்டேன்.”

 

நிர்ப்பயாவால் அவர் சொன்னதைக் கேட்டு நிம்மதி அடைய முடியவில்லை. அப்சல்கான் ஏற்கெனவே மிகவும் பிரபலமானவன். அவனைப் பற்றி அவள் நிறைய படித்திருக்கிறாள். ஏழு வருடங்களுக்கு முன் காஷ்மீர் அனந்தநாகில் அவன் நடத்திய வெடிகுண்டு தாக்குதலில் பன்னிரண்டு பேர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் பந்திபோரா பகுதியில் அவன் நடத்திய தாக்குதலில் ஒன்பது பேர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். மூன்று வருடங்களுக்கு முன் புதுடெல்லியில் ஒரு வணிக வளாகத்தில் வெடிகுண்டு வைத்து பதினைந்து பேரைக் கொன்றிருக்கிறான். இந்த ஒவ்வொன்றிலும் படுகாயமடைந்தவர்கள் பலர். மரண தண்டனை பெற்று சிறையிலிருக்கும் அவன் விடுவிக்கப் பட்டால் இனி எத்தனை பேர் மரணத்திற்கும், படுகாயத்திற்கும் அவன் காரணமாயிருப்பானோ?

 

“என் கணவருக்காக நீங்க உள்துறை அமைச்சரைப் பார்க்கப் போக வேண்டாம்ப்பா” நிர்ப்பயா உறுதியாகச் சொன்னாள்.

 

அவள் சொன்னதைக் கேட்டு ராஜேஷ்வர் மட்டுமல்லாமல் நிர்மலாவும், நிரஞ்சனும் கூடத் திகைத்தார்கள். ராஜேஷ்வர் தன் காதுகளை நம்ப முடியாமல் கேட்டார். “ஏம்மா?”

 

“இப்போதைக்கு நஷ்டமும் கஷ்டமும் எனக்கும், அவருக்கும், எங்கள் குழந்தைக்கும் தான். ஆனால் அவனைத் தப்பிக்க வைத்தால் அவன் இனி என்னவெல்லாம் செய்வானோ? எத்தனை பேரைக் கொல்வானோ? எத்தனை சேதப்படுத்துவானோ? அதனால எத்தனை ஆட்கள், எத்தனை குடும்பங்கள் கஷ்டப்படுமோ? எங்கள் மூன்று பேர் சுயநலத்துக்காக அத்தனை பேர் கஷ்டப்படறது நியாயமாய் இருக்காதுப்பா”

 

ராஜேஷ்வர் மகளை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார். அவள் யுவராஜை எத்தனை நேசிக்கிறாள் என்பது அவருக்குத் தெரியும். அவனுக்காக பல ஆயிரம் கோடி சொத்துக்களைத் தியாகம் செய்து விட்டுப் போகும் அளவு அவனை நேசித்தவள் அவள். இப்போது கூடுதலாக அவளுடைய குழந்தைக்குத் தந்தை அவன். யுவராஜ் வராவிட்டால் அவள் குழந்தைக்கும் அது பேரிழப்பு தான். ஆனால் அதையெல்லாம் மீறி அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் அவளுடைய நல்ல நியாயமான மனதை வெளிப்படுத்துவதாக இருப்பதை அவர் ஆச்சரியத்துடன் கவனித்தார்.  

 

ராஜேஷ்வருக்கு யுவராஜ் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. “உங்க மகள் மதிப்புக்கு இணையாய் நீங்க இன்னும் சம்பாதிச்சுடலை சார்.”

 

ராஜேஷ்வர் சொன்னார். “நமக்கு இப்போதைக்கு வேற வழி இல்லை நிர்ப்பயா. அவங்க இயக்கம் கொடூரமான இயக்கம். வெறும் பயமுறுத்தல் மட்டுமில்லாமல், சொன்னதை அவங்க செய்யக்கூடியவங்க.”

 

கணவனின் விரல்களில் ஆரம்பித்து ஒவ்வொரு உறுப்பாகத் துண்டிக்கப்படுவதை நினைக்கையில் அவள் கண்களில் நீர் கோர்த்தது. ஆனால் அவள் நிலைப்பாடு மாறவில்லை. அவள் தந்தையிடம் உறுதியாகச் சொன்னாள். “எங்க தலையெழுத்து எங்களோட போகட்டும்ப்பா. அடுத்தவங்க கண்ணீருக்கு அவர் காரணமாவதை அவரே விரும்ப மாட்டார்ப்பா. அதனால நீங்க அவருக்காக உள்துறை அமைச்சரைப் பார்த்துப் பேச வேண்டாம்.”

சொல்லச் சொல்ல நிர்ப்பயா உடைந்து போனாள். அவர்கள் மூவருமே அவள் கண்ணீர் விட்டு அழுதோ, உடைந்து போயோ பார்த்ததில்லை. எதற்கும் அசையாதவள், அழுத்தக்காரி என்றே அவள் பெயரெடுத்தவள்.

 

அவள் கண்ணீர் அவர்கள் மூவரையும் கூடக் கண்கலங்க வைத்தது. நிரஞ்சன் பல சமயங்களில் அவள் அழுத்தத்தை முறியடித்து வளைய வைக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டிருக்கிறான். ஆனால் அவனுக்கே அவளுடைய துக்கத்தைப் பார்க்க சகிக்க முடியவில்லை.

 

ராஜேஷ்வர் குரல் தழுதழுக்கச் சொன்னார். “சரிம்மா. அப்சல்கானை விடுவிக்காமல் யுவராஜை வரவழைக்க எதாவது வழியிருக்கான்னு பார்க்கறேன்ம்மா. நீ அழாதே.”

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

(வரும் தீபாவளியை முன்னிட்டு போனசாக ரட்சகன் நாவலின் அடுத்த பகுதி சனிக்கிழமை (7.11.2026) மாலையே வெளியாகும் என்பதை மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். அதற்கும் அடுத்த பகுதி வழக்கம் போல் திங்கள் அன்று தொடரும்)

சதுரங்கம் 42

ஞானமூர்த்தி தொடர்ந்தார். ”எனக்கு இதுவரைக்கும் அந்த மாதிரி காரணமில்லாத உந்துதல் வந்ததே இல்லை. கொஞ்சம் நேரம் பொறுத்துகிட்டேன். அப்ப என் ஃப்ரண்ட்ஸ் எதோ என்கிட்ட சொன்னாங்க. ஆனா அவங்க என்ன சொல்றாங்கன்னு என் மூளைக்குத் தகவல் எட்டலை. எழுந்து போகணும்கிற யோசனையே தான் என் மூளையை ஆக்கிரமிச்சுது. அதனால நான் எழுந்து அந்தப் பாதைல போக ஆரம்பிச்சேன். பத்து நிமிஷம் போயிருப்பேன். ஒரு பெரிய பாறையில போய் அந்தப் பாதை முடிஞ்சுது. அந்தப் பாறைல ஒருத்தர் பைஜாமா குர்தா போட்டுட்டு உட்கார்ந்திருந்தார். அவரோட பின்பக்கம் தான் எனக்குத் தெரிஞ்சுது….”

 

மூவரும் அவர் சொல்வதையே ஆர்வத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ராஜாராம் சொன்னதை நித்யாவிடம் அர்ஜுன் சொல்லியிருந்ததால் அவளுக்கும் அந்த நிகழ்வு பற்றி அவன் சொன்ன அளவில் மட்டும் தெரிந்திருந்தது. பானுமதியும் ஆவலில் கூடுதல் திகைப்போடு பார்ப்பதைப் பார்த்தால் அவளுக்கு அவர்கள் அளவு கூடத் தெரிந்திருக்கவில்லை என்றும் முதல் முறையாக அதைக் கேள்விப்படுகிறாள் என்பதும் அவர்களுக்குப் புரிந்தது.

 

ஞானமூர்த்தி முகம் மிக மென்மையாக மாறியது. அவர் அந்த நிகழ்வை மறுபடி மனதில் ஒளிபரப்பு செய்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்றும், பார்த்து அப்படியே வர்ணிக்கிறார் என்றும் அவர்களுக்குத் தோன்றியது.

 

“எனக்கு முதல்ல வித்தியாசமாய் தோணினது அவரோட பைஜாமா, ஜிப்பா. அந்த குளிர்ல அவர் எப்படி வெறும் பைஜாமா ஜிப்பால மட்டும் இருக்கார்னு ஆச்சரியமாய் இருந்துச்சு. பாதை அந்தப் பாறையோட முடிஞ்சு போச்சுங்கறதால இனி என்ன பண்றதுன்னு எனக்குப் புரியலை.. திரும்பிப் போகலாம்னு நினைச்சா, என்னால அதுவும் முடியலை. நான் என்ன செய்யறதுன்னு யோசிச்சுகிட்டு இருந்தப்ப அந்த ஆள் திரும்பிப் பார்க்காமலேயே சொன்னார். “வா ஞானமூர்த்தி” நான் அதிர்ந்துட்டேன். திரும்பிப் பார்க்காமலேயே அவருக்கு நான் வந்திருக்கிறது எப்படித் தெரியும்னு தெரியலை. என் பெயர் அவருக்கு எப்படித் தெரியும்னு புரியலை”

 

ஞானமூர்த்தி நிறுத்தினார். அவர்கள் மூவருமே கூட அதிர்ந்தார்கள். பானுமதி ஹாட்பேக்கில் இருந்து எடுத்த சப்பாத்தியை யார் தட்டிலும் போடாமல் கையில் வைத்துக் கொண்டு அவரையே சுவாரசியத்துடன் பார்த்தாள்.

 

ஞானமூர்த்தி தொடர்ந்தார். “நான் ஆச்சரியத்தோட போனேன். பாறை பக்கம் போனவுடனே இன்னொரு அதிர்ச்சி எனக்குக் காத்துகிட்டு இருந்துச்சு. அது என்னன்னா அந்தப் பாறைக்கு கீழே பெரிய பள்ளத்தாக்கு. தவறி கீழே விழுந்தா உயிர் மிஞ்சாது. அந்த மாதிரி இடத்தில் காலைத் தொங்கப் போட்டுகிட்டு உட்கார்ந்திருக்காரே இந்த ஆள்ன்னு மலைப்போட அவரைப் பார்த்தேன். பார்க்க ரொம்ப சாதாரணமான ஆள் மாதிரி தெரிஞ்சாலும் அவரோட கண்கள் ரெண்டும் ரொம்ப சக்தி வாய்ந்தது மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு. அவர் “உட்காரு”ன்னார். எனக்கோ அவர் மாதிரியே அந்தப் பக்கம் காலைப் போட்டு உட்காரணுமான்னு நினைச்சப்ப காலெல்லாம் நடுங்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு. நான் எங்கப்பாவை நினைச்சேன். உங்கம்மாவை நினைச்சேன். அர்ஜுனை நினைச்சேன். எனக்காக இவங்க எல்லாம் காத்திருப்பாங்களே. இந்தப் பாறையில உட்காரப் போய் ஒரேயடியாய்ப் போய்ச் சேர்ந்துடுவோமோன்னு பயமாய் இருந்துச்சு.”

 

அவர் நித்யாவைப் பார்த்து தான் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த பானுமதி கண்கலங்கினாள்.

 

அர்ஜுனுக்கு அம்மா ஏன் கண்கலங்குகிறாள் என்று விளங்கவில்லை. அப்பாவுக்காக அவளும், அவனும், தாத்தாவும் காத்துக் கொண்டிருப்பார்கள் என்ற சிந்தனை உயிருக்கு ஆபத்தான அது போன்ற சமயங்களில் தோன்றுவது யாருக்கும் இயற்கை அல்லவா? அதில் கண்கலங்க என்ன இருக்கிறது? அவள் கண்கலங்குவதற்கு, அவனுக்குத் தெரியாத காரணமும் இருக்கக் கூடுமோ?

 

ஞானமூர்த்தி தொடர்ந்தார். ”என் பயத்தைக் கவனிச்சு அந்த ஆள் தமிழ்லயே  சொன்னார். “பயப்படாதே. வந்த வேலைகள் முடியாமல் அப்படியெல்லாம் யாரும் போயிட முடியாது.” அவர் என்கிட்ட தமிழ்ல பேசினது எனக்கு ஆச்சரியமாயிருந்துச்சு. அதை விட ஆச்சரியம் “நான் தமிழன்னு அவர் எப்படித் தெரிஞ்சுகிட்டார்ங்கறது தான். ஒருவேளை அவர் எங்களைத் தாண்டி வர்றப்ப நாங்க தமிழ்ல பேசறதைக் கேட்டிருப்பாரோன்னு நினைச்சுகிட்டேன். நான் சொன்னேன். “போய்ச் சேர்ந்துடலைன்னாலும் படுத்த படுக்கையாயிட்டாலும் நம்மளால குடும்பத்துக்குப் பிரச்சினை தான்.” அந்த ஆள் அதுக்கும் பதில் சொன்னார். “செய்ய வேண்டிய வேலைகளைச் செய்துடாம யாரும் படுத்துடவும் முடியாது.” அவர் சொன்னதுல கொஞ்சம் தைரியம் வந்து நான் ரொம்பக் கவனமாய் அந்தப் பாறை ஏறி அவரை மாதிரியே அந்தப் பக்கம் காலைப் போட்டு உட்கார்ந்தேன். சரியாய் உட்கார்ந்து முடியற வரைக்கும் மனசு திக் திக்னு தான் இருந்துச்சு. அப்படி உட்கார்ந்த பிறகு மறந்தும் முன்னாடி இருக்கற பாதாளத்தைப் பார்க்காமல் அவரைக் கூர்ந்து பார்த்தேன். அவரோட வயசை என்னால கணிக்க முடியல. அவர் ரொம்ப இளமையாய் தெரிஞ்சார். அவருக்கு என்னைப் பற்றி எல்லாத் தகவல்களும் தெரிஞ்சிருந்தது  எனக்கு அடுத்த ஆச்சரியம். என் கிட்ட மடமடன்னு அவர் பேச ஆரம்பிச்சார். அவர் பேச ஆரம்பிச்சதும், அவர் அபூர்வ சக்திகள் இருக்கும் மகான்னு எனக்கு புரிஞ்சுது.”

 

ஞானமூர்த்தி நிறுத்தினார். அவர்களுக்கு அந்த ஆள் என்ன பேசினார் என்று அறிய ஆவலாய் இருந்தது. ஆனால் மனதில் பழைய நிகழ்வுகளில் பயணித்துக் கொண்டிருந்த அவர் அதைப் பற்றி எதுவும் வாய் திறந்து சொல்லவில்லை.

 

அர்ஜுன் கேட்டான். “அவர் என்னப்பா சொன்னார்.?”

 

ஞானமூர்த்தி சொன்னார். ”சக்தி வாய்ந்த மகான்கள் நம்ம கிட்ட சரியான முகூர்த்த காலங்கள்ல தான் தொடர்பு கொள்றாங்க. அப்படித் தொடர்பு கொண்டு அவங்க சொல்ற விஷயங்கள் அந்தந்த மனுஷங்களுக்கானது. அதை நான் கேட்க வேண்டிய நேரத்துல கேட்டேன். அதைச் சொல்ல வேண்டிய நேரம் ஒன்னும் கண்டிப்பாய் வரும். அப்படி நேரம் வர்றப்ப உங்களுக்குச் சொல்றேன்.

 

அர்ஜுன் தன் தொழில் புத்தியைக் காட்டினான். “சரி அவர் எது சம்பந்தமான விஷயங்களை உங்களுக்குச் சொன்னார்ப்பா?”

 

நித்யா அண்ணனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். ஞானமூர்த்தியும் கூடப் புன்னகைத்து விட்டுச் சொன்னார். “அதையும் நான் சொல்றப்பவே நீ தெரிஞ்சுக்கோ.”

 

நித்யா சொன்னாள். “அப்பா விவரமான அரசியல்வாதியாயிட்டார்.”

 

ஞானமூர்த்தி காதில் அவள் சொன்னது விழுந்ததாகத் தெரியவில்லை. அவர் தொடர்ந்து சொன்னார். “அவர் கிட்ட நான் பேசிகிட்டு இருந்தப்ப அவர் திடீர்னு சொன்னார். “உன் ஃப்ரண்ட்ஸ் ரெண்டு பேர் உன்னைத் தேடிகிட்டு வர்றாங்க. நான் கிளம்பறேன்.” நான் திரும்பிப் பார்த்தேன். யாரும் இருக்கலை. நான் சொன்னேன். “யாரும் இல்லையே.” அவர் சொன்னார். ”வந்துகிட்டிருக்காங்க.” அதைச் சொன்னவர் என் கிட்ட சில முக்கிய விஷயங்களைச் சொல்லிட்டு “சரி கிளம்பறேன்”னு மறுபடியும் சொன்னார். அப்ப தான் என் ஃப்ரண்ட்ஸ் ரெண்டு பேர் வந்தாங்க. நானும் ஜாக்கிரதையாய் இறங்கினேன். திரும்பிப் பார்த்தால் அவர் அங்கே இருக்கலை. அவர் எப்படி போனார்னு தெரியலை.”

 

அர்ஜுன் தந்தையிடம் கேட்டான். “நீங்க அதுக்கப்பறம் வருஷா வருஷம் இமயமலைக்குப் போக ஆரம்பிச்சீங்க. இல்லையாப்பா. அப்படிப் போக ஆரம்பிச்சது அவரைப் பார்க்கவா? வருஷா வருஷம் அவர் பார்க்கக் கிடைச்சாரா?”

 

”மறுபடியும் அவரைப் பார்க்கணும்னு எனக்கு ஆவல் இருந்துச்சு. ஆனால் அவரை வருஷா வருஷம் பார்க்க முடியலை. அதுக்கப்பறம் அவரை ரெண்டே தடவை தான் பார்த்திருக்கேன்.”

 

“நீங்க அவரை மறுபடியும் பார்த்தது அதே இடத்துலயாப்பா?”

 

“ஆமா”

 

“அந்த மகானோட விசேஷ சக்திளை அடையணும்னு உங்களுக்கு எப்பவாவது தோன்றிருக்காப்பா?”

 

“எந்த விசேஷ சக்திகள்?”

 

“உங்களைப் பற்றி நீங்கள் சொல்லாமலேயே அவர் எல்லா விஷயங்களையும் தெரிஞ்சுகிட்டது, அந்த மலைப்பள்ளத்தாக்குல அவர் மாயமாய் மறைஞ்சது எல்லாம்.”

 

“அதையெல்லாம் அடையணும்னு எனக்கு ஆசை வரலை”

 

அர்ஜுன் திகைத்தான். “ஏன்ப்பா?”

 

“அந்த மாதிரி சக்திகளால சமூகத்துக்கு என்னடா பிரயோஜனம்?” என்று சொன்ன ஞானமூர்த்தி கைகழுவ எழுந்தார். கேள்வி நேரம் முடிந்து விட்டது என்று அர்த்தம்.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

ரட்சகன் 15

 

தன்னுடைய இதயத்தை இப்படியொரு ஜீவன் சில நிமிடங்களில் முழுமையாக ஆக்கிரமிக்க முடியும் என்று நிரஞ்சன் அதுவரை நம்பியிருக்கவில்லை.  வினாடிக்கு வினாடி இரட்டிப்பாகும் வைரஸ் போல குழந்தை நீலேஷ் மீது ஏற்பட்ட பாசம் நொடிக்கு நொடி அவன் மனதில் இரட்டிப்பாகிக் கொண்டிருந்தது. குழந்தைக்கு கிச்சு கிச்சு மூட்டி விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில் அதன் மழலைச் சிரிப்பை விட இனிமையான ஒரு சத்தத்தை அவன் இதுவரையில் கேட்டிருக்கவில்லை.  குழந்தையின் பிஞ்சுக் கைகள் அவன் உடலில் பட்ட இடங்கள் உணர்ந்த இனிமையைப் போன்றதொரு இனிமையான ஸ்பரிமும் அவனுக்கு இதுவரையில் பரிச்சயமாகவில்லை. யுவராஜின் மகனாக இப்போது குழந்தையை அவனால் பார்க்க முடியவில்லை. அக்காவின் மகனாகக் கூட அவன் நீலேஷை நினைக்கவில்லை. குழந்தை அவனுடைய செல்ல மருமகனாகி விட்டான்.

 

குழந்தையுடன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில் குழந்தை விளையாடும்படியான விளையாட்டு சாமான்கள் வீட்டில் இல்லை என்பது நிரஞ்சனுக்கு உறைத்தது. அவன் குழந்தையிடம் கேட்டான்.   ”உனக்கு விளையாட என்னவெல்லாம் வேணும்?”

 

நீலேஷ் உடனடியாகச் சொன்னான். “அப்பா வேணும்…”

 

நிரஞ்சன் ஒரு கணம் சிலை போல் சமைந்தான். பின் மெல்லக் கேட்டான். “வேற என்னவெல்லாம் வேணும்.”

 

நீலேஷ் யோசித்து யோசித்து தன் மழலைக் குரலில் வரிசையாகச் சொல்ல ஆரம்பித்தான். குழந்தை சொல்லச் சொல்ல ஒரு தாளில் எழுதிக் கொண்டே போன நிரஞ்சன் அவன் நிறுத்தியவுடன் கேட்டான். “உனக்கு எந்த விளையாட்டு ரொம்ப பிடிக்கும்.”

 

“யானை விளையாட்டு”

 

“அது என்ன விளையாட்டு”

 

நீலேஷ் இரண்டு கைகளையும் தரையில் ஊன்றி நாலு கால்களில் தவழ்ந்து காட்டி அப்படியே அவனைச் செய்யச் சொன்னான். நிரஞ்சன் அப்படியே செய்தவுடன் அவன் மீது ஏறி அமர்ந்து கொண்டு “யானை சீக்கிரம் போ யானை” என்றான். அவன் எப்போதும் தந்தையுடன் அந்த விளையாட்டை விளையாடுவது உண்டு.

 

அப்படி நிரஞ்சனை யானையாக மருமகன் ஓட்டிச் சென்று கொண்டு இருந்த போது நிர்ப்பயா அவன் அறைக்குள் நுழைந்தாள். நிரஞ்சனுக்கு ஒரு அழகான அனுபவம் தொடர்வது தடைப்பட்டு விட்டது போலிருந்தது.

 

நிர்ப்பயா தம்பியையும் மகனையும் புன்னகையுடன் பார்த்தாள். நீலேஷ் தாயிடம் பெருமையாகச் சொன்னான். “அம்மா இது தான் என்னோட புது யானை”

 

தம்பியின் முதுகிலிருந்து மகனைத் தூக்கிக் கொண்ட நிர்ப்பயா மகனிடம் சொன்னாள். “புது யானை நல்லாயிருக்கு. போதும் விளையாடினது. இனி சாப்பிட்டு தூங்கணும் நீலேஷ்.”

 

நீலேஷ் மாமனிடம் மழலைக் குரலில் சொன்னான். “சரி நான் விளையாட நாளைக்கு வரேன் மாமா.”

 

நிரஞ்சன் பாசத்துடன் தலையசைத்தான்.

 

ராஜேஷ்வரும் போலீஸ்காரர்களும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த அழைப்பு ராஜேஷ்வருக்கு வந்தது. அறியாத எண் என்பதால் அது கடத்தல்காரர்களின் அழைப்பாக இருக்கலாம் என்ற சந்தேகத்துடன் தான் அலைபேசியை எடுத்து ராஜேஷ்வர் பேசினார். “ஹலோ”

 

கரகரத்த குரலில் தூய ஹிந்தியில் ஒரு ஆள் சொன்னான். “உங்கள் மருமகன் எங்களிடம் தான் இருக்கிறான்.”

 

“நான் யாரையும் என் மருமகனாக அங்கீகரிக்கவில்லை.” ராஜேஷ்வரும் ஹிந்தியில் அமைதியாகச் சொன்னார். எந்த ஒரு பேரத்திலும் சம்பந்தப்பட்டவன் அதிக ஆர்வமும், ஈடுபாடும் காட்டினால் பேரத்தின் தொகை அதிகமாகும் என்பது அவர் கற்று இருக்கும் ஆரம்ப அரிச்சுவடி. அந்தத் தவறை அவர் எப்போதும் செய்யப் போவதில்லை.

 

“அங்கீகரிக்காததால் உறவுகள் இல்லாமல் போய்விடுவதில்லை.”

 

”இருக்கலாம். ஆனால் உறவினனாக ஏற்றுக் கொள்ளப் படாத ஒருவன் காணாமல் போனால் யாரும் துடித்து விடப் போவதில்லை. அதே போல் திரும்ப அவன் கிடைக்க வேண்டும் என்று எதையும் செய்ய யாரும் சம்மதித்து விடவும் போவதில்லை. அதனால் யுவராஜை நீங்கள் பணயக் கைதியாக வைத்து என்னிடம் பேரம் பேசுவதாக இருந்தால் நீங்கள் நம் இரண்டு பேர் நேரத்தையும் வீணடிக்கிறீர்கள்.”

 

ராஜேஷ்வர் வெளிப்படையாக அப்படிச் சொன்னதை எதிர்தரப்பு எதிர்பார்த்து இருக்கவில்லை போல் இருந்தது. ஒரு சிறு மௌனத்திற்குப் பின் கரகரத்த குரல் சொன்னது. “நீங்கள் மருமகனுக்காக எதையும் செய்யும் மனநிலையில் இல்லை என்பது தெரியும். ஆனால் உங்களுக்கு உங்கள் மகளும், அவளுடைய சந்தோஷமும் முக்கியமாக இருக்கும்  என்று நம்பி தான் உங்களை நாங்கள் அழைத்திருக்கிறோம்.  எங்களுடைய நம்பிக்கை தவறானது என்றால் சொல்லுங்கள். நாங்கள் நம் இருபக்க நேரத்தையும் வீணடிப்பதைத் தவிர்க்கிறோம்.”

 

இப்போது ராஜேஷ்வர் சிறிது யோசித்தார். இப்போது இந்தப் பேச்சு வார்த்தைக்கு அவர் வைக்கும் முற்றுப் புள்ளி அவர் மருமகனின் வாழ்க்கைக்கே வைக்கும் முற்றுப் புள்ளியாக மாறி விடலாம்.  அந்த விபரீத எல்லைக்கு நிலைமை போவதை அவர் விரும்பவில்லை. ராஜேஷ்வர் சொன்னார். “சரி. சொல்லுங்கள்”

 

“உங்கள் மகளுடைய கணவன் உயிரோடு திரும்பி வர வேண்டும் என்றால் எங்கள் கோரிக்கை நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். கோரிக்கையை நிறைவேற்றினால் அவனை எந்த விதமான சேதாரமும் இல்லாமல் மொத்தமாக அனுப்பி வைக்கிறோம். நீங்கள் நிறைவேற்றா விட்டாலோ, அல்லது நிறைவேற்றத் தாமதம் செய்தாலோ கூட அவனை நாங்கள் கண்டிப்பாக உங்கள் மகளிடம் அனுப்பி வைப்போம். ஆனால் மொத்தமாக அல்ல. முதலில் அவனுடைய கை விரல்களில் ஆரம்பித்து தனித்தனி உறுப்பாக அனுப்பி வைப்போம்....”

 

ராஜேஷ்வர் அதிர்ந்தார். ”உங்களுடைய கோரிக்கை என்ன?”

 

“திகார் சிறையிலிருக்கும் எங்களுடைய இயக்கத்தின் உபதலைவர் அப்சல்கானை எங்களிடம் அனுப்பி வைக்க வேண்டும். அவர் எங்களிடம் வந்து சேர்ந்த உடனேயே உங்களுடைய மருமகன் திருப்பி அனுப்பி வைக்கப்படுவார்.”

 

ராஜேஷ்வர் திகைத்தார்.  “இதற்கு நீங்கள் அதிகாரத்திலிருக்கும் அரசியல் தலைவர் யாருடையதாவது வீட்டு நபரைக் கடத்தியிருக்க வேண்டும். என் அதிகாரத்தில் இல்லாததை நான் எப்படி செய்ய முடியும்?”

 

“எல்லா அதிகாரத்திற்கும் அஸ்திவாரம் பணம் தான். இன்றைக்கு அதிகாரத்தில் இருக்கும் அரசியல்வாதிகள் உங்களிடம் தாராளமாகப் பணம் வாங்குபவர்கள் தான். உங்கள் நிதி இல்லாமல் அவர்கள் தேர்தலை சந்திக்க முடியாது. உங்கள் தயவு அவர்களுக்கு எப்போதுமே தேவைப்படுவதால் நீங்கள் சொன்னால் அவர்கள் கண்டிப்பாகக் கேட்பார்கள்.”

 

“ஜனநாயக நாட்டில் எதிர்க்கட்சிகள் இருக்கின்றன. அந்தக் கட்சிகளின் தலைவர்கள் ஆளும் கட்சியின் வேலைகளை கண்கொத்திப் பாம்பாகப் பார்த்துக் கொண்டு இருப்பார்கள். தவறு நடந்தால் தட்டிக் கேட்க நீதிமன்றங்கள் இருக்கின்றன. இப்படியெல்லாம் இருக்கையில் ஆளும்கட்சி எப்படி ஒரு தீவிரவாதியை எனக்காக விடுவிக்க முடியும்.  நான் பணம் தருகிறேன் என்பதற்காக அவர்கள் அரசியல் தற்கொலை செய்து கொள்ள முடியுமா?”

 

“அரசியல்வாதிகள் எந்த மிக முக்கியமான வேலையையும் நேரடியாகவோ, வெளிப்படையாகவோ செய்வதில்லை. அரசியல்வாதிகள் குறுக்குவழிகளில் வித்தகர்கள். அதனால் நீங்கள் சொன்னால், கண்டிப்பாக உங்களுக்காக அவர்கள் ஏதாவது ஒரு குறுக்குவழி கண்டு பிடிப்பார்கள். நீங்கள் உள்துறை அமைச்சரிடம் பேசுங்கள். நான் மூன்று நாட்கள் கழித்து உங்களை அழைக்கிறேன். அதற்குள் பேசி எங்களுக்குச் சாதகமான பதிலைச் சொல்லுங்கள்.”

 

“நான் சொல்லியும் அமைச்சர் மறுத்து விட்டால்?”

 

“உங்கள் மருமகனின் வலது சுண்டு விரல் அடுத்த வாரம் உங்கள் மகளுக்குக் கிடைக்கும். பின் நாலைந்து நாட்களின் இடைவெளியில் வரிசையாக மற்ற விரல்களும் அனுப்பி வைக்கப்படும். பின் கால் விரல்கள், பின் காதுகள் என்று மற்ற உறுப்புகளும் அனுப்பி வைக்கப்படும்.”

 

ராஜேஷ்வர் அதிர்ந்தார். கரகரத்த குரல் தொடர்ந்து சொன்னது. “நான் பேசியதை நீங்கள் போலீஸுக்குத் தெரிவித்தால் அது உங்களுக்குத் தான் சிக்கலாக முடியும். நான் பேசும் அலைபேசி எண்ணை வைத்து அவர்கள் எதையும் கண்டுபிடித்து விட முடியாது என்பதோடு அவர்களால் எதுவும் செய்யவும் முடியாது என்பது தான் யதார்த்தம். போலீஸுக்குத் தகவல் போனால் கண்டிப்பாக  அவர்களிடமிருந்து தகவல் வெளியில் கசியத்தான் செய்யும். தகவல் பொதுவெளிக்கு வந்து விட்டால் பிறகு உள்துறை அமைச்சருக்கு குறுக்கு வழியிலும் கூட உங்களுக்கு உதவ முடியாமல் போய் விடும். அதனால் எங்கள் கோரிக்கையை போலீஸுக்குத் தெரியாமல் ரகசியமாய் வைத்திருப்பது உங்களுக்கு நல்லது. மூன்று நாட்கள் கழித்து நாங்கள் அழைக்கையில் உங்களிடமிருந்து எங்களுக்கு சாதகமில்லாத பதில் வருமானால் நாங்கள் வாக்களித்தபடி யுவராஜின் வலது சுண்டு விரல் முதலில் உங்களுக்கு வந்து சேரும்.”

 

அலைபேசி அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

 

ராஜேஷ்வர் நேரம் என்ன என்று பார்த்தார். இரவு 10.40 நிர்ப்பயா உறங்கச் சென்று விட்டபடியால் தகவலை மறுநாள் அவளுக்குத் தெரிவிக்க முடிவு செய்தார்.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்