சதுரங்கம் 14

 நித்யாவுக்கு அறிமுகமில்லாத எண்ணிலிருந்து வாட்சப் தகவல் வந்தது. “தேங்க்ஸ் நித்யா – கீதா”

புன்னகையுடன் கீதாவின் எண்ணை அலைபேசியில் சேமித்து வைத்துக் கொண்ட அவளுக்கு, பின் தான் கீதா நன்றி தெரிவித்தது எதற்காக  இருக்கும் என்பது உறைத்தது. காதலைத் தெரிவிக்கச் சென்ற அண்ணன், தங்கை சொன்னதையுமா சேர்த்துச் சொல்வான்! “ஐயே என்னம்மா உன் மகன் மத்த விஷயத்துல எல்லாம் அபார அறிவாளியா இருந்தாலும் காதல் விஷயத்துல இப்படி தத்தியா இருக்கான்.”

 

நித்யாவுக்கு அம்மாவின் முகத்தில் தெரிந்த உணர்ச்சிகளைப் படிக்க முடியவில்லை. ஏதோ உடல் உபாதையால் கஷ்டப்படுவது போல் பானுமதி முகத்தில் வேதனை ரேகைகள் தோன்றி மறைந்தன. அம்மா நித்யாவை பல நேரங்களில் ஆச்சரியப்படுத்தியிருக்கிறாள். அம்மா இன்னது தான் நினைக்கிறாள் என்பதையோ, அம்மாவிடம் பேசும் விஷயங்களில் எந்த விஷயங்கள் அம்மாவைப் பாதிக்கின்றன என்பதையோ நித்யாவால் இன்னமும் யூகிக்க முடிவதில்லை. இப்போது மகனுடைய காதல் விஷயம் பற்றிப் பேசினால் அம்மாவின் முகம் ஏனிப்படி மாறுகிறது என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

 

“வெல்கம் அண்ணி – நித்யா” என்று குறும்பாக கீதாவுக்கு மறுமொழி அனுப்பி விட்டு அம்மாவிடம் கேட்டாள். “நீ உன் மருமகள் பற்றி என்ன நினைக்கிறே?”

 

“யார் என் மருமகள்?” பானுமதி கேட்டாள்.

 

“உண்மையாவே உனக்குத் தெரியலையா,. இல்லை தெரியாத மாதிரி என் கிட்ட நீ நடிக்கிறியா?”

 

“எனக்கு உங்க மாதிரி அறிவில்லைடி. அதனால தெரியாம தான் கேட்கறேன்.”

 

“அண்ணா அவனோட பிறந்த நாளுக்கு ஒரு பொண்ணை வரச் சொல்லி இருந்தானே. அந்தப் பொண்ணு தான். பெயர் கீதா.”

 

“அவ கிட்ட நான் எங்கேடி பேசினேன். நீ தான அவ கிட்ட பேசிகிட்டு இருந்தே?”

 

“அது தான் உன் பிரச்சனையே. யார் கிட்டயும் நீ பேசறதில்லை. வீட்லயே கூட அதிகமா என் கிட்ட மட்டும் தான் பேசறே, அதுவும் நான் அடிக்கடி வம்பிழுக்கறதால தான் நீ என் கிட்டேயும் பேசறே.”

 

”நல்ல வேளை வம்பிழுக்கிறாய்னு ஒத்துகிட்டே.”

 

“அப்பறம் என்ன. வீடுன்னா கலகலன்னு இருக்கணும். கொஞ்சம் சுவாரசியமான பேச்சு, கொஞ்சம் சண்டை, கொஞ்சம் வம்பு, கொஞ்சம் சிரிப்புன்னு எல்லாம் கலந்து இருக்கணும்.”

 

“அதுக்கெல்லாம் நீ ஒருத்தியே போதும்.”

 

“அப்படி பொறுப்பைத் தட்டிக் கழிக்கக் கூடாது. எத்தனை காலம் எல்லாப் பொறுப்பையும் நான் ஒருத்தியே சுமக்கிறது? நான் கல்யாணமாகி வேறொரு வீட்டுக்குப் போகப்போகிறவ. ஞாபகம் இருக்கட்டும்.”

 

பானுமதி மகளின் பேச்சை ரசித்து, பொய்க்கோபத்துடன் முறைத்து விட்டு சமையலறைக்குச் சென்றாள். அவள் போன பின் தான் கீதா பற்றிய அபிப்பிராயம் கேட்டதற்கு அம்மா பதிலளிக்கவில்லை என்ற நினைவு நித்யாவுக்கு வந்தது. நினைக்குமளவுக்கு அம்மா வெகுளி இல்லையோ? வேண்டுமென்றே திட்டமிட்டு இப்படித் தப்பிக்கிறாளோ? ஆனால் பின்னாலேயே தொடர்ந்து சமையலறைக்குச் சென்றால் அம்மா ஏதாவது வேலை கொடுத்து விடும் அபாயம் இருக்கிறது என்பதால் அங்கே போய் அதே கேள்வியைக் கேட்பதை நித்யா தவிர்த்தாள்.

 

யோசித்தால், உண்மையில் அம்மா ஒரு தீவு போலத் தான். குடும்பத்தினர் தவிர அவளுக்கென்று நெருக்கமானவர்கள் கிடையாது. தாய்வீட்டுப் பக்கம் எந்த உறவும் கிடையாது. அவளுடைய பெற்றோர் எப்போதோ காலமாகி விட்டார்கள். வேறு உறவினர்களும் அவளுக்குக் கிடையாது. அவளுக்குச் சினேகிதிகளும் கிடையாது. அக்கம் பக்கத்தில் கூட அவள் யாரிடமும் நாலைந்து வார்த்தைகளுக்கு மேல் பேசுவது கிடையாது.  வீட்டிலேயே கூட நித்யா தான் அதிகமாக அவளுடன் பேசுபவள். ஞானமூர்த்தியுடனும், அர்ஜுனுடனும் பேசுவது அளவாகத் தான். அடுத்தபடியாக பானுமதியுடன் அதிகம் பேசுபவள் ராஜாராமின் மனைவி மைதிலி. அவளும் நேரில் வந்து அதிகமாகப் பேசுபவள் அல்ல என்றாலும் அலைபேசியில் அழைத்து நன்றாகப் பேசுவாள். ஓரகத்திகள் இருவரும் அதிகமாகப் பேசிக் கொள்வதும் மாமியார் யசோதாவைப் பற்றித் தான் என்பதையும் நித்யா கண்டுபிடித்திருக்கிறாள். இரண்டு மருமகள்களுக்கும் மாமியார் யசோதாவைப் பிடிக்காது… நித்யா புன்னகைத்தாள். குடும்ப அரசியல்… 

 

ராஜாராமின் அந்தரங்க அலைபேசி இசைத்தது. குடும்பத்தினரும், அவருக்கு மிக முக்கியமானவர்களும் மட்டுமே அந்த எண்ணில் அழைப்பார்கள். அந்த அலைபேசி இசைத்தால் மட்டுமே அவர் உடனடியாக எடுத்துப் பேசுவார். மற்ற பொது அலைபேசி இசைத்தால் அவர் மனமிருந்தால் பேசுவார். இல்லா விட்டால் பேசமாட்டார். அழைத்தது யார் என்றறியும் சிரமத்தையும் அவர் அதிகமாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை. அந்த அலைபேசியை கையில் எடுக்கும் போது ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்த்துக் கொள்வார். அவ்வளவு தான். தேவை இருப்பவர் மறுபடி அழைத்துப் பேச வேண்டும். அடுத்த முறையும், அழைத்துப் பேசுபவருக்கு அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் அவர் பதிலளிக்கக்கூடும். ஆனால் அதுவும் நிச்சயமில்லை. தமிழக அரசியலை, பின்னாலிருந்து இயக்கும் பிதாமகரிடம் காரியம் ஆக வேண்டியவர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். அனைவரையும் உடனுக்குடன் கவனிப்பது அவருக்கு முடிந்த காரியமல்ல.

 

அழைப்பது யாரென்று ராஜாராம் பார்த்தார். அர்ஜுன். அலைபேசியை எடுத்துப் பேசினார். “ஹலோ”

 

“சித்தப்பா எப்ப வந்தீங்க?”

 

“ரெண்டு மணி நேரம் ஆச்சுடா. என்னடா அதிசயமா போன் செஞ்சிருக்கே. என்ன விஷயம்?”

 

“சித்தப்பா. எங்க பத்திரிக்கைல தாத்தாவோட நூற்றாண்டு சம்பந்தமா சிறப்புக் கட்டுரை எழுதச் சொல்லியிருக்காங்க. முக்கியமா குடும்பத்தினர் எல்லாரையும் பேட்டி எடுத்து  அவர் சம்பந்தமான சுவாரசியமான விஷயங்களை எல்லாம் எடுத்து எழுதச் சொல்லியிருக்காங்க. உங்க கிட்டயும், பாட்டி கிட்டயும் பேட்டி எடுக்கணும். எப்ப வரட்டும்?”

 

“அண்ணா கிட்ட பேட்டி எடுத்திட்டியாடா?”

 

“இல்லை. இன்னைக்கு ஏழு மணிக்கு.”

 

ஞானமூர்த்தியின் நேரம் தவறாமை பிரசித்தமானது. அவரும் அதைக் கடைப்பிடிப்பார். அவரிடம் பழகுபவர்களிடமும் அதை எதிர்பார்ப்பார். சொன்ன நேரத்தில் வராதவர்களைப் பொறுத்துக் கொள்ள மாட்டார். எத்தனை பெரிய மனிதர்களானாலும், நெருங்கியவர்களானாலும் அவரிடம் அதற்கு விதிவிலக்கை எதிர்பார்க்க முடியாது. அதனால் அர்ஜுன் ஏழு மணிக்கு என்று நேரத்தோடு சொன்னதைக் கேட்டு ராஜாராம் புன்னகைத்தார்.

 

“சரி. நாளைக்கு வர்றியாடா? மத்தியானம் சாப்பாட்டுக்கே வாயேன்.”

 

“சரி சித்தப்பா. உங்க ஆக்ஸ்ஃபோர்டு பயணம் எல்லாம் எப்படி இருந்துச்சு சித்தப்பா”

 

“சிறப்பா இருந்ததுடா.”

 

”பாட்டி சித்தி எல்லாம் சௌக்கியம் தானே சித்தப்பா?”

 

“சௌக்கியம் தான்”

 

“சரி அப்ப நான் காலைல பதினோரு மணிக்கு வந்தா சரியா இருக்குமா சித்தப்பா?”

 

“சரியாயிருக்கும் வாடா?”

 

“சரி சித்தப்பா. நாளைக்கு பார்ப்போம்.”

 

மகன் அலைபேசியைக் கீழே வைத்தவுடன் யசோதா கேட்டாள். ”யாரு அர்ஜுனா?”

 

“ஆமாம்மா”

 

“என்னவாம்?”

 

“அப்பா பத்தின ஒரு சிறப்புக் கட்டுரையை அவன் கிட்ட எழுதச் சொல்லியிருக்காங்களாம். அதுக்கு உன் கிட்டயும், என் கிட்டயும் பேட்டி எடுக்கணுமாம். நாளைக்கு வரச் சொல்லியிருக்கேன்.”

 

யசோதா மௌனமாகத் தலையசைத்தபடி மகனைத் தீர்க்கமான பார்வை பார்த்தாள். ராஜாராமும் தாயைப் பார்த்தார். தாயும் பிள்ளையும் பார்வையிலேயே பேசிக் கொண்டது போல், அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மைதிலிக்குத் தோன்றியது. இந்தக் குடும்பத்தில் பல ரகசியங்கள் இருப்பது போலவும், அது அவளுக்குத் தெரியப்படுத்தப்படவில்லை என்பது போலவும் அவளுக்குப் பல முறை தோன்றியிருக்கிறது. இருவருமே ரகசியங்களைக் காப்பதில் கில்லாடிகள். அழுத்தக்காரர்கள்.

 

தமிழகமே போற்றும் அவளுடைய மாமனார் வாசுதேவனின் மூத்த பிள்ளை என்று எல்லோரும் எண்ணிக் கொண்டிருக்கிற ஞானமூர்த்தி, உண்மையில் அவருடைய வளர்ப்புப் பிள்ளை என்ற உண்மையே அவளுக்குத் திருமணம் ஆகிப் பல ஆண்டுகள் கழித்துத் தான் தெரிய வந்தது. அதையும் கூட, அழுத்தக்காரியான மாமியார் மூத்த பிள்ளை வீட்டிலும் சிறிது காலம் இருந்து விட்டு வரலாமே என்று அவள் ராஜாராமைப் பல காலம் நச்சரித்த பின் தான் ராஜாராம் அந்த உண்மையைச் சொல்லி மனைவியின் வாயை அடைத்தார்.

 

அது போல வேறு ரகசியங்களும் இந்தக் குடும்பத்தில் இருப்பதாக அவளுக்குத் தோன்றியிருக்கிறது. ஆனால் யசோதா, ராஜாராம், ஞானமூர்த்தி மூவருமே அழுத்தக்காரர்கள். அவர்களிடமிருந்து யாரும் அந்த ரகசியங்களைத் தெரிந்து கொள்ள வழியில்லை…! 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

யோகி 151

தடியர்கள் இறுக்கப் பிடித்துக் கொண்ட போதும், கண்ணன் கருப்புத் துணியால் கண்களைக் கட்டிய போதும் ஷ்ரவன் திமிறாமல் அமைதியாக இருந்தது பாண்டியனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. பொதுவாக இது போன்ற சமயங்களில் எதிர்த்து எதையும் சாதிக்கப் போவதில்லை என்றாலும், முடிந்த அளவில் எதிர்ப்பை வெளிக்காட்டுவது தான் மனித இயல்பு. அவன் நிஜமாகவே ஒரு புதிர் தான் என்று பாண்டியனுக்குத் தோன்றியது.

 

ஷ்ரவன் அமைதியாகச் சொன்னான். “நான் உங்களைத் தப்பு சொல்ல மாட்டேன் ஜி. உங்கள் நிலைமை எனக்குப் புரிகிறது. நீங்கள் உங்கள் மந்திரவாதியை நம்புகிறீர்கள். அதனால் நான் சொல்வதை நம்ப உங்களுக்குக் கஷ்டமாக இருக்கிறது. பரவாயில்லை. உண்மை எப்படியானாலும் வெளிவந்து தானே ஆக வேண்டும். உங்கள் மந்திரவாதி இங்கே நேரில் வந்து, முறையாக அவர் சோதித்துப் பார்க்கும் போது நான் சொல்வது உண்மையென்று உங்களுக்கு விளங்கும். நானும் அதற்குள் என்னால் முடிந்த முயற்சிகளைச் செய்து பார்க்கிறேன். என்னிடம் இயல்பாக இருக்கும் அந்தச் சக்திகளை முழுவதுமாக உபயோகித்து உங்கள் எதிரியைப் பற்றி முழுவிவரங்களையும், அவன் எங்கே இருக்கிறான் என்பதையும் தெரிந்து கொண்டு உங்களுக்குத் தெரிவிக்க முயற்சிக்கறேன்.”

 

பாண்டியன் சொன்னார். “நல்லது”. எதிர்ப்பில்லாமல் அவனைப் பிடித்து அடைக்க முடியும் என்று அவர் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவன் சொல்வதைப் பார்த்தால் தேவானந்தகிரி கணிப்பில் எப்படியோ தவறு ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று தான் பாண்டியனுக்குத் தோன்றியது. இருந்தாலும் உண்மை வெளிப்படும் வரை அவன் வெளியே போக முடியாமல் இருப்பது தான் நல்லது.

 

பாண்டியன் தலையசைக்க ஷ்ரவனை கண்ணனும், அந்தத் தடியர்களும் அழைத்துக் கொண்டு போனார்கள்.  ஷ்ரவன் அவனை அவர்கள் வெளியே அழைத்துப் போனால் கல்பனானந்தா பார்க்கும் வாய்ப்பு உள்ளது என்று எதிர்பார்த்தான். கண்களைக் கட்டி அழைத்துப் போவதால் அவன் பிடிபட்டு விட்டதை அவள் அறிந்து கொள்வாள் என்று எண்ணினான். ஆனால் அவர்கள் பாண்டியன் இருப்பிடத்தின் மாடிப்பகுதிக்கு அழைத்துப் போய் பின் பகுதியில் இறங்கி ஒரு பாதாள அறைக்கு அவனை அழைத்துப் போனார்கள். இடையில் ஏதோ ஒரு ரகசியக் கதவு இருக்கலாம் என்று ஷ்ரவன் யூகித்தான். இல்லா விட்டால் அவன் கண்களைக் கட்ட அவசியம் இருக்கவில்லை…

 

பாதாள அறைக்குப் போனவுடன் அவனுடைய கண்கட்டை கண்ணன் அவிழ்த்து விட்டார். பாதாள அறை பெரிதாக இருந்தது. அங்கே ஒரு பக்கச் சுவரில் நிறைய இரும்புக் கொக்கிகள், வளையங்கள் இருந்தன. இரும்புச் சங்கிலிகள், கயிறுகள் எல்லாமும் இருந்தன. வழக்கமாய் அவர்கள் சிறைப்பிடிக்கும் ஆட்களை அங்கே தான் அடைத்து வைப்பார்கள் போல் இருந்தது. சுமார் பத்து ஆட்களை அவர்கள் அங்கே கட்டி வைக்கலாம். இரண்டு கட்டில்கள், இரண்டு மர பெஞ்சுகள், நான்கு பிளாஸ்டிக் நாற்காலிகள், இரண்டு மின்விசிறிகள் இருந்தன.  அறையின் வலது கோடியில் கழிப்பறை ஒன்று இருந்தது.

 

கண்ணன் ஷ்ரவனிடம் உணர்ச்சியே இல்லாத குரலில் சொன்னார். ”உன் மீது எங்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் சந்தேகம் இன்னும் உறுதிப்பட்டு விடவில்லை என்பதால் உன்னை நாங்கள் இங்கே கட்டிப் போட விரும்பவில்லை. இங்கே கண்காணிப்பு காமிராக்கள் இருக்கின்றன. நீ என்ன செய்தாலும் அது எங்களுக்குத் தெரியும். உன்னை நாங்கள் கண்காணித்துக் கொண்டே இருப்போம். ஏதாவது கலாட்டா செய்தாலோ, தப்பிக்க முயற்சி செய்தாலோ உடனடியாக வந்து உன்னைக் கட்டிப்போட்டு விடுவோம். அதனால் பிரச்சினை எதுவும் செய்யாமல் அமைதியாக இருப்பது உனக்குத் தான் நல்லது. நீ எங்கள் எதிரி அல்ல என்றால், நீ சொன்னது போல் உன் விசேஷ சக்தியால் எங்கள் எதிரியைக் கண்டுபிடித்துச் சொல். உடனடியாய் உன்னை விடுவிக்கிறோம். இல்லை, நீ தான் எங்கள் எதிரி என்று எங்களுக்கு உறுதியானால் நீ இனி வெளியுலகத்தைப் பார்க்கவே முடியாது.”

 

ஷ்ரவன் கண்ணனிடம் கேட்டான். “எனக்கு ஒரே ஒரு உதவி செய்ய முடியுமா?”

 

“என்ன?”

 

“நான் கண்டிப்பாக உங்கள் எதிரியைக் கண்டுபிடித்துக் கொடுப்பேன். அதற்கு அதிகபட்சமாய் எனக்கு இரண்டு நாள்களுக்கு மேல் தேவைப்படாது. ஆனால் என்னால் என்னேரமும் அதையே செய்து கொண்டு இருக்க முடியாது. இடையே நான் மனதைத் திருப்ப எனக்கு சில புத்தகங்கள் படிக்கத் தர முடியுமா? புத்தகங்கள் எதுவானாலும் சரி…”

 

“கேட்டுச் சொல்கிறேன்.”

 

அவரும் அந்தத் தடியர்களும் அறை மூலையில் இருந்த படிகள் ஏறிப் போய் மேலே இருந்த கதவைத் தாளிடும் சத்தம் கேட்டது.

 

பிரம்மானந்தாவுக்கு அன்றைய காலைப் பொழுது இனிதாக இருக்கவில்லை. தியானத்தின் பயன்கள் குறித்த ஒரு சொற்பொழிவை அவர் ஒரு பெரிய அரங்கத்தில் நிகழ்த்தச் சென்றிருந்தார். இதற்கு அவருக்கு கல்பனானந்தாவின் குறிப்புகள் கூடத் தேவையிருக்கவில்லை. பேச நிறைய விஷயங்கள் இருக்கின்றன. பேசிப் பேசிப் பலதும் அவருக்கு மனப்பாடமே ஆகியிருந்ததால் அவர் சீரான நீர்வீழ்ச்சி போல் அழகாகப் பேசியும் இருந்தார். சுமார் ஆயிரத்தைத் தாண்டிய எண்ணிக்கையில் ஆட்கள் வந்திருந்தார்கள். அவர் பேச்சை முடித்த போது கைத்தட்டலால் அந்த அரங்கமே அதிர்ந்தது. அவருக்கு மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தாலும் அதை அவர் வெளியே காட்டவில்லை. இதெல்லாம் எனக்கு சர்வசகஜம் என்பது போல் அவர் காட்டிக் கொண்டார்.

 

அதன் பின் பார்வையாளர்கள் கேள்வி கேட்க அனுமதிக்கப்பட்டது. அப்போது தான் ஒரு பெண் அதிகப்பிரசங்கித்தனமாய், “உங்கள் குரு பத்மநாப நம்பூதிரி பற்றிச் சொல்லுங்களேன்” என்று சொன்னாள். ’போடி லூசு’ என்று மனதில் வசை பாடி அலட்சியமாய் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து விட்டு அவர் அந்தப் பக்கம் திரும்பிய போது அவரைக் காப்பாற்றுவது போல் அடுத்த கேள்வியை ஒரு முதியவர் கேட்டார். “தியானங்களில் சிறந்த தியானம் எது என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள் யோகிஜி?”

 

பிரம்மானந்தா அதற்கு விரிவான பதில் சொல்ல ஆரம்பித்தார். சற்று முன் அவருக்குப் பிடிக்காத கேள்வி கேட்ட பெண் சிறிது நேரம் நின்று பார்த்து விட்டு உட்கார்ந்து விட்டாள். ஆனாலும் அப்போது அவர் இழந்த மன அமைதி யோகாலயம் திரும்பி வரும் வரைக்கும் அவருக்குத் திரும்பக் கிடைக்கவில்லை. இந்தக் கூட்டத்தில் யாராவது ஒரு கிறுக்கன் அல்லது கிறுக்கி அந்தப் பெண் கேட்டதை வீடியோ எடுத்து, “ஒரு கேள்விக்குப் பதிலளிக்க முடியாமல் யோகி பிரம்மானந்தா திணறல்” என்று யூட்யூபில் போட்டு விட வாய்ப்பு இருக்கிறது. அதிகப்பிரசங்கிகள் ஓரிருவர் அல்ல ஏராளம் பேர் இருக்கிறார்கள்.

 

அவர் பத்மநாப நம்பூதிரியை வெற்றிகரமாய் இருட்டடிப்பு செய்து பல வருடங்கள் முடிந்து விட்டன. பத்மநாப நம்பூதிரியும் சாகும் வரை அவரைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை. யோகம், தியானம் இரண்டையும் அதிகபட்ச ஆட்களிடம் பரப்ப வேண்டும் என்ற எண்ணத்தைத் தவிர, தன் பெயரை எல்லா இடங்களிலும் ஸ்தாபிதம் செய்யும் உத்தேசம் பத்மநாப நம்பூதிரிக்கு இருக்கவில்லை.  அது பிரம்மானந்தாவுக்கு வசதியாகப் போய் விட்டது. அவர் கோரக்கரையும், பதஞ்சலியையும், சுந்தரமகாலிங்கத்தையும் தவிர வேறு யாரையும் தன் குருவாக இப்பொதெல்லாம் சொல்வதில்லை. அப்படி இருக்கையில் இது போன்ற அதிகப்பிரசங்கிகள் அவ்வப்போது கொசுக்களாய் வந்து தொந்தரவு செய்கிறார்கள். அவர் அத்தனை நன்றாகப் பேசியதைப் பற்றி எல்லாம் பேசாமல், அந்தப் பெண்ணின் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லாமல் நழுவியதை மட்டுமே பிரதானப்படுத்தி இன்னொரு ஒரு கொசு அவரைக் கேலி, கிண்டல் செய்யும் வாய்ப்பு உண்டு…

 

பாண்டியன் அவரைச் சந்திக்க வந்த போது அவர் முகம் கடுத்திருப்பதைக் கவனித்தார். எத்தனை தான் எதையும் பொருட்படுத்தாத மனிதராய் பிரம்மானந்தா வெளியிடங்களில் நடித்தாலும், யோகாலயம் வந்தவுடன் அதை எண்ணிக் குமுறுவது அடிக்கடி நடப்பது தான்.    

 

தேவானந்தகிரி அனுப்பிய செய்தியை பாண்டியன் பிரம்மானந்தாவிடம் சுருக்கமாகச் சொன்னார். பிரம்மானந்தா அதிர்ந்து போனார். கொசுக்கள் மறக்கப்பட்டார்கள். ஷ்ரவன் என்ற கொரில்லா பிரதானமானான். அவர் படபடப்புடன் கேட்டார். ”நீ என்ன நினைக்கிறாய் பாண்டியன்?”

 

“என்ன நினைப்பது என்றே தெரியவில்லை யோகிஜி. அவன் சொல்வதும் சரியாகத் தான் தெரிகிறது. அவர் எச்சரித்ததையும் என்னால் அலட்சியப்படுத்த முடியவில்லை. அதனால் முன்னெச்சரிக்கையாக நான் அவனைச் சிறைப்படுத்தி விட்டேன்.” என்ற அவர், நடந்ததையெல்லாம் பிரம்மானந்தாவிடம் சொன்னார்.   பின் முடிவில் சொன்னார். “இரண்டு நாளில் எதிரியைக் கண்டுபிடித்துச் சொல்வதாய் அவன் சொல்லியிருக்கிறான். பார்ப்போம். அவனுக்கு உயிர் பிழைக்கும் யோகம் இருந்தால் சொல்லட்டும்.”

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன் 

சதுரங்கம் 13

இருவரும் பரபரப்புடன் தொலைக்காட்சிச் செய்திகளைப் பார்த்தார்கள். நர்மதாவின் தங்கை ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து பேசுவது ஒலிபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தது. ஒரு தொலைக்காட்சி எப்படியோ அவளைத் தொடர்பு கொண்டு தொலைபேசி வழியாக அவளைப் பேட்டி எடுத்து, பேட்டியின் ஒலிப்பதிவை வெளியிட்டிருந்தது.

 

“உங்க அக்கா நர்மதா தற்கொலை செய்து கொண்டதைப் பற்றி நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்க.”

 

“நர்மதா தற்கொலை செய்துகிட்டதா நான் நம்பலை. அவளை நல்லாத் தெரிஞ்ச யாருமே நம்ப மாட்டாங்க. அவள் தற்கொலை செய்துக்கறதா இருந்தா, ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னால் சினிமா வாய்ப்புகள் நின்னு போனப்பவே செய்துகிட்டிருக்கணும். அப்பவே தற்கொலை செய்துக்காதவள் இப்ப ஏன் தற்கொலை செய்துக்கணும்?”

 

“தற்கொலை செய்துக்கறதா அவங்க ஒரு கடிதம் எழுதி வெச்சிருக்காங்க. அது மட்டுமில்லாமல் அவங்க பூட்டியிருந்த பூட்டையோ, கதவையோ யாரும் உடைச்சு திறந்த மாதிரி தெரியல.”

 

”அந்த தற்கொலைக் கடிதம் அவள் எழுதினதே கிடையாது. அதுல கையெழுத்து கொஞ்சம் மாறியிருக்கறதா நிபுணர்களே சொல்லியிருக்காங்க. அதுக்குக் காரணம் அவளோட வலது கட்டை விரல் நுனியில் இருக்கற காயம்னு போலீஸ் சொல்றதை என்னால ஏற்றுக்க முடியல. வேலைக்காரி கிட்ட சாவிகள் இருந்திருக்கு. அந்த சாவிகளை வேலைக்காரி சேஃப்டி லாக்கர்லயா வெச்சிருப்பா. அதுல இருந்து ஒரு டூப்ளிகேட் சாவி செய்யறது கொலைகாரனுக்குக் கஷ்டமான வேலையா?”

 

“வீட்டுல இருந்து விலையுயர்ந்த பொருள்கள் எதுவும் திருட்டுப் போகலைன்னு போலீஸ் சொல்லியிருக்காங்களே?”

 

“அதை எப்படி போலீஸ் உறுதியாய் சொல்ல முடியும். வீட்டுல என்னென்ன விலையுயர்ந்த பொருள் இருந்திருக்குன்னு அவங்க கிட்ட எதாவது பட்டியல் இருக்கா? அதை வெச்சி அவங்க சரி பார்த்தாங்களா? அப்படியே திருட்டுப் போகலைன்னே வெச்சுக்குவோம். திருட்டு ஒன்னு தான் கொலைக்குக் காரணமாய் இருந்திருக்கணுமா?”

 

”நீங்க சந்தேகப்படற மாதிரி யாராவது கொன்னுருந்தா என்ன காரணமாயிருக்கும்னு நீங்க நினைக்கிறீங்க?”

 

“அதைப் போலீஸ் தான் கண்டுபிடிக்கணும்.”

 

“நர்மதாவுக்கு எதிரிகள் யாராவது இருக்காங்களா? அது பற்றி அவங்க உங்க கிட்ட எதாவது எப்போதாவது சொல்லியிருக்காங்களா?”

 

“எனக்குத் தெரிஞ்சு அவளுக்கு எதிரிகள்னு சொல்லிக்கற மாதிரி யாரும் இல்லை. அவள் என்கிட்ட யாரையும் சொன்னதுமில்லை. ஆனாலும் எதிரிகள் யாராவது இருந்திருக்கணும். இல்லாமல் இந்தக் கொலை நடந்திருக்க வாய்ப்பு இல்லை.”

 

“உங்களுக்கு யார் மீதாவது சந்தேகம் இருக்கா?”

 

“அவளுக்கு விமல்னு ஒரு பாய் ஃப்ரண்ட் இருந்தான். அவள் செத்தவுடனே அவன் தலைமறைவாயிருக்கான். அதுவே எனக்கு சந்தேகமாயிருக்கு. அவனைக் கண்டுபிடிச்சு விசாரிக்கற முறையில விசாரிச்சா உண்மை தெரியவரும்னு நான் நினைக்கிறேன்.”

 

“நீங்களும், உங்க அக்கா நர்மதாவும் ரொம்ப நெருக்கமாய் இருந்தீங்களா?”

 

“அப்படியெல்லாம் கிடையாது. அவள் மனசிருந்தால் வாரத்துக்கொரு முறை பேசுவா. மனசில்லாட்டி வருஷமேயானாலும் பேச மாட்டா. ரொம்ப நாளாச்சேன்னு நானா கூப்பிட்டாலும் சரியா பேச மாட்டா. அந்த அளவுல தான் எங்க நெருக்கம் இருந்துச்சு.  ஆனாலும் அவள் கொலை செய்யப்பட்டதை என்னால் தாங்க முடியல.”

 

“தமிழ்நாட்டு போலீஸ் உங்களைத் தொடர்பு கொண்டு பேசினாங்களா? நீங்க உங்க சந்தேகங்களை அவங்க கிட்ட சொன்னீங்களா?”

 

“அவங்க பேசினாங்க. நானும் என் சந்தேகங்களை அவங்க கிட்டே சொன்னேன்.”

 

“பொறுமையாய் எங்களுடைய கேள்விகளுக்குப் பதில் சொன்னீங்க. ரொம்ப நன்றி”

 

“நன்றி”

 

பேட்டியைக் கேட்டு முடித்தவுடன் அர்ஜுன் கீதாவிடம் கேட்டான். “நீ என்ன நினைக்கிறாய்?”

 

“நர்மதா தங்கை தெளிவா தான் பேசியிருக்கா.”

 

அர்ஜுன் சொன்னான். “முக்கியமா நர்மதா கிட்ட தாராளமாய் பணப்புழக்கம் இருந்துருக்கு. நான் விசாரிச்ச வரைக்கும் அவளோட வரவு செலவெல்லாம் ரொக்கத்துல தான் இருந்துருக்கு. நூறு இருநூறு ரூபாயைக் கூட டிஜிட்டல்ல செலவு பண்ண ஆரம்பிச்சிருக்கிற இந்தக் காலத்துல, கடைசியா வாங்கின வைர நகையைக் கூட அவ ரொக்கத்துல தான் வாங்கியிருக்கா. சினிமா வாய்ப்புகள் சுத்தமா நின்னு போன நர்மதாவுக்கு எப்படி அவ்வளவு பணம் கிடைச்சிகிட்டிருந்துக்குன்னு தெரியல…”

 

”நீ இதைப் பற்றியெல்லாம் பத்திரிக்கைல எழுதியிருந்ததை நான் காலைல படிச்சேன். இந்தப் பணவரவைப் பற்றி வேற யாரும் எழுதியிருக்கலை. அதே மாதிரி தற்கொலை பண்ணிச் சாகற அளவு விரக்தியில் இருக்கறவ வைர நகை வாங்குவாளான்னும் கேட்டிருந்தாய். பார்க்கலாம் இதுக்கெல்லாம் என்ன பதில் வருதுன்னு...”

 

அதில் முதல் கேள்விக்கு பதில் மாலையில் வந்தது. நர்மதாவின் தற்கொலை வழக்கின் விசாரணை அதிகாரி மதுசூதன் நிருபர்களின் கேள்விகளுக்குப் பதில் அளித்தார்.

 

“நர்மதாவின் தங்கை இது கொலை தான் என்று உறுதியாகச் சொல்கிறாரே?”

 

“அவர் தன் தரப்பு சந்தேகங்களைச் சொல்லியிருக்கிறார். இந்த விசாரணையில் அவருடைய சந்தேகங்களையும் கவனத்தில் எடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறோம். நர்மதாவின் வேலைக்காரியிடம் அவரிடமிருந்த சாவி மூலம் நர்மதாவின் வீட்டுச் சாவிக்கு கள்ளச் சாவி யாராவது தயாரித்திருக்க வாய்ப்பிருக்கிறதா என்று விசாரித்தோம். அதற்கு வாய்ப்பே இல்லை என்று தீவிரமாக அவர் மறுத்திருக்கிறார். தினமும் அந்தச் சாவியை அவருடைய வீட்டில் உள்ள பீரோவின் உள்ளே வைத்து பூட்டி விடுவதாகவும், மறுநாள் வேலைக்குச் செல்லும் போது தான் அதை எடுத்துக் கொண்டு போவதாகவும் தெரிவித்தார். அப்படியே கள்ளச்சாவி இருந்திருக்கக்கூடும் என்று    எடுத்துக் கொண்டாலும் கூட, அப்படிச் செய்தவர் யார், அவருக்கும் நர்மதாவுக்கும் இடையே உள்ள பகை என்ன என்பதைத் தெளிவுபடுத்தாமல் வெறுமனே சந்தேகப்படுவதில் அர்த்தமில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.”

 

“நர்மதாவின் ஆண் நம்பர் விமல் என்பவரைப் பிடித்து விசாரித்தால் உண்மை வெளியாகலாம் என்று நர்மதாவின் சகோதரி சொல்கிறாரே?”

 

“நர்மதா கடைசியாகப் பேசியது விமலிடம் தான் என்பதால் அந்தப் பேச்சு குறித்த விவரங்களை அறிய அவரைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் அவர் எங்கே சென்றார் என்று தெரியவில்லை. நர்மதாவின் வீட்டின் கள்ளச்சாவி அவரிடமும் இருந்திருக்கலாம் என்ற கோணத்திலும் கூட விசாரித்து வருகிறோம். அவரை விசாரிக்க முடிந்தால் மட்டுமே அதுகுறித்த உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ள முடியும்.”

 

“நர்மதாவிடம் பணப்புழக்கம் இருந்து வந்தது, அவர் விலை உயர்ந்த பொருள்களையும் சமீப காலங்களில் ரொக்கம் தந்தே வாங்கினார் என்றும் சொல்கிறார்களே, அதைப் பற்றிய உங்கள் கருத்து என்ன?”

 

“ஒரு காலத்தில் பிரபல நடிகையாக இருந்த அவரிடம் கருப்புப் பணம் நிறைய இருந்திருக்கக்கூடும். அதை இப்போது எடுத்து அவர் செலவு செய்து கொண்டிருக்கவும் வாய்ப்பிருக்கிறது….”

 

“தற்கொலை செய்து கொள்ளப் போகிறவர் வைர நகை வாங்குவாரா என்ற கேள்வி கூடச் சிலரால் எழுப்பப்படுகிறதே?”

 

“இதற்குப் பதிலை உளவியல் வல்லுனர்கள் சொல்வது தான் சரியாக இருக்கும்.”

 

ப்ரேம் மதுசூதனின் பேட்டியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். நிருபர்களின் கேள்விகளை மதுசூதன் கச்சிதமாகக் கையாண்டதாகத் தான் அவனுக்குத் தோன்றியது.

 

நர்மதாவின் தங்கையின் பேட்டி அவன் சற்றும் எதிர்பார்த்திருக்காத ஒன்று. நர்மதா உயிரோடு இருந்த வரை தங்கையுடன் அதிகமாகத் தொடர்பில் இருக்கவில்லை. அதை அந்தத் தங்கையே ஒப்புக் கொண்டாலும் தேவையில்லாமல் தன் சந்தேகத்தை எழுப்பி குட்டையைக் குழப்புகிறாள்…

 

அவளைப் போலவே வில்லங்கமான கேள்விகளை எல்லாம் எழுப்பும் அர்ஜுன் மீது அவனுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது. ஆனால் அர்ஜுன் பெரிய வீட்டுப் பிள்ளை. அவன் வாயை அடைப்பது சுலபத்தில் முடிகிற காரியமல்ல. சகித்துத் தானாக வேண்டும். தற்கொலை செய்யப் போகிறவள் வைர நகையை விரும்பி வாங்குவாளா என்ற அவன் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல ஒரு உளவியல் நிபுணர் ப்ரேமுக்கு அவசரமாகத் தேவைப்படுகிறார். அது ஒரு பிரச்னையில்லை. இரண்டு நாளில் ஒரு நிபுணரிடம் பேட்டி எடுத்து வெளியிட்டு விடலாம்…

 

விமல் தொடர்ந்து தலைமறைவாக இருப்பது இதுபோன்ற சூழலில் நல்லது தான். தொடர்ந்து பிரச்சினையாகி, கடைசியில் கொலை தான் என்று ஒத்துக் கொள்ள வேண்டி வந்தால், அந்தக் குற்றத்தை அவன் மீது சுமத்தி விடலாம். தவறு செய்யாதவன் ஏன் தலைமறைவாக வேண்டும்?

 

ப்ரேம் புன்னகைத்தான்.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

யோகி 150

 

பாண்டியன் இறுகிய முகத்தோடு கல் போல் அமர்ந்திருந்தாலும், உள்ளுக்குள் அவருக்குக் குழப்பமாக இருந்தது. அவன் சொன்னது எதுவும் பொய் அல்ல. அவன் அறையில் ஓநாய் தாக்கி அவன் மயங்கிக் கிடந்த போது அவனுக்கே என்ன நடந்தது என்ற தெரியாத நிலை இருக்கையிலும் காமிரா மூலம் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தது அவர் ஆட்கள் தான். அவனுக்கே தெரியாத அந்தப் பதிவை பின் அவரும் பார்த்திருக்கிறார். அவன் சொன்னது போல அவனாக அந்தச் சக்திகளை விளம்பரம் செய்யவோ, அவர்களிடம் சொல்லி பலன் தேடவோ முயன்றதில்லை...

 

சிறிது நேரத்துக்கு முன் தேவானந்தகிரியின் ஆள் சொன்ன போது ஷ்ரவன் மீது வந்திருந்த சந்தேகம் இப்போது அவ்வளவு வலுவாக இல்லை. ஆனால் அவர் அதை வெளியே காட்டிக் கொள்ளவில்லை.

 

ஷ்ரவன் சொன்னான். “ஜீ அதெல்லாம் போகட்டும். நான் உங்களை ஏமாற்றி என்ன லாபம் அடைந்தேன் என்பதை மட்டுமாவது தயவு செய்து எனக்குச் சொல்லுங்கள். எதையாவது உங்களிடமிருந்து அபகரித்து விட்டேனா? என் மீது இருக்கும் குற்றச்சாட்டு தான் என்ன?”

 

பாண்டியன் சொன்னார். “நீ சொன்ன அந்த எதிரி இளைஞன் நீயே என்பது தான் எங்கள் சந்தேகம்”

 

ஷ்ரவன் பூமி முக்கோண வடிவமானது என்று அவர் சொன்னது போல அவரை ஒரு மாதிரி பார்த்தான்.

 

”ஜீ நான் இருந்தது ஹைத்ராபாத்தில். நீங்கள் இருப்பது சென்னையில். நான் இங்கே வரும் வரை உங்களைப் பார்த்தது கிடையாது. நான் தியான வகுப்புகளுக்கு வந்த போது கூட உங்களைப் பார்த்தது கிடையாது. உங்களை மட்டுமல்ல யோகிஜியையும் பார்த்தது கிடையாது. அப்படி இருக்கையில் எனக்கு உங்கள் மீது என்ன பகை இருக்க முடியும்? தயவு செய்து நீங்கள் விளக்கிச் சொன்னால் நன்றாக இருக்கும்.”

 

பாண்டியன் சொன்னார். “அதை நீ தான் எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். நீ எங்களிடமிருந்து நிறைய மறைக்கிறாய்.”

 

“நான் உங்களிடமிருந்து மறைத்த ஒரே விஷயம் அந்த ஹைத்ராபாத் கேஸ் விஷயம் மட்டும் தான். பொய்யான அந்த கேஸ் பற்றிச் சொல்ல என்ன இருக்கிறது என்று நினைத்து தான் அதையும் உங்களிடம் சொல்லவில்லை. மற்ற எதையும் நான் உங்களிடம் மறைக்கவில்லை. உங்கள் எதிரியாக நீங்கள் என்னைச் சொல்வதைக் கேட்டால் எனக்கு வேடிக்கையாகவும் இருக்கிறது. உங்கள் எதிரி என்று நீங்கள் சொல்வது, உங்களை மட்டுமா, இல்லை யோகிஜியையா, இல்லை இரண்டு பேரையும் சேர்த்தா, இல்லை யோகாலயத்தின் எதிரி என்று மொத்தமாகச் சொல்கிறீர்களா?”

 

அவன் பேசுவதை எல்லாம் கேட்கையில் இப்போது அவன் மீது சந்தேகம் கொள்வதற்கு முகாந்திரம் இல்லை என்ற எண்ணம் அவர் மனதில் மெல்லத் தலையெடுத்தது. சைத்ராவைப் பற்றிச் சொல்லாமல், அவள் ஆவி தெரிந்ததைச் சொல்லாமல் இவனிடம் எதையும் அவர் விளக்க முடியாது என்பதால் பாண்டியன் மௌனமாகவே இருந்தார். ஒருவேளை அதுபற்றி எதுவும் தெரியாதவனாக அவன் இருந்தால் அதை இவர் விவரித்துச் சொல்வது முட்டாள்தனம்.

 

பாண்டியன் எதாவது சொல்வார் என்று எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த ஷ்ரவன் அழாத குறையாகச் சொன்னான். “சரி என் மீது சந்தேகம் வரக் காரணம் என்ன என்றாவது சொல்லுங்கள் ஜீ. இப்படி எந்த ஆதாரமும் இல்லாமல், எந்தக் காரணமும் சொல்லாமல் என்னைக் குற்றம் சாட்டுவது நியாயமா?”

 

“நாங்கள் ஒருவரிடம் ஆலோசனை கேட்டுத் தான் உன்னிடம் அந்த முகூர்த்த காலங்களைச் சொன்னோம் என்று சொன்னேனில்லையா, அவர் உன்னை எங்கள் எதிரி என்று கண்டுபிடித்துச் சொல்லி இருக்கிறார். அவர் இதுவரை சொன்னது எதுவும் எங்களுக்குப் பொய்க்கவில்லை.”

 

“அப்படியானால் இது அவருடைய முதலில் பொய்க்கும் கண்டுபிடிப்பாக இருக்கும். அவர் கணிப்பில் எதோ தவறு செய்து விட்டார். தயவு செய்து அவரை இங்கே உடனே வரவழையுங்கள். இல்லா விட்டால் என்னை அவரிடம் அழைத்துப் போங்கள். நானே அவரிடம் கேட்கிறேன்.”

 

பாண்டியன் சொன்னார். “அவர் நேற்றே வருவதாக இருந்தது. அவர் காலில் அடிபட்டு விட்டதால் அவரால் வர முடியவில்லை.  அவர் வர முடியாமல் இருப்பதற்கும் அவர் உன்னையே சந்தேகப்படுகிறார்.”

 

ஷ்ரவன் வாய்விட்டுச் சிரித்தான்.  “விட்டால் தமிழ்நாட்டில் நடக்கும் அத்தனை குற்றங்களுக்கும், விபத்துகளுக்கும், அடிதடிகளுக்கும் என்னையே காரணம் சொல்வீர்கள் போல் இருக்கிறதே ஜீ. யார் என்ன சொன்னாலும் சிந்திக்காமல் நீங்கள் அப்படியே நம்பி விடுவீர்களா? கொஞ்சம் கூட யோசிக்க மாட்டீர்களா?”

 

பாண்டியனுக்கு அவன் சொல்வதில் குறை காண முடியவில்லை. ஆனால் அவனை நம்பி திருப்பியனுப்பவும் அவருக்கு மனம் இல்லை. அவர் அமைதியாய் இருந்தார்.

 

ஷ்ரவன் அவரிடம் இருந்து எந்த பதிலும் வராதது பார்த்து விரக்தி அடைவது போல் காட்டிக் கொண்டு சொன்னான். “சரி உங்கள் முடிவு தான் என்ன? என்னைக் குற்றவாளி என்று சொல்லி இங்கிருந்து அனுப்பி விடப் போகிறீர்களா?”

 

“எங்கள் எதிரி நீ இல்லை என்றால், எங்களுடைய எதிரி எங்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டும். அது வரை உன்னை எங்கேயும் அனுப்புவதாய் இல்லை.” அவர் தீர்மானமாகச் சொன்னார்.

 

இப்படியும் ஒரு அநியாயம் உண்டா என்பது போல் ஷ்ரவன் பார்த்து விட்டு மெல்லச் சொன்னான். “இப்போது எனக்கு எல்லாம் புரிந்து விட்டது ஜி”

 

பாண்டியன் கேட்டார். “என்ன புரிந்து விட்டது?”

 

“அந்த துஷ்ட சக்தி ஓநாய் தான் இதையெல்லாம் உங்களைச் செய்ய வைக்கிறது. அதன் நடவடிக்கைகள் பற்றி, நேற்று உங்கள் பீரோவுக்குள் அது போனது உட்பட, நான் உங்களிடம் தெரிவித்துக் கொண்டே வருவது அதற்குப் பிடிக்கவில்லை. அப்படி நான் தெரிவிப்பது தொடரக்கூடாது என்று அது நினைக்கிறது. அதை நிறுத்த ஒரே வழி உங்களிடமிருந்து என்னைப் பிரிப்பது தான். அதை அது வெற்றிகரமாகச் செய்து விட்டது. எல்லாம் என் தவறு. நான் அதன் வழியில் குறுக்கிடாமல் இருந்திருக்க வேண்டும். நான் உங்களுக்காக அதன் வழியில் குறுக்கிட்டது என் முட்டாள்த்தனம். மிகவும் தாமதமாக இந்த ஞானோதயம் எனக்கு வந்திருக்கிறது. இது முன்பே வந்திருந்தால் எனக்கு ஒன்றும் தெரியவில்லை என்று ஒரே வாக்கியத்தில் முடித்திருப்பேன். என்னிடம் விசேஷ சக்திகள் இல்லை என்று நினைத்திருப்பீர்களே ஒழிய என்னை எதிரி என்று சந்தேகப்படுவதாவது நடந்திருக்காது. சரிஜி முடிவாக என்ன நினைத்திருக்கிறீர்களோ அதைச் செய்யுங்கள். ஆனால் இப்போதும் உங்கள் மீது இருக்கும் அக்கறையாலும், யோகிஜி மேல் இருக்கும் பக்தியாலும் நான் சொல்கிறேன். நீங்கள் ஆபத்தில் இருக்கிறீர்கள். அந்த துஷ்ட ஓநாய் இதுவரையில் வெளியில் தான் உலாவிக் கொண்டிருந்தது. இப்போது உங்கள் உள் அறைக்கும் வந்து பீரோவுக்குள்ளும் புகுந்திருக்கிறது. அதன் ஆதிக்கம் அதிகமாகி விட்டது. என் தலையெழுத்து என்னை இப்படிக் கஷ்டப்படுத்துகிறது. பாவி போகும் இடம் பாதாளம். என்ன செய்வது? உங்களையாவது காப்பாற்றிக் கொள்ளுங்கள்.”

 

பாண்டியனுக்குத் தலைசுற்றுவது போலிருந்தது. ஷ்ரவன் சொல்வதையும் அவரால் அலட்சியப்படுத்த முடியவில்லை. அந்த ஏவல் சக்தி ஓநாயின் நடமாட்டத்தையும், செய்கைகளையும் அவர்களுக்குச் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தவன் ஷ்ரவன் ஒருவன் தான்.   அவன் வாயையும் அடைத்து விட்டால் அந்த ஏவல் சக்தியின் நடமாட்டம் குறித்து எதுவும் தெரியாமல் போய்விடும்.      

 

ஷ்ரவன் விதிவிட்ட வழி என்று விரக்தியடைந்தவன் போல் காட்டிக் கொண்டு மௌனமாக நின்றான். அவன் முகத்தில் சிறிதும் பயம் தெரியாததையும், அவன் பேச்சு குழப்பாமல் தெளிவாக இருந்ததையும் அவர் கவனித்தார். ஆனால் தேவானந்தகிரி சொல்வது ஒருவேளை அவன் எதிரியாகவே இருந்து, வெளியில் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கும் ஆட்களும், அவனுடையதாகவே இருந்தால் இவன் பேராபத்தானவன் தான்...

 

அவர் மனம் மாறி மாறி யோசித்தது. முடிவில் சொன்னார். “நீ சொன்னபடி நல்லவனாகவே இருந்தால் நீ பயப்பட வேண்டியதில்லை. உன்னை  நாங்கள் விட்டு விடுவோம். ஆனால் நீ எங்களுடைய தந்திரக்கார எதிரியாக இருந்தால் கண்டிப்பாகத் தண்டிக்கப்படுவாய். உண்மை எங்களுக்குத் தெளிவாய்த் தெரிகிற வரை நீ எங்கள் கைதியாகத் தானிருக்க வேண்டும்.”

 

ஷ்ரவன் அதிர்ச்சியைக் காட்டினான். “ஜீ இது அநியாயம். செய்யாத குற்றத்துக்கு என்னைத் தண்டிக்கிறீர்களே?”

 

பாண்டியன் சொன்னார். “நீ ஹைத்ராபாத் கேஸ் பற்றிச் சொன்னாயே. அதில் கைதாகி சிறையில் இருப்பதாய் நினைத்துக் கொள்.”

 

பாண்டியன் அவன் பின்பக்கத்தைப் பார்த்துத் தலையசைக்க திடீரென்று அறைக்குள் நுழைந்த இரண்டு தடியர்கள் ஷ்ரவனை இறுக்கப் பிடித்துக் கொண்டார்கள். கண்ணன் ஷ்ரவனின் கண்களைக் கருப்புத் துணியால் இறுக்கமாகக் கட்டினார். 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்