என் நூல்களை வாங்க பதிப்பாளரை 9600123146 எண்ணிலோ blackholemedia@gmail.com மின்னஞ்சலிலோ தொடர்பு கொள்ளுங்கள் ....

Monday, December 10, 2018

சத்ரபதி -50


முகலாயச் சக்கரவர்த்தி ஷாஜஹானிடமிருந்து பீஜாப்பூர் வந்த தூதன் ஷாஹாஜி விஷயமாகத் தான் வந்திருக்கிறான் என்பதை ஆதில்ஷா சிறிதும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. காரணம் ஷாஹாஜியை ஷாஜஹான் தன் எல்லை அருகே கூட இதற்கு முன்பு அனுமதித்திருக்கவில்லை. ஷாஹாஜியின் சம்பந்தமே வேண்டாம் என்று முன்பே ஷாஜஹான் தீர்மானித்திருந்ததால் வேறெதாவது முக்கியமான விஷயம் குறித்து தான் இப்போது தூதன் வந்திருக்க வேண்டும் என்று எண்ணிய ஆதில்ஷாவுக்கு ஷாஜஹான் அனுப்பியிருந்த செய்தி அதிர்ச்சியையே அளித்தது.

சுருக்கமாக அன்பு நண்பர் ஆதில்ஷாவின் நலம் விசாரித்து விட்டு ஷாஜஹான் எழுதியிருந்தார்:

“…. ….. நடந்தவை அனைத்தையும் அறிந்தோம். ஷாஹாஜி எமக்கு மிக நீண்ட கால நண்பராவார். யாம் எம் இளமையில் எதிரிகளுடன் போரிட்ட சமயங்களில் எம்மோடு கை கோர்த்துப் போராடியவர் அவர். பின் சில மனக்கசப்புகளுக்கு எம்மை அவர் ஆட்படுத்திய போதும் அவருடைய முந்தைய சேவைகளை  மனதில் வைத்து இப்போது அவரை மன்னித்து எம் படைத்தலைவர்களில் ஒருவராக இணைத்துக் கொள்வதாக இதன் மூலம் அறிவிக்கிறோம். ஷாஹாஜியின் புதல்வன் சிவாஜி தான் கைப்பற்றிய கொண்டானா மற்றும் கண்டர்பி கோட்டைகளைத் திரும்ப உங்களிடம் ஒப்படைத்த செய்தியும் கிடைக்கப் பெற்றோம். அதைக் கருத்தில் கொண்டு, இதுவரை ஷாஹாஜி தங்களுக்கும் ஆற்றியுள்ள அளப்பரிய சேவையையும் மனதில் கொண்டு தாங்களும் எம் படைத்தலைவர் ஷாஹாஜியை மன்னித்து விடுவிக்கும்படி கேட்டுக் கொள்கிறோம்….. “

ஆதில்ஷாவின் அதிர்ச்சி குறைய நிறைய நேரம் தேவைப்பட்டது. பின் மெல்லக் கேட்டார். “திடீரென்று முகலாயச் சக்கரவர்த்திக்கு ஷாஹாஜி மேல் கரிசனம் வரக் காரணம் என்ன?”  

“சிவாஜி அவரைத் தொடர்பு கொண்டு வேண்டிக் கொண்டிருப்பான் மன்னா?” என்று அரசவையில் ஒருவர் சொன்னார்.

ஷாஜஹான் சிவாஜிக்கு இந்த அளவு முக்கியத்துவம் தருவார் என்று ஆதில்ஷா எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அவனிடம் ஏதோ ஒரு சக்தி இருக்கிறது! இல்லா விட்டால் இதெல்லாம் நடக்க வாய்ப்பேயில்லை…. ஷாஜஹானின் வினோதமான மடலை யோசிக்க யோசிக்க அபத்தமாகத் தெரிந்தது….

”சிவாஜி பத்திற்கும் மேற்பட்ட கோட்டைகளைப் பிடித்து வைத்திருக்கிறான். அதில் இரண்டை மட்டும் திருப்பித் தந்திருக்கிறான். கல்யாண் நிதியைக் கூட அவன் தரவில்லை. அப்படி இருக்கையில் என்னையும் மன்னிக்கச் சொல்கிறாரே. இது என்ன கணக்கு?” ஆதில்ஷா திகைப்புடன் கேட்டார்.

“இழந்தவர் நீங்கள் தானே அரசே. அடுத்தவர் நஷ்டத்திற்கு யாரும் சரியாக கணக்கு வைத்துக் கொள்வதில்லை. முகலாயச் சக்கரவர்த்தி இதற்கு விதிவிலக்கல்ல.”

“என் கணக்கு சரியாகாத வரை நான் ஏன் ஷாஹாஜியை விடுவிக்க வேண்டும்?” ஆதில்ஷா கோபத்துடன் கேட்டார்.

ஷாஹாஜி மீது அபிமானம் கொண்டவர்கள் மெல்லப் பேச ஆரம்பித்தார்கள். “மன்னா. முகலாயச் சக்கரவர்த்தியின் இப்போதைய அறிவிப்பின்படி ஷாஹாஜி அவருடைய படைத்தலைவர். அவர் படைத்தலைவரை அவர் விடுவிக்கச் சொல்கிறார். அதை நீங்கள் மறுத்தால் அவரைக் கண்டிப்பாகச் சினமூட்டும்….”

“அவருடைய படைத்தலைவரை நீங்கள் கொன்றதைக் குற்றமாக எடுத்துக் கொண்டு பெரும்படையோடு கூட அவர் கிளம்பி வரலாம்….”

“இது என்ன நியாயம்?” ஆதில்ஷா திகைப்புடன் கேட்டார்.

“அவர் சொல்வது நியாயமில்லை என்று நீங்கள் யாரிடம் முறையிட முடியும் அரசே?”

வலிமையற்றவனின் சினம் அவனை மட்டுமே துன்புறுத்த முடிந்தது என்பதை உணர்ந்த ஆதில்ஷா பெரும் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தார். கடைசியில் அவருடைய மூத்த ஆலோசகர் ஒருவர் சொன்னார். “மன்னா. இப்போதைக்கு ஷாஹாஜியை அந்தச் சமாதிச் சிறையிலிருந்து விடுவியுங்கள். ஆனால் அவரை பீஜாப்பூரிலேயே வைத்திருங்கள். ஷாஜஹானின் ஆணையை நீங்கள் மதித்தது போலவும் இருக்கும். அதே நேரம் ஷாஹாஜியைக் கண்காணிப்பில் வைத்துக் கொண்டது போலவும் இருக்கும். சிவாஜி கண்டிப்பாக நீண்ட காலம் சும்மா இருக்க மாட்டான்.  சீக்கிரமே ஏதாவது வம்பு செய்வான். அவன் இயல்பு அப்படி. அப்படி அவன் ஏதாவது செய்தால் அதை வைத்துத் தண்டிக்கும் வழியைப் பாருங்கள். புதுக் குற்றங்களையும் பொறுத்துக் கொள்ள சக்கரவர்த்தியும் சொல்ல முடியாது.”   

ஆதில்ஷாவுக்கு அந்த ஆலோசனையே சரியென்று பட்டது.


ன்னைச் சுற்றியுள்ள சுவர்கள் இடிக்கப்பட்ட போது ஏக காலத்தில் ஆசுவாசத்தையும், துக்கத்தையும் உணர்ந்தார் ஷாஹாஜி. ஏதோ நடந்திருக்கிறது, அதனால் உயிர் பிழைத்து விட்டோம் என்ற ஆசுவாசத்துடன் இந்த உயிர் பிழைத்தலுக்காக மகன் எதையெல்லாம் இழக்க வேண்டி வந்ததோ என்ற துக்கமும் சேர்ந்தே மனதில் எழுந்தது. கண்டிப்பாக பீஜாப்பூர் வந்து சிவாஜி சரணடைந்திருக்க மாட்டான் என்பதை அவர் அறிவார். அவன் அந்த அளவு முட்டாள் அல்ல. ஆனால் பெற்ற கோட்டைகள் அனைத்தையும் கண்டிப்பாகத் திருப்பித் தந்திருப்பான். அதை எல்லாம் பெறாமல் ஆதில்ஷா இதிலிருந்து ஷாஹாஜி வெளிவர அனுமதித்திருக்க மாட்டார்…. பாவம் சிவாஜி என்று அந்தத் தந்தை மனம் நினைத்தது.

அரசவைக்குக் கொண்டு வரப்பட்ட போது தான் அவருக்கு நடந்திருப்பது என்ன என்பது தெரிந்தது. ஆதில்ஷா அவரிடம் விஷமமாகச் சொன்னார். “முகலாயச் சக்கரவர்த்தியையே நண்பராகப் பெற்றிருக்கும் ஷாஹாஜியை விடுவிப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்….”

ஷாஹாஜி விரக்தியுடன் சொன்னார். “அரசர்களின் நட்பு எப்படிப்பட்டது என்பதை வாழ்நாள் முழுவதும் அனுபவித்து உணர்ந்த என்னைப்  பரிகாசம் செய்யாதீர்கள் மன்னா”

பொதுவாகவே அவர் சொன்னாலும் அந்த வார்த்தைகள் ஆதில்ஷாவையும் சுட்டன. தன் முன் மெலிந்து களையிழந்து விரக்தியுடன் நின்று கொண்டிருந்த ஷாஹாஜியின் அந்த வார்த்தைகளில் இருந்த உண்மையையும், வேதனையையும் கவனித்த ஆதில்ஷா ஒரு கணம் யோசித்தார். இந்த மனிதர் தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கு எதிராக நடந்து கொண்டதில்லையே. சென்ற முறை என்னுடன் சேர்ந்து போரிட்டவரை, முகலாயர்களிடம் தோற்றதும் நானும் கைவிட்டேனே. இவரைத் தோற்கடிக்க  நானும் ஒரு படையை அனுப்பியவன் தானே. இப்போதும் எல்லாப் பிரச்னைகளையும் இவர் மகன் அல்லவா ஏற்படுத்தியிருக்கிறான். ஆனால் அவனை எதுவும் செய்ய முடியாமல் மறுபடி இவரையே அல்லவா நான் தண்டித்திருக்கிறேன்….. நண்பராகச் சொல்லிக் கொண்டே நானும் உண்மையான நண்பனாக இவருக்கு இருந்ததில்லையே….. ஆனால் நானும் என்ன செய்வது? இவர் மகன் வேகத்தை நிறுத்த எனக்கும் வேறு வழி தெரியவில்லையே…..!

ஆதில்ஷா ஷாஹாஜியைக் கேட்டார். “முகலாயச் சக்கரவர்த்தி அறிவித்தது போல நீங்கள் அவர் படையில் சேர்ந்துக் கொள்ளப் போகிறீர்களா ஷாஹாஜி”

ஷாஹாஜி உறுதியாகச் சொன்னார். “சிவாஜி என்ன சொல்லி சக்கரவர்த்தி ஷாஜஹான் அப்படி அறிவித்தாரோ எனக்குத் தெரியாது அரசே, என்னைப் பொருத்த வரை நான் எப்போதும் அங்கு இனி போய்ச் சேர்வதாய் இல்லை….”

ஆதில்ஷா சிறிது நேரம் அமைதியாக அவரைப் பார்த்தார். பின் பேச ஆரம்பித்த போது அவர் குரலில் விஷமம் போய் மென்மையும் மரியாதையும் இருந்தது.

 “ஷாஹாஜி. அப்படியானால் நீங்கள் இன்றிலிருந்து பீஜாப்பூரில் பூரண சுதந்திரத்துடன் இருக்கலாம். ஆனால் எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் இந்த நகரை விட்டு நீங்கள் வெளியேறக்கூடாது. உங்கள் மகனின் பழைய கணக்குகளை நான் உங்களுக்கு எதிராக வைத்துக் கொள்ளப் போவதில்லை. ஆனால் இனி அவன் என் தேசத்தின் சிறு கல்லை எடுத்துப் போனாலும் அதை நான் பொறுத்துக் கொள்ள மாட்டேன். அவனைத் தண்டிக்க அவன் எனக்குக் கிடைக்காத பட்சத்தில் அவன் தந்தையான உங்களையே நான் தண்டிக்க வேண்டியிருக்கும். முகலாயச் சக்கரவர்த்தி என்னிடம் நடந்து முடிந்தவற்றைப் பொறுக்கச் சொல்லியிருப்பதை ஏற்றுக் கொண்ட நான் இனி நடப்பதையும் பொறுக்க முடியாது என்பதை உறுதியாகவே கூறுகிறேன்….”


ஷாஹாஜி சுதந்திர மனிதராய்த் தன் பழைய மாளிகைக்கே திரும்பி வந்தார். எல்லாம் கனவு போல இருந்தது. சில மணி நேரங்களுக்கு முன் மரணத்தின் விளிம்பில் இருந்த அவர் இப்போது அதிலிருந்து மீண்டு வந்திருக்கிறார். அவர் பயப்பட்டது போல அவர் மகன் சிவாஜி முழுவதுமாகப் பணிந்து விடவில்லை. அவரையும் காப்பாற்றி, கைப்பற்றிய பெரும்பாலான கோட்டைகளையும் நிதியையும் தக்க வைத்துக் கொண்டு அவன் மிகவும் சாமர்த்தியமாகத் தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறான். மனதில் அவனை மெச்சிக் கொண்ட அதே சமயத்தில் இனி அவன் ஷாஜஹானை எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறான் என்ற பயமும் விஸ்வரூபம் எடுக்க ஆரம்பித்தது. சிவாஜி அவருக்கு என்னவெல்லாம் வாக்குறுதிகள் தந்திருக்கிறான்? அதை நிறைவேற்று என்று அவர் அடுத்ததாக ஆணையிடுகையில் என்ன செய்யப் போகிறான்?....

(தொடரும்)
என்.கணேசன்

Thursday, December 6, 2018

இருவேறு உலகம் – 113

னோகர் சிசிடிவி கேமராவில் ஹரிணியின் நடவடிக்கைகள் எப்படி இருந்தன என்று கவனித்தான். அவனிடம் பேசிய பேச்சு காரமாக இருந்தாலும் கூட தன் யதார்த்த நிலையை உணர்ந்திருந்தது போல அவள் சந்தேகத்திற்கிடமான நடவடிக்கைகள் எதிலும் ஈடுபடாமலேயே இருந்தாள். நல்லது என்று எண்ணிய மனோகர் அடுத்தபடியாக வெளியே இருந்த கேமராவில் எடுக்கப்பட்ட காட்சிகளை கவனமாகப் பார்த்தான். என்னதான் அவர்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட வாய்ப்பே இல்லாவிட்டாலும் கூட எச்சரிக்கையாகவே இருப்பதன் அவசியத்தை அவன் உணர்ந்திருந்தான். அன்றைய தினம் வழக்கத்தை விட அதிகமான ஆட்கள் அந்தத் தெரு வழியாகப் போயிருப்பது அவனது சந்தேகத்தைக் கிளப்பியது. மறுபடி நிறுத்தி நிதானமாக ஒவ்வொரு மனிதன் கடந்த போதும், ஒவ்வொரு வாகனம் கடந்த போதும் சந்தேகப்படும்படியான நபர் வேவு பார்ப்பதாக இருக்குமோ என்று கவனமாகப் பார்த்தான். கிட்டத்தட்ட எல்லோரும் எதிர்ப்பக்கத்தைப் பார்த்த அளவுக்குத் தான் இந்தக் குடோன் பக்கமும் பார்த்தார்கள். சிலர் அந்த அளவு கூடப் பார்க்கவில்லை. உடனே மனம் அமைதியானது என்றாலும் இரவிலும் பல முறை எழுந்து வெளிப்போக்குவரத்தைக் கண்காணித்தான். பிரச்சினை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அதிகாலை மூன்று மணி அளவில் தான் பயம் முழுமையாக நீங்கி நிம்மதியாகத் தூங்கினான்.

ஹரிணி முன் தினம் பேசியதை அவன் முன் தினமே விஸ்வத்திடம் தெரிவித்திருந்தான். அதனால் வீராவேசமாக ஏதாவது அவள் பிரச்னை செய்கிறாளா என்று அறிந்து கொள்ள அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு விஸ்வம் போன் செய்து ஒரு பிரச்சினையும் இல்லையே என்று கேட்டதற்கு ஒன்றும் இல்லை என்று மனோகர் தெரிவித்தான். விஸ்வம் நிம்மதியாக ம்யூனிக் நகருக்குக் கிளம்பினான்.


னிருத் க்ரிஷிடம் போனில் பேசினான். ”அந்த ஆறாவது அக்கவுண்டையும் கண்டுபிடிச்சுட்டேன். பேர் வித்தியாசமாய் இருந்தது. அதையும் குடைஞ்சு பார்த்தா அந்த அக்கவுண்ட் இல்லுமினாட்டியோட அக்கவுண்டா இருக்கு க்ரிஷ்”

க்ரிஷ் ஒரு நிமிடம் பேச்சிழந்தான். இல்லுமினாட்டியா! மூன்று நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக ரகசியமாகவும், பரபரப்பாகவும் பேசப்படும் பெயர் இல்லுமினாட்டி. அது பற்றிக் கிடைக்கும் சரித்திரத்தை விட கற்பனைகள் அதிகம். சினிமாப்படங்கள் எடுத்திருக்கிறார்கள், நாவல்கள் எழுதியிருக்கிறார்கள். உலகத்தையே ரகசியமாய் ஆளும் இயக்கம் என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் அது பற்றின நிஜங்களை விட கற்பனைகளே வலம் வருவது அதிகம்…..

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் ஜெர்மனியில் பவேரியாவில் தான் முதல் முதலாக இல்லுமினாட்டி என்ற இயக்கம் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. அக்காலத்தில்  அது  அரசாட்சிக்கும், மதவாதத்திற்கும் எதிரானதாக அறிவாளிகளால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட அந்த இயக்கத்திற்கு அரசாங்கமும், மதத்தலைவர்களும் எதிராக இருந்தனர். அடக்குமுறையையும், மூட நம்பிக்கைகளையும் எதிர்த்து இயங்கிய அந்த இயக்கத்துக்குக் கடுமையான சட்டங்கள், தண்டனைகள் மூலம் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டிலேயே மூடுவிழா நடத்துவதில் ஆட்சியாளர்கள் வெற்றி கண்டனர். ஆனால் ரகசியமாக இல்லுமினாட்டி இயங்கி வருவதாகப் பலரும் நம்பினார்கள். பேசினார்கள். பேரறிவாளர்களும், சக்தி வாய்ந்தவர்களும் மட்டும் உறுப்பினர்களாக இருக்கும் இல்லுமினாட்டி தன் இருப்பை உலகின் எல்லா முக்கிய நாடுகளிலும் பலப்படுத்திக் கொண்டு வருவதாக இன்றளவும் பேச்சு அடிபடுவதுண்டு. சில சமயங்களில் எங்கேயாவது மிக முக்கியமான மாறுதல் வருமானால் அது இல்லுமினாட்டியால் தான் என்று அடித்துச் சொல்லும் ஆட்கள் இருந்தார்கள். இன்றும் இருக்கிறார்கள். ஆனால் ஆதார பூர்வமாக எதுவும் நிரூபிக்கப்படாததால் பெரும்பாலானோர் அது கட்டுக்கதைகளே என்று நம்பினார்கள்….. இந்த நிலையில் இவனும் இல்லுமினாட்டி பற்றிச் சொல்கிறான்.

க்ரிஷ் சொன்னான். “உனக்கெப்படி அது இல்லுமினாட்டியின் அக்கவுண்ட் என்று தெரியும். இல்லுமினாட்டி என்பதே கற்பனை என்றல்லவா பலரும் நினைக்கிறாங்க”

“இல்லை க்ரிஷ். இல்லுமினாட்டி கற்பனை அல்ல….. அந்தப் பேர்ல சில பொய்யான ஆள்கள் வெப் சைட் வெச்சிருக்காங்க….. சில பேர் சேர்ந்து இல்லுமினாட்டி நாங்க தான்னு பகிரங்கமா சொல்லிக்கிறாங்க. நான் அவங்கள எல்லாம் சொல்லலை. நிஜமான இல்லுமினாட்டி, சத்தமில்லாம இப்பவும் வலிமையா ரகசியமா இயங்கிட்டு தான் இருக்கு. அது முதல்லயே எனக்குத் தெரியும். அப்பவே இன்னொரு விஷயமும் எனக்குத் தெரிஞ்சிருந்தது - அதிகாரபூர்வமா இல்லாம வெளியில் இருந்து யாரும் சுலபமா அவங்க அக்கவுண்டுக்கு உள்ளே நுழைஞ்சுட முடியாது. அப்படியே நுழைஞ்சா கூட யாரும் முப்பது வினாடிகளுக்கு மேல அந்த அக்கவுண்ட்ல இருக்க முடியாதபடி இல்லுமினாட்டில ஒரு தனி பாதுகாப்பு வசதி இருக்கு.  தானா வெளிய தள்ளிடும். திரும்பவும் அந்த வழியா எப்பவுமே உள்ளே நுழைஞ்சிட முடியாது. இந்த அக்கவுண்ட்லயும் அது தான் ஆச்சு. திரும்பவும் நுழைய என்னாலயும் முடியல…. அத வச்சு தான் அது இல்லுமினாட்டியோடதா தான் இருக்கணும்னு உறுதியா சொல்றேன். அவங்களோட இந்தப் பாதுகாப்பு வசதிகள் பத்தி நான் பலர் சொல்லக் கேட்டுருக்கேன். இப்ப உறுதியாயிடுச்சு.… அந்த அக்கவுண்ட் பேர்லயும் பவேரியாங்கற வார்த்தை இருக்கு. உனக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும் அது தான் இல்லுமினாட்டி ஆரம்பிச்ச இடம்…..”

க்ரிஷுக்குத் தலைசுற்றியது. இல்லுமினாட்டி இருக்கிறது, இல்லுமினாட்டிக்கும் எதிரிக்கும் தொடர்பு இருக்கிறது என்ற இரு தகவல்களின் சேர்க்கை தற்போதைய நிலைமை பேராபத்து என்பதைப் புரிய வைத்தது….. இல்லுமினாட்டி இயக்கம் குறித்து அடிக்கடி சொல்லப்படும் வாக்கியங்கள் நினைவில் நிழலாடின. “அவர்கள் அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைத்தையும் அறிவார்கள்….” வேற்றுக்கிரகவாசி சொன்னது போல் அழிவு வேகமாக நெருங்குகிறதோ?


ரு மணி ஐம்பத்திரண்டு நிமிடங்களில் ம்யூனிக்கில் இருந்த எர்னெஸ்டோவுக்கு அவர் கேட்ட தகவலை முன்பு போனில் பேசியவன் விவரமாகச் சொன்னான்.

“… பேரு அனிருத்…. வயசு 26. கல்யாணம் ஆகலை…. கம்ப்யூட்டர், நெட்வர்க் விஷயங்கள்ல ஜீனியஸ். பெரும்பாலும் ஆன்லைன் நெட்வர்க் மோசடிகளைக் கண்டுபிடிச்சுக் கொடுக்கிறது அவனோட தனித்தன்மை…. அப்பா அம்மா ரெண்டு பேரும் கவர்மெண்ட் உத்தியோகம்…. இந்தியாவோட ரகசிய ஆன்மிக இயக்கத்தோட உறுப்பினர்….. சில வாரங்களுக்கு முன்னால் அவங்க அக்கவுண்ட்ல இருந்து நம்ம அக்கவுண்டுக்கு வந்த பணம் பத்தி தெரிஞ்சுக்க வந்திருக்கான் போல இருக்கு….. முப்பது வினாடில அவன் அதிகமா எதுவும் பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்ல……”

“சரி” ஒற்றைச் சொல்லில் பேச்சை முடித்துக் கொண்ட எர்னெஸ்டோ ஆழ்ந்து சிறிது நேரம் யோசித்தார். பின் தன் கம்ப்யூட்டரில் “இந்தியா” என்ற ஃபோல்டரில் சேர்த்து வைத்திருந்த சில தகவல்களை மேலோட்டமாய் படித்தார். பின் ஒரு எண்ணிற்குப் போன் செய்தார்.

“இந்தியால இஸ்ரோக்காரங்க அந்த ஏலியன் விஷயமா சமீபத்துல என்ன கண்டுபிடிச்சிருக்காங்கங்கறத எனக்கு அனுப்பு…. அதோட அந்த ரகசிய ஆன்மிக இயக்கம் பத்தின எல்லாத் தகவல்களையும் அனுப்பு….”

அரை மணி நேரத்தில் அவர் கேட்ட தகவல்கள் வந்து சேர்ந்தன. எர்னெஸ்டோ நள்ளிரவு கழிந்து அதிகாலை மூன்று மணி வரை அவற்றைப் படித்தார். முன்பே அவரிடம் இருந்த சில தகவல்களோடு இப்போது பெற்ற தகவல்களை ஒப்பிட்டுப் பார்த்து முடித்த போது அதிகாலை நான்காகி இருந்தது. எண்பத்தியாறு வயதை எட்டிய அவர் கம்ப்யூட்டரை மூடி டேபிளில் இடம் மாறி இருந்த சில பொருட்களை அதனதன் இடத்தில் வைத்து விட்டு பின் தான் படுக்கையில் சாய்ந்தார்.

அதற்குப் பின் வந்த தொலைபேசி அழைப்புகள் எவையும் சத்தம் எழுப்பி அவர் உறக்கத்தைக் கலைக்கவில்லை. அவர் மதியம் ஒரு மணிக்கு எழுந்த பின் இரண்டின் சத்தங்களையும் கூட்டி வைத்தார். அந்த சமயத்திலேயே தொலைபேசி அலறியது.  ரிசீவரை எடுத்தார். “ஹலோ”

“நல்ல வேளை நீங்கள் போன் எடுக்காததால் நான் பயந்துட்டேன்….” என்று நிம்மதியடைந்த குரலில் மறுபக்கம் சொன்னது.

”கவலைப்படாதே. அவ்வளவு சீக்கிரம் சாக மாட்டேன். என்ன விஷயம்?”

“அந்த இந்தியப் பையனை என்ன செய்யலாம்?”

“ஒன்றும் செய்ய வேண்டியதில்லை. அவங்க கவனத்துக்கு இப்போதைக்கு நாம் வர்றதை நான் விரும்பலை…”

“நாம் அவங்க கவனத்துக்கு இப்பவே வந்திருப்போம். அதனால தான் கேட்டேன்.”

“இப்பவும் கொஞ்சம் சந்தேகம்  இருக்கும். அப்படியே இருக்கட்டும்….. இனி வேற எதாவது வழில அந்தப் பையன் நம்ம அக்கவுண்டுக்கு மறுபடியும் வந்தா மட்டும் கொன்னுடுங்க….”

(தொடரும்)
என்.கணேசன்   

Wednesday, December 5, 2018

உடலோடு ஆத்மாவை இணைக்கும் முக்குணங்கள்!


கீதை காட்டும் பாதை – 55
  
பகவத்கீதையின் பதினான்காம் அத்தியாயத்திற்குள் நாம் நுழைகிறோம். குணத்ரய விபாக யோகம் என்றழைக்கப்படும் இந்த அத்தியாயம் ஒருவகையில் சென்ற அத்தியாயத்தின் தொடர்ச்சி அல்லது சென்ற அத்தியாய விளக்கத்தின் இன்னொரு கோணம் என்றும் சொல்லலாம்.

ஜடப்பொருளும், உயிர்ப்பொருளும் இணைந்து உருவாவதே நாம் உட்பட அனைத்து உயிர்களும் என்பதை சென்ற அத்தியாயமான க்‌ஷேத்திர க்ஷேத்திரக்ஞ விபாக யோகத்தில் பார்த்தோம். மனிதனைப் பொருத்தவரை அந்த இரண்டையும் இணைப்பது மூன்று விதமான குணங்களே என்று சொல்லும் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அது எப்படி என்பதை இந்த அத்தியாயத்தில் விளக்க ஆரம்பிக்கிறார்

எந்த ஞானத்தை அறிந்து பரம்பொருளையே சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் எல்லா முனிவர்களும், இந்த சம்சாரத்திலிருந்து விடுபட்டு உயர்ந்த பரமாத்மாவை அடைந்திருக்கிறார்களோ, ஞானங்களிலேயே மிகவும் உயர்ந்ததும், மிகச்சிறந்ததுமான அந்த ஞானத்தைப் பற்றி மறுபடியும் சொல்லப் போகிறேன்.

இந்த ஞானத்தை அறிந்து பின்பற்றி என்னை அடைந்துள்ளவர்கள் சிருஷ்டி காலத்தில் மீண்டும் பிறப்பதுமில்லை. பிரளய காலத்தில் பாதிக்கப்படுவதுமில்லை.

பரத புத்திரனே! என்னுடைய க்‌ஷேத்திரம் மகத்தான பிரகிருதி. அதில் நான் உயிரினங்களின் கருவை விதைக்கின்றேன். அதனால் எல்லா உயிரினங்களும் உண்டாகின்றன. தனித்தனி தோற்றங்கள் கொண்ட சகல ஜீவராசிகளுக்கும் மஹா பிரகிருதியே தாய். நான் விதையளிக்கும் தந்தை.

தோள்வலிமை மிக்கவனே! சத்துவ குணம், ரஜோ குணம், தமோ குணம் என்ற முக்குணங்களும் பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றியவை. அவை அழிவில்லாத ஆத்மாவை இவ்வுடலில் உறுதியாகப் பிணைத்து விடுகின்றன.

அவற்றில் சத்துவ குணமானது தூய்மையானது. ஒளி படைத்தது. அது சுகத்தின் சேர்க்கையாலும், ஞானத்தின் சேர்க்கையாலும் ஆத்மாவுடன் பிணைக்கின்றது.

ஆசையினாலும் பற்றுதலாலும் ஏற்படும் விருப்பமே ரஜோ குணம். அது கர்மங்களில் பற்றுதலை உண்டாக்குவதன் மூலம் ஆத்மாவைப் பிணைக்கின்றது.

பரதபுத்திரனே! உடற்பற்றுடைய எல்லா உயிர்களையும் மயக்கக்கூடிய தமோ குணமோ அறியாமையிலிருந்து உண்டாகிறது. அது அஜாக்கிரதை, சோம்பல், தூக்கம் ஆகியவற்றால் ஆத்மாவைப் பிணைக்கின்றது.

சத்துவ குணம் சுகத்தில் ஈடுபடுத்துகிறது. ரஜோ குணம் கர்மங்களில் ஈடுபடுத்துகிறது. தமோ குணம் ஞானத்தை மறைத்துக் கவனமின்மையில் ஈடுபடுத்துகிறது.

ஆதி அந்தமும், சுக துக்கங்களும் இல்லாத ஆத்மா ஒரு உடலில் இணைக்கப்படும் போது இணைக்கும் பசையாக மூன்று குணங்கள் இருக்கின்றன. குணங்கள் இல்லாத ஆத்மா இந்த மூன்று குணங்களால் இந்த உலக வாழ்க்கையில் பல விதங்களில் பந்தாடப்படுகின்றது. மாயை மனிதர்களை ஆட்சி புரிவது இந்தக் குணங்களை வைத்துத் தான்.

இந்த முக்குணங்களை சத்துவ குணம், ரஜோ குணம், தமோ குணம் என்ற வரிசையிலேயே ஸ்ரீகிருஷ்ணர் விளக்கியிருந்த போதும் படிப்படியாகப் புரிந்து கொள்ள நாம் எதிர் வரிசையிலேயே செல்வோம்.

தமோ குணம் அலட்சியம், சோம்பல், தூக்கம் முதலான குணங்களைக் கொண்டது. இது இக்கலிகாலத்தில் அதிகமாகக் கோலோச்சுவதை நம்மால் பார்க்க முடிகிறது. மந்த குணம் இது. உழைத்துச் செய்வதையும் விரும்பாது; கவனித்துச் செய்வதையும் விரும்பாது. இந்தத் தமோ குணம் மேலோங்கி இருக்கும் ஆட்கள் எதைச் செய்வதிலும் ஆர்வம் காட்ட மாட்டார்கள். அப்படிச் செய்தே ஆக வேண்டிய கட்டத்திலும் அலட்சியத்துடனும், சலிப்புடனும் ஏனோ தானோவென்று செய்வார்கள். உடலை நகர்த்துவது இவர்களுக்கு பரம அசௌகரியம். இந்த மந்த குணத்தால் அவர்கள் படும் பாடு ஏராளமாக இருந்தாலும் அவர்களால் மாற்றிக் கொள்ள முடியாது.

அடுத்தது ரஜோ குணம். இது தமோ குணத்திற்கு நேர் எதிரானது. அதற்கு அடுத்தபடியாக மனிதனை ஆட்டுவிப்பது. ஆசையாலும், பற்றாலும் உந்தப்பட்டு ஏதாவது செய்து கொண்டே இருப்பது இதன் தன்மை. அது வேண்டும், இது வேண்டும், அதைப் பெற வேண்டும், இதைப் பெற வேண்டும் என்று பாடுபடுவது ரஜோ குணம். இந்த சும்மா இருக்க முடியாத தன்மை நிரந்தர அதிருப்தியை நிறைக்க மனிதனைப் பாடுபடுத்தும். ஓட்டைக் குடத்தை நிறைக்கப் பாடுபடுவது போல பொருள், பணம், பதவி, புகழ் என்று மனிதனை ஓட வைப்பது இந்த ரஜோ குணம். எதுவும் இவர்களை நிரந்தரமாகத் திருப்திப்படுத்தாது. சிலர் சும்மா இருக்க முடியாமல் கால்களையாவது ஆட்டிக் கொண்டிருப்பதை நீங்கள் பார்த்திருக்கலாம். அது ரஜோ குணத்தின் உந்துதலே. இந்த ஓட்டத்தால் அமைதியையும், ஆரோக்கியத்தையும் இழக்கின்ற போதும் மனிதனை நிறுத்த விடாத குணம் இந்த ரஜோ குணம்.

இந்த இரண்டு குணங்களுக்கும் எதிர்மாறான உயர்ந்த குணம் சத்துவ குணம். நல்ல விஷயங்களில் ஆர்வம், ஞான மார்க்கத்தில் நாட்டம், சுகமாய் இருக்க விரும்பும் விருப்பம் இதெல்லாம் சத்துவ குணத்தின் தன்மை. உயர்ந்த ரசனைகள், அதில் ஈடுபடும் விருப்பம், ஞானத்தில் ஈடுபாடு, நல்ல விஷயங்களைச் சொல்வதிலும் கேட்பதிலும் நாட்டம் இதெல்லாம் சத்துவ குணத்தின் அடையாளங்கள். மூன்று குணங்களில் இதுவே தூய்மையானது. உயர்ந்த மனிதர்களிடம் காணப்படுவது.

உலகில் மனிதர்கள் இந்த மூன்று குணங்களாலேயே ஆளப்படுகிறார்கள் என்றாலும் எல்லோரும் எல்லாச் சமயங்களிலும் ஒரே குணத்தினால் ஆளப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதில்லை என்பது தான் உண்மை நிலவரம். ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சொல்கிறார்:

பரதபுத்திரனே! சில சமயங்களில் ரஜோ குணம், தமோ குணம் இரண்டையும் அடக்கி சத்துவ குணம் மேலோங்கி இருக்கும். சில சமயங்களில் சத்துவ குணம், தமோ குணம் இரண்டையும் அடக்கி ரஜோ குணம் மேலோங்கியிருக்கும். சில சமயங்களில் சத்துவ குணம், ரஜோ குணம் இரண்டையும் அடக்கி தமோ குணம் மேலோங்கி இருக்கும்.

ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒவ்வொரு கட்டத்தில் ஒவ்வொரு குணத்தினால் ஆட்டிவைக்கப்படுகிறான். அது உலக மாயையின் வேடிக்கை விளையாட்டு. ஒரு சமயத்தில் மனமுவந்து கீதையைப் பாராயணம் செய்து கொண்டிருக்கும் மனிதன்  இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் சோம்பிப் படுத்துக் கிடக்கவோ, அனாவசியமான ஒரு செயலில் ஈடுபட்டிருக்கவோ கூடும். ஒரு சமயத்தில் சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக் கொண்டு இருக்கும் மனிதன் இன்னொரு தருணத்தில் குடித்துப் படுத்துக்கிடக்கவோ அல்லது நல்லதொரு இசையை மெய்மறந்து கேட்டுக் கொண்டிருக்கவோ கூடும். எப்போதும் சோம்பலுடனும் அலட்சியத்துடனும் இருப்பவன் திடீரென்று உணர்ச்சியால் உந்தப்பட்டு ஒருநாள் சுறுசுறுப்பாக வேலைகளைச் செய்து கொண்டிருக்கவோ, நல்லதொரு புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருக்கவோ கூடும். அதனால் பொதுவாக மனிதர்கள் மூன்றில் ஏதோ ஒரு குணம் மேலோங்கி இருப்பவர்களாகவே இருந்தாலும் சமயங்களில் மற்ற இரண்டு குணங்களைக்கூடத் தங்களிடம் காட்டக்கூடும்.

மாறுவதே மனித இயல்பு என்பதை அறியாமல் பலரும் மனிதன் மாறி விட்டான் என்று அடிக்கடிப் புலம்புவது வினோதமல்லவா?

பாதை நீளும்…

என்.கணேசன்

Monday, December 3, 2018

சத்ரபதி – 49


சிவாஜி ஆழ்ந்த ஆலோசனைக்குப் பின் ஒரு முடிவெடுத்தான். ஆதில்ஷாவுக்கு கொண்டானா கோட்டையையும், இன்னொரு கோட்டையையும் திரும்பத் தர முடிவு செய்து உடனடியாக அந்தக் கோட்டைகளிலிருந்து தன் படைகளை விலக்கிக் கொள்ளவும் செய்தான். அது குறித்த தகவல் அந்தக் கோட்டைகளில் முன்பிருந்த பீஜாப்பூர் சுல்தானின் அதிகாரிகள் மூலம் அவரை உடனடியாகச் சென்று சேரும்படி பார்த்துக் கொண்டான்.

பின் முகலாயச் சக்கரவர்த்தி ஷாஜஹானுக்கு ஒரு அவசர மடல் அனுப்பினான். ஒரு காலத்தில் அவருடைய ஊழியத்தில் இருந்த ஷாஹாஜியும், அவனும் மீண்டும் அவருடைய ஊழியர்களாக விருப்பம் தெரிவித்து எழுதியவன் தற்போது ஷாஹாஜியின் உயிருக்கு பீஜாப்பூர் சுல்தான் ஆணையால் ஏற்பட்டிருக்கும் அபாயத்தையும் எழுதினான். தந்தையின் உயிரை சர்வ வல்லமை உள்ள சக்கரவர்த்தியான ஷாஜஹான் காப்பாற்ற முடியும் என்றும் அப்படிக் காப்பாற்றினால் முன்பு ஷாஜஹான் ஷாஹாஜி வசம் ஒப்படைத்த பகுதிகளுடன் மகிழ்ச்சியாக இருவரும் சக்கரவர்த்தியின் சேவகர்களாக வர விருப்பம் கொண்டிருப்பதாக சிவாஜி எழுதினான். பீஜாப்பூர் சுல்தானிடம் இருந்து கைப்பற்றிய இரண்டு கோட்டைகளை அவரிடமே ஒப்படைத்து விட்டிருக்கும் தகவலையும் உபரியாக அந்த மடலில் சேர்த்து வைத்தான்.


ஷாஹாஜியின் உயிருக்கு பீஜாப்பூர் சுல்தான் கெடு வைத்திருப்பதால் சிவாஜியின் மடல் இரண்டே நாட்களில் முகலாயச் சக்கரவர்த்தியிடம் போய்ச் சேர சிவாஜி ஏற்பாடு செய்திருந்தான்.  அப்படியே அந்த மடல் ஷாஜஹானைச் சென்றடைந்தது. சிவாஜியைக் குறித்தும் அவன் செயல்கள் குறித்தும் அவ்வப்போது செய்திகள் அவரைச் சென்றடைந்திருந்தபடியால் இந்த மடலை  ஷாஜஹான் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் படித்தார். படித்த பிறகு தக்காணப்பீடபூமி அரசியலில் சம்பந்தப்பட்டவர்களைப் பார்த்துக் கேட்டார். “சிவாஜி ஆதில்ஷாவின் கோட்டைகள் எத்தனை கைப்பற்றியிருக்கிறான்?”

“பத்தாவது இருக்கும் சக்கரவர்த்தி”

ஷாஜஹான் வாய்விட்டுச் சிரித்தார். “பத்து கோட்டைகளைப் பிடித்தவன் இரண்டு மட்டும் திருப்பிக் கொடுத்திருக்கிறான். கல்யாண் நிதி பற்றி ஒன்றும் சொல்லவே இல்லை…..” சிவாஜியின் சாமர்த்தியம் ஷாஜஹானுக்குப் பிடித்திருந்தது. “இந்தப் பையன் பத்து ஷாஹாஜிக்கு சமமாய் இருப்பான் போலிருக்கிறதே”

“சக்கரவர்த்தி. அவன் நிர்வாகமும் சிறப்பாக இருப்பதாய்ச் சொல்கிறார்கள். மக்களிடம் மிகநல்ல பெயர் எடுத்திருக்கிறான்”

ஒரு கணம் யோசித்து விட்டு ஷாஜஹான் கேட்டார். ”அவன் நம் எல்லைகளில் எப்படி?”

“இது வரை நம் எல்லைகளில் அவன் எந்தப் பிரச்னையும் ஏற்படுத்தியதில்லை சக்கரவர்த்தி”

திருப்தி அடைந்த ஷாஜஹான் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார். யதாகிக் கொண்டே செல்லும் போது இளம் வயதில் கூட இருந்தவர்கள் மீது அன்பு கூடி விடுகிறது. அவர்கள் பின்னொரு காலத்தில் எதிராகச் செயல்பட்டிருந்தாலும் கூட அந்தத் தவறுகளை மறந்து மன்னித்து விடத் தோன்றுகிறது. முந்தைய நல்ல நினைவுகளே மறுபடி மேலோங்கி நிற்கின்றன. தந்தை அவருக்கு எதிராக இருந்த காலத்தில் தக்காணப்பீடபூமியில் அவர் அடைக்கலம் புகுந்த நாட்களில் பெரும் நட்பு பாராட்டி துணை நின்றவர் ஷாஹாஜி. மாவீரர். பின் எதிராகச் செயல்பட்ட நேரங்களிலும் முழுத்தவறும் அவர் மீது தான் என்று சொல்லி விட முடியாது. எல்லா சமயங்களிலும் விசுவாசமாக இக்காலத்தில் யார் தான் இருக்கிறார்கள். அவரவர் லாபநஷ்டக் கணக்குகள் பார்த்தே அனைவரும் நடந்து கொள்கிறார்கள்.

மேலும், மகன் செயலுக்காக ஷாஹாஜியைக் கொல்வது சரியென்று தோன்றவில்லை. ஷாஜஹான் தன்னுடைய பிள்ளைகளை நினைத்துக் கொண்டார். யாரும் தந்தையின் பேச்சை முழுவதுமாகக் கேட்டு நடப்பவர்கள் அல்ல. ஒவ்வொரு நேரத்தில் ஒவ்வொருவர் முரண்டு பிடிக்கிறார்கள். கூட இருக்கையிலேயே பிள்ளைகளை அடக்க அவர் சிரமப்படுகிறார். அப்படி இருக்கையில் எப்போதுமே தொலைவில் இருக்கும் மகனை ஷாஹாஜி எப்படிக் கட்டுப்படுத்த முடியும்? தன்னைப் போலவே ஒரு தந்தையான ஷாஹாஜி மேல் அவருக்கு இரக்கமே தோன்றியது…

அரசியல் லாபம் என்று பார்த்தாலும் இந்தச் சூழ்நிலையில் சிவாஜி பக்கம் சாய்வது லாபம் என்று ஷாஜஹானுக்குத் தோன்றியது. அவனைப் போன்ற பலமான சேவகன் தெற்கில் இருப்பது மிக நல்லதென்றே தோன்றியது. ஆதில்ஷாவின் நஷ்டம் பற்றி அவருக்குக் கவலையில்லை. இப்போது அங்கிருக்கும் குழப்பமான சூழ்நிலையில் அவர் பக்கம் ஷாஹாஜியும் சிவாஜியும் வருவார்களேயானால் அது மிகப்பெரிய லாபம்….. அகமதுநகர் அரசைக் கவிழ்த்து விழுங்கியது போல இவர்கள் துணையுடன் பீஜாப்பூர் அரசையும் இணைத்துக் கொள்ள முடியும்……. !


டுத்தடுத்து இரண்டு கோட்டைகளின் அதிகாரிகள் வந்து சிவாஜி நிர்வாகத்தை ஒப்படைத்து விட்டுத் தன் படைகளை விலக்கிக் கொண்டு சென்று விட்டதாகத் தெரிவித்த போது ஆதில்ஷா மகிழ்ந்தார். சிவாஜி இவ்வளவு சீக்கிரம் பணிந்து விடுவான் என்று அவர் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. சிவாஜி அவரிடம் எழுத்து மூலம் கூடத் தெரிவிக்காமல் ஒவ்வொரு கோட்டையாக விட்டுக் கொடுக்க ஆரம்பித்திருப்பது பெரும் வெற்றியாகத் தோன்றியது. எல்லாவற்றையும் ஒப்படைத்து விட்டுக் கடைசியில் தன் செயல்களுக்கு மன்னிப்புக் கேட்பான் என்று தோன்றியது. நேரில் வரப் பயப்படுகின்றான். அவன் உயிருக்கு அவர் உத்தரவாதம் கொடுத்தால் கண்டிப்பாக நேரில் வந்தே மன்னிப்புக் கேட்பான்…… கடுமையாகக் கண்டித்து விட்டு எதிர்காலத்தில் இப்படி நடந்து கொள்ள மாட்டேன் என்று அவன் பெற்றோர் இருவர் மேலும் சத்தியம் செய்து கொடுத்தால் மன்னித்து விடலாம். ஆனால் அதையும் ஆரம்பத்திலேயே சொல்லி விடக்கூடாது. நன்றாகப் பயமுறுத்திய பிறகு தான் ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும்…..

ஷாஹாஜியின் நண்பரான மீர் ஜும்லா ஆதில்ஷாவிடம் மெல்லக் கேட்டார். “இனி நாம் ஷாஹாஜியை அந்த சமாதிச்சுவர்களுக்கு வெளியே கொண்டு வந்து விடலாம் அல்லவா?”

ஆதில் ஷா சொன்னார். “முதலில் மற்ற கோட்டைகளும் ஒப்படைக்கப்பட்ட தகவல் வந்து சேரட்டும். கல்யாண் நிதியையும் அவன் ஒப்படைக்கட்டும். பின்பு ஷாஹாஜியை விடுவிப்பது பற்றி யோசிக்கலாம்”

அடுத்த மூன்று நாட்கள் கழிந்து போயின. சிவாஜி கைப்பற்றிய மற்றெந்தக் கோட்டைகளில் இருந்தும் எந்தத் தகவலும் இல்லை. ஆதில்ஷா குழம்பினார். ’சிவாஜியை யூகிக்கவே முடியவில்லையே. ஏன் மற்ற கோட்டைகளை ஒப்படைக்க யோசிக்கிறான். இந்த இரண்டு கோட்டைகளிலேயே நான் திருப்தி அடைந்து விடுவேன் என்று நினைக்கிறானா அந்தத் திமிர் பிடித்தவன்!’ அவருக்குக் கோபம்  அதிகரிக்க ஆரம்பித்தது. அவர் சிவாஜிக்குக் கொடுத்திருந்த கெடு முடிய இன்னும் இரண்டு நாட்கள் இருக்கின்றன.

அவருக்கு இப்போது காத்திருப்பது கஷ்டமாகத் தோன்றியது. கொண்டானா கோட்டை வலிமையான கோட்டை. சிவாஜி ஒப்படைத்த இன்னொரு கோட்டை சாதாரணமானது. இரண்டை மட்டும் ஏன் உடனே ஒப்படைத்தான். மற்ற கோட்டைகளை ஒப்படைக்க ஏன் காலதாமதம் செய்கிறான். அவன் திட்டம் தான் என்ன? தெரிந்து கொள்ளாவிடில் மண்டை வெடித்து விடும் போல் இருந்ததால் ஆதில்ஷா மறுபடி தன் ஆலோசகர்களை வரவழைத்து அவர்களது அனுமானங்களைக் கேட்டார்.

“அரசே! இரண்டு கோட்டைகள் கிடைத்தவுடன் ஷாஹாஜியை நீங்கள் விட்டு விடுவீர்கள். பின் பேரம் பேசலாம் என்று சிவாஜி நினைத்திருக்கலாம்”

“மன்னா. இரண்டு கோட்டைகள் கிடைத்தவுடன் சமாதிச்சுவரில் இருந்து வெளியே ஷாஹாஜியை நீங்கள் கொண்டு வந்து விடுவீர்கள் என்று எதிர்பார்த்திருப்பான். முன்பளவுக்கு தீவிரக் காவலில் நீங்கள் வைக்க மாட்டீர்கள் என்று நினைத்திருப்பான். காவல் தளர்ந்திருந்த வேளையில் அவரை இரகசியமாய் தப்பிக்க வைத்து விடலாம் என்று கூட நினைத்திருப்பான் எமகாதகன்”

“உங்கள் எதிர்வினை என்று அறிய அவன் காத்திருக்கலாம் அரசே”

“ஆமாம் அரசே, அவன் ஒற்றர்கள் இங்குள்ள நிலவரத்தை அறியக் காத்திருக்கலாம் . அவர்கள் மூலம் நிலவரம் தெரிந்து கொண்டு அடுத்தது என்ன என்று முடிவு செய்ய நினைத்திருப்பான்”

ஆதில்ஷா அவரை சிவாஜி குறைத்து மதிப்பிடுகிறான் என்று எண்ணி வெகுண்டார். “நான் கொடுத்த கெடுவில் இருந்து ஒரு கணத்தைக் கூட நீட்டிக்க மாட்டேன். என் ஆழத்தை சிவாஜி இனி மேல் தான் புரிந்து கொள்வான். “ என்று கடுமையாகச் சொன்ன அவர் ஷாஹாஜியைச் சுற்றி இருந்த காவலை இருமடங்காக்கினார். சிவாஜி ஏதாவது சாகசம் காட்ட நினைத்தால் கண்டிப்பாக ஏமாந்து போவான்!

மேலும் ஒரு நாள் நகர்ந்தது. நாளை தான் அவர் விடுத்த கெடு முடிவடையப் போகிறது. இன்றாவது கண்டிப்பாக மற்ற கோட்டைகளில் இருந்து தகவல் வரும் என்று எதிர்பார்த்தார். ஆனால் அவர் சிறிதும் எதிர்பாராத விதமாக முகலாயச் சக்கரவர்த்தியிடம் இருந்து தான் ஒரு தூதன் பீஜாப்பூர் வந்து சேர்ந்தான்.

(தொடரும்)
என்.கணேசன்    

Thursday, November 29, 2018

இருவேறு உலகம் – 112


செந்தில்நாதன் கண்காணிப்புக்குத் தேர்ந்தெடுத்த மூன்று குடோன்களில் ஒன்றில் மாடி ஜன்னல்கள் கண்ணாடி உடைந்தும், திறந்தும் இருந்தன. அப்படிப்பட்ட இடத்தில் யாரையும் கடத்தி வைத்திருக்க வழியில்லை என்பதால் முதல் நாளிலேயே அதைக் கண்காணிப்பில் இருந்து விலக்கினர். மீதமுள்ள இரண்டு குடோன்களையும் மிக ரகசியமாகக் கண்காணித்ததில் ஒன்று சதாசர்வ காலம் திறந்தே இருந்தது. லாரிகள் வேன்கள் வந்து போவதும் சரக்குகள் ஏற்றி இறக்கி வைக்கப்படுவதும் ஒரு நாளுக்கு நான்கைந்து முறையாவது நடந்தது. கடைசியாக மிஞ்சிய குடோன் புறநகர்ப் பகுதியில் இருந்தது. அங்கு ஒரு நாளைக்கு ஒரு முறை கூட சரக்குகள் ஏற்றி இறக்குவது அபூர்வமாக இருந்தது. விசாரித்ததில் அது ஒரு தனியார் கம்பெனியின் குடோன்களில் ஒன்று என்றும் வாரம் இரண்டு அல்லது மூன்று முறை தான் அங்கு சரக்குகள் ஏற்றி இறக்கப்படும் என்று தெரிந்தது. அந்த குடோனுக்கு மேல் மாடி இருந்த போதும் ஒரு ஜன்னல் கூட மாடிப்பகுதியில் இருக்கவில்லை. அந்தக் குடோனுக்குப் பக்கத்தில் வீடுகளோ கடைகளோ இல்லை. இரு பக்கங்களிலும் தோட்டங்கள் மட்டுமே இருந்தன. எதிர்ப்பகுதியில் ஒரு தொழிற்சாலையின் பின் பக்கச்சுவர் தான் இருந்தது.  “ஹரிணியை இது போன்ற ஒரு குடோனில் கடத்தி வைத்திருக்க வாய்ப்புகள் அதிகம்” என்று செந்தில்நாதன் நினைத்தார்.

ஸ்கூட்டர், பைக் ஆட்டோ ரிக்‌ஷா, கார் என்று விதவிதமாய் நீண்ட இடைவெளியில் ஓட்டிச் சென்றும், கைவண்டி இழுத்துச் சென்றும், பாதசாரியாகப் போயும் ரகசியமாய் போலீஸார்  அந்தக் குடோனைக் கண்காணித்தனர். ஆனால் சந்தேகப்படுத்துவது போல் அந்தக் கட்டிடத்தையே வெறித்துப் பார்க்காமல், தனி ஆர்வம் காட்டாமல், போகிற போக்கில் மற்ற கட்டிடங்களைப் பார்த்துச் செல்கிற அளவுக்கே அதையும் பார்த்துப் போனார்கள். ஒரே ஒரு மனிதன் மட்டும் காலை அந்தக் குடோனில் இருந்து வெளியேறினான். அப்போது இன்னொருவன் உள்ளே போனான். காலை வெளியேறியவன் மதியம் ஒரு முறை வந்து மறுபடி போனான். பின் இரவு வந்தவன் மறு நாள் காலை வரை தங்கினான். இரவு அவன் வந்தவுடன் காலையில் வந்தவன் வெளியே போனான்.  இரவு முழுவதும் குடோனில் தங்கி காலையில் வெளியேறுபவனைக் காட்டி செந்தில்நாதனிடம் ஒரு போலீஸ்காரர் சொன்னார். “நம்ம சகுனியை இந்த ஆள் அடிக்கடி பார்க்க வர்றதை நான் பார்த்திருக்கேன். முதலமைச்சர் ஆபிசுக்குக் கூட இந்த ஆள் ஒரு தடவை வந்திருக்கார்.”

செந்தில்நாதன் க்ரிஷிடமும், உதயிடமும் இதைத் தெரிவித்து விட்டுச் சொன்னார். “அந்த ஆளைப் புடிச்சாலும் முதலமைச்சர் அந்த ஆளை வெளியே விட்டுட கட்டாயப்படுத்த வாய்ப்பு இருக்கு….”

உதய் அமைதியாகச் சொன்னான். “புடிச்சாலும் அதைத் தெரிவிக்கணும்கிற அவசியம் இல்லையே. அப்படியொரு விஷயம் நடக்கலைங்கற மாதிரியே இருந்துடலாம். அவனை அடைச்சு வைக்க எத்தனையோ இடங்கள் இருக்கு. விசாரிக்கிற விதத்தில் விசாரிச்சா எதிரி பத்தியும் நிறைய விஷயங்களை அவன் கிட்ட இருந்து கறந்துடலாம்”

“ஆனா ஹரிணியை அங்கே இருந்து விடுவிச்சுட்டா அந்த விஷயத்தை மறைக்க முடியாதே. முக்கியமா எதிரி லேசுப்பட்டவன் இல்லை. அவன் விட மாட்டான்…..”

”அதுக்கு என்ன செய்யலாம்னு யோசிக்கலாம் சார்.  வேண்ணா நீங்களும் தலைமறைவாயிட்டதா காமிச்சுக்கலாம். உங்களுக்கு என்ன ஆகணும், என்ன வசதிகள் வேணும்கிறதை மட்டும் சொல்லுங்க. நான் செஞ்சு தர்றேன். பத்மாவதி அம்மாவோட சின்ன மருமகள் பாதுகாப்பா வரணும். அவ்வளவு தான். அந்தம்மாவோட நச்சரிப்பு தினசரி தாங்க முடிய மாட்டேங்குது….”

க்ரிஷும் செந்தில்நாதனும் புன்னகைத்தார்கள்.

“அப்ப ரகசியமா நம்ம ஆபரேஷனை ஆரம்பிக்கலாமா? முதலமைச்சருக்குக் கூட விவரங்கள் தெரியக்கூடாதுன்னா நான் என் கூட இப்ப இருக்கிற ரெண்டு போலீஸ் அதிகாரிகளைத் தவிர மத்தவங்கள இதுல சேர்க்க முடியாது……” செந்தில்நாதன் சொன்னார்.

“உங்களுக்கு எந்த மாதிரியான ஆள்கள் வேணும்னு சொல்லுங்க. நான் ஏற்பாடு பண்ணித் தர்றேன்” உதய் உறுதியாகச் சொன்னான்.

அவர்கள் மிகவும் கவனமாகத் திட்டமிட ஆரம்பித்தார்கள். க்ரிஷ் அன்று “போலீஸார் வருகிறார்கள்” என்ற செய்தியை ஹரிணிக்கு அனுப்பினான். அதை அனுப்புவதற்கு முன் முத்தத்தை முதலில் அனுப்பினான்….


ல்லாம் சரியாகப் போய்க் கொண்டிருப்பது போல் தோன்றினாலும் ஏதோ ஒரு நெருடல் மனோகருக்கு ஏற்பட ஆரம்பித்தது. ஹரிணி ஒரு முரண்டும் பிடிக்காமல் அமைதியாக இருந்தது அவனுக்கு இயல்பாய் தெரியவில்லை. அவள் பற்றி எல்லாத் தகவலும் அவன் அறிந்திருந்தான். இந்தப் பெண் சிங்கம் சீறாமல் சிணுங்கவும் செய்யாமல் அமைதி காப்பது காரணம் தெரியாத ஒரு ஆபத்து உணர்வை அவனுக்குள் ஏற்படுத்தியது. ரகசியமாய் ஏதாவது திட்டம் வைத்திருப்பாளோ என்ற சந்தேகம் வந்தது. எனவே அன்று அவளிடம் பேச்சுக் கொடுப்பது என்று தீர்மானித்தான்.

அவன் அவளிடம் பேச வருவதற்கு சற்று முன் தான் க்ரிஷ் அனுப்பிய முத்தத்தை ஹரிணி உணர்ந்தாள். சந்தோஷமாய் இருந்தது. ஆனால் முத்தம் கிடைத்த அளவு தெளிவாய் அவன் அனுப்பிய தகவல் தெரியவில்லை. மிகவும் அமைதியாக கண்களை மூடிக் கொண்டு புலன்களைக் கூர்மையாக்கினாள். லேசாக காக்கி நிறம் போல வந்து போனது. போலீஸ் என்று சொல்ல வருகிறானோ?

அவளை அதற்கு மேல் யோசிக்க விடாமல் மனோகர் உள்ளே நுழைந்தான். உணவை வைத்து விட்டுப் போகாமல் சுவரில் சாய்ந்து நின்று கொண்டு அவளைக் கூர்மையாகப் பார்த்தான். “உன்னை எல்லாரும் சிங்கம், புலின்னு எல்லாம் சொன்னாங்க. ஆனா நீ பூனை மாதிரி பதுங்கி இருக்கறதைப் பார்க்கறப்ப கஷ்டமாய் இருக்கு”

அவனுக்கு அவளுடைய அமைதி பயமுறுத்துகிறது என்பதை ஹரிணி புரிந்து கொண்டாள். புன்னகையோடு சொன்னாள். “உனக்கு ஏன் மனுஷங்களை மனுஷங்களாவே மதிக்கத் தெரியலைன்னு புரியல. மிருகங்களோடவே ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிற இந்த நீச்ச புத்தி சரியில்லையே. இதெல்லாம் உன் முதலாளி கிட்ட இருந்து வந்த பழக்கமா?”

அவள் முதலாளி என்றதும் அவன் உஷாரானான்.  பேச்சுக் கொடுத்து ‘அவனை’ அறிந்து கொள்ள முயற்சி செய்கிறாளோ? அவன் காட்டமாகச் சொன்னான். “நீச்ச புத்தியாய் இருந்திருந்தா நீ மயக்கமா இருக்கறப்பவே உன் கற்பு பறிபோயிருக்கும். ஞாபகம் வச்சுக்கோ”

ஹரிணி சொன்னாள். “ஒரு பொண்ணை அடைச்சு வச்சு கற்பழிக்கலைங்கறது எல்லாம் ஒரு பெருமையா எக்ஸ். உன் முதலாளிக்கு க்ரிஷ் கிட்ட என்ன பிரச்சன? க்ரிஷ் உன் முதலாளி கிட்ட எந்த வம்புக்கு வந்தான்? அவன் என்ன பண்ணிடுவான்னு தான் பயப்படறீங்க? அதயாவது சொல்லித் தொலையுங்கடா. தெரிஞ்சுக்கிறேன். சரி எதிரின்னே நினைக்கிறீங்கன்னு வெச்சுக்குவோம். எதிரின்னா நேரடியா சந்திக்கணும். அது தான் வீரம். அது தான் சக்தி. உன் முதலாளியப் பத்தி நானும் நிறைய கேள்விப்பட்டேன். ஏகப்பட்ட சக்திகள் வச்சிருக்கான்னு எல்லாம் சொன்னாங்க. அப்படிப்பட்ட ஆள் அதையெல்லாம் நம்பாம என்னை கடத்திட்டு வந்தான் பாரு. அப்பவே தோத்துட்டான்னு அர்த்தம். கற்பழிக்கலைங்கறத பெருமையா சொன்னே பார். இது எந்த அளவுக்கு நீங்க இறங்கிட்டீங்கங்கறதுக்கு அருமையான உதாரணம். கற்புங்கறது உடம்பு சம்பந்தப்பட்ட சமாச்சாரம் அல்ல, மனசு சம்பந்தப்பட்ட சமாச்சாரம்னு நான் உறுதியா நினைக்கிறேன். என் உடம்ப வேண்ணா எந்த நாயும் தொடலாம். ஆனா என் மனச க்ரிஷைத் தவிர யாருமே நெருங்க முடியாது… உனக்கு இதெல்லாம் எந்த அளவு புரியும்னு தெரியாது. ஆனாலும் சொல்றேன்…..”

இவளிடம் பேச்சுக் கொடுத்திருக்க வேண்டாம் என்று மனோகருக்குத் தோன்றியது. நாக்கா…. சவுக்கா! ஆனாலும் ஆரம்பித்து விட்ட பிறகு பின்வாங்க அவன் விரும்பவில்லை. “எல்லாத்தையுமே நேரா சந்திக்கணும்னு அவசியம் இல்லை. தேவையானா மட்டும் தான் அவர் எதையுமே நேரடியா கையாள்வார்….. என் முதலாளியோட சக்திக்கு முன்னாடி உன் க்ரிஷ் ஒரு துரும்பு. அதைப் புரிஞ்சுக்கோ”

“ஒரு பெண்ணைக் கடத்தினவன இதுக்கு மேல புரிஞ்சுக்க என்ன இருக்கு எக்ஸ். ராமாயணம் படிச்சிருக்கியா. ராவணனுக்கு பத்து தலை. அத்தனையும் அறிவு. அத்தனையும் சக்தி. ஆனா அவன் எப்ப சீதையைக் கடத்தினானோ அப்பவே அவனுக்கு அழிவு காலம் ஆரம்பிச்சிடுச்சு. கடைசில அழிஞ்சே போனான். உன் முதலாளியும்  அப்படி தான் ஆரம்பிச்சு இருக்கான். அழிவுல இருந்து காப்பாத்திக்க எந்த சக்தியும் போதாது ஞாபகம் வச்சுக்கோ”

மனோகருக்கு ஓங்கி அவளை அறைய வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால் ”பொம்பளய அடிக்கறது எல்லாம் ஒரு ஆம்பிளைக்குப் பெருமையாடா” என்கிற வகையில் பேச ஆரம்பித்தாலும் ஆரம்பித்து விடுவாள் என்று பயந்தான். ஆனால் தப்பிக்க திட்டம் போடுகிறவளோ, மறைமுகமாய் எதையாவது செய்ய நினைப்பவளோ அல்ல என்பதை பணியாத அவள் பேச்சு காண்பித்து விட்டது. அந்தத் திருப்தியுடன் அங்கிருந்து போனான்.


ம்யூனிக் நகரில் அரண்மனை போல் இருந்த ஒரு வீட்டின் உள்ளே எர்னெஸ்டோ என்ற பெயருடைய ஒரு முதியவர் பிதோவனின் இசையை ரசித்துக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அந்த இசையைக் கிழித்துக் கொண்டு அலறியது தொலைபேசி. லேசான முகச்சுளிப்புடன் அவர் ரிசீவரை எடுத்தார். “ஹலோ”

“சார் நம்ம அக்கவுண்டை இந்தியாவில் இருந்து யாரோ ஆராய்ச்சி செய்திருக்கற மாதிரி தெரியுது….”

வேலையாளைப் பார்த்து அவர் சைகை செய்ய அந்த வேலையாள் ஓடி வந்து பிதோவனின் இசையை நிறுத்தினான்.

“யாரதுன்னு கண்டுபிடி. கண்டுபிடிச்சு தெரிவிக்காம நீ தூங்கப் போகக்கூடாது…” அமைதியாக அவர் சொன்னாலும் கேட்ட செய்தி அவர் அமைதி மனதில் இருந்து விடைபெற்று விட்டது.

“ரெண்டு மணி நேரத்துக்குள்ளே சொல்றேன் சார்….”

(தொடரும்)
என்.கணேசன்



Wednesday, November 28, 2018

முந்தைய சிந்தனைகள் 39

சிந்திக்க சில விஷயங்கள் என் நூல்களிலிருந்து....











என்.கணேசன்

Monday, November 26, 2018

சத்ரபதி – 48


ன்னைச் சுற்றி நாலாபுறமும் எழுப்பப்பட்டு வரும் சுவர்களைப் பணியாளர்கள் கட்டுவதாக ஷாஹாஜி நினைக்கவில்லை. ஒவ்வொரு கல்லாக விதியே எடுத்து வைப்பதாகவே அவர் உணர்ந்தார். மரணம் எத்தனை அருகில் என்று தெரியவில்லை. விரக்தியின் உச்சத்தில் எல்லாவற்றையும் விதி விட்ட வழி என்று கண்களை மூடி உள்ளே அமர்ந்திருந்த அவர் இதயத்தின் ஒரு மூலையில் சிவாஜிக்காக இரத்தம் கசிந்தது. வாழ்ந்த நாட்களில் அவர் சிவாஜிக்காகப் பெரிதாக எதுவும் செய்யவில்லை. அவன் திறமையால், முயற்சியால் வீரத்தால் தான் பெரும்பாலான வெற்றிகளைப் பெற்றிருக்கிறான். பீஜாப்பூர் சாமராஜ்ஜியத்தையே  அவன் தன்னுடைய  சாமர்த்தியத்தாலேயே வெற்றிகரமாக எதிர்த்தும் சமாளித்தும் வருகிறான். இந்த நேரத்தில் தந்தைக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் இந்த நிலை அறிந்த பின் அவன் மனநிலை எப்படி இருக்கும் என்று அவர் யோசித்துப் பார்த்தார்.  கண்டிப்பாக அவர் மகன் துடித்துப் போவான் என்பதை அவர் அறிவார். அவனுடையது என்று அவன் எதை நினைக்கிறானோ அதை உயிருக்கு உயிராக நேசிப்பவன் அவன்.  தன் தந்தைக்குத் தன்னால் இப்படி நேர்ந்ததே என்று கண்டிப்பாக வேதனைப்படுவான். அவன் தந்தையைக் காப்பாற்ற வேண்டுமானால் அவன் கஷ்டப்பட்டுப் பெற்றது அனைத்தையும் திரும்ப ஒப்படைக்க வேண்டும். அப்படி அவன் இழப்பதில் அவருக்கு வருத்தமே. தன்னால் சாதிக்க முடியாததை எல்லாம் அந்த மகன் சாதிக்க இரகசியமாய் ஆசைப்பட்டுக் கொண்டிருப்பவர் அவர். அவன் அப்படிச் சாதிக்க இப்போது அவரே தடையாக இருப்பது நிறையவே உறுத்தியது. அவன் அப்படி ஒப்படைத்து சரணடையா விட்டாலோ அவர் உயிரை விட வேண்டியிருக்கும். இறப்பதில் அவருக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை. ஓரு வீரராக அவர் அதற்கு என்றைக்குமே மரணத்திற்குத் தயாராக இருப்பவர் என்றாலும்  சிறுவனாக இருக்கும் இளைய மகன் வெங்கோஜிக்கு அவர் ஆற்ற வேண்டிய கடமைகளை அவர் செய்து முடிக்காமலேயே இறப்பதில் அவருக்கு வருத்தம் இருந்தது…. ஒரு தந்தையாக இருதலைக்கொள்ளி எறும்பாய் அவர் தவித்தார்.  அவரால் ஒரு பிள்ளை பாதிக்கப்படுவது உறுதி. அது எந்தப்பிள்ளை என்பதை விதி தான் சிவாஜியின் எதிர்வினை மூலம் தீர்மானிக்கப் போகிறது….. சிவாஜி என்ன செய்யப் போகிறான்?


சிவாஜி ஷாஹாஜி எதிர்பார்த்தது போலவே துடித்துப் போனான். 
 கர்னாடகத்தை திறம்பட நிர்வாகம் செய்து வந்த ஷாஹாஜி பீஜாப்பூர் அரசின் தவிர்க்க முடியாத சக்தியாக இருந்ததால் ஆதில்ஷா இப்படி ஒரு அதிரடி முடிவை எடுப்பார் என்று அவன் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அவனுடைய எல்லாச் செயல்களிலும் ஷாஹாஜியின் பங்கில்லை என்பது மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தும் ஆதில்ஷா அவரைத் தண்டிக்கத் துணிவார் என்று அவர் நினைக்கவில்லை. சிவாஜியைப் பணிய வைக்க இந்த வழியை அவர் தேர்ந்தெடுத்திருந்தது அவனை அதிர வைத்தது. செய்தி கிடைத்ததும் தலையில் இடிவிழுந்தது போல உணர்ந்த அவன் தாயிடம் தகவலைத் தெரிவிக்கச் சென்ற போது அவன் கண்கள் கலங்கி இருந்தன.

ஜீஜாபாய் மகனைப் பார்த்தவுடனேயே பெரியதொரு அசம்பாவிதம் நடந்து விட்டிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்தாள். அவள் மகன் அனாவசியமாய்க் கண்கலங்குபவன் அல்ல. கடைசியாக தாதாஜி கொண்டதேவின் மரணத்தின் போது அவன் கண்கள் கலங்கியதைப் பார்த்திருக்கிறாள். அதற்கு முன் அவன் அழுதது குழந்தையாக இருக்கும் போதாக இருந்திருக்கலாம். அவளுக்குச் சரியாக நினைவில்லை. அவள் கவலையுடன் கேட்டாள். “என்ன ஆயிற்று சிவாஜி?”

“நானே என் தந்தைக்கு எமனாக மாறியிருக்கிறேன் தாயே!” சிவாஜியின் குரல் தளர்ந்திருந்தது.

“என்ன உளறுகிறாய்?” ஜீஜாபாய் மகனைக் கோபித்துக் கொண்டாள்.

சிவாஜி மெல்ல தனக்குக் கிடைத்த தகவலைச் சொன்னான். கேட்ட பிறகு ஜீஜாபாயும் அதிர்ந்து போனாள். அவள் அதிர்ச்சியைக் கவனித்த சிவாஜி அவளாக எதாவது சொல்வாள் என்று எதிர்பார்த்தான். ஆனால் ஜீஜாபாய் பேச்சிழந்து அமர்ந்திருந்தாள்.

சிவாஜி தாயிடம் நெருங்கி வந்தான். அவள் கண்களைப் பார்த்துக் கொண்டே பெருந்துக்கத்தோடு கேட்டான். “இப்போது என் தந்தை என்னை வெறுத்துக் கொண்டிருப்பாரா தாயே? என்னால் அல்லவா அவருக்கு இத்தனை பிரச்னையும்…..”

ஜீஜாபாய் மகனிடம் நெகிழ்ந்த குரலில் சொன்னாள். “தன் விதியை நொந்து கொண்டிருப்பாரே ஒழிய உன்னை எக்காலத்திலும் உன் தந்தை வெறுக்க மாட்டார் சிவாஜி…”

கண்களில் நீர் பெருக ஆரம்பிக்கவே சிவாஜி தாயின் மடியில் முகம் புதைத்துக் கொண்டான். மகன் தலையைப் பாசத்துடன் கோதியபடியே ஜீஜாபாய் மென்மையாகச் சொன்னாள். ”அவரால் முடியாதது எல்லாம் உனக்கு சாத்தியப்பட வேண்டும், நீயாவது நிறைய சாதிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டவர் அவர் சிவாஜி. இது வரை நீ செய்ததை எல்லாம் அவர் வாய்விட்டுச் சொல்லா விட்டாலும் மனதில் பெருமையாகவே நினைத்திருப்பார்…..”

தாயின் மடியிலிருந்து முகத்தை எடுத்து விட்டால் பேரழுகை அழ வேண்டியிருக்கும் என்பது போல் உணர்ந்த சிவாஜி கஷ்டப்பட்டுத் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு கேட்டான். “நான் என்ன செய்யட்டும் தாயே?”

ஜீஜாபாய் என்ன சொல்வதென்று அறியாமல் திணறினாள். மகன் படிப்படியாகத் திட்டமிட்டு பெற்ற அனைத்தையும் கொடுக்கச் சொல்வதா? இல்லை கணவரைப் பலி கொடுப்பதா? இரண்டில் எதை அவள் சொல்வது? ஒன்றைச் சொன்னால் இன்னொன்று நஷ்டமாகுமே! மகனுக்குத் தந்தையும், மனைவிக்குக் கணவனும் மிக முக்கியம் தான். அந்த உறவை இழப்பதற்குப் பதில் வேறெதை வேண்டுமானாலும் இழக்கலாம்….. இதில் யோசிக்க ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் சிவாஜியின் எதிர்காலத்தையும், அவன் கனவையும் அவளால் அந்தக் கணத்தில் நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. பெற்றதனைத்தையும் விட்டுக் கொடுப்பது அவன் கனவு கண்ட வாழ்க்கைக்கு நிரந்தர முற்றுப்புள்ளியை வைப்பது போல் தான். அதனால் அவளுக்கு அப்படி விட்டுக் கொடுக்கச் சொல்லவும் முடியவில்லை.

நீண்டதொரு கனத்த மௌனம் அவர்களுக்கிடையே நிலவியது. அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த சிவாஜியின் முதல் மனைவி சாய்பாய் மெல்ல முன்னால் வந்தாள். “நான் ஒன்று சொல்லலாமா?” என்று மெல்லக் கேட்டாள்.

ஜீஜாபாயும், அவளது மடியிலிருந்து தலையை எடுத்த சிவாஜியும் அவளை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார்கள். இதுநாள் வரை சாய்பாய் இது போன்ற அரசியல் பேச்சுக்களிலோ, விவாதங்களிலோ பங்கு கொண்டதுமில்லை. கருத்து தெரிவித்ததும் இல்லை. இருவரும் ஆச்சரியத்துடன் தான் பார்த்தார்கள் என்றாலும் அந்தப் பார்வையால் அதிகப்பிரசங்கித்தனமாகக் கருத்து சொல்ல முன் வந்து விட்டோமோ என்ற சந்தேகம் மனதில் எழ சாய்பாய் இரண்டடி பின் வாங்கினாள்.

சிவாஜி மனைவியின் தயக்கத்தைப் பார்த்துச் சின்னப் புன்னகை பூத்தபடி சொன்னான். “தயக்கம் வேண்டாம். சொல்”

”உங்கள் தாத்தாவை அகமதுநகர் சுல்தான் கொன்ற பிறகு உங்கள் பாட்டி எடுத்த முடிவையே நீங்களும் எடுத்துப் பார்க்கலாமே. முகலாயச் சக்கரவர்த்தியின் உதவியை நாடலாமே….”

ஜீஜாபாய் மருமகள்கள் நாட்டு நடப்பைத் தெரிந்து வைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதற்காக தங்கள் குடும்பத்தின் பழைய நிகழ்வுகளை எல்லாம் சாய்பாய், சொய்ராபாய் இருவருக்கும் விரிவாகவே சொல்லி வைத்திருந்தாள். சோதனை மிகுந்த காலங்களில் சமகாலத்து அரசியல் குறித்த சரியான  தகவல்கள் பெண்களுக்குத் தெரியாமல் இருந்தால் முடிவெடுக்க வேண்டிய சூழ்நிலைகள் வரும் போது அது பெரும் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தி விடும் என்று ஜீஜாபாய் நம்பினாள். அவளுடைய கஷ்டங்கள் அவளுடைய மருமகள்களுக்கு நேர வாய்ப்பில்லை என்றாலும் எதற்கும் தயார்நிலையில் பெண்களும் இருக்க வேண்டியது அவசியம் என்ற எண்ணம் அவளுக்கு எப்போதும் இருந்தது.

அதனால் ஜீஜாபாயின் தாய் மால்ஸாபாய் தன் கணவரும் மகனும் கொல்லப்பட்ட போது சிந்துகேத்தை இழக்காமல் இருக்க முகலாயச் சக்கரவர்த்தி ஷாஜஹானுக்கு எழுதிய கடிதம் எழுதியதை நினைவுகூர்ந்து சாய்பாய் சொன்னதை ஜீஜாபாய் மனதிற்குள் பாராட்டினாள். அவளுக்கும் அது நல்ல திட்டம் தான் என்று தோன்றியது. மகனுக்கு அவள் பார்வையாலேயே அதைத் தெரிவித்தாள்.

தாயும் அதை ஏற்றுக் கொண்டாலும் சிவாஜி அதிலும் சில சிக்கல்களை உணர்ந்தான். மனைவியின் ஆலோசனையைப் பாராட்டி அவளை அனுப்பி விட்டு நிறைய யோசித்தான். பீஜாப்பூர் சுல்தானின் நிபந்தனைகள் முழுவதையும் அவன் ஏற்றுக் கொள்ளாமல் அவன் தந்தையை ஒருவர் காப்பாற்ற முடியும் என்றால் அது முகலாயப் பேரரசராகத் தான் இருக்க முடியும். ஆனால் ஒரு ஆபத்திலிருந்து விலக இன்னொரு பேராபத்தை ஏற்க வேண்டுமா என்று அவனால் யோசிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. பீஜாப்பூர் சுல்தானை விட முகலாயப் பேரரசர் மேலும் ஆபத்தானவர். வலிமையானவர். அவரிடம் போவது பெரிதல்ல. பின் விலகுவது சுலபமல்ல. மால்ஸாபாய்க்கு சிந்துகேத்தை முகலாயப் பேரரசர் ஷாஜஹான் தலையீட்டினாலேயே காப்பாற்ற முடிந்தது. ஆனால் இப்போதும் சிந்துகேத் படை முகலாயர்களுடன் இணைந்தே இருப்பதால் இன்று வரை அவர்களுக்குப் பிரச்னை இல்லை. ஆனால் சிவாஜி இன்னொருவர் தலைமையை என்றுமே ஏற்க முடியாதவன்…… அதே சமயத்தில் ஷாஹாஜியை அவனால் காப்பாற்ற முடியாவிட்டால் அவனையே அவன் மன்னிக்க முடியாது.  என்ன தான் செய்வது?

(தொடரும்)
என்.கணேசன்