சாணக்கியன் நாவல் இரு பாகங்களாக வெளியாகியுள்ளது! ....

Thursday, October 6, 2022

சாணக்கியன் 25

 

விஷ்ணுகுப்தர் மறுநாள் அதிகாலையிலேயே தன் சந்தியா வந்தனத்தை வேகமாய் முடித்து விட்டு தட்சசீலத்தில் ஒரு வணிகரைச் சந்தித்துப் பேசி விட்டு வந்தார்.  அந்த வணிகர் அடிக்கடி பாரசீகம் வரை சென்று பொருட்களை விற்று, அங்குள்ள பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டு வந்து இங்கு விற்பவர். போகும் போதும், வரும் போதும் இடையில் உள்ள பிரதேசங்களிலும் வாணிபத்தைச் செய்பவர். அதனால் அங்கே இருக்கும் நிலவரங்களை உற்றுக் கவனிக்கும் வாய்ப்பிருப்பவர். அவரிடம் பாரசீகம் வரை உள்ள நிலவரங்களை விஷ்ணுகுப்தர் எப்போதும் கேட்டறிந்து கொள்வது வழக்கம். சில சமயங்களில் எதையாவது குறிப்பிட்டுச் சொல்லி அதைப் பற்றிய விவரங்களைக் கூர்மையாகக் கண்டறிந்து வரும்படியும் விஷ்ணுகுப்தர் அவரிடம் சொல்வார். அந்த வணிகரின் மகன் கல்வி கற்பதில் மிகவும் பின் தங்கி இருந்தவன். அவனைத் தன் தனிப்பட்ட அக்கறையால் முன்னேற வைத்தவர் விஷ்ணுகுப்தர் என்பதால் விஷ்ணுகுப்தர் மீது அந்த வணிகர் நன்றியுணர்வு கலந்த மிகுந்த மரியாதை வைத்திருந்தபடியால் அவர் கூறும்படியே அந்தக் குறிப்பிட்ட விவரங்களை அந்த வணிகர் கண்டறிந்து வந்து சொல்வது வழக்கம். அவரிடம் சென்று பேசிய போது அவர் இரண்டு நாட்களில் பாரசீகத்திற்குக் கிளம்புவதாக விஷ்ணுகுப்தரிடம் சொன்னார். அவரிடம் தனக்கு வேண்டிய விவரங்களைச் சொல்லி அவை குறித்து கண்டறிந்து வந்து சொல்லும்படி கோரிக்கை விடுத்து விட்டு வந்த விஷ்ணுகுப்தர் அடுத்தபடியாக சந்திரகுப்தன் உள்ளிட்ட தன் முக்கிய மாணவர்களை அழைத்துக் கொண்டு சின்ஹரனைக் காணச் சென்றார்.

 

சின்ஹரன் விஷ்ணுகுப்தரின் மாணவர்கள் முகத்தில் தெரிந்த கவலைகளின் ரேகைகளைப் பார்த்தான். அவர்கள் அளவு எந்த உணர்ச்சியையும் எப்போதும் தன் முகத்தில் காட்டாத விஷ்ணுகுப்தரிடம் சின்ஹரன் கேட்டான். “என்ன ஆயிற்று ஆச்சாரியரே. காந்தார அரசருக்கு ஏதாவது?...”

 

அவனைப் பொருத்த வரை காந்தார அரசரின் மரணமும், ஆம்பி குமாரன் அரியணை ஏறுவதையும் தவிரத் தற்போதைக்குக்  கவலைக்குரிய தகவல் வேறெதுவும் இல்லை.

 

விஷ்ணுகுப்தர் சொன்னார். “காந்தார அரசர் இன்னும் உடலில் இருந்தும் மகனிடமிருந்தும் விடுதலை பெற்று விடவில்லை சேனாதிபதி. இப்போதைய கவலைக்குரிய தகவல் அலெக்ஸாண்டர் பாரதம் நோக்கி கிளம்பியிருக்கிறான். அவனை எதிர்ப்பதற்குப் பதிலாக ஆம்பி குமாரன் அவனுக்கு நட்புக்கரம் நீட்ட முடிவெடுத்திருக்கிறான் என்பது தான்...”

 

சின்ஹரன் திகைப்புடன் கேட்டான். “ஆம்பி குமாரனுக்குப் பைத்தியம் பிடித்து விட்டதா ஆச்சாரியரே?”

 

“அவனுக்குப் பைத்தியம் எப்போதோ பிடித்து விட்டது. இப்போது அது முற்றி விட்டது. அவ்வளவு தான்.... நீ உன் தாய்நாட்டுக்குக் கடமையாற்ற வேண்டிய நேரம் நெருங்கி விட்டது சேனாதிபதி. நீ மட்டுமல்ல நாம் அனைவரும் வேகமாக இயங்க வேண்டிய காலம் வந்து விட்டது.”

 

“நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள் ஆச்சாரியரே” என்று ஆவலுடன் சின்ஹரன் கேட்டான். தன் தவறுக்கு ஏதாவது வகையில் விரைவிலேயே பிராயச்சித்தம் செய்ய முடிந்தால் அவன் மனப்பாரம் சிறிதாவது குறையும்.

 

“உடனடியாக நீ செய்ய வேண்டியது நான் தொலைதூரம் வேகமாகச் சென்று வருவதற்கு ஒரு நல்ல குதிரையை நீ தேர்ந்தெடுத்துத் தர வேண்டும். அடுத்தபடியாக, நான் திரும்பி வருவதற்குள் நீ இவர்களுக்கு எல்லாப் போர்ப்பயிற்சிகளும் தந்து தயார்நிலையில் இருத்த வேண்டும்...”

 

விஷ்ணுகுப்தர் தன் நீண்ட பயணத்தைத் துவங்குவதற்கு முன் சந்திரகுப்தனைத் தனியாக அழைத்துச் சொன்னார். “சந்திரகுப்தா. உன் வாழ்வில் முக்கியமானதொரு கட்டம் நெருங்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. நீ முழுக் கவனத்துடன் உன் திறமைகளைக் கூர்மைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அதிர்ஷ்டம் என்பது வாய்ப்புகள் வரும் போது ஒருவன் தயாராக இருப்பதே. சந்தர்ப்ப வசத்தால் நாம் பெறும் உயர்வுகள் இன்னொரு சந்தர்ப்ப வசத்தால் நம்மிடமிருந்து போயும் விடலாம். ஆனால் ஒருவன் தகுதியாலும், உழைப்பாலும் சம்பாதித்துப் பெறுவதைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளும் சாமர்த்தியத்தையும் பெற்று விடுகிறான். அதனால் இனி நீ கற்க வேண்டியதையும் விரைவில் கற்றுக் கொள். சின்ஹரன் மிகவும் திறமையானவன். அனுபவம் உள்ளவன். அவன் கற்றுத் தரும் சூட்சுமங்களை முழுவதுமாகக் கற்றுக் கொண்டு விடு. இனி நம்மிடம் அதிக காலம் இல்லை....”    

 

சந்திரகுப்தன் எப்போதும் போல அவர் சொல்வதை எல்லாம் மிகக் கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டான். அவனைப் பொருத்த வரை அவர் சொல்லும் எதுவும் அலட்சியப்படத் தகுந்தது அல்ல. பின் சரியென்று தலையசைத்தான்.

 

அவர் மெல்லக் கேட்டார். “பாடலிபுத்திரத்தில் உன் தாயாரிடம் நான் எதாவது சொல்ல வேண்டுமா?”

 

தாயாரின் நினைவு சந்திரகுப்தனை மென்மையாக்கியது. அவளை விட்டு வந்து காலம் நிறைய ஆகி விட்டது. அவனுக்குத் தாயிடம் எத்தனையோ சொல்ல இருந்தன. சிறுவனாக அவளைப் பிரிந்த அவன் இளைஞனாக உருமாறி இருக்கும் இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் எத்தனையோ சம்பவங்களை அவளிடம் சொல்ல அவன் மனதில் சேகரித்து வைத்திருக்கிறான். ஆனால் அவை ஆச்சாரியரிடம் சொல்லி அனுப்பக் கூடியவை  அல்ல....   ”அவருடைய ஆசியாலும் பிரார்த்தனையாலும் நான் மிகவும் நலமாக இருப்பதாகச் சொல்லுங்கள் ஆச்சாரியரே....”

 

ந்திரதத் விஷ்ணுகுப்தரின் வருகையைச் சிறிதும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. வந்திருப்பது தன் நண்பன் தானா, இது கனவு ஒன்றும் அல்லவே என்று சந்தேகப்பட்டு சந்தேகம் தெளிந்த பின் அவர் ஓடி வந்து நண்பனை அரவணைத்துக் கொண்டார். நண்பனை உபசரித்து அமர வைத்த பின் அவர் கேட்டார். ”என்ன விஷ்ணு திடீரென்று....?”

 

விஷ்ணு குப்தர் ஆம்பி குமாரனின் உத்தேசத்தைச் சொன்ன போது அவரும் திகைத்தார். ஆனால் அனைவரும் ஒன்று பட்டு அலெக்சாண்டர் ஆம்பி குமாரன் கூட்டணியை எதிர்த்தால் ஒழிய யாரும் தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியாது என்று விஷ்ணுகுப்தர் சொன்ன போது அவர் அதை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.

 

“கேகய நாட்டின் படை வலிமையை நீ சரியாகப் தெரிந்து கொள்ளவில்லை என்று நினைக்கிறேன் நண்பா. ஆம்பி குமாரனையும், அலெக்ஸாண்டரையும் எதிர் கொள்ளும் வலிமையை நாங்கள் நிச்சயமாகப் பெற்றிருக்கிறோம்...”

 

மனதில் எழுந்த சலிப்பை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளாமல் விஷ்ணுகுப்தர் பொறுமையாக சந்திரகுப்தனிடம் சொன்னபடியே அலெக்ஸாண்டரின் அனைத்து வலிமைகளையும் நண்பனிடன் சொன்னார்.  கேட்டுக் கொண்ட இந்திரதத் அலெக்ஸாண்டரின் விசேஷத் தன்மைகளை எண்ணி வியந்தாலும் தங்களால் அவர்களை வெல்ல முடியும் என்ற எண்ணத்தை மாற்றிக் கொள்ள முடியாதவராக இருந்தார்.விஷ்ணு நான் படை வலிமையை மட்டும் பேசவில்லை. நீ சொன்னபடி அலெக்ஸாண்டர் வலிமையானவனாகவே இருந்தாலும் கூட நாங்கள் எங்களுக்குத் தெரியாத ஏதோ ஒரு பிரதேசத்துக்குச் சென்று அவனுடன் போரிடப்போவதில்லை. அவன் தான் இங்கே வரப் போகிறான். இங்கே ஒவ்வொரு இடமும் நாங்கள் நன்கறிந்தவை. அவனுக்குத் தான் இந்த இடங்கள் புதியவை. இங்குள்ள மலைப்பகுதிகளும், நதியும், மற்ற பகுதிகளும்  நாங்கள் தினமும் வாழ்ந்தும், பயன்படுத்தியும் வரும் இடங்கள்.  போர்களில் இரு பக்கங்களின் படை வலிமை மட்டும் வெற்றியைத் தீர்மானிப்பதில்லை. அந்த இடம், சீதோஷ்ணம் போன்றவை கூட அவற்றைத் தீர்மானிப்பவையாகவே இருக்கின்றன. இதெல்லாம் நீ அறியாதவை அல்ல... எங்கள் பூமியில் வந்து போரிடப்போகும் அவர்களை வெல்லும் வலிமை எங்களுக்கு இருக்கிறது என்பதில் எனக்குச் சந்தேகம் இல்லை....”

 

விஷ்ணுகுப்தர் பொறுமையாக அத்தனையும் கேட்டுக் கொண்ட பின் சொன்னார். “நானும் படை வலிமையை மட்டும் பேசவில்லை. அலெக்ஸாண்டரின் போர் யுக்தியையும், தந்திரத்தையும் தான் உன்னிடம் எச்சரிக்கிறேன். போரிடப் போகும் இடங்களைப் பற்றி முழுவதுமாகவும் தெளிவாகவும் அறிந்து கொள்ளாமல் அலெக்ஸாண்டர் போருக்குப் போவதில்லை.  என் கணிப்பு சரியாக இருக்குமானால் இங்கே வருவதற்கு முன்பும் அதை மனதில் தெளிவுபடுத்திக் கொண்ட பிறகு தான் வருவான். போரில் உங்கள் அனுபவத்தை விட அவனுடைய அனுபவம் அதிகம் இந்திரதத். அவன் அறிவின் விசாலம் உங்களை வெல்லும் வழியை அவனுக்குக் காண்பிக்காமல் இருக்க வழியில்லை. ஏனென்றால் உங்களைப் போல் எத்தனையோ எதிரிகளைப் பார்த்து, வென்று விட்டு வந்து கொண்டிருப்பவன் அவன். அவன் இது வரை தோல்வியே கண்டறியாதவன் என்று சொல்கிறார்கள். ஆம்பி குமாரனின் உதவியும் அவனுக்கு இருக்குமானால் அவனுக்கு கேகய நாடு எளிமையாகவே இருக்கும்”

 

இந்திரதத் தன் நண்பனை ஆழ்ந்த ஆலோசனையுடன் பார்த்தார்.  விஷ்ணுகுப்தரின் அறிவு ஒருவனை இந்த உயர்விற்கு நினைக்கிறது என்றால் அந்த மனிதன் ஆபத்தை விளைவிக்க முடிந்தவனாகவே இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ளாமல் எதைப் பற்றியும் அனுமானத்தில் பேசும் ஆள் விஷ்ணுகுப்தர் அல்ல. அனாவசியமான வார்த்தைகள் அவரிடம் கிடையவும் கிடையாது.... அலெக்ஸாண்டரின் அறிவுக்கூர்மையை விட விஷ்ணுகுப்தரின் அறிவுக்கூர்மைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் தந்த இந்திரதத் உண்மையாகவே ஆபத்தை மெள்ள உணர ஆரம்பித்தார்.

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்


இந்த நாவலையும், அச்சில் உள்ள என் மற்ற நூல்களையும் அமேசானில் வாங்க லிங்க் -

(அல்லது)

என்.கணேசன் புக்ஸுக்கு நேரடியாகப் பணம் அனுப்பியும் தபாலில் பெற்றுக் கொள்ளலாம். 

நூல்களின் மொத்தத் தொகையுடன் தபால் செலவு ரூ.50/-ஐயும் சேர்த்து உள்நாட்டு வாசகர்கள் கூகுள் பேபோன் பேமற்றும் வங்கிக் கணக்குக்கு NEFT மற்றும் IMPS மூலமாக N.Ganeshan Booksக்கு நூல்களுக்கான தொகையை அனுப்பி வைக்கலாம்(ரூ.1000/-க்கு மேல் நூல்கள் வாங்குபவர்களுக்குத் தபால் செலவு தள்ளுபடி செய்யப்படும். நூல்களுக்கான தொகை மட்டும் அனுப்பினால் போதும்)

நூல்களின் குறிப்பு மற்றும் விலையை அறிந்து கொள்ள இங்கு க்ளிக் செய்யவும் - என்.கணேசன் நூல்கள்


அக்கவுண்ட் விவரங்கள் -

G-pay UPI ID : gshubha1968@oksbi

Phonepe UPI ID: nganeshanbooks@ybl

வங்கிக் கணக்கு : LVB (DBS) Kovaipudur Branch

                                        IFSC Code DBSS0IN0188

                                        A/c No.0188386000001146

தொகையை அனுப்பி விட்டு அதற்கான சான்றுடன் தங்கள் விலாசத்தையும் nganeshanbooks@gmail.com மின்னஞ்சலுக்கோ, 94863 09351 அலைபேசி வாட்சப்பிலோ அனுப்பி வைத்தால் அந்த விலாசத்திற்கு நூல்கள் தபாலில் அனுப்பி வைக்கப்படும்.


நூல்களை வாங்க விரும்பும் வெளிநாட்டு வாசகர்கள் தங்கள் விவரங்களை  nganeshanbooks@gmail.com மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பினால் தபால் செலவு அறிந்து சொல்லப்படும்.

Monday, October 3, 2022

யாரோ ஒருவன்? 105


ஜீம் அகமதும், ஜனார்தன் த்ரிவேதியும் நகர்ந்தவுடனேயே காளிங்க சுவாமி வேகமாக ஜீப்பில் கிளம்பி விட்டார். அவர் ஜீப் போவதையே பார்த்துக் கொண்டு நின்ற அஜீம் அகமது ஜனார்தன் த்ரிவேதியிடம் சொன்னான். “சே... இவரிடம் ஒன்றைக் கேட்காமல் போய் விட்டேன்?”

ஜனார்தன் த்ரிவேதி கேட்டார். “என்னது?”

அஜீம் அகமது சொன்னான். “நாகராஜ் மகராஜ் ஏன் மகேந்திரன் மகனுக்கு உதவி செஞ்சான்னு தெரியலயே”

ஜனார்தன் த்ரிவேதி சொன்னார். “ரெண்டு பேரும் ஒரே ஊர்ல இருந்ததால சந்திச்சிருக்கலாம். பழகியிருக்கலாம். நரேந்திரன் அந்த பழக்கத்தினால உதவி கேட்டிருக்கலாம். நாகராஜ் செஞ்சிருக்கலாம்”

அந்த அனுமானம் சரியாக இருக்கும் என்று அஜீம் அகமது தலையசைத்தான்.  

ஜனார்தன் த்ரிவேதிக்குத் திடீரென்று ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது. “நாகராஜ் மகராஜோ ரொம்ப சக்தி படைச்சவனா இருக்கிறான். மதன்லால், சஞ்சய் விஷயத்துல அவன் நரேந்திரனுக்கு உதவின மாதிரி மத்த விஷயத்துக்கும் உதவிகிட்டே போனா நமக்கு ஆபத்து தானே,. அந்த ரத்தினத்தை எடுத்துட்டு வர்றதுக்குள்ளே எத்தனையோ நடந்துட வாய்ப்பிருக்கே. அது நமக்கு ஆபத்தல்லவா?” என்று அவர் கவலையோடு கேட்டார்.

அஜீம் அகமது நரேந்திரன் பற்றி அனைத்து தகவல்களும் அறிந்து அவன் எப்படி யோசிப்பான் என்கிற அளவு வரை அவனைப் புரிந்து கொண்டிருந்ததால் புன்னகையுடன் சொன்னான். “அதைப் பத்தி கவலை வேண்டாம் த்ரிவேதிஜி. மகேந்திரன் மகனுக்கு தன்னைப் பத்தி தெரிஞ்சதை விட அவனைப் பத்தி நான் அதிகமா தெரிஞ்சிருக்கேன்.  அவனுக்கு சுயமரியாதை, தன்மானம், ’நான்’கிற கர்வம் எல்லாம் அதிகம். இந்த உதவியை வேற வழியில்லாம ஏற்றுகிட்டிருப்பான். இதுலயே அவனோட ஈகோ நிறைய பாதிச்சிருக்கும். மற்றபடி அடுத்தவங்க உதவியைத் தொடர்ந்து வாங்கி தன் வேலைகளை சாதிச்சுக்கறத அவன் அவமானமாய் நினைப்பான். தன்னோட திறமையாலயும், சாமர்த்தியத்தாலயும் தான் எல்லாத்தையும் செய்யணும்னு நினைக்கிறவன்கிறதால நாகராஜ் மகராஜ் அவனுக்கு உதவ முன்வந்தால் கூட வேண்டாம்னு சொல்லிடுவான்...”  

ஜனார்தன் த்ரிவேதிக்கு நரேந்திரன் அப்படி நினைத்தால் அது வடிகட்டிய முட்டாள்தனம் என்று தோன்றியது.

அவர் முகபாவனை மூலம் அதைப் படிக்க முடிந்த அஜீம் அகமது உள்ளூரப் புன்னகைத்தான். ’சுலபமான வழியில் வேலையாக வேண்டும், அது எப்படியானாலும் சரி’ என்ற கொள்கையோடு வாழ்ந்து வரும் இந்த அரசியல்வாதிக்கு மகேந்திரன் மகனின் சிந்தனைகள், போக்கு எல்லாம் முட்டாள்தனமாகத் தோன்றுவதில் ஆச்சரியமில்லை…

அஜீம் அகமதுவிடம் ஜனார்தன் த்ரிவேதி சொன்னார். “நாகராஜ் மகராஜ் கிட்ட இருந்து ரத்தினக்கல்லை எடுத்துட்டு வரப் போகிற ஆளுக்கு எவ்வளவு பணம் தர்றதாய் இருந்தாலும் அதை நான் ஏத்துக்கறேன் அஜீம்ஜீ. அவன் காரியத்தைக் கச்சிதமாய் முடிக்கறவனா இருந்தால் போதும்...”

“பீம்சிங் இது வரைக்கும் எடுத்துகிட்ட எந்த வேலைலயும் தோல்வியை சந்திச்சதில்லை”


வேலாயுதமும் கல்யாணும் சிவப்புப் பட்டுத்துணியில் வைத்திருந்த நாகரத்தினக்கல்லை மறுபடி மறுபடி தேடிச் சலித்தார்கள். ஒவ்வொரு முறை முயன்று கிடைக்காத போதும் அவர்கள் முகத்தில் பீதி கூடிக் கொண்டே போனது. தர்ஷினியைக் கூப்பிட்டு அவள் எங்காவது பார்த்தாளா அல்லது எடுத்தாளா என்று கேட்டுப் பார்த்தார்கள். இல்லை என்ற அவள் அவர்கள் இருவர் முகத்தில் தெரிந்த பீதியைப் பார்த்து விட்டு அறிவுரை சொன்னாள். “அந்த ரத்தினம் காணோம்னா விடுங்க. இன்னொன்னு வாங்கிக்கலாம். அதுக்குப் போய் சொத்தையே தொலைச்ச மாதிரி அப்பாவும். பிள்ளையும் ஏன் இப்படி டென்ஷன் ஆறீங்க”

அப்படி அது வாங்க முடிந்த ரத்தினம் அல்ல என்று சொல்ல முடியாமல் அவர்கள் இருவரும் தவித்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் தனியாக இருக்கையில் வேலாயுதம் மகனிடம் சொன்னார். “உன்னோட இத்தனை பிரச்னைக்கும் காரணம் அது காணாமல் போனது தான். அது இருந்த வரைக்கும் நம்ம கிட்ட இருந்த அந்த அதிர்ஷ்டம் இப்ப நம்ம கிட்ட இருந்து போயிட்ட பிறகு தான் ஒவ்வொரு பிரச்சனையா வர ஆரம்பிச்சிருக்குன்னு நினைக்கிறேன்...”

எப்படி அது காணாமல் போயிருக்கும் என்பதை இருவராலும் யூகிக்க முடியவில்லை.  வேலாயுதம் கேட்டார். “அன்னைக்கு நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து தானே உன் பீரோல இருந்து எடுத்துப் பார்த்தோம். பார்த்துட்டு உள்ளே வெச்சியா? நீ வெச்ச ஞாபகம் எனக்கு இருக்கு. இருந்தாலும் நல்லா யோசிச்சுப் பார். ஒருவேளை நானும் சரியா கவனிக்காம நீயும் எதோ யோசனையா வெளியே எங்கயாவது வெச்சு, வேலைக்காரங்க யாராவது எடுத்திருக்க வாய்ப்பு இருக்கான்னு யோசி”

“இல்லைப்பா. நான் மறந்து கூட அதை வெளிய வெச்சிருக்க மாட்டேன். அப்படியே வெச்சிருந்தாலும் வேலைக்காரி திருடற ரகமில்லை. எத்தனையோ தடவை மேகலா நகைகளைக் கழட்டி அங்கங்கே வெச்சி மறந்திருக்கா. ஒரு தடவை கூட அந்த நகைகள்  காணாம போனதில்லை. அப்படி இருக்கறப்ப மதிப்பு தெரியாத இதை அவ எடுத்திருக்க வழியேயில்லை.”

“அப்படின்னா அதோட மதிப்பு தெரிஞ்ச யாரோ தான் எடுத்திருக்கணும்?” வேலாயுதம் திட்டவட்டமாகச் சொன்னார்.

“யாரு? எப்படி? நாம தான் வீட்லயே இருக்கிறோமே” என்று கல்யாண் பரிதவிப்புடன் கேட்டான்.

வேலாயுதம் சொன்னார். “சில சமயங்கள்ல கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு திடீர்னு நமக்கு ஏதாவது நினைவுக்கு வரலாம்...”

கல்யாண் தலையசைத்து விட்டு எழுந்து கம்பெனிக்குக் கிளம்பினான். வெளியே வந்து கார் ஏறப் போன போது எதிர் வீட்டுக்காரர் அவர் வீட்டு வாசலில் தெரிந்தார். அவர் அவனைப் பார்த்தவுடன் கையசைத்து விட்டு புன்னகையோடு தெருவைக் கடந்து வந்தார்.

கல்யாணுக்கு இருக்கும் மனநிலையில் அவனுக்கு யாருடனும் பேசப்பிடிக்கவில்லை. எதிர்வீட்டுக்காரர் அந்தமான் தீவுகளுக்குச் சுற்றுலா போய் விட்டு மூன்று நாட்கள் முன்பு தான் திரும்பி வந்திருந்தார். அவர் திரும்பி வந்த பின் அவரிடம் அவன் பேசியிருக்கவில்லை. அதனால் சம்பிரதாயமாகவாவது ஐந்து நிமிடங்கள் பேச வேண்டிய கட்டாயத்தில் கல்யாண் புன்னகைத்தபடி கேட்டான். “ஹலோ சார். எப்ப வந்தீங்க? அந்தமான் பயணமெல்லாம் எப்படியிருந்துச்சு?’

“ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு. இன்னும் நாலு நாள் அங்கேயே இருந்துடலாமான்னு வீட்ல எல்லாருமே நினைச்சோம். அந்த அளவு பிடிச்சுப் போச்சு. மூனு நாள் முன்னாடி அதிகாலையில் மூனரை மணிக்கு தான் வீடு வந்து சேர்ந்தோம். இங்கே வந்து பாத்தா உங்க வீட்டுல இருந்து நாலஞ்சு ஆளுக வெளியே வந்துட்டிருந்தாங்க”

கல்யாண் அதிர்ந்து போனான். மகன் பின்னாலேயே வெளியே வந்து இந்தப் பேச்சைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த வேலாயுதம் திகைப்புடன் கேட்டார். “எங்க வீட்டுல இருந்தா? யாரது?”  

“தெரியல. ஆரம்பத்துல நான் அவனுகள திருடங்கன்னு நினைச்சுட்டேன். ஆனா அவனுக எங்கள பாத்த பிறகும் ஓடப்பார்க்கல. சொல்லப்போனா எங்கள கண்டுக்கவே இல்லை. அமைதியா உங்க வீட்டுல்ல இருந்து வெளியே வந்து பக்கத்து வீட்டுக்குப் போறத பார்த்தேன். ஒருவேளை நீங்களும், பக்கத்து வீட்டுக்காரரும் சேர்ந்து எதாவது வேலையை அவனுக கிட்டே கொடுத்திருக்கீங்களோன்னு தோணுச்சு. சரின்னு நாங்க வீட்டுக்குள்ளே போயிட்டோம். கால் மணி நேரம் கழிச்சு ஜன்னல் வழியா பார்க்கறப்ப அவங்க ஏதோ மாருதி வேன் ஏறிப் போறது தெரிஞ்சுது. அவங்க உங்களுக்குத் தெரிஞ்ச ஆளுக தானே.. ”

கல்யாணும் வேலாயுதமும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். எதிர் வீட்டுக்காரர் சொல்கிற நாள் நேரம் எல்லாம் வைத்து யோசிக்கையில் அந்த ஆட்கள் அவர்கள் நாகராஜ் வீட்டிலிருந்து நாகரத்தினத்தைத் திருட ஏற்பாடு செய்திருந்த மணியும் அவனது ஆட்களும் என்பது புரிந்தது. அதனால் உள்ளுக்குள் ஏற்பட்ட பூகம்பத்தை மறைத்து அவர்கள் இருவரும் புன்னகையுடன் “ஆமாமா” என்றார்கள்.


“நினைச்சேன். ஆனா நீங்களும் யாரும் வெளியே தெரியலை. அந்தப் பக்கத்து வீட்டுக்காரரும் தெரியலை. அதனால தான் கொஞ்சம் சந்தேகமும் வந்துச்சு” என்று எதிர்வீட்டுக்காரர் சொன்னார்.

அடுத்த இரண்டு மூன்று நிமிடங்கள் எதிர்வீட்டுக்காரர் பேசியதென்னவென்றே அவர்கள் மனதில் பதியவில்லை. அவர்கள் புன்னகையும் தலையசைப்பும் தானாக நடந்தன. அவர் போன பிறகு வேலாயுதம் குரல் நடுங்கக் கேட்டார். “அன்னைக்கு என்னடா நடந்துச்சு?”

(தொடரும்)
என்.கணேசன்  

Thursday, September 29, 2022

சாணக்கியன் 24

 

ல்லது நடக்க வழியில்லை என்று விஷ்ணுகுப்தர் சொன்னவுடன் வருத்தப்பட்டவனாக சந்திரகுப்தன் கேட்டான். “ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள் ஆச்சாரியரே?”

 

விஷ்ணுகுப்தர் சொன்னார். “அலெக்ஸாண்டரைப் பற்றி நான் கேள்விப்படும் எல்லாத் தகவல்களும் அவனை அசாதாரணமானவனாகவே அடையாளம் காட்டுகின்றன சந்திரகுப்தா. போர் புரியும் காலங்களில் அவன் முழுக் கவனமும் போரில் தங்கி விடும் என்கிறார்கள். எதிரிகளின் பலவீனங்களைக் கண்டுபிடிப்பதிலும், கண்டுபிடித்ததைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வதிலும் அவனுக்கு ஈடு இணை யாருமில்லை என்கிறார்கள். அதே போல் காமக் களியாட்டங்களிலும் ஆழமாகப் போய் களிக்க முடிந்தவன் அவன் என்றாலும் அவற்றிலேயே மூழ்கி விடாமல் தேவையான நேரங்களில் வேகமாக மேலே வந்து அவற்றிலிருந்து விலகி அப்போதைய தேவைகளில் முழு கவனம் செலுத்த முடிந்தவன் என்கிறார்கள். மனித மனதை ஆழமாக அறிந்த எனக்கு அது எவ்வளவு கடினமானது என்பது தெரியும். எதிலும் மிக ஆழமாகச் செல்லவும், எதிலிருந்தும் எந்த நேரத்திலும் விலகி விடவும் முடிந்தவன் மிக வலிமையானவன் சந்திரகுப்தா. அதுமட்டுமல்லாமல் தத்துவ சாஸ்திரங்களிலும் ஆழமான ஞானம் உடையவன் அவன் என்று சொல்கிறார்கள். அவனுடைய குரு ஒரு மிகச் சிறந்த கிரேக்க ஞானியாம். அவரிடம் பயின்ற ஞானம் மட்டுமல்லாமல் போகிற இடங்களில் கூட ஞானத்தைத் தேடிக் கற்றுக் கொள்ள முடிந்தவனாகவும், ஞானத்தை மதிப்பவனாகவும் அவனைச் சொல்கிறார்கள். அவனால் மணிக்கணக்கில் தத்துவ ஞானங்களைப் பற்றி ஞானிகளுக்கு இணையாகப் பேச முடியும் என்றும் சொல்கிறார்கள். இப்படி உடல் வலிமையும், மன வலிமையும், அறிவுக் கூர்மையும் உள்ள ஒரு எதிரி ஆபத்தானவன். அவனை இங்கே அனைவருமாகச் சேர்ந்து எதிர்த்தால் வெல்வது ஒருவேளை சாத்தியமாகலாம். ஆனால் அவனை பாரதத்தின் தலைவாசலில் உள்ள ஆம்பி குமாரன் ஆதரிக்கவே முடிவெடுத்திருக்கிற நிலையில் பாரதம் ஆபத்தைத் தான் சந்திக்கும் நிலையில் இருக்கிறது”

 

சந்திரகுப்தன் சொன்னான். ”நிலைமை எத்தனை மோசமாக இருந்தாலும் நாம் செய்ய முடிந்தது எதாவது கண்டிப்பாக இருக்கும் என்று அடிக்கடி சொல்வீர்களே ஆச்சாரியரே.”

 

விஷ்ணுகுப்தர் பெருமூச்சு  விட்டார். “உண்மை. இப்போதும் நாம் முயற்சி செய்ய நிறைய இருக்கின்றன. அதைச் செய்வோம். பாரசீகத்திலிருந்து கிளம்பி இருக்கும் அலெக்ஸாண்டர் நம் எல்லையை எப்போது வந்தடைவான் என்று நீ நினைக்கிறாய்?”

 

இதற்கு பதில் அவருக்குத் தெரியாததால் அவர் அவனிடம் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கவில்லை, அவன் அறிவைச் சோதிக்கத் தான் இதைக் கேட்கிறார் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட சந்திரகுப்தன் சிறிது யோசித்து விட்டுச் சொன்னான். “இரண்டு மாதங்களுக்குள் அவன் படையுடன் இங்கே வந்து சேர்வான் என்று தோன்றுகிறது ஆச்சாரியரே”

 

“எதை வைத்து அப்படிச் சொல்கிறாய் சந்திரகுப்தா?”

 

“பாரசீகத்திலிருந்து இங்கே வரும் வரை இடையில் அலெக்ஸாண்டரின் படையை எதிர்க்கும் அளவுக்கு வலிமையுள்ளவர்கள் யாருமில்லை.  எல்லாரும் அவன் சொல்வதை ஒத்துக் கொண்டு வழி விடுபவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். அதனால் வழியில் யாரிடமும் போரிட்டு கால தாமதம் நேர வாய்ப்பில்லை. ஆனால் படையோடு வரும் போது மிக வேகமாக அவர்கள் வந்து சேரவும் வாய்ப்பில்லை. அதனால் தோராயமாக இரண்டு மாத காலத்தில் வந்து சேர்வார்கள் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

 

விஷ்ணுகுப்தரின் முகத்தில் மலர்ந்த சிறு புன்னகை அவன் அனுமானம் சரியென்று அவர் நினைப்பதைத் தெரிவித்தது. அதையே பெரிய பாராட்டாக எடுத்துக் கொண்ட சந்திரகுப்தன் அக்கறையுடன் அவரிடம் கேட்டான். “இந்த வேளையில் நாம் செய்ய முடிந்தது என்ன ஆச்சாரியரே?”

 

விஷ்ணுகுப்தர் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் சொன்னார். “ஆம்பி குமாரனைத் தவிர்த்து மற்றவர்களை ஒன்றுபடுத்த வேண்டும். ஒரே தலைமையில் அத்தனை பேரும் சேர்ந்து அலெக்ஸாண்டரை எதிர்த்துப் போரிட்டால் அவனைத் தடுத்து நிறுத்த வாய்ப்பிருக்கிறது.”

 

சந்திரகுப்தன் முகத்தில் கவலை தெரிந்தது. அவன் வாய் விட்டு எதையும் சொல்லவில்லை என்றாலும் அவன் கவலை தெரிவித்த செய்தியைப் புரிந்து கொண்ட விஷ்ணுகுப்தர் சொன்னார். “அதை விட்டால் அலெக்சாண்டரை எதிர்த்து வெல்ல வேறு வழியில்லை சந்திரகுப்தா.”

 

“உண்மை தான் ஆச்சாரியரே. ஆனால் யார் தலைமை ஏற்பது என்பதில் கடுமையான போட்டி உருவாகுமே.”

 

விஷ்ணுகுப்தர் சொன்னார். “வலிமையும், தேசப் பரப்பும் சிறியதென்றாலும் மனதளவில் அரசர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களை ஆகாய உயர்விலேயே நினைப்பார்கள் என்பதால் அது சிக்கலான விஷயம் தான். ஆனால் இது போன்ற சூழ்நிலைகளில் யார் வலிமை அதிகமானவனோ அவன் தலைமையில் மற்றவர்கள் இணைவது தான் மரபு....”

 

“இது குறித்து ஒவ்வொருவரையும் சந்தித்துப் பேசப்போவது யார் ஆச்சாரியரே”

 

“அனைவருக்கும் பொதுவான ஒரு ஆள் தான் அதைச் செய்ய வேண்டும். பாரத தேசத்தின் புதல்வனாக என்னை நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் நானே இப்போதைக்கு அதற்குப் பொருத்தமான ஆளாகத் தெரிகிறேன். அதனால் நானே செல்வதாக இருக்கிறேன் சந்திரகுப்தா”

 

”உங்களுடன் நானும் வரட்டுமா ஆச்சாரியரே?” சந்திரகுப்தன் ஆவலோடு கேட்டான்.

 

“உனக்கும் மற்றவர்களுக்கும் வேறு வேறு வேலைகள் யோசித்து வைத்திருக்கிறேன் சந்திரகுப்தா. இவர்களை ஒன்று திரட்டுவது மிக முக்கியமான வேலை தான் என்றாலும் மற்ற வேலைகளும் நமக்கு நிறைய இருக்கின்றன...”

 

சந்திரகுப்தன் தலையசைத்தான். “முதலில் எங்கே செல்வதாக இருக்கிறீர்கள் ஆச்சாரியரே?”

 

“அருகிலிருக்கும் கேகய நாட்டுக்கு முதலில் செல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன். அங்கே அமைச்சராக என் நண்பன் இந்திரதத் இருப்பதால் அவனை வைத்து கேகய மன்னரிடம் உதவி கேட்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். அதுவும் கஷ்டம் தான். ஆனால் இந்திரதத் நிலைமையைப் புரிந்து கொள்ளக் கூடியவன். கேகய அரசருக்கும் புரிய வைக்குமளவு அறிவும் படைத்தவன். அங்கு ஆரம்பித்து மகதம் வரை செல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன்...”

 

சந்திரகுப்தன் மனத்தாங்கலுடன் மெல்லக் கேட்டான். “தனநந்தனிடம் போய் நீங்கள் உதவி கேட்கப் போகிறீர்களா ஆச்சாரியரே?” ஆச்சாரியரை அரசவையில் அவமானப்படுத்திய தனநந்தனை மறுபடி அவர் சந்திப்பதே தரம் குறைந்த செயலாக அவனுக்குத் தோன்றியது. அப்படி இருக்கையில் அவனிடம் சென்று அவர் உதவியும் கேட்பது அவர் தகுதிக்கு அடிமட்ட அவமானச் செயலாகத் தோன்றியது.  அது மட்டுமல்லாமல் ஆச்சாரியர் அவனிடம் அவர் தந்தையைக் கொன்றவன் தனநந்தன் என்பதையும் அக்காலத்தில் அது எப்படி நடந்தது என்பதையும் ஒரு முறை மனம் விட்டுச் சொல்லியிருக்கிறார். ஆச்சாரியரின் தந்தையைக் கொன்றவனை, ஆச்சாரியரையே சபையில் அவமானப்படுத்தியவனை, ஆச்சாரியர் மறுபடி சென்று சந்தித்து உதவி கேட்பது சந்திரகுப்தனுக்கே சகிக்க முடியாத சிறுமையாகத் தோன்றியது.

 

அவன் கேள்வியையும் முகபாவனையையும் வைத்து அவன் முழு எண்ண ஓட்டத்தையும் புரிந்து கொண்ட விஷ்ணுகுப்தர் சொன்னார். “மகதத்தின் வலிமை சேராமல் அலெக்ஸாண்டர் ஆம்பி குமாரன் கூட்டணியை மற்றவர்கள் சமாளிப்பது கஷ்டம் சந்திரகுப்தா. அது தோல்வியில் தான் முடியும். அதனால் தனிப்பட்ட மான அவமானங்களைப் பார்ப்பதை விட பாரதத்தின் நலனைப் பார்ப்பது தான் முக்கியம்.”

 

பாரதம் என்ற சொல்லையே பயன்படுத்துபவர்கள் குறைந்து விட்ட காலத்தில் பாரதத்தின் நலனுக்காக தன்மானத்தை விட்டு எதிரியிடம் கூட உதவி கேட்கப் போகும் அந்த மகத்தான மனிதரை சந்திரகுப்தன் பிரமிப்புடன் பார்த்தான். பின் மெல்லக் கேட்டான். “அவர்கள் உதவியைக் கேட்டுத் தான் ஆக வேண்டும் என்றால் நீங்களே தான் போக வேண்டுமா ஆச்சாரியரே. வேறு யாரையாவது அனுப்பிக் கேட்கலாமே?”

 

“வேறு யாரை அனுப்புவது சந்திரகுப்தா? தூதர் ஒருவரை அனுப்புவது போல் யாராவது ஒருவரை எங்கே அனுப்பியும் பயனில்லை. உணர்வு பூர்வமாகவும்,  ஆத்மார்த்தமாகவும் பேச முடிந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும். உன்னைப் போன்றவர்களும் கூடப் போய் அப்படிப் பேச முடியும் என்றாலும் மாணவன், வயதும் அனுபவமும் போதாதவன் என்ற எண்ணம் கேட்பவர்களுக்கு வந்து விட்டால் சொல்வதை அவர்கள் கேட்டுக்கொள்ளக் கூடச் சம்மதிக்க மாட்டார்கள். அதனால் தான் நானே போகலாம் என்று முடிவெடுத்தேன்.”

 

சந்திரகுப்தன் மெல்லக் கேட்டான். “தனநந்தன் நீங்கள் சொல்வதற்குச் சம்மதிப்பான் என்று நம்புகிறீர்களா ஆச்சாரியரே?”

 

விஷ்ணுகுப்தர் சொன்னார். “என் தாய் மண்ணுக்காக நான் இதை முயற்சி செய்து பார்க்கவில்லை என்ற உறுத்தல் என் மரணம் வரைக்கும் எனக்கு இருக்கக்கூடாது என்று நினைக்கிறேன் சந்திரகுப்தா”

 

எத்தனையோ முறை தன் குருநாதரின் உயர்வுகளைக் கண்டு மெய்சிலிர்த்திருந்த சந்திரகுப்தன் அதிகபட்ச பிரமிப்பை அந்தக் கணம் உணர்ந்தான். இந்த பாரதம் இவர் போன்ற ஒரு மகனைப் பெற்றிருப்பது அதன் மிகப்பெரிய பாக்கியமே!

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்   

Monday, September 26, 2022

யாரோ ஒருவன்? 104


ஜீம் அகமது காளிங்க சுவாமியிடம் சொன்னான். “நீங்க சொல்றது சரி தான் சுவாமிஜி. இதெல்லாம் எப்படி நடந்ததுன்னு புரியல. திடீர்னு மகேந்திரன் மகன் சூப்பர் மேனாயிட்டானா?”

காளிங்க சுவாமி சொன்னார். “அவன் சூப்பர் மேன் ஆகவில்லை. சூப்பர் மேன் ஒருத்தனின் உதவி அவனுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது

யாரந்த சூப்பர் மேன்?”

நாகராஜ் மகராஜ் என்ற பெயரில் ஒருவன் இருக்கிறான். நாகங்களின் அருளால் அவனுக்கு அபூர்வசக்திகள் நிறைய கிடைத்திருக்கிறது. அவன் உதவி அந்த ரா அதிகாரிக்கு இருக்கற வரைக்கும் உங்களால் எதையும் அந்த அதிகாரிக்கு எதிராக எதையும் செய்ய முடியாது. ஆனால் அவனால் உங்களை என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் என்கிற நிலைமை தான் இப்போதைக்கு இருக்கிறது

ஜனார்தன் த்ரிவேதி பதறிப்போனார். “சுவாமிஜி. அன்னைக்கு என்னோட அரசியல் வாழ்க்கைக்குச் சொன்ன மாதிரி தயவு செய்து இதுக்கும் ஒன்னும் பண்ண முடியாதுன்னு சொல்லிடாதீங்க. அந்த நாகராஜ் மகராஜ்க்கு மட்டுமா நாகங்களோட அருளும் சக்தியும் கிடைச்சிருக்கு. உங்களுக்கும் அது பரிபூரணமா இருக்கே. நீங்க தயவு செஞ்சு எங்களுக்கு வழிகாட்டுங்க.”

காளிங்க சுவாமி அஜீம் அகமதைப் பார்க்க அவனும் சொன்னான். “ஆமா சுவாமி

காளிங்க சுவாமி சிறிது நேரம் ஒன்றும் சொல்லாமல் ஓடும் கங்கையையே பார்த்தார்.  இத்தனை காலம் வரை அவருக்கு எல்லாவற்றையும் வெட்டு ஒன்று துண்டு ரெண்டு என்பது போல சொல்லித் தான் பழக்கம். ஏனென்றால் நடப்பது எதுவும் அவருக்கானதல்ல. ஆனால் இன்று முதல் முறையாக அவர் அருள்வாக்கு சொல்லப்போவதில் அவருடைய வேலையும் கலந்திருக்கிறது. அதை இந்த தீவிரவாதியும் அரசியல்வாதியும் அறிவது உசிதமல்ல…. அதனால் சொல்வதை யோசித்து அவர்கள் பங்கைச் சொல்வது போலத் தான் அவர் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

பின் அவர் சொன்னார். “எல்லா அற்புதங்களையும் செய்ய மகாசக்தியும் வேண்டும். அந்த மகாசக்தியைப் பயன்படுத்த முறையான மந்திர ஞானமும் வேண்டும். நாகராஜ் மகராஜ் ஒரு சக்தி வாய்ந்த ரத்தினக்கல்லை வைத்திருக்கிறான். அதை வைத்து மந்திரங்களைச் சொல்லித் தான் அவன் எல்லா வேலைகளையும் செய்கிறான். அந்த ரத்தினக்கல்லும், மந்திர ஞானமும் சேர்ந்து அவனிடம் இருக்கிற வரைக்கும் நீங்கள் அவன் செய்ய நினைப்பது எதையும் தடுக்க முடியாது

கவனமாக அவர் சொல்வதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அஜீம் அகமது உடனே கேட்டான். “அவனுடைய மந்திர ஞானத்தை நம்மால் எடுத்துவிட முடியாது. ஆனால் அந்த ரத்தினக்கல்லை அவனிடமிருந்து பிரித்து விட முடியும்னு சொல்ல வர்றீங்களா சுவாமிஜி

அஜீம் அகமதின் அறிவு வேகம் காளிங்க சுவாமியை மிகவும் கவர்ந்தது. இவனிடம் அதிகமாக வார்த்தைகளை வீணாக்க வேண்டியதில்லை. அவர் சொன்னார். ”ஆமாம்

அஜீம் அகமது கேட்டான். “அவ்வளவு சக்திகளை வெச்சிருக்கிறவன் கிட்ட இருந்து அந்த ரத்தினத்தைப் பிரிக்க முடியுமா சுவாமிஜி?”

சுலபமல்ல. ஆனால் நானும் நாகசக்தி பெற்றவன். எனக்கும் சில பிரயோகங்கள் தெரியும். நான் சொல்கிறபடி நீங்கள் கேட்டால் உங்களுக்கு என்னால் உதவ முடியும்என்றார் காளிங்க சுவாமி.

என்ன செய்யணும் ஸ்வாமிஜி சொல்லுங்கஜனார்தன் த்ரிவேதி சொன்னார்.

காளிங்க சுவாமி அவரிடம் சொன்னார். “உனக்கு அது போன்ற ஆளைத் தெரியாது.” பின் அவர் அஜீம் அகமதைப் பார்த்துச் சொன்னார். “உனக்குத் தெரிந்த ஆட்களில் அபார தைரியமும், திருடுவதில் சாமர்த்தியமும், தெய்வ நம்பிக்கை அல்லது குறைந்தபட்சம் தனக்கும் மேலே ஒரு சக்தி இருக்கிறது என்பதிலாவது நம்பிக்கை இருக்கிறவனுமான ஒருவனை நீ தேர்ந்தெடுத்து த்ரையோதசி திதி இருட்டுவதற்குள் என் காளி கோயிலுக்கு அனுப்பி வை...” 

அஜீம் அகமதுக்கு அபார தைரியமும், திருடுவதில் சாமர்த்தியமும் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் தெய்வ நம்பிக்கை இருக்கிறவன் என்று அவர் சொன்னது புன்னகையை வரவழைத்தது. புன்னகைத்தபடி அவன் கேட்டான். “ஏன் தெய்வ நம்பிக்கை அல்லது மேலான சக்தியில் நம்பிக்கை இருக்கிற ஆளைக் கேட்கிறீர்கள் சுவாமிஜி?”

காளிங்க சுவாமி சொன்னார். “நாகராஜிடம் சாதாரணமாக யாரும் நெருங்கக்கூட முடியாது. அப்படியிருக்கிற போது அவனிடமிருந்து அந்த ரத்தினத்தைத் திருடி விட்டு வரக் கண்டிப்பாய் முடியாது. அது முடிய வேண்டுமென்றால் அவன் நான் சொல்கிற நேரத்தில் சொல்கிற விதத்தில் முயற்சி செய்ய வேண்டும். அவன் திரும்பி வருகிற வரை நாகராஜ் அவனை எதுவும் செய்து விடாதபடி, போகிறவனுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு நான் மந்திர ரூபத்தில் ஒரு சக்திக் கவசத்தைப் போட்டு அனுப்ப வேண்டும். அதற்கு அந்த மனிதனுக்கு தன்னை விடப் பெரிய சக்தி ஒன்று இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையாவது குறைந்த பட்சம் இருந்தாக வேண்டும். அந்த சக்தி அவன் அல்லா என்று நினைத்தாலும் சரி, ஏசுநாதர் என்று நினைத்தாலும் சரி, காளி என்றோ, கிருஷ்ணன் என்றோ, ஈஸ்வரன் என்றோ நினைத்தாலும் சரி எல்லாம் ஒன்று தான். ஆனால் மேலான ஒரு சக்தி இருப்பதாகவே நம்பாதவனுக்கு சக்திக் கவசம் எல்லாம் வேலை செய்யாது....”

அஜீம் அகமதுக்கு காளிங்க சுவாமி சொல்வது எல்லாம் புதிராகத் தோன்றியது. ஆனால் அதை எல்லாம் மூட நம்பிக்கை என்றோ, அர்த்தமில்லாதது என்றோ அவனால் ஒதுக்கி விட முடியவில்லை. ஏனென்றால் சற்று முன் தான் இந்த மனிதர் அவர்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த விஷயங்களை அவர்களுடைய வார்த்தைகளிலேயே சொல்லி அசத்தி இருக்கிறார்....

அவனுக்கு ஒரே ஒரு சந்தேகம் வந்தது. அவன் அவரிடம் கேட்டான். “நாகராஜ் தமிழ்நாட்டிலிருந்துகிட்டு டெல்லியில் பாம்புகளை வரவழைச்சு அற்புதம் செஞ்ச மாதிரி நீங்க இங்கேயிருந்தே ஏதாவது அவனைச் செய்ய முடியாதா?”

காளிங்க சுவாமி சொன்னார். “அந்த ரத்தினம் அவன் கையில் இருக்கும் வரை நான் எதுவும் செய்ய முடியாது....”

அஜீம் அகமது யோசித்தான். அவர் சொன்ன மாதிரியான ஒருவன் அவனுக்குத் தெரியும். அவன் இந்த நாட்டவன் தான். மிக வித்தியாசமானவன். அசாத்திய தைரியமும், யாரும் சந்தேகப்பட முடியாத தோற்றமும், லாவகமாகச் செயல்படும் திறமையும் கொண்டவன். திருட்டை ஒரு கலை போல் செய்வான். கடவுளைக் கும்பிட்டு தான் எந்தவொரு வேலைக்கும் அவன் இறங்குவான்.

ஒரு முறை அஜீம் அகமது வேடிக்கையாகக் கேட்டான். “நீ செய்யும் இந்தத் தொழிலை உன் கடவுள் ஏற்றுக் கொள்கிறாரா?”

அவன் சொன்னான். “ஏற்றுக் கொள்ளா விட்டால் இந்த அளவு சம்பாத்தியம் இருக்கும் வேறொரு தொழிலை அவர் எனக்குக் காட்டட்டும்.”

அந்தப் பதில் அஜீம் அகமதை அன்று வயிறு குலுங்க சிரிக்க வைத்தது. மனிதரில் தான் எத்தனை ரகங்கள். சுவாமிஜி சொல்லும் வேலைக்கு அவன் பொருத்தமானவன் தான். ஆனால் பணம் தான் அதிகம் கேட்பான்...

காளிங்க சுவாமி சொன்னார். “பணத்தைப் பார்க்காதே

அஜீம் அகமது திகைத்தான். என்ன மனிதரிவர். மனதில் நினைக்க நினைக்க நினைப்பதற்குப் பதில் சொல்கிறாரே என்று ஆச்சரியப்பட்டபடி அவன் சொன்னான். ““சரி அந்தப் பொருத்தமான ஆளை உங்களிடம் அனுப்புகிறேன்.”

அவன் த்ரையோதசி திதியில் ராகு காலத்தில் வீட்டிலிருந்து கிளம்பி இருட்டுவதற்குள் என் கோயிலுக்கு வந்து சேர வேண்டும்.”

ஜனார்தன் த்ரிவேதி சந்தேகத்துடன் கேட்டார். “உங்கள் காட்டுக் காளிக் கோயிலில் தான் எப்போதும் பாம்புகள் நிறைஞ்சிருக்குமே. யாரையும் பக்கத்துலயே விடாதே. அந்த ஆள் எப்படி வருவான்....?”


காளிங்க சுவாமி சொன்னார். “அவனை பாம்புகள் எந்த தொந்திரவும் செய்யாது. தைரியமாய் வரலாம். த்ரையோதசி இரவில் அவனுக்கு மந்திரக்கவசம் உருவாக்கி அனுப்புகிறேன். பஞ்சமி நாளில் நான் சொல்லும் நேரத்தில் அவன் அந்த ரத்தினக்கல்லை அங்கிருந்து எடுக்க வேண்டும்””
       
ஜனார்தன் த்ரிவேதி சொன்னார். “சுவாமிஜி திதி எல்லாம் எங்களுக்குச் சரியாக பார்க்க வராது. அது சில சமயம் முன்னே அல்லது பின்னே ஆகவும் வாய்ப்பிருக்கு. அதனால தேதி கிழமை சொல்லுங்கள்..”

காளிங்க சுவாமி சொன்னார். “22ஆம் தேதி வெள்ளிக் கிழமை, காலை பத்தரை மணியிலிருந்து 12 மணிக்குள் அவன் இருக்குமிடத்திலிருந்து கிளம்பி இருட்டுவதற்குள் கோயிலுக்கு வர வேண்டும். 24 ஆம் தேதி ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவில் நான் சொன்ன வேலையை அங்கே முடிக்க வேண்டும்


இருவரும் தலையசைத்தார்கள். அஜீம் அகமது கிளம்புவதற்கு முன் ஆவலுடன் அவரிடம் கேட்டான். “உங்கள் இந்த சக்திகள் எல்லாம் ரொம்ப சுவாரசியாமாயிருக்கு. இதை நான் கத்துக்கணும்னா என்ன செய்யணும்?”

காளிங்க சுவாமி சொன்னார். “நான் முப்பது வருஷம் சாதகம் செய்து தான் இதைக் கற்றேன். நீயும் குறைந்தது அந்த அளவாவது சாதகம் செய்ய வேண்டி வரும்

அஜீம் அகமது பெருமூச்சு விட்டு விட்டுக் கிளம்பினான். ஜனார்தன் த்ரிவேதி மறுபடி காளிங்க சுவாமிக்கு சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து விட்டு அவனுடன் கிளம்பினார்.

      
(தொடரும்)
என்.கணேசன்