என் நூல்களை வாங்க பதிப்பாளரை 9600123146 எண்ணிலோ blackholemedia@gmail.com மின்னஞ்சலிலோ தொடர்பு கொள்ளுங்கள் ....

Monday, August 20, 2018

சத்ரபதி – 34


ற்றும் எதிர்பாராத விதமாய் நள்ளிரவு வேளையில் சிவாஜி அங்கே வந்தது பாஜி மொஹிடேயுக்குப் பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது. வந்து நின்றவன் எமனாகவே அவன் கண்களுக்குத் தோன்றினான். பாஜி மொஹிடே பேச வாயைத் திறந்தான். ஆனால் நாக்கு நகரவில்லை. வெளியே அவன் காவலாளிகள் என்ன ஆனார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. சிவாஜி பேச வந்திருக்கிறானா இல்லை அவனைக் கொல்ல வந்திருக்கிறானா என்பதும் அவனுக்குத் தெரியவில்லை. பீஜாப்பூரில் ஒரு கசாப்புக்காரன் கழுத்து கண நேரத்தில் பறந்து போன நிகழ்வு ஏனோ இப்போது வந்து தொலைத்தது. மூன்று, நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பே எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமல் பட்டப்பகலில் அன்னிய மண்ணில் ஒருவனை வெட்டிச் சாய்த்தவன் இப்போது இங்கு என்ன செய்ய மாட்டான் என்று எண்ணிய போது வயிற்றைக் கலக்கியது. கஷ்டப்பட்டு சுதாரித்துக் கொண்டாலும் குரல் பலவீனமாகத் தான் வெளிவந்தது. “என்ன சிவாஜி திடீர் என்று….”

சிவாஜி அவர் கட்டிலுக்கு அருகே இருந்த ஆசனத்தை மேலும் நெருக்கமாக இழுத்து அதில் வெகு இயல்பாக அமர்ந்தான். “என்ன செய்வது மாமா? ஆள் அனுப்பி வரச் சொன்னால் வர மறுக்கிறீர்கள். நேரில் வராவிட்டாலும் பரவாயில்லை தருவதையாவது தாருங்கள் என்று கேட்டால் தரவும் மறுக்கிறீர்கள். மருமகனை நேரில் பார்க்க ஆசைப்படுகிறீர்கள் என்று மட்டும் புரிந்தது. அதற்கு மேல் தாமதிக்கவில்லை. உடனே கிளம்பி வந்து விட்டேன்.”

கோபக்காரன் உடனடியாக மேலே பாயவில்லை என்றானதும் பாஜி மொஹிடே சிறிது தைரியம் பெற்றான். ஆனாலும் எச்சரிக்கையுடனே தான் பேசினான். “நான் சொன்னதில் தவறு எதாவது இருக்கிறதா சிவாஜி”

“உங்கள் மீது தவறேயில்லை மாமா. நானே நேரடியாக வந்து இப்போதைய நிலைமையைத் தங்களுக்கு விளக்கியிருக்க வேண்டும். நான் நீங்களாகப் புரிந்து கொள்வீர்கள் என்றெண்ணி சற்று அலட்சியமாக இருந்து விட்டேன். அது என் தவறு தான்.”

“என்ன இப்போதைய நிலைமை…..?” பாஜி மொஹிடே மெல்ல சந்தேகத்துடன் கேட்டான்.

“ஒரு தந்தையின் வயோதிக காலத்தில் பிள்ளைகள் அவருடைய சுமைகளை சுமந்து கொண்டு அவரை ஆசுவாசப்படுத்த வேண்டும் என்பதல்லவா பிள்ளைகளின் தர்மம். அந்த வகையில் இந்தப் பகுதிகளின் நிர்வாகச்சுமையை தொடர்ந்து அவர் மேல் திணிக்க நான் விரும்பவில்லை மாமா. அதனால் இந்த நிர்வாகத்தை நானே அவரிடம் இருந்து எடுத்துக் கொண்டு விட்டேன். இப்போது இங்கே நான் தான் தலைவன்…..”

அலட்டாமல் சிவாஜி சொன்னது பாஜி மொஹிடேயின் அடிவயிற்றைக் கலக்கியது. “உன் தந்தையின் அனுமதி?”  

“அன்பின் காரணமாக அவராக அனுமதிக்க மாட்டார் என்பதை நான் அறிவேன் மாமா. இளவயதிலேயே கூடுதல் பாரத்தை நான் ஏற்பதை அவர் அனுமதிக்க விரும்ப மாட்டார். ஆனாலும் கர்நாடக பாரத்தோடு தொலைவில் இருக்கும் மராட்டிய பாரமும் அவர் சுமப்பதை நான் விரும்பவில்லை….”

பாஜி மொஹிடே சொன்னான். “ஆனால் அங்கே உன் சகோதரன் உன்னை விட மூத்தவனாக இருந்த போதும் இந்த வேலையில் இறங்கவில்லை. யோசித்துப் பார் சிவாஜி”

“நான் அவனுக்கு அறிவுரை வழங்க முடியாது மாமா. அது நன்றாகவும் இருக்காது. தந்தையின் நிழலிலேயே இருக்கும் அவன் அவரைச் சார்ந்தே வாழ்ந்து பழகி விட்டான். என்ன செய்வது?”

பாஜி மொஹிடே ஏளனம் பேசும் இவனிடம் பேசிப் பலனில்லை என்று முடிவுக்கு வந்து வெளிப்படையாகவே சொன்னான். “என்னைப் பொருத்த வரை உன் தந்தை தான் என் தலைவர். அவர் சொன்னால் தான் எதையும் என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியும். என்னை மன்னித்து விடு சிவாஜி”

“மன்னிப்பு என்பது பெரிய வார்த்தை மாமா. இந்தச் சிறுவனிடம் நீங்கள் அதைக் கேட்பது மனவருத்தம் அளிக்கிறது. நீங்கள் வெளிப்படையாகப் பேசியதற்கு நன்றி. நானும் வெளிப்படையாகவே சொல்லி விடுகிறேன். இது என் பூமி. இதை இப்போது ஆள்பவன் நான் தான். என்னை ஏற்றுக் கொள்ளாதவர்களை நானும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது…..” சொல்கையில் குரல் சற்றும் உயரவில்லை என்றாலும் சிவாஜியின் கண்களில் எரிந்த தீப்பந்தங்கள் பேரபாயத்தை பாஜி மொஹிடேயிற்கு உணர்த்தின.

இனி என்ன இவன் செய்வானோ என்கிற அச்சம் ஆட்கொள்ள தன்னையும் அறியாமல் பாஜி மொஹிடே நடுங்கினான். அதற்கேற்றாற் போல் சிவாஜி அமைதியாகச் சொன்னான். “தலைமைக்கு எதிராகச் செயல்படுவதும், உத்தரவை மதிக்காமல் இருப்பதும் மரண தண்டனை வரை விதிக்கக் கூடிய குற்றங்கள் என்றாலும் நான் அப்படி தண்டனை வழங்குபவனல்ல மாமா பயப்படாதீர்கள்.  உங்களை இப்பகுதியின் நிர்வாகப் பணியிலிருந்து விடுவிக்கிறேன். நீங்கள் உங்கள் தலைவரிடம் திரும்பிப் போக அனுமதிக்கிறேன். நீங்கள் உடைமைகளை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு நாளை அதிகாலையிலேயே நீங்கள் கிளம்பலாம். உங்களுடன் உங்களுக்கு வேண்டியவர்களை, உடன் வர விருப்பமிருந்தால் அழைத்துச் செல்லவும் எனக்கு ஆட்சேபணை இல்லை….”

சிவாஜி முடிவாகச் சொல்லி விட்டு எழுந்தான். ஆத்திரத்தின் எல்லைக்கே போனாலும் அதை வெளிக்காட்ட முடியாமல் பாஜி மொஹிடே தவித்தான். சிவாஜியின் இடுப்பில் இருந்த குறுவாள் அவனை அதிகப்பிரசங்கித்தனமாய் எதையும் செய்ய விடாமல் தடுத்தது.

சிவாஜி அழைத்தான். “யாரங்கே?”

சிவாஜியின் வீரர்கள் பத்து பேர் உள்ளே நுழைந்தார்கள். சிவாஜி சொன்னான். “மாமா நாளை அதிகாலையிலேயே கர்னாடகத்திற்குப் பயணம் செய்யவிருக்கிறார். அவருக்கு ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் செய்து தாருங்கள்”

சிவாஜி சொல்லி விட்டுப் போய் விட்டான்.  இந்த மாளிகையும் சுற்றியுள்ள பகுதிகளும் சிவாஜியின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்து விட்டதென்பது பாஜி மொஹிடேயிற்குப் புரிந்தது. வேறு வழியில்லாமல் தன் உடைமைகளை எடுத்துக் கொண்டு பாஜி மொஹிடே கிளம்பினான். அவனுடன் பீஜாப்பூர் ஆட்கள் இருபத்தைந்து பேர் கிளம்பினார்கள். மற்றவர்கள் அனைவரும் சிவாஜியின் தலைமையை ஏற்று அங்கேயே தங்கி விட்டார்கள்.

சுபா பகுதியை விட்டு குதிரையில் வெளியேறிய போது உயிர் பிழைத்ததே பெரிய காரியம் என்று பாஜி மொஹிடேயிற்குத் தோன்றினாலும் கர்னாடகம் நோக்கிச் செல்லச் செல்ல ஆத்திரம் அதிகமாகிக் கொண்டே போனது. ஆண்ட பகுதியை விட்டு ஆண்டியைப் போல் வெளியேறும் அவலம் தனக்கு நேர்ந்து விட்டதே என்று கோபம் கலந்த சோகத்தீயில் பொசுங்கிக் கொண்டே போனான்.

பெங்களூரை அடைந்து தன் அத்தனை ஆத்திரத்தையும் ஷாஹாஜி முன் கொட்டிய பாஜி மொஹிடே அவரிடமும் ஆத்திரத்தை எதிர்பார்த்தான். ஆனால் ஷாஹாஜி அமைதியாக வரிவசூலிக்கச் சென்ற ஆட்களிடம் சிவாஜி சொன்னதைத் தெரிவித்தார். ”என் ஆட்களிடமே அப்படிச் சொன்னவன் உன்னை உயிரோடு அனுப்பியதே பெரிது என்று நினைக்கிறேன்.”

“ஆனாலும் நீங்கள் ஆத்திரமடையாதது எனக்கு வருத்தத்தை அளிக்கிறது” என்று பாஜி மொஹிடே பொங்கினான்.

“நீயும் ஆத்திரமடைந்தாய். என்ன பலன்? நானும் ஆத்திரமடைந்து என்ன பலன் காணப்போகிறேன். யோசித்துப் பார் பாஜி.  சுல்தானையே மதிக்காதவன் நம்மை எங்கே மதிக்கப் போகிறான். தாதாஜி இருந்த வரை அவன் அடங்கி இருந்தான். அப்போதே வெளிப்பகுதிகளில் தன்னிச்சைப் படியே நடந்து கொண்டான் என்றாலும் அவர் அதிகாரத்திற்குட்பட்ட பகுதிகளில் அடங்கியே இருந்தான். அதுவும் அவனால் முடியாமல் அல்ல. ஆசிரியரின் மேல் இருந்த மதிப்பும் மரியாதையும் அவருக்கு எதிராக இயங்காமல் அவனைத் தடுத்தது…..”

இப்போதும் மகனின் புகழே பாடும் ஷாஹாஜி மீதும் பாஜி மொஹிடேயிற்கு ஆத்திரம் வந்தது. உடனே சொன்னான். “ஆசிரியர் மேல் இருந்த மதிப்பில் சிறு துளியாவது தந்தை மேல் அவனுக்கு இருந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்”

ஷாஹாஜி அதற்கும் கோபமோ, பாதிப்போ அடையாமல் அமைதியாகவே சொன்னார். “அவன் ஆசிரியர் அவனுக்குச் செய்ததில் சிறு அளவாவது நான் அவனுக்குச் செய்திருந்தால் அவன் எனக்கும் அடங்கி இருந்திருக்கலாம். என்ன செய்வது பாஜி. எல்லாம் விதி….”

பாஜி மொஹிடே திகைப்புடன் கேட்டான். “அப்படியானால் அவனை அவன் விருப்பப்படியே விட்டு விடுவீர்களா? அதை அனுமதிக்கிறீர்களா? உங்களுக்கு இதில் வருத்தமே இல்லையா?”

“பிள்ளைகள் வளர்ந்தவுடன் அவர்கள் விருப்பப்படியே நடந்து கொள்கிறார்கள். எல்லாவற்றையும் அவர்களே தீர்மானித்துக் கொள்கிறார்கள். எதற்கும் நம் அனுமதியும் அவர்களுக்குத் தேவையில்லை. அவர்களுடன் யுத்தமா செய்ய முடியும்? அப்படியே செய்தாலும் யார் தோற்றாலும் வலிப்பது நமக்கே அல்லவா? உனக்கு இப்போது நான் சொல்வது எதுவும் புரியாது பாஜி. உன் குழந்தைகள் வளர்ந்து பெரிதான பிறகு புரியும்”

ஆத்திரம் தாங்காமல் எதுவும் சொல்ல முடியாமல் அங்கேயிருந்து வேகமாக பாஜி மொஹிடே வெளியேறினான். அவன் கண்ணிலிருந்து மறைந்த பின்னர் ஷாஹாஜி புன்னகைத்தார். ’மகன் வளர்ந்து விட்டான்….!’

(தொடரும்)
என்.கணேசன் 

Thursday, August 16, 2018

இருவேறு உலகம் – 96

ரிணி காணாமல் போனது தெரிய வந்த போது க்ரிஷ் உள்ளூர நொறுங்கிப் போனான். விமான நிலையத்தில் அவன் அதை வெளியே காட்டிக் கொள்ளா விட்டாலும், அவனை அழைத்துவரப் போன உதய் பார்வையிலேயே தம்பியின் மனநிலையை உணர்ந்தான்.

“கடத்தினவங்க கிட்ட இருந்து போன் ஏதாவது வந்ததா?”  என்று க்ரிஷ் கேட்டதற்கு உதய் இல்லை என்றான். 

சுடுகாட்டுப் பகுதியில் ஹரிணியின் ஸ்கூட்டி நின்று கொண்டிருந்தது என்ற தகவல் க்ரிஷை பயமுறுத்தியது. “அவளுக்கு…. அவளுக்கு எதுவும் ஆயிருக்காதில்லடா?” என்று குரல் உடைய அண்ணனிடம் கேட்டான்.

தம்பியை அணைத்துக் கொண்டு உதய் சொன்னான். “ஒன்னும் ஆயிருக்காதுடா. கவலைப்படாதே……”

இருவரும் காரில் வீட்டுக்குப் போய்க் கொண்டிருக்கையில் “மாஸ்டர் என்ன சொல்றார்?” க்ரிஷ் ஆவலோடு கேட்டான்.

“ஆரம்பத்துலயே அவள் இருக்கற இடத்தை உணர்றது கஷ்டம்னு சொல்லி இருந்தார். எதிரி கண்டிப்பா அதற்கு வழி விட மாட்டான்னு சொல்லி இருந்தார். அதற்குத் தகுந்த மாதிரி ஹரிணி அம்மா மூலமா அவர்னால அவள் இருக்கிற இடத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியலை…… ஹரிணியம்மா, நம்ம அம்மா திருப்திக்காக அவள்  நலமா இருக்கிறான்னு மட்டும் தெரியுது மத்த விவரம் எதுவும் தெரியலன்னு சொல்லிட்டார்…… அதைக் கேட்டு அவங்களும் ஓரளவு நம்பிக்கையோட இருக்காங்க. போலீஸ் இதுல முழு வீச்சுல இறங்கியிருக்கு….. ஆனா எந்தத் தகவலும் இன்னும் கிடைக்கல….. செந்தில்நாதன் சாரை வரச் சொல்லிட்டேன்…… இப்ப அவர் இங்கே இருந்தார்னா உதவியாய் இருக்கும்னு தோணுச்சு……”

க்ரிஷ் மனதை அமைதிப்படுத்த பெரும்பாடுபட்டான். பிரபஞ்ச சக்தியின் அங்கம், இறைசக்தியின் துளி போன்ற வார்த்தைகளில் சிக்க மனம் மறுத்தது. மூச்சில் கவனம் செலுத்த முயற்சி செய்தான். சில வினாடிகளுக்கு மேல் அதுவும் முடியவில்லை. வீடு வந்து சேர்ந்தவன் முகம் பேயடித்தாற்போல் இருந்ததை பெற்றோர் கவனித்தார்கள். கமலக்கண்ணன் எல்லா வேலைகளையும் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு இதில் மட்டும் தற்போது கவனம் செலுத்துவதாகச் சொன்னார். ஹரிணி நலமாக வருவாள், கவலை வேண்டாம் என்று சொன்னார். அவர் இது வரையில் இளைய மகன் இப்படி உடைந்து பார்த்ததில்லை. பத்மாவதி மூன்று சக்தி வாய்ந்த கோயில்களில் வேண்டிக் கொண்டிருப்பதாகவும், இதற்கு முன் அவன் காணாமல் போன போது கூட வேண்டிக் கொண்ட கோயில்கள் தான் அவை என்றும், அவன் நலமாக வந்தது போல் ஹரிணியும் நலமாக வருவாள் என்றும் அசைக்க முடியாத உறுதியுடன் சொன்னாள். மாஸ்டர் சுவாமியும் கூட அவள் நலமாக இருப்பதாகச் சொல்லியிருக்கிறார் என்பதையும் சொன்னாள். எதுவும் காதில் விழுந்த அளவு மனதில் பதியவில்லை. மனமெல்லாம் ஹரிணியே நிறைந்திருந்தாள்…..

மாஸ்டரைச் சென்று பார்க்கும் வரை மனதில் அடைத்து வைத்திருந்த துக்கம், அவரைப் பார்த்த கணத்தில் வெடித்து வெளியே வந்தது. அவர் காலடியில் அமர்ந்து அவர் தொடை மேல் தலை வைத்து க்ரிஷ் குமுறிக் குமுறி அழுதான். அவர் அவனை அழ விட்டார். அவன் தலைமுடியைக் கோதினார். ஒரு பேரழுகை அழுது விட்டு அவன் குரல் உடையச் சொன்னான். “மாஸ்டர் நான் சாதாரண மனிதன்…… எனக்கு எந்த சக்தியும் வேண்டாம்…… வேற்றுக்கிரகவாசி நண்பன் சொன்ன எந்த சுமையும் எனக்கு சுமக்க முடியாது…… என் ஹரிணியையோ, என் குடும்பத்தையோ எனக்கு இழக்க முடியாது…… அவங்களோட நான், என் புத்தகங்கள், ஆராய்ச்சிகள்னு எனக்கு இந்தச் சின்ன வட்டம் போதும்….. அதுக்குத் தான் நான் லாயக்கு….. எதிரியோட சக்திகளோட அளவுல ஒரு சதவீதம் கூட எனக்கில்லை…… அவனோட மன உறுதி, அவனோட வைராக்கியம் எனக்கில்லை….. அவன் மோசமானவன்…… அவன் யாரை என்ன வேணும்னாலும் செய்வான்…… எனக்கு வாய்ப்பு கிடைச்சாலும் அப்படியெல்லாம் செய்ய மனசு வராது….. அவனை எதிர்க்க அவன் மாதிரியே ஒரு ராட்சஸனால வேணா முடியலாம்…. என்னை மாதிரி ஒரு சாதாரணமான, பலவீனமான, அன்பு மட்டுமே நிறைஞ்ச ஆளால முடியாது. நான் விலகிக்கறேன் மாஸ்டர்…… ”

மாஸ்டர் அமைதியாகச் சொன்னார். “இதைத் தான் எதிரியும் எதிர்பார்க்கிறான். அவன் ஒரு காயைத் தான் நகர்த்தியிருக்கான். நீ அதுலயே அரண்டு போய் தோல்வியை ஒத்துகிட்டு ஆட்டத்தையே முடிச்சுடலாம்கிறே”

க்ரிஷ் ஈரமான கண்களில் அவரைப் பரிதாபமாகப் பார்த்தான். நான் என்ன செய்ய முடியும் என்று அவன் பார்வை பரிதாபமாகக் கேட்டது.

“நீ யாருக்காக இந்த முடிவை இப்ப எடுக்கிறியோ அவள் திரும்பி வந்த பிறகு நீ எடுத்த முடிவு சரின்னு சொல்வாளா க்ரிஷ்….?”

மாட்டாள். நியாயத்தில் பின்வாங்குவது அவளுக்குப் பிடித்தமானதல்ல. உண்மையிலேயே அவள் தைரியசாலி. போராளி. கோழைத்தனம் அவளால் சகிக்க முடியாத விஷயம்….. அவளுக்காகவே செய்வதானாலும் அவள் அதை ஒத்துக் கொள்ள மாட்டாள். அவனுடைய ஹரிணியை அவனுக்குத் தெரியும். க்ரிஷ் ஒன்றும் சொல்லாமல் அவரைப் பார்த்தான்.

”எல்லையில்லாத சக்திகள் இருக்கிற அந்த ராட்சஸனை, மன உறுதி வைராக்கியம் படைச்சவனை ஏதோ ஒரு விதத்துல நீ பாதிச்சிருக்கே. அதனால தான் அவன் ஹரிணியைக் கடத்திகிட்டுப் போயிருக்கான். அந்த ராட்சஸனையே பாதிக்க முடிஞ்ச நீ எப்படி பலவீனமானவனாய் இருக்க முடியும்? இந்த உலகத்துல எத்தனையோ கோடிக்கணக்கான ஜனங்கள் இருக்கையில, எல்லார் மனசையும், எல்லார் பலம் பலவீனங்களயும் தெரிஞ்சிக்க முடிஞ்ச அந்த வேற்றுக்கிரகவாசி அத்தனை பேர்ல உன்னைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறான்னா நீ எப்படி சாதாரண ஆளாய் இருக்க முடியும்?”

அவர் வார்த்தைகள் அவன் அடிமனம் வரை சென்று யோசிக்க வைத்தன. அவன் கண்களை மூடிக் கொண்டான்.

“எல்லார் மனசுலயும் என்ன இருக்குன்னு புகுந்து தெரிஞ்சுக்க முடிஞ்ச எதிரிக்கு உன் மனசுல என்ன இருக்குன்னு தெரியாது. நீ என்ன நினைக்கிறாய், என்ன திட்டம் போடுகிறாய்னு தெரியாது. வேற்றுக்கிரகவாசி உனக்கு மட்டும் அந்த சக்தியைக் கொடுத்துட்டுப் போயிருக்கான். எதிரிக்கே புதிராய் இருக்கிற நீ எப்படி உன்னைக் குறைச்சு சொல்லிக்கலாம்?”

க்ரிஷ் கண்களைத் திறந்தான். “நீங்க சொல்றதெல்லாம் சரி தான் மாஸ்டர். ஆனா ஹரிணி…. அவ கதி….” அவன் குரலில் வலி தெரிந்தது.

“உன் குடும்பத்தை அவன் அவ்வளவு சுலபமாய் நெருங்க முடியாதுங்கறதால இப்போதைக்கு உனக்கு ‘செக்” வைக்க எதிரிக்கு இருக்கற ஒரே துருப்புச்சீட்டு அவள் தான். எதிரி கிட்ட எத்தனையோ குறையிருக்கலாம். ஆனால் அறிவுக்குறை கிடையாது.  எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன்கிற மாதிரி எதுவும் செய்ய மாட்டான். அதனால அவளுக்கு உடனடி ஆபத்து இருக்காது…..”

அவர் சொன்னது அவனுக்குச் சரியாகவே தோன்றியது. ஹரிணிக்கு உடனடியாக பெரிய ஆபத்தில்லை என்று புரிந்தவுடனேயே மனதிலிருந்து சிறிது பாரம் இறங்குவதை க்ரிஷ் உணர்ந்தான். மனம் ஓரளவு சமாதானமடைந்தது. அவரைப் பார்த்து மெலிதாய் புன்னகைத்தான். மாஸ்டர் அவன் கன்னத்தை லேசாகத் தட்டினார்

”ஸ்டீபன் தாம்சன் என்ன சொல்றார்?” மாஸ்டர் கேட்க அங்கு நடந்ததை க்ரிஷ் ஒன்று விடாமல் சொன்னான். மாஸ்டரும் திருவனந்தபுரத்தில் சதாசிவ நம்பூதிரியைச் சந்தித்ததையும், அங்கு நடந்ததையும் விவரித்தார். கடைசியில் சொன்னார். “எதிரிக்கு நீ இன்னும் சரியாய் பிடிபடலை. அமானுஷ்ய சக்திகள் எதுவுமே இல்லாத நீ எப்படி அவனுக்கு சவாலாகலாம்னு ரொம்பவே குழம்பறான். அதைத் தான் அந்தப் பெரியவர் கிட்ட வேற வார்த்தைகளில் மறைமுகமாய் கேட்டிருக்கான்….. அவர் ”ஒரு விதைக்குள்ளே எத்தனை காடுகள் இருக்கும்னு யாருக்குத் தெரியும்”னு சொன்னது அவனுக்குத் திகிலைக் கிளப்பி இருக்கும்னு நினைக்கிறேன்…..” என்று சொல்லி விட்டு மாஸ்டர் சிரித்தார்.

“அந்த விதை எப்படி கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி எப்படி பயந்து நடுங்கி வெலவெலத்துப் போச்சுன்னு அவனுக்குத் தெரியாது பாவம்” என்று சொன்னபடியே க்ரிஷும் அவர் சிரிப்பில் கலந்து கொண்டான்.

மாஸ்டர் பிறகு அவனிடம் மனம் விட்டுப் பேசினார். தங்கள் இயக்கம் பற்றியும், தன் குரு பற்றியும், குருவின் மரணம் நிகழ்ந்த விதம் பற்றியும் சொன்னார். குருவின் மரணம் பற்றிச் சொல்லும் போது அவர் கண்கள் கலங்கின. “நான் உன்னோட வேற்றுக்கிரகவாசி தான் அவரைக் கொன்னுட்டான்னு சந்தேகப்பட்டேன். அவன் உன்னைப் பயன்படுத்தறான்கிறதால உன்னாலயும் கெட்டது நடக்கும்னு நினைச்சேன்….”

க்ரிஷ் அவரைக் குழப்பத்துடன் பார்த்தான். மாஸ்டர் அவனிடம் அவர்களது இயக்கத்தின் சிறந்த துறவியான பரஞ்சோதி முனிவர் சமாதியடைவதற்கு முன் தெரிவித்ததைச் சொன்னார். ’அன்னிய சக்தி நம் பூமியை ஆட்கொள்ளத் திட்டமிட்டிருக்கிறது. அது தன் திட்டத்திற்குத் தூய்மையிலும் தூய்மையான, அறிவிலும் உச்சமான ஒருவனைத் தன் கைப்பாவையாகப் பயன்படுத்தப் போகிறதுன்னு சொன்ன அவரோட வர்ணனை உனக்குத் தான் பொருத்தமாய் இருந்தது. அதனால தான் சந்தேகம் வந்தது”

க்ரிஷ் புன்னகையுடன் சொன்னான். “அந்த வர்ணனை உங்களுக்குக் கூடப் பொருத்தமாய் இருக்கிறதே மாஸ்டர்.”

(தொடரும்)
என்.கணேசன் 

Wednesday, August 15, 2018

முந்தைய சிந்தனைகள்-35

என் நூல்களில் இருந்து சில சிந்தனைத் துளிகள்...










என்.கணேசன்

Monday, August 13, 2018

சத்ரபதி – 33



தாதாஜி கொண்டதேவின் மரணம் சிவாஜியின் மனதை நிறையவே பாதித்தாலும் கூட சில விதங்களில் அவன் பரிபூரண சுதந்திரத்தை உணர்ந்தான். பூனாவை அடுத்துள்ள, அவர்களின் அதிகாரத்திற்கு உட்பட்ட பிராந்தியங்களில் பாராமதி, இந்திராபூர் இரண்டின் நிர்வாகிகளும் தாதாஜி கொண்டதேவின் மரணத்தின் போது உடன் இருந்தவர்கள். தாதாஜி கொண்டதேவ் சிவாஜியை அவர்களது புதிய தலைவனாக அறிவித்த போது அதை ஏற்றுக் கொண்டவர்கள் தங்கள் வரிவசூல் கணக்குகளைத் தொகைகளுடன் ஒப்படைத்தவர்கள். அதனால் அவர்களால் அவனுக்குப் பிரச்னையில்லை. ஆனால் சுபா பகுதியின் பாஜி மொஹிடேவும்,  சாகன் பகுதியின் ஃபிரங்கோஜி நர்சாலாவும் அழைத்தும் தாதாஜி கொண்டதேவின் மரணத்தின் போது அங்கு வரவில்லை. அவர்கள் செலுத்த வேண்டிய தொகையும் இது வரை செலுத்தப்படவில்லை என்பதால் சிவாஜி அந்த இரண்டு பிராந்தியங்களைப் பிரச்னையாக உணர்ந்தான். இரண்டு நிர்வாகிகளுக்கும் உடனடியாக கணக்குகளையும் நிதியையும் ஒப்படைக்க ஆணையிட்டு அதைத் தெரிவிக்க வீரர்களை அனுப்பி வைத்தான்.

அவன் அனுப்பிய வீரர்கள் வந்து சேர்வதற்குள் ஷாஹாஜி பெங்களூரில் இருந்து கொண்டு அனுப்பிய ஆட்கள் வசூலுக்காக அங்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். அவர்கள் வந்த காரணம் அறிந்த போதும் சிவாஜி அறியாதது போலவே காட்டிக் கொண்டு தந்தை, சகோதரர்கள், சிற்றன்னை ஆகியோரின் நலன் குறித்து விசாரித்து விட்டு அவர்களுக்கு உணவளித்து உபசரித்து விட்டுக் கடைசியில் அவர்கள் வந்த காரணம் கேட்டான்.

“வழக்கமாய் இப்பகுதியிலிருந்து வரவேண்டிய தொகையை வசூலிக்கவே வந்திருக்கிறோம் இளவலே” என்று வந்தவர்களில் தலைமை அதிகாரி சொன்னான்.

சிவாஜி அமைதியாகச் சொன்னான். “இந்தப் பகுதி தற்போது நீங்கள் இருக்கும் கர்நாடகப் பகுதியைப் போல் வளமை மிக்கதல்ல என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். அதனால் விளைச்சல் நன்றாக இல்லை. இருக்கும் விளைச்சலில் நாங்கள் வசூலிக்கும் சிறுபகுதி எங்கள் நிர்வாகத்திற்கும், பராமரிப்புக்குமே போதவில்லை. ஏற்கெனவே சுபிட்சமான பகுதியில் இருக்கும் நீங்கள் அங்கு கிடைக்கும் வளங்களிலேயே உங்கள் ஆடம்பரத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்து கொள்ள முடியும். அப்படியிருக்கையில் இங்கே இருந்தும் வசூல் செய்து கொண்டு போய் அங்கே செலவு செய்வது இங்கிருப்பவர்களுக்கு இழைக்கும் அநீதியாக நான் நினைக்கிறேன்…”

அந்த அதிகாரி சிவாஜியின் இந்தப் பதிலை எதிர்பார்க்கவில்லை என்பது அவன் முகபாவனையிலேயே தெரிந்தது. அவன் சொன்னான். “இது வரை தாதாஜி அவர்கள் சரியாகச் செலுத்திக் கொண்டு இருந்தார்கள்….”

“இங்கு நடக்க வேண்டிய எத்தனையோ நற்பணிகளை நிறுத்தி விட்டே அவர் உங்களுக்கு அந்தத் தொகையை அளிக்க வேண்டியிருந்தது. நியாயமாக யோசித்துப் பார்த்தால் சுபிட்சமான பகுதிகளில் இருந்து வசூலிக்கும் தொகையில் ஒரு பகுதியை நீங்கள் இது போன்ற வறண்ட பகுதிகளின் வளர்ச்சிக்காக அனுப்பி வைக்க வேண்டுமே ஒழிய இங்கேயிருக்கும் வறண்ட பகுதியிலிருந்து கிடைப்பதையும் உங்கள் தேவைக்காகக் கொண்டு போய் விடக்கூடாது என்பது என் உறுதியான கருத்து…..”

அதிகாரி தயக்கத்துடன் இழுத்தான். “அப்படியானால் தங்கள் தந்தையாரிடம் நான்  என்ன சொல்ல?”

“நான் சொன்னதை அப்படியே சொல்லுங்கள். அவர் புரிந்து கொள்வார்”

அவர்களிடம் தந்தைக்கும் குடும்பத்தினருக்கும் பரிசுப் பொருள்களை சிவாஜி தந்தனுப்பினான்.

சிவாஜிக்கும் பாஜி மொஹிடேயிடமிருந்து இல்லை என்ற பதிலே வேறு விதமாக வந்தது. சிவாஜி அனுப்பிய வீரனிடம் பாஜி மொஹிடே எகத்தாளமாய் கேட்டான். “வீரனே, தாதாஜியின் பதவிக்கு சிவாஜியை அவன் தந்தை நியமித்து விட்டாரா?”

“ஐயா, தாதாஜி அவர்களே மரணத்திற்கு முன்னால் அனைத்தையும் சிவாஜி அவர்களிடம் ஒப்படைத்து இனி அவரே தலைவர் என்று அனைவருக்கும் தெரிவித்து விட்டுத் தான் கண்மூடினார்.”

“வீரனே. ஒரு ஊழியன் தனக்குப் பின் இவன் தான் என்று யாரையும் நியமிக்க முடியாது. எஜமானன் தான் ஒரு ஊழியனின் மரணத்திற்குப் பின் இன்னொரு ஊழியனை நியமிக்க முடியும். தாதாஜி கொண்டதேவ் போன்ற அறிவு மிக்க ஒருவர் தனக்கு இல்லாத அதிகாரத்தை எப்படிப் பயன்படுத்தினார் என்பது எனக்குப் புரியவில்லை…”

சிவாஜியின் வீரன் சொன்னான். “இன்னொரு ஊழியனை தாதாஜி நியமிக்கவில்லை ஐயா. தலைவரின் மகனே அங்கிருந்ததால் அதற்கு அவசியமும் இருக்கவில்லை. தலைவரின் மகனுக்குத் தலைமை தாங்கும் உரிமை இருக்கிறது அல்லவா? அதனால் தாதாஜி தலைமைப் பொறுப்பை உரியவரிடம் தான் ஒப்படைத்து விட்டுப் போனார்….”

“தலைவர் உயிரோடு நலமாக இருக்கையில் தலைவரின் மகன் தலைமைக்கு உரிமை கொண்டாட முடியாது வீரனே. அதனால் இந்த விஷயத்தில் தலைவரின் உத்தரவுக்காகக் காத்திருக்கிறேன் என்பதை சிவாஜியிடம் தெரிவித்து விடு. அவர் என்ன உத்தரவிடுகிறாரோ அதன்படியே செய்கிறேன் என்று சொல்.”

பாஜி மொஹிடே அந்த வீரனின் முகம் மாறிய விதத்தை உள்ளுக்குள் ரசித்தான். அந்த வீரன் சென்று சிவாஜியிடம் அவன் சொன்னதைத் தெரிவிக்கும் போது சிவாஜியின் முகம் எப்படி மாறும் என்று யோசிக்கையில் மேலும் இனிமையாக இருந்தது.

அவனுக்கு சிவாஜியைச் சிறிதும் பிடிக்கவில்லை. அவன் சாம்பாஜியைப் போல அனுசரணையானவன் அல்ல. இந்தச் சிறு வயதில் அவனுக்கு இருக்கும் திமிர் அவன் தாயின் திமிருக்கு இணையானதே. ஜீஜாபாய் பீஜாப்பூருக்கு மகனுடன் வந்து இருந்த சில நாட்களில் துகாபாய் அவளுக்குப் பயந்து நடமாடியதை பாஜி மொஹிடே பார்த்திருக்கிறான். அவள் ஏதோ ஒரு பணிப்பெண் போல் அனைத்து வேலைகளும் செய்ய ஜீஜாபாய் அதிகாரத்தோடு சும்மா உட்கார்ந்து சாப்பிட்டிருக்கிறாள். ஜீஜாபாய் பற்றி அவன் நிறைய கேள்விப்பட்டிருக்கிறான். அதில் எதுவுமே அடக்கமான குடும்பப்பெண்ணாய் அவளைச் சித்தரித்திருக்கவில்லை. அவனை நேரில் பீஜாப்பூரில் அவள் பார்த்த போது ஏதோ ஒரு வேலைக்காரனைப் பார்க்கும் பாவனையையே அவன் அவளிடம் கண்டிருக்கிறான். அவன் வணக்கம் தெரிவித்த போது கூட மகாராணி ஒருத்தி சேவகம் புரியும் ஊழியனின் வணக்கத்தை ஏற்றுக் கொள்ளும் தலையசைவையே அவளிடம் பார்த்தான். அப்போதே அவன் ஆத்திரம் அடைந்திருந்தான்.

பீஜாப்பூரில் சிவாஜி நடந்து கொண்ட முறையையும் பாஜி மொஹிடே ரசிக்கவில்லை. சுல்தானைக் கூட வணங்க மறுத்த அவனை எல்லோருமே கொண்டாடிய விதம் அவனை எரிச்சலடைய வைத்தது. ’சிறுவர்கள் சிறுவர்களைப் போல் நடந்து கொள்ள வேண்டும்…. சிவாஜி எப்போதுமே தாயைப் போலவே அகம்பாவமாக நடந்து கொள்வான். அறிவுள்ளவனாம்… வீரமுள்ளவனாம்….’ சுல்தான் கூட அவனுக்கு அதிக மரியாதை கொடுத்தது எரிச்சலாய் இருந்தது. அப்படிப்பட்ட சுல்தானை ஏமாற்றி சிவாஜி டோரணா கோட்டையைக் கைப்பற்றிய விதம், தந்திரமாக இன்னொரு கோட்டை கட்டிக் கொண்டு இருக்கிற விதம் எல்லாம் ஒழுங்காக வளரும் பிள்ளையின் லட்சணமாகத் தெரியவில்லை. ’செய்து வரும் இத்தனை அனர்த்தங்கள் போதாதென்று என்னிடமே வசூலுக்கு ஆள் அனுப்புகிறான். உறவு முறையில் மாமன் என்கிற நினைப்பு சுத்தமாக அவனிடம் இல்லை.  தாதாஜி வாழ்கையில் நீதிபதி போல கண்டிப்புடன் எல்லா விஷயங்களில் நடந்து கொண்டாலும் கடைசி காலத்தில் புத்தி பேதலித்த ஆள் போல எல்லாவற்றையும் சிவாஜியிடம் ஒப்படைத்துப் போயிருக்கிறார். நியாயத்தில் ஷாஹாஜியின் மனைவியின் சகோதரன், வயதிலும் மூத்தவன் என்ற முறையில் என்னிடம் எல்லாவற்றையும்  ஒப்படைத்திருக்க வேண்டும். இந்த ஆள் இப்படி ஒரு முட்டாள்தனம் செய்வார் என்று யூகித்து அவர் அழைத்தும் மற்றவர்கள் போல போய் மாட்டிக் கொள்ளாதது நல்லதாய் போயிற்று. அந்த ஆளிடம் மறுக்கவும் முடிந்திருக்காது…..”

இப்படியாக அவனுடைய சிந்தனைகள் சிவாஜியைச் சுற்றியே இரவு வரை ஓடின. இரவில் உறங்கப் படுக்கைக்குப் போன பின்னும் இனி அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை எப்படி எடுப்பது உத்தமம் என்றே பாஜி மொஹிடே யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். ஷாஹாஜியிடம் பக்குவமாய் பேசி தாதாஜி கொண்டதேவின் இடத்தைக் கைப்பற்ற வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான். ’உங்கள் மகனின் நடவடிக்கைகளைக் கட்டுப்படுத்தி வைக்க என்னை அந்தப் பதவிக்கு நியமியுங்கள். இல்லா விட்டால் சிவாஜி தானும் அழிந்து உங்களையும் அழித்து விடுவான். ஏற்கெனவே பீஜாப்பூர் சுல்தான் அவன் மீது கோபமாக உள்ளார். அவனைச் சுதந்திரமாக விட்டால் அவனுக்கு நீங்கள் மறைமுக ஆதரவு தருவதாக அவர் நம்பும் ஆபத்து இருக்கிறது….” என்று அவரிடம் சொன்னால் அவர் புரிந்து கொள்வார். அவனுக்குத் தெரிந்து அந்தப் பதவிக்கு அவனளவு பொருத்தமானவர், நம்பிக்கையானவர் யாருமில்லை….. அவரது மனைவியின் சகோதரனை விட அவர் நலன் மீது வேறு யாருக்கு அதிக அக்கறை இருந்து விட முடியும்?

இந்த சிந்தனைகளில் அவன் இருந்த போது வெளியே ஏதோ சலசலப்பு கேட்டது. பாஜி மொஹிடே தன் காவலுக்கு இருந்தவர்களை அழைத்தான். “யாரங்கே?”

காவலாளிகளுக்குப் பதிலாக சிவாஜி உள்ளே நுழைந்தான். “நான் தான் மாமா”

(தொடரும்)
என்.கணேசன்

Thursday, August 9, 2018

இருவேறு உலகம் – 95

ரிணி காணாமல் போனதை கிரிஜா அக்கம்பக்கத்தினருக்குத் தெரிவிக்கவில்லை. திருமணமாக வேண்டிய பெண் என்றால் ஒரு தாய்க்கு எத்தனையோ யோசிக்க வேண்டி இருக்கிறது. அனாவசியக் கேள்விகள், வம்புப் பேச்சுக்கள் என்று ஊர் வாய் எதையாவது சொல்லிக் கொண்டு இருக்கும். அவள் திரும்பி வந்தாலும் ஊர் வம்பு வேறுபல பிரச்னைகளைக் கிளப்பி விடும் என்ற எண்ணத்தில் அவள் எச்சரிக்கையாக இருந்தாள். ஆனால் மகள் வராமல் கடிகார முட்கள் நகர்ந்து கொண்டிருக்கையில் தனிமையில் உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பது கொடுமையானது என்று அவள் உணர்ந்தாள். சொல்லி அழவாவது நேசிக்கும் ஒரு ஜீவன் இது போன்ற சூழ்நிலைகளில் இருந்தால் அதுவே பெரிய ஆசுவாசமாக இருக்கும் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. நல்ல வேளையாக கடவுளே அனுப்பியது போல் உதயும் பத்மாவதியும் நள்ளிரவில் அங்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். பத்மாவதியைப் பார்த்ததும் துக்கம் பீறிட அவளைக் கட்டிக் கொண்டு கிரிஜா அழுதாள். “ஒன்னும் கவலைப்படாதீங்க. ஹரிணி பத்திரமா வந்து சேர்வாள்” என்று பத்மாவதி உறுதியாகச் சொன்னாள். தைரியம் சொல்வது வேறு, உறுதியாகத் தெரிந்து சொல்வது வேறு. பத்மாவதி இரண்டாவது வகையில் சொன்னது கிரிஜாவை ஆச்சரியப்படுத்தியது.

உதய் கேட்டான். “யாராவது போன் பண்ணினாங்களா?”

”இல்லை” என்று கிரிஜா கவலையோடு சொன்னாள்.

பத்மாவதி கிரிஜாவிடம் மஞ்சள் துணி எதாவது இருக்கிறதா என்று கேட்டாள். கிரிஜாவுக்கு அவள் ஏன் கேட்கிறாள் என்று புரியவில்லை. ஆனால் எடுத்துக் கொடுத்தாள். பத்மாவதி அந்தத் துணியை மூன்றாய் கிழித்தாள். தன் பர்ஸில் இருந்து மூன்று நூறு ரூபாய் நோட்டுகளையும் மூன்று ஒற்றை ரூபாய் நாணயங்களையும் எடுத்து மூன்று நூற்றி ஒரு ரூபாய்களாக மூன்று துணிகளிலும் வைத்துக் கட்டினாள். பின் “சாமி ரூம்” இருக்கா என்று கேட்டாள்.

கிரிஜா “அலமாரியில தான் நாங்க சாமி படம் வச்சிருக்கோம்” என்று சொல்லிக் காட்டவே அந்த அலமாரியில் இருந்த கடவுள்களைக் கண்மூடிக் கும்பிட்டு அந்த மூன்று மஞ்சள் துணிகளையும் வைத்து விட்டு பத்மாவதி திரும்பினாள். “ஒன்னும் கவலைப்படாதீங்க. கடவுள் கிட்ட விஷயத்தை வச்சாச்சு. அவர் பார்த்துக்குவார்”

உதய்க்கு அந்த நேரத்திலும் சிரிப்பை அடக்கக் கஷ்டமாய் இருந்தது. அம்மாவின் உலகம் எளிமையானது. எல்லாவற்றையும் சரிசெய்ய அவளுக்குக் கடவுள் இருக்கிறார். அவர் சரி செய்வார் என்ற நம்பிக்கை அவளுக்குப் பரிபூரணமாய் இருக்கிறது. அதற்கு மேல் அவள் சிந்திப்பதில்லை…..

உறுதியாக நம்பிக்கை சொன்ன பத்மாவதியிடம் கிரிஜாவுக்கு அழத்தான் தோன்றியது. “உங்க அளவு தைரியம் எனக்கு வரமாட்டேன்கிறது” என்று அழுது கொண்டே சொன்னாள்.

“அது உங்க தப்பில்லை. தாய் மனசு அந்த மாதிரி. க்ரிஷ் காணாமல் போனப்ப நானும் உங்க மாதிரி தான் உடைஞ்சு போனேன். அழுதேன். கடவுள் மேல எல்லா பாரத்தையும் போட்டேன். அவன் காப்பாத்தி என் பிள்ளையைத் திருப்பிக் கொடுத்தான்….. அப்புறம் தான் நம்பிக்கை வலுவாச்சு. இனிமே அவன் காணாமல் போனாலும் நான் அவ்வளவா பயப்பட மாட்டேன்….”

வெகுளியாய் பத்மாவதி சொல்ல கிரிஜா அந்தத் துக்கத்தினூடேயும் எழுந்த புன்னகையை அடக்கிக் கொண்டாள். உதய் தாயை முறைத்தான். அப்போது தான் தன் பேச்சின் தவறு பத்மாவதிக்குத் தெரிந்தது. கன்னத்தில் தட்டிக் கொண்டபடி சொன்னாள். “இன்னும் யாரும் காணாமல் போக வேண்டாம். நான் சொல்ல வந்தது என்னன்னா என் பையன் திரும்பி வந்த மாதிரி ஹரிணியும் திரும்பி வந்துடுவா. அந்த நம்பிக்கை எனக்கிருக்கு. அவ திரும்பி வந்தவுடனே வேண்டிகிட்ட மூணு கோயில்களோட உண்டியல்ல இந்த மஞ்சத் துணியோட காசைப் போட்டுடணும். அதை நானே போய் என் கையால போட்டுடுவேன்… நீங்க கவலைப்படாதீங்க…”

ஹரிணி பல முறை கிரிஜாவிடம் பத்மாவதியைப் புகழ்ந்திருக்கிறாள். “ஸோ ஸ்வீட்” என்று சொல்லியிருக்கிறாள். அப்போதெல்லாம் க்ரிஷின் தாய் ஆனதால் புகழ்கிறாள் என்று தான் கிரிஜா நினைத்திருக்கிறாள். முதலமைச்சர் பதவியேற்பு விழாவின் போது பத்மாவதி பேசிய விதத்தில் அவளுக்கும் பிடித்துப் போயிருந்தது. ஆனால் இப்போதோ அந்த “ஸோ ஸ்வீட்”டின் அர்த்தம் பூரணமாகப் புரிந்தது.

பத்மாவதி உதயிடம் சொன்னாள். “உன் தம்பிக்கு ஒரு போன் போடு”

“எதுக்கு? அவனும் இப்பவே கவலைப்பட ஆரம்பிக்கவா? வரட்டும். பின்னே சொல்லிக்கலாம்”

“அதுக்கில்லைடா. அவன் ஆராய்ச்சி எதையாவது இவ கிட்டயும் சொல்லி இவளும் அவன் மாதிரியே எங்கயாவது ஆராய்ச்சிக்குப் போயிருப்பாளோ…”

“உன் சின்னப் பையன் மாதிரி லூஸாய் யாருமே நடந்துக்க மாட்டாங்க. சும்மா இரு”

க்ரிஷை லூஸ் என்று அவன் சொன்னதில் சின்னக் கோபம் வந்தாலும் அவன் சொன்னதில் தவறில்லை என்றே அவளுக்கும் தோன்றியது. அவள் மகன் மாதிரி விசித்திரமாய் யாரும் நடந்து கொள்ள மாட்டார்கள்.

“ஏண்டா. மாஸ்டர் சுவாமியைப் போய் பார்த்தா என்ன?”

“அப்பவே போன் செஞ்சுட்டேன். அவர் திருவனந்தபுரம் போயிருக்காராம். நாளைக்குக் காலைல தான் வருவார்…… காலைல அவர் கிட்ட போலாம்” என்று சொன்ன உதய் பத்மாவதியை கிரிஜாவின் துணைக்கு விட்டு விட்டு அவன் மட்டும் வீட்டுக்குக் கிளம்பினான். போவதற்கு முன் கிரிஜாவிடம் சொன்னான். “யாராவது போன் பண்ணிப் பேசினா முழுசும் கேட்டுக்கோங்க. எதாவது வேணும்னு கேட்டா எதையும் மறுக்காதீங்க. சரின்னு மட்டும் சொல்லுங்க”

கிரிஜா பரிதாபமாய்த் தலையசைத்தாள். உதய் போன பிறகு பத்மாவதி மாஸ்டர் சுவாமியைப் பற்றி அவளிடம் சொல்ல ஆரம்பித்தாள். “அவரு ஒரு மகான்….. என் பிள்ளை காணாமல் போனப்ப அவன் எங்க இருக்கான்னு அவருக்கு முதல்லயே தெரிஞ்சு போச்சு. சில நாள்ல வருவான் கவலைப்படாதீங்கன்னு சொல்லி என் வயித்துல பால் வார்த்தார். அப்படியே க்ரிஷ் வந்து சேர்ந்தான்…. அவரைப் பார்த்து ஆசிர்வதம் வாங்கிட்டு வாடான்னு அனுப்பிச்சு வச்சேன்….. அவனும் போய்ட்டு வந்தான்…… பிறகு அடிக்கடி போய்கிட்டும் இருந்தான். ஆனா நான் போகலை….. அது எதாவது குத்தமாயிடுச்சோ என்னவோ தெரியலை…… இப்ப என் மருமக காணாம போயிட்டா…..”


ரவு இரண்டரை மணியளவில் ரோந்து போலீசார் ஒரு சுடுகாட்டுப் பகுதியில் ஹரிணியின் ஸ்கூட்டியைக் கண்டுபிடித்தார்கள். அது இரவு எட்டு மணியிலிருந்தே அங்கு நின்று கொண்டிருப்பதாக அறிந்தார்கள். யார் எப்போது அந்த வாகனத்தைக் கொண்டு வந்து நிறுத்தினார்கள் என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை.


ரிணி காணாமல் போனதைக் கேள்விப்பட்ட போது அது எதிரியின் வேலையே என்பதை மாஸ்டர் உணர்ந்தார். எதிரிக்கு அவனைப் பற்றி செந்தில்நாதன் விசாரித்து வருவதும்,  க்ரிஷ் அமெரிக்கா போய் விசாரித்ததும் தெரிய வந்திருக்க வேண்டும்…. க்ரிஷைத் தடுத்து நிறுத்த அவன் ஹரிணியைக் கடத்தியிருக்கிறான்…. சுடுகாட்டுப் பகுதியில் அவள் ஸ்கூட்டியை அவன் விட்டுப் போயிருப்பது கூட க்ரிஷுக்கு எதிரி அனுப்பி இருக்கும் அர்த்தமுள்ள எச்சரிக்கை தான்….

உதய் அவரிடம் வந்து ஹரிணியின் தாயை அழைத்து வரட்டுமா, ஹரிணி இருப்பிடத்தை அவர் மூலமாக அறிய முடியுமா என்று கேட்ட போது மாஸ்டர் சொன்னார். “எதிரி அல்லாமல் வேறு யார் கடத்தி இருந்தாலும் அவள் இருப்பிடத்தை என்னால் ஓரளவாவது கண்டுபிடித்திருக்க முடியும் உதய். ஆனால் சக்திகள் விஷயத்தில் அவன் என்னையும் விட நிபுணன். அதனால் அவன் கண்டிப்பாக அவளைச் சுற்றி ஒரு சக்திச் சுவரை எழுப்பியிருப்பான். அதனால் அலைவரிசைகள் மூலம் என்னாலும் அவளைக் கண்டுபிடிக்க முடியாது”

உதய்க்குப் புரிந்தது. இது வரை செந்தில்நாதன் மூலமாக எதிரியைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதெல்லாமே அசாதாரணமானவை. அந்த அளவு சக்தி படைத்தவன் எதிரியாக அமைந்தால் யார் தான் என்ன செய்ய முடியும்? உதய் தர்மசங்கடத்தோடு சொன்னான். “அம்மா ஹரிணியோட அம்மா கிட்ட உங்களைப் பத்தி ரொம்பவே பெருமையா சொல்லியிருக்காங்க. க்ரிஷ் காணாமல் போனப்ப நீங்க கண்டுபிடிச்சு சொன்னதையும் சொல்லியிருக்காங்க. அதுல இருந்து ஹரிணி அம்மாவும் உங்களை வந்து பார்க்கத் துடிக்கறாங்க. அதுமட்டுமல்ல. எங்கம்மாவுக்கு க்ரிஷ் திரும்பி வந்த பிறகு அவங்க உங்களை நேரில் வந்து பார்க்காத குற்றத்தால தான் ஹரிணி காணாமல் போயிட்டாளோன்னு வேற சந்தேகம் இருக்கு. அதனால அவங்களும் வந்து மன்னிப்பு கேட்கணும்னு ஒரே ரகளை. அதனால ரெண்டு பேரையும் கூட்டிகிட்டு வர்றேன். எதாவது ஆறுதல் வார்த்தையாவது சொல்லுங்க மாஸ்டர். ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் நிம்மதியாய் இருப்பாங்க…”

பத்மாவதியின் குற்றவுணர்ச்சி மாஸ்டர் முகத்தில் சின்ன முறுவலை வரவழைத்தது. சரியெனத் தலையசைத்தார். உதய் மெல்லக் கேட்டான். “இனி நமக்கு என்ன வழி மாஸ்டர்?”

“உன் தம்பி தான் ஒரே வழி” என்றார் மாஸ்டர்.

உதய் திகைத்த போது மாஸ்டர் சொன்னார். “எதிரியின் சக்தி ஊடுருவ முடியாத ஒரே இடம் உன் தம்பி தான். எதாவது செய்வதானால் அவன் மூலமாகத் தான் செய்ய வேண்டும். அவன் வரட்டும். யோசிப்போம்…….”

(தொடரும்)
என்.கணேசன் 




Wednesday, August 8, 2018

நாம் பிறவிகளில் சிக்கித் தவிப்பது ஏன்? தப்பிப்பதெப்படி?



ஜ கோவிந்தத்தில் ஆதிசங்கரர் புனரபி ஜனனம், புனரபி மரணம் என்று கூறுவது போல திரும்பத் திரும்பப் பிறந்தும், இறந்தும் எல்லையில்லா இன்ப துன்ப அலைகளில் சிக்கி மனிதன் அலைக்கழிக்கப் படுகிறான். ஒரேயடியாக இதெல்லாம் போதும் என்று அவனுக்குத் தோன்றுவதில்லை. காரணம் துன்பங்கள் மட்டுமல்லாமல் இடையிடையில் இன்பங்களும் தலையைக் காட்டுகின்றன. விட்டால் இரண்டையும் தான் விட்டொழிக்க வேண்டும். சராசரி மனிதனோ துன்பங்களை மட்டும் தட்டிக் கழிக்கப் பார்க்கிறான். இன்பங்கள் அவனுக்குத் தேவைப்படுகின்றன. நாணயத்தின் ஒரு பக்கம் மட்டும் வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவது எவ்வளவு அறியாமையோ அதற்கிணையான அறியாமை இன்பங்கள் மட்டுமே அனுபவிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவது. ஆனால் மாயை மனிதனை ஆட்டிப் படைக்கையில் அப்படி ஆசைப்படுவதில் எதிலும் தவறு இருப்பதாக அவனுக்குத் தெரிவதில்லை.

பிறப்பு இறப்பு என்னும் இந்தச் சக்கரவட்டத்திலிருந்து ஒருவன் விடுபடுவது எப்படி? இந்தக் கேள்விக்கு கீதையின் 13 ஆம் அத்தியாயத்தில் அடுத்து வரும் சுலோகங்களில் பதில் அளிக்கிறார்.

பிரகிருதி, புருஷன் (ஆத்மா) இவை இரண்டுமே அநாதி என்று அறிவாயாக. வேறுபாடுகளும், குணங்களும் பிரகிருதியிலிருந்தே உண்டானவை என்று அறிந்து கொள்.

சரீரத்தையும், புலன்களையும் செயல்படச் செய்வதற்கு பிரகிருதியே காரணம். சுகதுக்கங்களை அனுபவிக்கச் செய்வதற்குக் காரணம் புருஷனே (ஜீவாத்மா).

புருஷன் (ஜீவாத்மா) பிரகிருதியில் நின்று பிரகிருதியால் உண்டாகும் குணங்களை அனுபவிக்கிறான். அந்தக் குணங்களில் அவன் வைக்கும் பற்றுதலே நல்லதும், தீயதுமான பிறவிகளில் பிறப்பதற்குக் காரணமாகிறது.

இந்த தேகத்தினுள் உள்ள உயர்ந்த புருஷனை, அருகிலிருந்து பார்க்கும் சாட்சி, அனுமதியளிப்பவன், தாங்குபவன், ஆள்பவன், பரமாத்மா என்று பலவிதமாகச் சொல்கிறார்கள்.

எவனொருவன், புருஷனையும், பிரகிருதியையும், குணங்களையும் நன்றாகத் தெரிந்து கொள்கிறானோ அவன் எந்த நிலையிலிருந்தாலும் மறுபடியும் பிறப்பதில்லை.

முன்பே நம் தேகம் க்‌ஷேத்ரம் என்றும் நம் தேகத்தை இயக்கும் ஆத்மா  க்‌ஷேத்ரக்ஞன் என்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் விளக்கியதைப் பார்த்தோம். உலகின் வஸ்துக்கள் எல்லாம் க்‌ஷேத்ரம். வஸ்துக்களை இயக்கும் அறிவு க்‌ஷேத்ரக்ஞன். இரண்டும் இணைவதாலேயே எல்லா இயக்கங்களும், எல்லா நிகழ்வுகளும், உயிரோட்டமுள்ள வாழ்க்கையும் சாத்தியமாகின்றன என்றும் பார்த்தோம். இந்தச் சுலோகங்களில் அதே க்‌ஷேத்ரம்,             க்‌ஷேத்ரக்ஞன்  பதங்களுக்குப் பதிலாக பிரகிருதி, புருஷன் என்ற பதங்களைப் பயன்படுத்துகிறார்.

குணங்களும், பற்றுக்களும் இல்லாத ஆத்மா பிரகிருதியில் உள்ள குணங்களைப் பெற்று அதைத் தன்னுடையதாக பாவித்து விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு ஆளாகி, நல்வினை, தீவினைகள் ஆற்றி அதன் பலனாக அதற்கேற்ற பிறப்புகளை எடுக்கிறது. ஆத்மா தன்னுடைய இயல்பை மறந்து வேறொன்றின் இயல்பைத் தனதாக்கிக் கொள்ளும் போது ஜீவாத்மாவாகச் சொல்கிறோம்.

ஜீவாத்மாவின் பிரச்னையே உடலையும், உடல் சார்ந்த விஷயங்களையும் தனதாகப் பாவிப்பது தான். இழக்கவோ, பெறவோ எதுவுமில்லாத ஆத்மா ஜீவாத்மாவாகப் பாவித்துக் கொள்ளும் போது இழப்பதாகத் துக்கமடைகிறது. பெறுவதாக மகிழ்ச்சி அடைகிறது. பல முறை கீதையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் குறிப்பிட்டது போல எதையாவது பெறுகையில் சந்தோஷப்பட்டால் இழக்கையில் துக்கமடைவதைத் தவிர்க்க முடியாது அல்லவா? விருப்பு வெறுப்புகளைச் சேர்த்துக் கொள்கையில் செயல்களும் அதற்கேற்றாற்போல் அமைந்து விடுகிறது. அப்படிப்பட்ட செயல்களைப் புரிந்தபின் அதற்கேற்ற விளைவுகளை அனுபவிக்க வேண்டி வருகிறது. அந்த விளைவுகள் முடிவதற்கு முன்பே மறுபடி பலப்பல வினைகள் விதைக்கிறோம்.. விளைவுகள்…. விளைவுகள்…. விளைவுகள்…. அதற்கேற்ற பிறப்புகள், இறப்புகள்.

ஆனால் எத்தனை தான் தனது இயல்பை மறந்து உடலையே தான் என்று ஜீவாத்மா மயங்கினாலும், ஆத்மா அல்லது பரமாத்மா அவனுள் அனைத்துக்கும் சாட்சியாக இருந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. அதன் அனுமதி பெற்ற பின்னரே அனைத்தும் செய்யப்படுகின்றன. அணுவிலிருந்து அண்டம் வரை அதுவே அனைத்தையும் தாங்குகிறது. அதுவே அனைத்தையும் ஆண்டு கொண்டிருக்கிறது.

இப்படிப்பட்ட உயர்ந்த பரமாத்மாவின் அம்சமான ஜீவாத்மா தான் ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் அறியாமையால் பிறந்து, இறந்து, மறுபடி பிறந்து அனுபவிக்கும் இந்தச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபட வேண்டுமானால் முதலில் அறியாமையிலிருந்து தப்பிக்க வேண்டும். உண்மையை அறிந்து உணர்ந்து அதில் நிலைக்க வேண்டும். பிரகிருதி அல்லது க்ஷேத்ரம், புருஷன் அல்லது ஆத்மா, குணங்கள் தோன்றுகிற விதம், அதன் காரணம், அதன் விளைவுகள் பற்றிய முழுமையான ஞானம் பெற வேண்டும்.

அந்த நிலைத்த ஞானம் பெற்று விட்டால், பிறந்து இறக்கும் உடலிலும், தோன்றி மறையும் குணங்களிலும் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்தல் நின்று போகும். அது நின்று போனால் செயல்கள் புரிந்தாலும் அவை கர்மயோகியின் விருப்பு வெறுப்பற்ற செயல்களாகவே இருக்கும். அதன் பலன்களில் செயல்புரிபவனுக்குப் பாத்தியம் இல்லை. வினைப் பயன் இல்லாத போது பிறவிகளில் சிக்கக் காரணம் இல்லாமல் போகிறது. பிறப்பு, இறப்புச் சங்கிலி அறுந்து போகிறது. இப்படிக் கணிதக் கோட்பாடு போல வழிகளை வரிசைப்படுத்தி வாழ்க்கைக் கணக்கிற்கு விடை கூறுகிறது பகவத் கீதை.

பாதை நீளும்….

என்.கணேசன்

Monday, August 6, 2018

சத்ரபதி – 32



மிகவும் நேசிப்பவர்கள் மரணத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதை அருகில் இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருப்பது மனதைக் கனக்க வைப்பது. அந்த மனக்கனத்தை சிவாஜி உணர்ந்தான். தாதாஜி கொண்டதேவ் அவனுக்கு வெறும் ஆசிரியர் மட்டுமல்ல. இன்று அவன் பெற்றிருக்கும் எத்தனையோ சிறப்புகளுக்கு அவரே காரணகர்த்தா. அதை அவன் மறந்து விடவில்லை. எத்தனையோ விஷயங்களில் அவன் நடவடிக்கைகளை அவர் ஏற்றுக் கொண்டதில்லை. எதிர்த்திருக்கிறார். புத்திமதிகள் சொல்லியிருக்கிறார். அவனைக் குறித்து அவன் தந்தையிடம் புகார் கூடக் கூறியிருக்கிறார். ஆனால் அத்தனையும் அவன் நன்மைக்காகவே ஒழிய எதுவும் அவருடைய விருப்பு வெறுப்புகளைச் சார்ந்திருக்கவில்லை.

அவன் உயர்வுகளில் எல்லையில்லாத ஆனந்தம் அடைந்தவர் அவர். சொந்த மகனைப் போல அன்பு காட்டியவர் அவர். அவன் வாழ்க்கைக்கு உதவக்கூடியது எதையும் அவன் அறிந்து விடாமல் இருந்து விடக்கூடாது என்று யோசித்து யோசித்து ஒவ்வொன்றையும் அறியவும், அதில் சிறக்கவும் வேண்டியன எல்லாவற்றையும் செய்தவர் அவர். அவர் சொல்லிக் கற்றதை விட அவரைப் பார்த்து அவன் கற்றது அதிகம். ஒழுக்கத்திலும், நேர்மையிலும், அறிவார்ந்த அணுகுமுறையிலும், உறுதியான கட்டுப்பாட்டிலும், ஒழுங்கான வாழ்க்கைமுறையிலும் அவனுக்கு அவரைத் தவிர சிறந்த உதாரணம் பார்க்கக் கிடைத்ததில்லை.

அவனுடைய சிறு வயதில் அதிகாலை விழித்தெழுந்து அவருடன் சென்று ஆற்றில் குளித்து, அவர் ஜபம் செய்கையில் நீரில் நீந்தி விளையாடி, அவருடன் சேர்ந்து சூரிய நமஸ்காரம் செய்வதில் நாளை ஆரம்பித்து இரவு வரை அவருடனேயே அதிகம் இருந்து முடிவில் அவருடைய கதைகளையும், தத்துவங்களையும், சரித்திரங்களையும் கேட்டு உறங்கப் போன நாட்கள் சிவாஜிக்குப் பசுமையாக நினைவிருந்தன.

படுத்த படுக்கையாய் அவர் ஆன பிறகு அதிக நேரத்தை சிவாஜி அவருடனேயே கழிக்க ஆரம்பித்தான். டோரணா கோட்டைக்கும் மூர்பாத்தில் நடைபெறும் கோட்டை நிர்மாணப்பணிகளை மேற்பார்வைக்கும் செல்வதைக்கூட அவன் குறைத்து விட்டான். அவன் நண்பர்களே அதிகம் அவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டார்கள். கூடுமான வரை தன் ஆசிரியரின் அந்திம காலத்தில் அவருடன் இருக்க அவன் எண்ணினான். படுத்த நிலையிலிருந்தே அவர் தன் நிர்வாகக் கடமைகளை அவன் மூலம் செய்ய வைத்தார். அவன் செய்வதில் திருத்தங்கள் தேவையானால் அதைச் சொன்னார். அதனுடன் அப்படிச் சொல்வதற்கான காரணங்களையும் சொன்னார். அந்த சமயங்களில் அவருடைய ஆழமான அறிவையும் தொலைநோக்கையும் அவனால் நிறையவே கவனிக்க முடிந்தது.

ஒருநாள் சிவாஜி வாய்விட்டே ஆச்சரியத்துடன் சொன்னான். “உங்களுக்குத் தெரியாததோ முடியாததோ இல்லவே இல்லை என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது ஆசிரியரே!”

அவர் சொன்னார். “எத்தனையோ முடிந்த எனக்கு உன்னை அடக்கவோ, சமாளிக்கவோ முடிந்ததில்லையே சிவாஜி”

சிவாஜி அதைக்கேட்டு வருத்தப்பட்டான். “நான் உங்கள் விருப்பத்துக்கு எதிராக சில சமயங்களில் நடந்து கொண்டதற்கு என்னை மன்னித்து விடுங்கள் ஆசிரியரே!” என்று அவன் வருத்தத்துடன் சொன்ன போது அவர் அவனைத் தட்டிக் கொடுத்து அன்பாகச் சொன்னார். “நான் விளையாட்டாகச் சொன்னேன் சிவாஜி. என் சிந்தனைகளில் கூட அடிமைத்தனம் வந்து விட்டிருக்கிறது. உரிமைக்காகப் போராடுவது கூட தவறாகத் தோன்றுகிறது. அதை இப்போது நான் உணர்கிறேன். உன் சிந்தனைகளில் தவறில்லை. நீ போகும் வழியிலும் தவறில்லை…. யுத்தத்தில் தந்திரமும் ஒரு அங்கமே. அதுவும் வீரத்திற்கு இணையானதே. இதைச் சாணக்கியர் சொல்லியிருக்கிறார்….”

அதோடு நிறுத்தாமல் ஒரு நாள் இரவில் அவனிடம் மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வ சுலோகங்களை அர்த்தத்துடன் சொல்லி விளக்கினார். பீஷ்மர் யுதிஷ்டிரனுக்குச் சொன்ன ராஜ தர்மங்களை கஷ்டப்பட்டுச் சொன்னார். சொல்லிக் கொண்டே வந்தவர் களைப்பின் காரணமாக இடையே சிறிது ஓய்வும் எடுத்துக் கொண்டார்.

சிவாஜி அவர் படும் கஷ்டத்தைக் கண்டு சொன்னான். “ஆசிரியரே இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு ராஜதர்மத்தை எனக்கு ஏன் விளக்குகிறீர்கள். நான் ஒன்றும் அரசன் அல்லவே”

பேரன்புடன் அவர் சொன்னார். “நீ ஒரு நாள் பேரரசனாவாய். அந்த சமயத்தில் நான் இருக்க மாட்டேன். அதற்காக இப்போதே சொல்கிறேன்….”

சிவாஜியும், சற்று தள்ளி அமர்ந்திருந்த ஜீஜாபாயும் கண்கலங்கி விட்டார்கள். அவர் அவனிடம் தொடர்ந்து சொன்னார். “முக்கியமாய் ஒன்றை நினைவு வைத்துக் கொள். அரசனாவது பெரிய வெற்றியல்ல. தகுதியே இல்லாமலும் அரசனானவர்கள் ஏராளமாய் இருந்திருப்பதை வரலாறு பதிவு செய்து வைத்திருக்கிறது. உன் ஆட்சியில் குடிமக்கள் சுபிட்சத்தையும், பாதுகாப்பையும் உணர வேண்டும். அது தான் உனக்கு வெற்றி. அது தான் உனது தர்மம். குடிமக்களின் கண்ணீர் அரசனை ஏழேழு பிறவிகளிலும் துன்பக் கடலில் மூழ்கடித்து விடும்….”

அதன் பின் அவர் கூறிய அறிவுரைகளையும், சுலோகங்களையும் சிவாஜி மிகுந்த கவனத்துடன் கேட்டுக் கொண்டான். மக்கள் பணியே மகேசன் பணி, ஏழை எளிய மக்களின் நலன் காப்பதே ஒரு அரசனின் மிகப்பெரிய தர்மம் என்பதைப் பல விதங்களில் வலியுறுத்திச் சொன்னார்.

அதன் பின் நான்கு நாட்கள் தாதாஜி கொண்டதேவ் உயிரோடிருந்தார்.  அந்த நான்கு நாட்களும் சிவாஜி மட்டுமல்லாமல் ஜீஜாபாயும் அவருக்குப் பணிவிடை செய்தார்கள். சிவாஜியின் சேவையை ஏற்றுக் கொள்ள முடிந்த தாதாஜி கொண்டதேவ் ஜீஜாபாய் தனக்குப் பணிவிடை செய்வதில் சிறு சங்கடத்தை உணர்ந்தார். எஜமானியம்மாள் என்ற நிலையிலேயே அவர் அவளை வைத்திருந்தார். அந்த மரியாதையையே என்றும் அவர் அவளுக்குத் தந்து வந்திருந்தார். அதனால் அவர் அவளிடம் சொன்னார். “தாயே எஜமானியாகிய நீங்கள் எனக்குப் பணிவிடை செய்து என்னைத் தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்த்துகிறீர்கள்”

ஜீஜாபாய் சொன்னாள். “ஆசிரியரே…… நீங்கள் என் மகனுக்குக் கற்றுத் தருகையில் தள்ளி இருந்து காதால் கேட்டே நான் பெற்ற ஞானம் ஏராளம். அந்த வகையில் எனக்கும் நீங்கள் ஆசிரியரே. மேலும் எனக்கு என் தந்தைக்கும், என் சகோதரனுக்கும் சேவை செய்யும் பாக்கியம் கிடைக்கவில்லை. இந்தச் சிறு சேவை செய்யும் நிறைவை எனக்குத் தயவு செய்து மறுத்து விடாதீர்கள்…..”

இரு கைகளையும் கூப்பி தாதாஜி கொண்டதேவ் அவளை வணங்கி கண்களை மூடிக் கொண்டார். ஜீஜாபாய் தன் வாழ்க்கையில் உதவி செய்தவர்களை என்றைக்கும் மறந்ததில்லை. சாதாரணமாய் மற்றவர்களிடம் கம்பீரமாய் விலகியே நின்ற அவள் இப்போதும் சத்யஜித்தை சகோதரனே என்ற அழைப்பை விட்டு வேறு விதமாய் அழைத்ததில்லை. இனி என்றைக்கும் அவன் உதவி தனக்குத் தேவைப்படாது என்ற நிலைக்கு வந்து விட்ட போதும் அந்த பழைய அன்புக்கடனை அவள் மறக்கவில்லை. அதே போல தாதாஜி கொண்டதேவ் வெறும் பணியாளராய் இல்லாமல் அவர்கள் வாழ்க்கையில் நிறைய நல்ல மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தவர் என்பதால் அவளிடம் தனிமதிப்பைப் பெற்றிருந்தார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக சிவாஜியின் பண்புகளையும், திறமைகளையும் அவர் செம்மைப்படுத்திய விதத்திற்கு ஒரு தாயாக அவள் நிறையவே நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறாள்….

ஒரு நாள் சிவாஜியிடம் தாதாஜி கொண்டதேவ் சொன்னார். “பக்கத்துப் பிராந்தியங்களை நிர்வகித்து வரும் என் உதவியாளர்களை வரவழை. கணக்கோடும், அதிலிருக்கும் பணத்தோடும் என்னை வந்து பார்க்கச் சொல்”

சிவாஜி அவர் ஆணையை ஆட்களிடம் சொல்லியனுப்பினான். சுபா பகுதியை நிர்வகித்து வரும் பாஜி மொஹிடே, சாகன் பகுதியை நிர்வகித்து  வரும் ஃபிரங்கோஜி நர்சாலா இருவரைத் தவிர மற்றவர்கள் கணக்குகளுடனும், தொகைகளுடனும் வந்து சேர்ந்தார்கள். அவர்கள் கணக்குகளைச் சரிபார்க்க சிவாஜியைப் பணித்த அவர் அந்தத் தொகைகளை வாங்கி கஜானாவில் வைத்துப் பூட்டிச் சாவியைத் தன்னிடம் தரச் சொன்னார். சிவாஜி அப்படியே செய்தான்.

அனைவரிடமும் அவர் சொன்னார். “இனி சிவாஜி தான் உங்கள் தலைவன். அவன் சொன்னபடியே நடந்து கொள்ளுங்கள். அவனுக்கு எல்லா விஷயங்களிலும் உறுதுணையாகவும், விசுவாசமாகவும் இருங்கள்.”

கடைசியில் கணக்குப் புத்தகங்களையும், கஜானா சாவியையும் அவர் சிவாஜியிடம் தந்துவிட்டு அவன் தலையைத் தொட்டு ஆசி வழங்கும் பாவனையில் சொன்னார். “நீ நம்பும் இறைவன் உன்னை உன் கனவுகளின் உயரங்களுக்கு அழைத்துச் செல்லட்டும்….”

அவர் காலைத் தொட்டு வணங்கி அவன் நிமிர்ந்த போது அவருக்கு மூச்சிறைக்க ஆரம்பித்தது. அவர் மரணம் நெருங்கி விட்டதைப் புரிந்து கொண்ட சிவாஜி கலங்கிய கண்களுடன் அவர் தலையைத் தன் மடியில் இருத்திக் கொண்டான். சில நிமிடங்களில் அவர் உயிர் பிரிந்தது.

மரணத்திலும் அவர் பாடம் நடத்தி விட்டுப் போனதாய் சிவாஜி உணர்ந்தான். வாழ்க்கைக் கணக்கைக் கச்சிதமாய் முடித்து விட்டுப் போவது எப்படி, தன் பொறுப்புகளை, கடமைகளை நிறைவேற்றி விட்டுப் போவது எப்படி என்றெல்லாம் அவர் சொல்லிக் கொடுத்து விட்டுப் போயிருக்கிறார். சிவாஜி தன் வாழ்நாளில் அது வரை அழுதிராத அழுகையை அழுதான்.

அவரது அந்தக் கடைசி வார்த்தைகளை அவன் உயிர் உள்ள வரை மறக்க மாட்டான். அவன் எத்தனையோ கனவுகள் கண்டிருக்கிறான். அதை யாரிடமும் அவன் வாய் விட்டுச் சொன்னதில்லை. அவனும், அவன் இறைவனும் மட்டுமே அறிந்த கனவுகள் அவை என்று அவன் நினைத்திருந்தான். ஆனால் அதை அவரும் யூகித்திருந்தார் என்று அவர் கடைசி ஆசி அவனுக்குத் தெரிவித்தது…… கண்ணீருடன் சிவாஜி அவர் முகத்தை இரு கைகளாலும் பற்றிக் கொண்டு அவர் நெற்றியில் பேரன்புடன் முத்தமிட்டான். “நன்றி ஆசிரியரே. நன்றி”

(தொடரும்)
என்.கணேசன்