என்.கணேசனின் நூல்களை வாங்க பதிப்பாளரை 94863 09351 எண்ணில் தொடர்பு கொள்ளவும்.

Thursday, November 19, 2026

சதுரங்கம் 45

 


நன்றாக யோசித்த போது அந்த ஆள் தொலைபேசி எண்ணை மாற்றி இருக்க வாய்ப்பில்லை என்பது விமலுக்குப் புரிந்தது. அந்த ஆள் தொலைபேசி எண்ணை மாற்றியிருந்தால், ‘தாங்கள் தொடர்பு கொண்ட எண் தற்போது உபயோகத்தில் இல்லை’ என்ற அறிவிப்பு தான் வந்திருக்கும். முக்கியமான ஏதாவது வேலையிலோ, நிகழ்விலோ அந்த ஆள் இருந்திருப்பார். அதனால் தான் ‘ஸ்விட்ச்டு ஆஃப்’ செய்து வைத்திருப்பார்.

 

மார்க்கெட் பகுதியை அடுத்து இருக்கும் ஒரு பூங்காவிற்குச் சென்று அமர்ந்த விமல் உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கும் இடத்தில் சிசிடிவி காமிரா ஏதாவது இருக்கிறதா என்று கவனமாகப் பார்த்தான். நல்ல வேளையாக எதுவும் இருக்கவில்லை. அவனுக்கு மிக அருகிலும் ஆட்கள் இல்லை. சற்று தள்ளி இருந்த புல்வெளியில் இரண்டு பெண்மணிகள் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்க, சுமார் ஐந்தாறு வயதுச் சிறுவர்கள் இருவர் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்தப் பெண்மணிகள் ஏதோ மிக சுவாரசியமான விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்ததால் அவன் சற்று தள்ளி உள்ள சிமெண்ட் பெஞ்சில் அமர்ந்ததைக் கூடக் கவனிக்கவில்லை. அவர்கள் எந்த மொழியில் பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்று அவன் கவனித்தான். அது ஹிந்தி தான். தமிழ் அல்ல.

 

விமல் திருப்தியடைந்தான். ஒருவேளை அவன் பேச்சை அவர்கள் கேட்டாலும் கூட அவர்களுக்குப் புரிய வாய்ப்பு குறைவு. ஆனாலும் அவன் அவர்கள் காதில் விழும்படி பேசப்போவதில்லை. மறுபடி அலைபேசியை எடுத்து கொலையாளியை அவன் அழைத்தான். இப்போது அலைபேசி அடித்தது. விமலின் இதயம் மிகவும் சத்தத்துடன் துடிக்க ஆரம்பித்தது.

 

மறுமுனையில் அலைபேசி எடுக்கப்பட்டாலும் ‘ஹலோ’ என்னும் வார்த்தை கூடக் கேட்கவில்லை. இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டு விட்டதோ என்ற சந்தேகம் வந்து விமல் தன் அலைபேசியை உற்றுப் பார்த்தான். இணைப்பில் தான் இருக்கிறான்….

 

“ஹலோ நான் விமல் பேசறேன் சார்” என்றான் விமல். அதற்கும் பதில் இல்லை. விமலுக்கு இதயத்துடிப்பு கூடுதல் வேகம் எடுத்தது. ஆனாலும் கூடுமான வரை தன்னை அமைதிப்படுத்திக் கொண்டு, அவன் பல முறை ஒத்திகை பார்த்திருந்ததைச் சொன்னான்.

 

“நர்மதா சொன்ன வீடியோவோட காப்பி என் கிட்ட இருக்கு. எனக்குப் பணம் வேணும்….”

 

அதற்கும் எந்தப் பதில் பேச்சும் மறுமுனையிலிருந்து வரவில்லை. விமல் இதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. பயமும், கோபமும் மாறி மாறி அவனுக்குள் எழுந்து முடிவில் கோபமே மேலோங்கி நின்றது. ‘இந்த ஆள் என்னை என்னவென்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறான்!

 

விமல் கோபத்தை முடிந்தவரையில் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு கேட்டான். “ஏன் ஒன்னுமே பேசமாட்டேங்கறீங்க?”

 

அதற்கும் மறுமுனையில் இருந்து பதில் இல்லை. அவன் சொன்னான். “உங்களுக்கு அந்த வீடியோவை என்கிட்ட இருந்து வாங்கிக்க ஆர்வம் இல்லாட்டி பரவாயில்லை. அதை நான் உங்க எதிர்க்கட்சிக்காரங்க கிட்ட கூட வித்துடலாம். அவங்களும் நான் கேட்கற பணம் தருவாங்க.”

 

முதல் முறையாக குரல் கேட்டது. “பாரு. இப்ப இருக்கற தொழில் நுட்பத்துல எந்த வீடியோலயும் யாரை வேணும்னா மார்பிங் செஞ்சுக்கலாம். அது மக்களுக்கும் தெரியும்.”

 

விமல் அந்த ஆளின் சாமர்த்தியத்தை எண்ணி வியந்தான். எதையும் ’மார்பிங் செய்த வீடியோ’ என்று என்னால் சொல்ல முடியும். அதையும் மக்கள் நம்பி விடுவார்கள் என்று அந்த ஆள் சொல்லாமல் சொல்கிறார்.

 

“எதிர்க்கட்சிக்காரங்க அதை ஒரிஜினல்னு நிரூபிச்சுக்குவாங்க. அப்படின்னா அவங்களுக்கே வித்துடவா?”

 

“எவ்வளவு வேணும் உனக்கு?”

 

“ஏழு கோடி”

 

”அவள் கூட அவ்வளவு கேட்கலை”

 

“அவள் ஏற்கெனவே பெரிய பணக்காரி. சொத்தும் நிறைய இருக்கு. நான் ஒன்னுமில்லாதவன். உங்களுக்கு இந்தக் காசு பிச்சைக்காசு. கடல்ல இருந்து ஒரு குடம் எடுத்த மாதிரி தான் இது. எந்தக் குறைவும் உங்களுக்கு வந்துடாது. நீங்க நர்மதாவுக்கே பணம் கொடுத்திருக்கலாம். அவளைக் கொன்றிருக்க வேண்டிய அவசியமே உங்களுக்கிருக்கலை.”

 

“ஏன் இப்படி அபாண்டமாய் பொய் சொல்றே. அவள் செத்தது தற்கொலை இல்லைன்னா நீ தான் அவளைக் கொலை செஞ்சிருக்கணும்னு நினைக்கிறவங்க இங்கே நிறைய பேர் இருக்காங்க. அந்தச் சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்தற மாதிரி நீ தலைமறைவாயிட்டே. தப்பு செய்யாதவன் ஏன் தலைமறைவாகணும்.”

 

விமலுக்கு ரத்தம் கொதித்தது. நர்மதாவைக் கொன்று விட்டு எவ்வளவு சாமர்த்தியமாக இவன் அவனைக் குற்றம் சாட்டுகிறான். பின் தான் ஒரு உண்மை உறைத்தது. இந்தப் பேச்சையும் விமல் பதிவு செய்து கொண்டிருக்கலாம் என்று அந்த ஆள் நினைத்திருக்கலாம். அதனால் தான் கவனமாகப் பேசுகிறான். 

 

“நான் தப்பு செஞ்சுட்டேன். உங்களுக்கு போன் செய்யறதுக்குப் பதிலா எதிர்க்கட்சி ஆளுங்களுக்குப் போன் செஞ்சிருக்கணும். பரவாயில்லை. இனி அவங்க கிட்டயே பேசிக்கறேன்.”

 

“உனக்கு பணம் கொடுத்தேன்னா நீ மறுபடி மறுபடி கேட்க மாட்டேன்னு என்ன உத்தரவாதம் இருக்கு?”

 

“சார் சத்தியமாய் நான் இந்த ஒரு தடவை தான் கேட்பேன். அதனால தான் ஒரேயடியாய் ஏழு கேட்கறேன். நீங்க தர்ற பணத்துல நான் கடைசி வரைக்கும் தான் வாழ்ந்தாகணும். அதனால தான் கேட்கறேன். ஒரு பொருளுக்கு ஒரு தடவை காசு வாங்கறது நியாயம் .அதுக்கே திரும்பத் திரும்ப கேட்டு உங்களைத் தொந்தரவு செஞ்சா அது அராஜகம். அப்படி செஞ்சா நீங்க என்னைச் சுலபமா தீர்த்துக் கட்டிட முடியும். நான் தனி மனுஷன். எனக்கு எந்த செல்வாக்கோ, ஆள் பலமோ இல்லை. அதை நான் புரிஞ்சு தான் வெச்சிருக்கேன். அதனால பேராசைப்பட்டு உங்களைப் பகைச்சுக்க மாட்டேன்.”

 

“நீ அதையே இன்னொரு காப்பி எடுத்து இப்போ என் கிட்ட பேசின பேரத்தையே நீ முதல்ல சொன்ன மாதிரி மற்றவங்க கிட்டேயும் பேச மாட்டாய்னு என்ன நிச்சயம்?”

 

”அதான் நான் சொன்னேனே. . நீங்களாவது எதையும் சொல்லி அரசியல்ல எப்படியும் தாக்குப் பிடிச்சுக்க முடியலாம். ஆனால் உங்களை ஏமாற்றி நான் பிழைச்சிருக்க வழி இல்லை.”

 

“சரி பணத்தை எப்போ எப்படித் தர்றது?”

 

“நானே போன் செஞ்சு சொல்றேன். ஆனால் ஒன்னு, நான் கண்டிப்பாய் உங்களை ஏமாற்ற மாட்டேன். நீங்க என்னை ஏமாற்ற திட்டம் போட்டு என்னைப் பிடிக்கவோ கொல்லவோ நினைக்கறது எனக்குத் தெரிய வந்தால், அந்த வீடியோ எங்கே போகணுமோ அங்கே போய்ச் சேர்ந்துடும். அது மட்டும் நிச்சயம்.”

 

“உனக்கு நானும் அதையே சொல்றேன். ஒரு வேளை நீ ஏமாற்றப் போகிறாய்னு எனக்குத் தெரிஞ்சா அதுக்கு நீ தர்ற விலை நீ தாங்க முடியாததாய் இருக்கும். இனி எப்போ போன் செய்வாய்?”

 

“ஒரு வாரத்துல போன் செய்யறேன்” என்று சொன்ன விமல் இணைப்பைத் துண்டித்தான்.

 

இப்போதும் அந்தப் பெண்மணிகள் பேசிக் கொண்டு தானிருந்தார்கள். சிறுவர்கள் ஆடிக் கொண்டுதானிருந்தார்கள். யாரும் அவனை உற்றுக் கவனித்ததாய்த் தெரியவில்லை. அவன் எழுந்து மெட்ரோ ஸ்டேஷன் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான்.  சொன்னபடி நர்மதாவின் கொலையாளி பணத்தைக் கொடுத்து வீடியோவை வாங்கிச் செல்வானா, இல்லை பொறி வைத்து அவனைப் பிடிக்க முற்படுவானா என்று தெரியவில்லை. கிடைக்கப் போவது ஏழு கோடியா, இல்லை மரணமா என்றும் தெரியவில்லை. சரியாகத் தான் இதைக் கையாண்டிருக்கின்றானா என்றும் தெரியவில்லை.  மெட்ரோ ரயிலில் செல்லும் போதும், ஓரிடத்தில் இறங்கி அங்கிருந்த ஓட்டலில் அவனுக்குப் பிடித்த அசைவ உணவைத் திருப்தியாகச் சாப்பிட்ட போதும், சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு பேருந்தில் அவன் ரிஷிகேசத்திற்குச் சென்று கொண்டிருந்த போதும் அவன் மனதின் ஒரு பகுதி ‘இனி என்ன நடக்கும்?’ என்று கவலைப்பட்டது. அவன் மனதின் இன்னொரு பகுதி ஏழு கோடி பணத்தை எங்கே எப்படி வாங்குவது என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தது. 


(தொடரும்)

என்.கணேசன்

Monday, November 16, 2026

ரட்சகன் 19

 


உளவுத்துறைத் தலைவர் உள்துறை அமைச்சருக்கு அமானுஷ்யன் நாளை மாலை நான்கு மணி அளவில் வருவதைத் தெரிவித்து விட்டுச் சொன்னார். “அமானுஷ்யனை உங்கள் அலுவலகத்திலோ, வீட்டிலோ சந்திப்பதை விட வேறு எங்காவது சந்திப்பது நல்லது என்று நினைக்கிறேன்.  ராஜேஷ்வர்ஜியும் அவருடைய மகளுடன் ரகசியமாய் அங்கே வருவது நல்லது.”

 

உள்துறை அமைச்சர் யோசித்து வேறு ஒரு நண்பரின் பெயரில் இருக்கும் அவருடைய ரகசிய பங்களா ஒன்றில் இந்த சந்திப்பை வைத்துக் கொள்ள முடிவு செய்து அதை உளவுத்துறைத் தலைவரிடம் தெரிவித்தார். அத்தகவல் ராஜேஷ்வருக்கும் உடனடியாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது.

 

ராஜேஷ்வர் தன் மகளுடன் தனி விமானத்தில் தான் டெல்லிக்குச் சென்றார் என்றாலும் வீட்டிலிருந்து விமான தளத்திற்கும், டெல்லி விமான நிலையத்திலிருந்து உள்துறை அமைச்சர் சொல்லியிருந்த ரகசிய பங்களாவுக்கும், வழக்கமான உயர்ரகக் கார்களில் செல்லாமல் அவர்கள் இருவரும் சாதாரண கார்களில் சென்றார்கள். எப்போதும் உடன் செல்லும் பாதுகாவல் வீரர்களும் பாதியாகக் குறைக்கப்பட்டார்கள். உடன் சென்ற பாதுகாவல் வீரர்களும்  சீருடையில் இல்லாமல் சாதாரண உடைகளில் இருந்தார்கள். ராஜேஷ்வர் தன்னுடைய இந்தப் பயணம் ஊடகங்களில் செய்தியாக வர விரும்பவில்லை.

 

ராஜேஷ்வர் நிர்ப்பயாவிடம் அமானுஷ்யனைப் பற்றிச் சொன்ன தகவல்கள் அவளுக்குப் பிரமிக்கும்படியாக இருந்தன. அவள் மனதிலும் ஒரு நம்பிக்கைக் கீற்று பிறந்தது. ராஜேஷ்வர் மகளை நிறைய நம்ப வைத்து பின் அவள் ஏமாற்றமடைந்து விடக்கூடாது என்பதற்காக அமானுஷ்யன் அவர்கள் கோரிக்கைக்கு மறுப்பு தெரிவிக்கும் வாய்ப்பும் இருக்கிறது என்பதையும் அவளிடம் தெரிவிக்க நினைத்தார். அவனுடைய குடும்பத்தினர் இதுபோன்ற  ஆபத்தான வேலைகளில் இனி ஈடுபட வேண்டாம் என்று தடுப்பதால் அவன் இதற்கு முன் சில வேலைகளை மறுத்திருக்கிறான் என்பதையும் அவளிடம் தயக்கத்துடன் அவர் தெரிவித்த போது அவளுக்கு அமானுஷ்யனின் குடும்பத்தார் மீது குறை காண முடியவில்லை. அவரவர் பாதுகாப்பு அவரவருக்கு முக்கியமே அல்லவா? ஒருவிதத்தில் அவளுடைய கணவனின் உயிரைக் காப்பாற்ற அமானுஷ்யனை ஆபத்திற்கு உள்ளாக்குவது கூட அவளுக்குத் தவறாகவே தோன்றியது. ’இதுவும் சுயநலமே அல்லவா?’ என்று அவளுடைய மனசாட்சி உறுத்தினாலும் அவளுக்கு கணவனைக் காப்பாற்ற வேறு வழி எதுவும் தெரியவில்லை.

 

அக்‌ஷய் உளவுத்துறை அலுவலகமல்லாமல் ஊருக்கு ஒதுக்குப் புறத்தில் உள்ள ஒரு தனி பங்களாவுக்குச்  செல்ல வேண்டியிருக்கும் என்றோ, அங்கே உள்துறை அமைச்சரைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும் என்றோ சிறிதும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. உள்துறை அமைச்சர் உள்ளே இருக்கிறார் என்பதற்கான அறிகுறியே வெளியே தெரியவில்லை. உள்ளே சென்ற பிறகு தான் அவரை அவன் பார்த்து திகைத்தான். அவருடன் வேறு ஒரு நபரும் இருந்தார். முதலில் அவர் தன்னை உளவுத்துறைத் தலைவராக அறிமுகம் செய்து கொண்டார். அவரை அவன் இதற்கு முன் பார்த்ததில்லை. சில வேண்டுகோள்களுக்காகவும், ஆலோசனைக்காகவும் இதுவரை உளவுத்துறையிலிருந்து வேறு அதிகாரிகள் தான் தான் அவனிடம் பேச வந்திருக்கிறார்கள்.

 

இந்த உள்துறை அமைச்சரையும் அவன் சந்திப்பது முதல் முறை தான் என்றாலும், அவர் அவனை நீண்ட கால நண்பனை வரவேற்பது போல் அன்பாக வரவேற்று உட்கார வைத்தார். அவர் அவனை நலம் விசாரித்துக் கொண்டு இருக்கையில் தான் ராஜேஷ்வரும், நிர்ப்பயாவும் உள்ளே வந்தார்கள்.

 

ராஜேஷ்வரை அங்கு பார்ப்பது அக்‌ஷய்க்கு அடுத்த திகைப்பாய் இருந்தது. அமைச்சர் அவனுக்கு அவர்கள் இருவரையும், அவர்களிருவருக்கு அவனையும் அறிமுகம் செய்து வைத்தார். உலகப் பணக்காரர்களில் ஒருவரும், நாட்டின் முதல் பணக்காரருமான ராஜேஷ்வரை யாரும் அறிமுகம் செய்து வைக்க வேண்டியதில்லை. அக்‌ஷய் அவருக்கு மரியாதையாய் வணக்கம் தெரிவித்தான். அவனுடைய கவனம் நிர்ப்பயா மீது தங்கியது.

 

இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் உமன்ஸ் வர்ல்டு பத்திரிக்கையில் அவளைப் பற்றிய கட்டுரையைப் படித்து அவனுடைய மனைவி சஹானா மிகவும் சிலாகித்ததோடு அந்தக் கட்டுரையை அவனையும் படிக்க வைத்திருக்கிறாள். காதலுக்காக அரச பதவியைத் துறந்த இங்கிலாந்து மன்னர் எட்வர்டுக்கு இணையாக அவள் நிர்ப்பயாவைப் புகழ்ந்து சொல்லியிருக்கிறாள்.

 

“தியாகம்னு கூட இதைச் சொல்ல முடியாது அக்‌ஷய். தன்னோட வாழ்க்கையை, தான் விரும்பிய விதத்தில் வாழும் தைரியமாகத் தான் இதைச் சொல்லணும். அதுவும் சில பேர் மாதிரி தான்தோன்றித் தனமாக வாழ ஆசைப்படாமல் ஒரு உன்னதமான வாழ்க்கை வாழ ஆசைப்பட்டு அப்படியே வாழ்ந்து காட்ட எத்தனை பேரால முடியும் அக்‌ஷய்?”

 

மனைவி சிலாகித்துச் சொன்னது சரியாகத் தான் அக்‌ஷய்க்கும் தோன்றி இருக்கிறது. ஆனால் சில நாட்களுக்குள் நிர்ப்பயாவின் கணவன் யுவராஜ் காணாமல் போன செய்தி வந்தது. அது சஹானாவுக்கும் அக்‌ஷய்க்கும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

 

சஹானா வருத்தத்துடன் அவனிடம் சொன்னாள். “கடவுள் ஏன் நல்லவங்களை இப்படி சோதிக்கிறார்? அந்தப் பொண்ணு சொத்து வேண்டாம், பணம் வேண்டாம்னு சொல்லி எளிமையான ஒரு வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்து சந்தோஷமாய் இருந்தால், அதற்கும் இப்படி ஒரு தடங்கலா? என்ன நடந்திருக்கும்னு நினைக்கறீங்க?”

 

அவனுக்கும் யுவராஜ் காணாமல் போனது வருத்தமாகத் தான் இருந்தது. “யுவராஜ் கைது பண்ணின ஆட்கள்ல யாராவது அவனை கடத்தியிருக்கலாம்.” என்று அன்றைக்கு அவன் மனைவியிடம் சொன்னான். ஆனால் இன்றைக்கு அவனை வரவழைத்த உளவுத்துறைத் தலைவரோடு உள்துறை அமைச்சர், ராஜேஷ்வர்,  நிர்ப்பயா ஆகியோரும் சேர்ந்து கொண்டது அவன் நினைத்த அளவு எளிமையானதாக அந்தக் கடத்தல் இல்லை என்பதை அக்‌ஷய்க்குப் புரிய வைத்தது. முன்பே அவன் அனுமானித்தது போல பிரச்சினை பெரிதாக இல்லாமல் அவனை அங்கே அவர்கள் வரவழைத்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் மகளின் பிரச்சினையான நேரத்தில் கௌரவம் பார்க்காமல் ராஜேஷ்வர் மகளைத் தன்னுடன் சேர்த்துக் கொண்டது அவனுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. எத்தனையோ பேர் அவர்களுடைய வரட்டு கௌரவத்தால் குடும்பத்தினரைக் கஷ்டப்படுத்துவதை அக்‌ஷய் பார்த்திருக்கிறான். இந்த மனிதர் அந்த அளவு மோசமில்லை…

 

நிர்ப்பயாவும் அக்‌ஷயை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அத்தனை திறமை வாய்ந்தவன் பார்க்க சாதாரணமாகத் தோற்றமளிப்பான் என்று அவள் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. சுமார் ஐம்பது வயதை அவன் எட்டியிருக்கக்கூடும் என்றாலும், தலைமுடிகளில் அங்குமிங்கும் சில நரைமுடிகளும் இருந்தாலும் இளமையாகவே அவன் தெரிந்தான். அவனைக் கூர்ந்து பார்த்த போது அவனிடம் ஒருவித அசாத்திய அமைதியும், மிகக் கூர்மையான பார்வையும்  இருப்பதை அவளால் கவனிக்க முடிந்தது. எதுவும் அவனை அசைத்து விட முடியாது போலத் தோன்றியது. அவள் அவனைக் கூர்ந்து பார்ப்பதைப் பார்த்து அவன் சினேகத்துடன் முறுவலித்தான். ஒரு சிறிய புன்னகை அவனை அழகானவனாக்கியது. சினேகத்துடன் புன்னகை பூத்தவனிடம் ஆபத்தானதொரு உதவியைக் கேட்க வந்திருப்பது அவளை உறுத்தியது. அவளும் அவனைப் பார்த்து சோகமாகப் புன்னகைத்தாள்.

 

அக்‌ஷயிடம் உள்துறை அமைச்சர் தான் பேச ஆரம்பித்தார். ராஜேஷ்வருக்குக் கடத்தல்காரர்கள் போன் செய்ததைச் சொன்னார். மிகவும் பழகிய நண்பனிடம் மனம் திறந்து சொல்வது போல், அப்சல்கானை விடுவித்து யுவராஜை மீட்க அவர் தயாராக இருந்ததைப் பற்றியும் சொன்னார். சாதாரண சமயங்களில் இந்த மனிதரிடம் ஒரு அப்பாயின்மெண்ட் வாங்கக் கூட பல மாதங்கள் காத்து இருக்க வேண்டும் என்பதை நினைவுபடுத்திக் கொண்ட அக்‌ஷய்க்கு அவர் போன்ற அரசியல் தலைவர்கள் காலத்திற்கேற்ப எப்படியும் மாறுவதை எப்படி அனாயாசமாகச் செய்கிறார்கள் என்ற பிரமிப்பு மேலிட்டது. பேசிக் கொண்டிருப்பதை யாராவது பார்த்தால் அவர்களுக்கு இது அவனுடனான முதல் சந்திப்பு என்று சொல்லவே முடியாது.

 

ஆனால் அடுத்ததாக அவர் நிர்ப்பயா அப்சல்கானை விடுவிக்க ஒத்துக் கொள்ளாமல் காரணத்தோடு மறுத்ததைச் சொன்ன போது கூடுதல் பிரமிப்பு ஏற்பட்டது. மனிதர்கள் நல்லவர்களாகவே இருந்தாலும் கூட சொந்த காரியங்கள் என்று வரும் போது தங்கள் லாபங்களிலேயே கண்ணும் கருத்துமாய் இருப்பதை அவன் எப்போதும் கண்டு வருகிறான். மற்ற சமயங்களில் அவர்கள் பேசும் நியாயம், அவர்களுடைய சொந்தக் காரியங்கள் ஆக வேண்டியிருக்கையில் காணாமல் போய், சுயநலமும், சுயலாபமுமே பிரதானமாய் மேலோங்குவதையும், அதனால் அடுத்தவர்களுக்கு ஏற்படும் நஷ்டங்களைக் காணவும் மறுக்கும்  மனநிலை இயல்பாக இருப்பதையும் அவன் பார்த்திருக்கிறான். முதல் முறையாக வித்தியாசப்படும் அந்தப் பெண்ணை அவன் உண்மையிலேயே மதித்தான்.

 

அமைச்சர் தொடர்ந்து சொன்னார். “அப்சல்கானை விடுவிக்காமலும் யுவராஜைக் காப்பாற்ற முடியுமா என்று நிர்ப்பயா கேட்ட போது, எங்களுக்கு உங்கள் நினைவு வந்தது. சாதாரணமாக யாராலும் முடியாது என்று நினைத்த எத்தனையோ வேலைகள் உங்களால் முடிந்திருக்கின்றன. தீவிரவாதிகளை நீங்கள் அனாயாசமாக இதற்கு முன்பும் சமாளித்திருக்கிறீர்கள். மைத்திரேய புத்தரை சீனாவிலிருந்து இரண்டு முறை காப்பாற்றி இந்தியாவுக்குக் கொண்டு வந்திருக்கிறீர்கள்…. நீங்கள் மனது வைத்தால் யுவராஜையும் உங்களால் காப்பாற்ற முடியும் என்பது அடியேனின் நம்பிக்கை...”


(தொடரும்)

என்.கணேசன்



https://nganeshanbooks.blogspot.com/2026/11/16112026.html

Thursday, November 12, 2026

சதுரங்கம் 44

 




அலெக்ஸ் சொன்னார். “சிந்திக்கத் தெரிஞ்சவங்களும், அறிவாளிகளும் உங்கப்பாவை தீவிரமாகவே ஆதரிக்கறதைப் பார்க்க முடியுது அர்ஜுன்”

 

“ஆனா அந்த மாதிரி ஆள்க ஓட்டுப்போடப் போவாங்களாங்கறதே கேள்விக்குறி தானே சார்?”

 

“உண்மை தான். ஆனா இப்ப சமீப காலமாய் கொஞ்சம் மாற்றம் தெரிய ஆரம்பிச்சிருக்கு அர்ஜுன். குறிப்பாய் கடந்த ரெண்டு வருஷமாய் உங்கப்பா கட்சியைப் பலரும் கவனிக்க ஆரம்பிச்சிருக்காங்க. கிட்டத்தட்ட எல்லாருமே அவர் நேர்மையானவர்னு ஆணித்தரமாய் நம்பறாங்க.”

 

“அப்படி கவனிக்கறதும், நம்பறதும் ஓட்டாய் மாற வாய்ப்பிருக்கா?”

 

அலெக்ஸ் சொன்னார். “அது கேள்விக்குறி தான். போன தடவை ஐம்பது தொகுதிகள்ல உங்கப்பா கட்சி மூனாவது இடத்துல இருந்துச்சுன்னா, இப்பவே தேர்தல் வெச்சா எண்பது தொகுதிகள்ல மூனாவது இடத்துக்கு வரும். உங்கப்பா நிக்கற தொகுதியில் அவர் ஜெயிக்க வாய்ப்பிருக்கு. அவ்வளவு தான் சொல்ல முடியும்.”

 

அப்பா நிற்கும் தொகுதியில் அவர் வெற்றியடைய வாய்ப்பிருக்கிறது என்பதும், முப்பது கூடுதல் தொகுதிகளில் மூன்றாவது இடத்திற்கு முன்னேறும் என்பதும் அர்ஜுனுக்குப் பெரிய சந்தோஷப்படும் தகவலாகத் தெரியவில்லை. அதை அவன் முகபாவனையில் இருந்தே அலெக்ஸ் புரிந்து கொண்டார்.  

 

அலெக்ஸ் சொன்னார். “உங்கப்பா, உன் தாத்தா பெயரைக் கூட ஆளும் கட்சி, எதிர்க்கட்சி அளவுக்குப் பயன்படுத்தறதில்லை. பணத்தையோ, செல்வாக்கு இருக்கற ஆள்களையோ கூட அவர் பயன்படுத்தறதில்லை, அர்ஜுன். அப்படியிருந்தும் கூட இந்த அளவு முன்னேறியிருக்கறது லேசுப்பட்ட விஷயமல்ல. இதை நான் அவர் உன் அப்பாங்கறதுக்காகச் சொல்லலை. நிஜமாவே இது அலட்சியமாய் நினைக்கற விஷயமில்லை…”

 

அர்ஜுனுக்கு சித்தப்பா சொன்ன மதிப்பெண் உதாரணம் நினைவுக்கு வந்தது. அதனால் அவனால் அலெக்ஸ் சொன்னதை அலட்சியமாகத் தான் நினைக்க முடிந்தது.

 

ராஜாராமின் தனிபட்ட அலைபேசி இசைத்தது. பெயரைப் பார்த்து விட்டு அவர் உடனே எடுத்துப் பேசினார். அவரை அழைத்திருக்கும் நபர் இன்ஸ்பெக்டர் மதுசூதன் சொன்ன தகவல்களை அப்படியே அவரிடம் சொன்னார். ”…. உங்கண்ணா பையன்கிறதால தான் உங்களுக்குத் தெரிவிக்கறது முக்கியம்னு சொல்றேன்.”

 

ராஜாராம் அமைதியாகச் சொன்னார். “அர்ஜுன் ஒரு தனி மனுஷன். அவன் தன் வேலையைச் செய்யறான். தனி மனுஷனான அவன் மாதிரியே, போலீஸும் அவங்களுக்குக் கொடுத்திருக்கிற வேலையை ஒழுங்காய் செஞ்சா நாம பயப்படவே தேவையில்லை. முதல்ல நம்ம போலீஸ் கிட்ட விமலைக் கண்டுபிடிக்கச் சொல்லு.”

 

“அதுல போலீஸ் திவிரமாய் தான் இருக்காங்க. அவன் அக்கவுண்ட்ல இருக்கற பணத்தைக்கூட பயன்படுத்தாம ரொம்ப எச்சரிக்கையாய் இருக்கான். எல்லா மாநில போலீஸுக்கும் தகவல் அனுப்பிச்சு அவனைப் பிடிக்கறது பெரிய விஷயமில்லை. ஆனால் நாமளே இந்த விஷயத்தை விளம்பரப் படுத்தற மாதிரியாகிடும்னு தான் அதைச் செய்யாமலிருக்கோம். அதனால தான் அவன் பதுங்கியிருக்கிற இடத்தை நம்மால இன்னும் கண்டுபிடிக்க முடியல.”

 

“அவன் பதுங்கியே கடைசி வரைக்கும் இருந்துட்டா பிரச்சனை இல்லை. ஆனா வெளிய வர அவன் தீர்மானிச்சா தான் பெரிய பிரச்சனை. அதை மறந்துடாதே”

 

 

காத்திருப்பது எல்லோருக்கும் முடிந்த காரியம் அல்ல. காரணம், காத்திருக்கும் போது ஒவ்வொரு கணமும் கணக்கிடப்படுகிறது. மறுபடி, மறுபடி காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும் போது ஒவ்வொரு கணமும், தாங்க முடியாத கனமாகி விடுகிறது. ’எத்தனை தான் காத்திருப்பது? காத்திருந்தது போதும், ஏதாவது செய், இந்த நிலைமையிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்,’ என்று மண்டைக்குள் ஒலிக்கும் ஒலியின் அளவு அதிகரித்துக் கொண்டே போகிறது. பின் வேறெதையும் அது யோசிக்க விடுவதில்லை, செய்ய விடுவதில்லை. பின் காத்திருப்பதே சித்திரவதையாகி விடுகிறது. விமல் அந்தச் சித்திரவதையைத் தான் தினமும் அனுபவித்து வருகிறான்.

 

இப்போதெல்லாம் ஆசிரமத்தில் தரப்படும் உணவைச் சாப்பிடும் போது குப்பையைச் சாப்பிடுவது போல் அவனுக்குத் தோன்றுகிறது. பஜனையைக் கேட்கும் போது அது மரண ஓலத்தைக் கேட்பது போல் தோன்றுகிறது. ஆன்மீகச் சொற்பொழிவைக் கேட்கும் போதோ காய்ச்சிய ஈயத்தைக் காதில் ஊற்றுவது போல் அவனுக்கு இருக்கிறது.  ஆனால் இந்த உணவைச் சாப்பிட்டு, இப்படி பஜனை பாடி, இந்த ஆன்மீகச் சொற்பொழிவுகளைக் கேட்டு வாழும் வாழ்க்கையைப் பேரானந்தமாக, அவனுடன் அடிக்கடிப் பேசும் துறவி ராஜ்நாத் சொன்ன போது கேட்டு, அவனுக்குக் கண்ணீரே வந்து விட்டது.

 

ராஜ்நாத் அவன் கண்ணீரைப் பார்த்து நெகிழ்ந்து போனார்.                                  “நானும் இதை ஆத்மார்த்தமாய் முதன்முதலில் உணர்ந்த போது உங்களைப் போல் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தேன் சுவாமி. நீங்கள் ஏழரை கோடி சொத்தைத் தர்மத்துக்கு எழுதி விட்டு வந்தவர்.  நானும் எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு இங்கே வந்திருக்கிறேன். எதற்காக நாம் எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு வந்தோம்? இந்த ஆனந்தத்திற்காகத் தானே?”

 

ராஜ்நாத் கழுத்தை நெறித்து விட விமலின் கைகள் துடித்தன. ‘நானே துக்கம் தாளாமல் அழுகிறேன். இதை ஆனந்தக் கண்ணீர் என்று சொல்லி வெந்த புண்ணில் வேலைப் பாய்ச்சுகிறாயா முட்டாளே”. ஆனால் அதையும் செயல்படுத்த முடிந்த நிலையில் தான் இல்லாததை நினைத்து விமல் மேலும் கண்ணீர் வடித்தான்.

 

“அழாதீர்கள். நாம் பாக்கியசாலிகள். நமக்கு கடவுள் கருணையோடு வழியைக் காட்டியிருக்கிறார்.”

 

இருக்கிற கொடுமைகள் போதாதென்று, சூழ்நிலை புரியாமல் பேசும் இந்த முட்டாளின் பேச்சையும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் நிலைமையை இனி தாங்க முடியும் என்று விமலுக்குத் தோன்றவில்லை. இனியும் அவனால் காத்திருக்க முடியாது. நர்மதாவைக் கொன்றவனிடம் இனியும் காலம் தாழ்த்தாமல் பேச வேண்டும். இந்த ஆசிரமம், இந்த ஆள், இந்த பஜனை, இந்தச் சொற்பொழிவு, இந்த உப்பு சப்பில்லாத உணவு எல்லாவற்றிலிருந்தும் அவன் தப்ப வேண்டும்.

 

மறுநாளே டெல்லியிலிருக்கும் யோகமாயா கோயில் அவன் கனவில் வந்ததாகவும், போய் யோகமாயாவைத் தரிசித்து விட்டு வர மனதில் ஏக்கம் வர ஆரம்பித்து விட்டது என்றும் சொல்லி விமல் கிளம்பி விட்டான்.   

 

ராஜ்நாத் அவனிடம் சொன்னார். “எனக்கு உங்களைப் பார்க்கையில் பொறாமையாக இருக்கின்றது. நீங்கள் நினைத்தால் உடனே கிளம்பி விடுகிறீர்கள். எனக்கும் உங்களுடன் வர ஆசையாகத் தான் இருக்கின்றது. ஆனால் கால்வலி தான் பயமுறுத்துகிறது. முன்பெல்லாம் நானும் உங்களைப் போல் தான் நினைத்த இடங்களுக்குப் போய் வந்து கொண்டிருந்தேன். ஆனால் இப்போதெல்லாம் அப்படிப் போக முடிவதில்லை. எல்லாம் போன வருடம் ஆரம்பித்த கால்வலி தான்.”

 

அந்தக் கால்வலி எப்படி ஆரம்பித்தது என்ற கதையை ராஜ்நாத் ஆரம்பித்து விடும் முன் விமல் சொன்னான். “நான் யோகமாயையிடம் உங்கள் கால்வலிக்காகப் பிரார்த்தனை செய்கிறேன்.”

 

“உங்கள் அன்புக்கு என்ன கைம்மாறு…”

 

அதற்கடுத்து அவர் என்ன சொன்னார் என்பது விமலின் காதில் விழவில்லை. அவன் தெருவுக்கு வந்திருந்தான். இந்த முறையும் அவன், செல்லும் வழியில் வேறு உடைக்கு மாறிவிட்டான். ஜீன்ஸ், டி ஷர்ட் அணிந்திருந்தான். இந்த முறை அவன் மூக்குக் கண்ணாடி போட்டுக் கொள்ளவில்லை. அவன் தலைமுடியை வேறு விதமாகச் சீவியிருந்தான். சென்ற முறையை விடத் தாடி கூடுதலாக வளர்ந்திருக்கிறது.  அதனால் சென்ற முறை அவனைப் பார்த்தவர்களில் யாராவது இப்போது பார்த்தால் கூட அவர்களுக்கு அவனை அடையாளம் தெரிய வாய்ப்பில்லை. அவனுடைய  கன்னங்கள் இரண்டும் ஒடுங்கி உள்ளே போயிருந்தன. அந்த ஆசிரம உணவைச் சாப்பிட்டு இன்னமும் அவன் உயிரோடு இருப்பதே ஆச்சரியம் தான். முன்பு சினிமா மற்றும் சீரியல்களில் நடித்துக் கொண்டிருந்த விமல் தான் அவன் என்பதற்கான அறிகுறி எதுவுமே இப்போது அவனிடம் இல்லை.

 

இப்போதும் அவன் டெல்லிக்குத் தான் சென்று கொண்டிருக்கிறான். அவன் டெல்லி வாசி ஆகிவிட்டான் என்பதைக் கொலையாளி நம்பவேண்டும் என்று அவன் நினைத்தான். துறவு வேடத்தில் இருக்கலாம் என்றோ ரிஷிகேசத்தில் இருக்கலாம் என்றோ சிறிது சந்தேகமும் எழுவதற்கு அவன் காரணத்தை ஏற்படுத்திவிடக்கூடாது. ஏனென்றால் பிரச்சினை ஆவது போலிருந்தால்  அவன் தப்பியோடி ஒளிந்து கொள்ள ஒரு பாதுகாப்பு இடம் அவனுக்கு வேண்டும்.

 

டெல்லி சென்று சேர்ந்து மெட்ரோ ரயில் ஏறி சாந்த்னி சௌக் சென்று மார்க்கெட் பகுதிக்குச் சென்று மக்கள் நடமாட்டம் அதிகமிருக்கும் தெருவில் நடந்து கொண்டே கொலையாளிக்குப் போன் செய்தான். ஸ்விட்ச்டு ஆஃப் அறிவிப்பு வந்தது. விமல் இதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அந்த ஆள் தன் அந்தரங்க அலைபேசி எண்ணை உபயோகிப்பதை நிறுத்தி இருப்பாரோ? வேறு எண்ணுக்கு மாறியிருப்பாரோ? மனம் பதைபதைத்தது. அப்படி மாறியிருந்தால் அந்த ஆளிடம் பேச வேறு என்ன வழி? வழக்கமான பொதுத்  தொலைபேசி அல்லது பொது அலைபேசிஎண்ணில் பேசி அந்த ஆளை எட்டுவது லேசுப்பட்ட காரியம் அல்லவே?


(தொடரும்)

என்.கணேசன்


அடுத்த திங்களன்று (16.11.2026) புதிய நாவலை எதிர்பார்க்கலாம்!



Monday, November 9, 2026

ரட்சகன் 18

 


உள்துறை அமைச்சர் ராஜேஷ்வரை அழைத்து உளவுத்துறைத் தலைவர் சொன்னதைத் தெரிவித்தார். அமானுஷ்யனைத் தொடர்பு கொண்ட பின் சந்திப்புத் தேதியை உளவுத்துறைத் தலைவர் தெரிவிப்பார் என்பதையும் சொன்னார். ராஜேஷ்வருக்கு இந்தத் தகவலால் நம்பிக்கையுடன் சந்தோஷப்படவும் முடியவில்லை. நம்பிக்கையைக் குழி தோண்டிப் புதைத்து விடவும் முடியவில்லை. அமானுஷ்யனுடன் பேசாமல் எதையும் நிச்சயமாகச் சொல்வதற்கில்லை. அதற்குள் கடத்தல்காரர்கள்  அழைத்தால் என்ன சொல்வது என்ற கேள்வி மனதில் எழ அதை அவர் உள்துறை அமைச்சரிடம்  கேட்டார்.

 

உள்துறை அமைச்சர் சொன்னார். “நான் உங்கள் கோரிக்கைக்கு ஒத்துக் கொண்டேன் என்று சொல்லுங்கள். இதெல்லாம் வெளிப்படையாகச் செய்யாமல் சுற்றி வளைத்து ரகசியமாகச் செய்ய வேண்டிய வேலை என்பதால் நான் கால அவகாசம் கேட்டிருக்கிறேன் என்று சொல்லுங்கள். அவர்களிடம் பேசும் போது அப்சல்கானை அவர்களிடம் ஒப்படைத்து யுவராஜை நாம் திரும்ப பெறுவது போலவே பேசுங்கள். நாம் அமானுஷ்யனுடன் தொடர்பு கொண்ட பின் அடுத்து என்ன செய்யலாம் என்று திட்டமிட்டுச் செய்வோம். இடையில் யுவராஜை அவர்கள் எங்கே ஒளித்து வைத்திருக்கக்கூடும் என்பதையும் ரகசியமாகக் கண்டுபிடித்துத் தர நம் உளவுத்துறைக்கும் நான் கட்டளையிடுகிறேன். அரசு இயந்திரம் எல்லா வகையிலும் உங்களுக்காக முடுக்கி விடப்படும் ராஜேஷ்வர்ஜி. கவலைப்படாதீர்கள்.”

 

ராஜேஷ்வர் சொன்னார். “நம் முயற்சிகள் பற்றி வெளியே தகவல் கசிந்தால் ஆபத்தாகி விடும்ஜி.”

 

“அதை உங்களை விட நன்றாக நான் அறிவேன் ராஜேஷ்வர்ஜி. நீங்கள் இப்போதைக்கு அமானுஷ்யனின் உதவி நமக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்று மட்டும் கடவுளிடம் வேண்டிக் கொள்ளுங்கள். மற்றபடி  எல்லா விதங்களிலும் அரசு தரப்பு உதவி உங்களுக்குக் கிடைப்பதை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.”

 

ராஜேஷ்வரிடம் பேசிய போது என்ன தான் அலட்சிய தொனியில் பேசி இருந்தாலும் கடத்தல்காரர்களுக்கு அவர் எந்த அளவில் இதற்கு ஒத்துழைப்பார் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடிந்திருக்கவில்லை. போலீஸுக்கு அவர் சொல்லி  விட்டால் காரியம் கெட்டு விடும் என்று அவர்கள் எச்சரித்திருந்தாலும் அதற்கு அவர் செவிமடுப்பாரா என்ற சந்தேகம் அவர்களுக்கு இருந்து கொண்டிருந்தது.   கடத்தல்காரர்கள் இப்படி ஒரு கோரிக்கையை வைத்திருக்கிறார்கள் என்ற செய்தி மட்டும் பொதுவெளியில் வெளியாகி விட்டால் ஆளும் கட்சியைத் தர்மசங்கடப்படுத்துவதற்காகவே எதிர்க்கட்சிகள் கச்சையைக் கட்டிக் கிளம்பி விடும் அபாயம் இருக்கிறது. பின் அப்சல்கானை விடுவிக்க முடியாத நிலைக்கு ஆளும் கட்சியும் வந்து விடும் என்பதால், என்ன நடக்கிறது என்பதைக் கடத்தல்காரர்கள் கண்கொத்திப் பாம்பாகக் கவனித்து வந்தார்கள்.

 

போலீஸ் இலாகாவில் அவர்களுடைய ஒற்றர்கள் இருந்தார்கள். அதே போல் உள்துறை அமைச்சர் வீடு மற்றும் அலுவலகத்தைக் கண்காணிக்கவும் அவர்கள் ஒற்றர்களை ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள்.  போலீஸுக்குத் தகவல் எதுவும் வரவில்லை என்பதையும் ராஜேஷ்வர் உள்துறை அமைச்சரைச் சந்தித்தார் என்பதையும் ஒற்றர்கள் தெரிவித்த பின்பு தான் கடத்தல்காரர்கள் நிம்மதியடைந்தார்கள். மூன்று நாள் கால அவகாசம் தந்திருந்தும் முதல் நாளிலேயே ராஜேஷ்வர் உள்துறை அமைச்சரைச் சந்தித்துப் பேசியது அவர்களுக்குத் திருப்தி அளித்தது. திட்டமிட்டபடி தான் எல்லாம் நடக்கிறது என்று எண்ணி நிம்மதி அடைந்தார்கள்.

 

உளவுத்துறையின் அழைப்பு அக்‌ஷயை சலிப்படையச் செய்தது. இதுவரை உளவுத்துறை அவனிடம் பேச தன்னுடைய ஆட்களைத் தான் அனுப்பி வைத்துக் கொண்டிருந்தது. இப்போது டெல்லிக்கு நேரடியாக வரச் சொல்லி அழைத்திருக்கிறது. விஷயம் அந்த அளவுக்கு மிக முக்கியமானதாக இருக்கலாம் என்று தோன்றியது. கோயமுத்தூரிலிருந்து டெல்லி சென்று வர விமான டிக்கெட்கள், தங்க அறைகள், போக்குவரத்துக்குக் கார் என்று எல்லா ஏற்பாடுகளையும் அவர்கள் சிறப்பாகத்தான் செய்து அதைத் தெரிவித்தும் இருந்தார்கள். என்றாலும் அடிக்கடி அவனுடைய அமைதியான வாழ்க்கை தடைப்படுவதை அவனுடைய குடும்பத்தினர் விரும்பாததால் அக்‌ஷயும்  அதைத் தவிர்க்கவே விரும்பினான். இந்தக் காரணத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்லி இதற்கு முன்பும் அவன் உளவுத்துறையின் வேண்டுகோள்களை மறுத்திருக்கிறான். அவர்கள் கட்டாயப்படுத்துவதில்லை என்றாலும் திரும்பத் திரும்ப அழைப்பதை அவர்கள் நிறுத்திக் கொள்ளாமலிருப்பது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை.  கறாராகப் பேசி அவர்களைப் பகைத்துக் கொள்ளவும் அவனால் முடியவில்லை. ஏனென்றால் அவர்கள் வேறெதாவது வழியில் அவனுக்கோ, அவனுடைய குடும்பத்தினருக்கோ பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்த முடியும். அதனால் அவன் டெல்லிக்கு வர சம்மதித்தான். அங்கு போய் அவர்கள் வேண்டுகோளுக்கு வலுவான காரணங்கள் சொல்லி இனிமையாக மறுத்து விட அவன் முன்பே தீர்மானித்து விட்டான்.

 

 

திகார் சிறையில் அப்சல்கான் இருக்கும் பகுதியின் சிறைக்காவலன் சிறையின் தலைமை சூப்பிரடெண்ட்டின் தனியறைக்கு அழைக்கப்பட்டான். திகார் மிகப் பெரிய சிறை என்பதால் காவலர்கள் நேரடியாகத் தலைமை சூப்பிரடெண்டிடம் அழைக்கப்படுவது மிக அபூர்வம். அதனால் அந்தச் சிறைக்காவலன் படபடப்புடன் தான் அங்கே சென்றான். வழக்கமாய் அப்சல்கான் இருக்கும் சிறைப்பகுதியை மாறி மாறிக் காவல் காப்பவர்கள் சுமார் பன்னிரெண்டு பேர் இருந்தாலும் அவர்களில் மிக நல்ல பெயர் எடுத்திருந்தவர்களில் முதல்வனாக அவனைத் தேர்ந்தெடுத்து அழைக்கிறார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

 

சூப்பிரடெண்ட்டின் தனியறைக்குள் நுழைந்த அந்த இளம் சிறைக்காவலனுக்கு அவர் முன் அமர்ந்திருந்த மனிதர் உளவுத்துறைத் தலைவர் என்பது தெரிந்திருக்கவில்லை. சூப்பிரடெண்டும் அவரை அவனுக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கவில்லை. மாறாக ”சார் உன்னிடம் சில தகவல்கள் கேட்க வேண்டும் என்று சொன்னார்” என்று மட்டும் சொல்லி விட்டு அமைதியானார்.

 

இளம் சிறைக்காவலனால் “சார் யார்?” என்று கேட்க முடியவில்லை. அந்த நபர் ஒரு உயர் அதிகாரியாகத் தானிருக்க வேண்டும் என்று அனுமானித்த அவன் மரியாதையுடன் தலையசைத்தான்.

 

உளவுத்துறைத் தலைவர் அவனிடம் கேட்டார். “அப்சல்கான் இருக்கும் பகுதியைத் தான் நீங்கள் காவல் காக்கிறீர்களா?”

 

“ஆமாம் சார்”

 

“சமீப காலமாக அவனிடம் எதாவது மாற்றம் தெரிகிறதா?”

 

அது எப்படி இவருக்குத் தெரியும் என்று அந்த இளம் காவலனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. “ஆமாம் சார். முன்பெல்லாம் அவன் பேச மாட்டான் என்பதோடு சிரிக்கவும் மாட்டான். புன்னகை கூடச் செய்ய மாட்டான். அவன் முகம் எப்போதும் கடுகடுவென்று தான் இருக்கும். ஆனால் இப்போதெல்லாம் அவன் முகம் கடுகடுப்பாக இல்லை. அவன் சந்தோஷமாக இருக்கிறான். காரணம் தெரியவில்லை.”

 

“அவன் மற்ற சிறைக்கைதிகளிடம் பேசும் வாய்ப்பு இருக்கிறதா?”

 

“அதிகமாகப் பேசும் வாய்ப்பு இல்லை. ஆனால் சாப்பிடும் நேரங்களிலும், வேலை செய்யும் நேரங்களிலும் அருகில் இருப்பவர்களிடம் ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசும் வாய்ப்பிருக்கிறது. ஆனாலும் அவன் அப்படியும் யாரிடமும் பேசுவதில்லை.”

 

“சமீபத்தில் அப்படி யாரிடமாவது அவன் ஏதாவது பேசி நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா?”

 

“இல்லை சார்.”

 

”அவன் இப்படி சந்தோஷமாக எத்தனை நாளாக இருக்கிறான் என்பதைச் சொல்ல முடியுமா?”

 

“சுமார் பத்து அல்லது பதினைந்து நாட்களாக என்று சொல்லலாம் சார்”

 

அப்சல்கானுக்கு அவனைத் தப்பிக்க வைக்க ஏற்பாடு நடக்கிறது என்பது எப்படியோ தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்பதை உளவுத்துறைத் தலைவர் அனுமானித்தார். யாரிடமும் ஒரு வார்த்தையும் பேசாத அவன் அதை எப்படித் தெரிந்து கொண்டான் என்ற கேள்வி அவர் மனதில் எழுந்தது.

 

அப்போது தான் அந்த இளம் சிறைக்காவலன் சொன்னான். “சொல்லப் போனால், நான் அவன் சிறையில் முதல் தடவை புன்னகை செய்த போது கூட அங்கிருந்தேன்....”

 

உளவுத்துறைத் தலைவர் திகைத்தார். பின் அவனிடம் அந்த நிகழ்வை விவரிக்கச் சொன்னார். எப்போதுமே தினசரிப் பத்திரிக்கைகளின் செய்திகளை மட்டுமே ஒன்றுவிடாமல் படிக்கும் அப்சல்கான் ஒரு நாள் ஏதோ ஒரு வார இதழ்ப் பத்திரிக்கையை அதிசயமாகப் படித்ததையும், அதில் எதையோ படித்து விட்டு முதல்முறையாகப் புன்னகை செய்ததையும் அந்த இளம் காவலன் சொன்னான்.

 

அப்சல்கான் படித்த வார இதழ் உமன்ஸ் வர்ல்டாகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்பது உளவுத்துறைத் தலைவருக்கு உறுதியானது. எல்லாவற்றையும் இணைத்து யோசித்த போது இந்தக் கடத்தல் திட்டமே அப்சல்கானிடமிருந்து தான் ஆரம்பித்திருக்க வேண்டும் என்பது அவருக்குப் புரிந்தது. சிறைக்குறிப்புகளில் பார்க்கும் போது, அப்சல்கான் இங்கே வந்ததில் இருந்து தன் வக்கீலைத் தவிர வெளியாட்கள் யாரிடமும் பேசியதில்லை என்பது தெரிந்தது. சுமார் இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் கூட அவனுடைய வக்கீல் வந்து சந்தித்து விட்டுப் போயிருக்கிறார்...


(தொடரும்)

என்.கணேசன்



Saturday, November 7, 2026

ரட்சகன் 17

 


கடத்தல்காரர்கள் அழைத்துப் பேசினால் உடனடியாகத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று போலீசார் சொல்லியிருந்த போதும், ராஜேஷ்வர் அதைச் சொல்வதைத் தவிர்த்தார். கடத்தல்காரர்கள் சார்பாகப் பேசியவன் எச்சரித்தது போல போலீஸாரிடம் போகும் தகவல் சாதாரணமாகக் கசியாது என்றாலும் அவர் சம்பந்தப்பட்ட தகவலுக்கு விலை அதிகம் கிடைக்கும் என்பதால், வெளியே கசிவதற்கு வாய்ப்புகள் அதிகம். பொதுவெளிக்கு வந்தவுடன் எதையும் ரகசியமாகச் சாதித்துக் கொள்வது முடியாத காரியமாகி விடும். எனவே அவர் ரகசியமாகச் சென்று உள்துறை அமைச்சரைச் சந்தித்தார்.

 

உள்துறை அமைச்சர் நாற்பதாண்டு கால அரசியல் அனுபவம் உள்ளவர். ஆட்களைத் துல்லியமாக எடைபோடுவதில் வல்லவர். எப்போதும் நகைச்சுவையாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பவர் என்றாலும் அதன் பின்னணியில் மிகவும் அழுத்தமானவர். எதிரிகளை எப்படி வீழ்த்த வேண்டும் என்று அறிந்தவர். தந்திரக்காரர். கட்சிகளைத் தாண்டி அனைவரிடமும் சகஜமாகப் பேசக்கூடியவர். இதையெல்லாம் தாண்டி ராஜேஷ்வருக்கு மிக நெருக்கமானவர். அதனால் அவரை அவருடைய வீட்டில் சந்தித்து, கடத்தல்காரர்களின் கோரிக்கையைச் சொல்வதில் ராஜேஷ்வருக்குத் தயக்கமோ, பிரச்சினையோ இருக்கவில்லை.

 

உள்துறை அமைச்சர் கடத்தல்காரர்களின் கோரிக்கையைக் கேட்டு அதிர்ச்சி அடையவில்லை. அரசியலுக்கு வந்து நாற்பதாண்டு கழிந்தும் எதற்காவது அதிர்ச்சி ஏற்பட்டால் அது தான் ஆச்சரியம். அவர் அதிகம் யோசிக்காமல் ராஜேஷ்வரிடம் சொன்னார். “அப்சல்கானை அனுப்பி வைத்து விடலாம் ராஜேஷ்வர்ஜி. அவன் தப்பித்துச் சென்று விட்டதாக ஒரு கதை கட்டுவது ஒன்றும் பெரிய விஷயமல்ல. உங்களுக்காக இதைக் கூடச் செய்ய முடியா விட்டால் நான் அதிகாரத்தில் இருப்பதில் அர்த்தமில்லை.”

 

இதற்கு வழியிருப்பதை உணர்ந்து தான் கடத்தல்காரர்களும் யுவராஜைக் கடத்தியிருக்கிறார்கள் என்று புரிந்து கொண்ட ராஜேஷ்வர் ‘திரை மறைவில் எத்தனை வேலைகள் பொதுமக்களுக்குத் தெரியாமல் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன’ என்று உள்ளுக்குள் வியந்தார்.

 

ராஜேஷ்வர் சொன்னார். “ஆனால் என் மகளுக்கு அப்படி அப்சல்கானைத் தப்புவிப்பதில் உடன்பாடில்லை”

 

உள்துறை அமைச்சர் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார். “ஏன்?”

 

ராஜேஷ்வர் நிர்ப்பயா சொன்னதைச் சொன்ன போது உள்துறை அமைச்சர் அவரை ஆச்சரியம் குறையாமல் சொன்னார். “ராஜேஷ்வர்ஜி உங்களுடைய மகள் வித்தியாசமானவள்”

 

ராஜேஷ்வர் பெருமிதமும், வருத்தமும் கலந்த தொனியில் சொன்னார். “ஆமாம். அவளை எங்களால் மாற்ற முடியவில்லை….. அவள் சொன்னபடி அப்சல்கானை அனுப்பாமல் யுவராஜைக் காப்பாற்ற எதாவது வழியிருக்கிறதா?”

 

உள்துறை அமைச்சர் கண்களை மூடி இரண்டு நிமிடங்கள் யோசித்து விட்டுச் சொன்னார். “மிகவும் கஷ்டம் தான். ஏனென்றால் நம் ஒற்றர்களை வைத்து தோராயமாக யுவராஜை எங்கே ஒளித்து வைக்கிறார்கள் என்பதைக் கண்டுபிடித்து விடலாம். அங்கே குண்டு கூடப் போட்டு அந்த இடத்தையே அழித்து விடலாம்.  அதற்கான தொழில் நுட்பத்தை நாம் என்றைக்கோ எட்டியும் விட்டோம். தாக்க முடிந்த ஆட்களையும் கூட இப்போது வைத்திருக்கிறோம். ஆனால் இது போன்ற தாக்குதலில் நாம் யுவராஜையும் சேர்த்து பலி கொடுக்க வேண்டியதாகி விடும். அப்சல்கானை நாம் அனுப்பப் போவதில்லை என்று சிறிது சந்தேகம் வந்தாலும் அந்த தீவிரவாதிகளின் கூட்டம் யுவராஜைச் சித்திரவதை செய்து, நம்மிடம் மிரட்டியது போலவே நடந்து கொள்ளவும் ஆரம்பித்து விடும். அது ஆபத்து.”

 

இது ராஜேஷ்வர் எதிர்பார்த்த பதில் தான் என்றாலும் உள்துறை அமைச்சர் வாயிலிருந்து அந்த வார்த்தைகள் வரக் கேட்ட போது அவருக்கு ஏமாற்றமாக தான் இருந்தது. அவர் கேட்டார். ”என் மகள் சொன்னது போல் யுவராஜைக் காப்பாற்ற வேறு எதாவது வழியே இல்லையா? என்ன செலவானாலும் அதை ஏற்றுக் கொள்ள நான் தயாராக இருக்கிறேன்ஜி. அவள் என்னிடமிருந்து சொத்தைக் கூட எதிர்பார்க்காதவள். அவள் கணவனைக் கூட என்னால் மீட்டுக் கொடுக்க முடியாவிட்டால் நான் பிறகு என்னைப் பற்றி எந்தப் பெருமையையும் உணர முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை.” சொல்லச் சொல்ல அவர் உணர்ச்சிவசப்பட்டார்.

 

அவர் சொன்னதும் உணர்ச்சிவசப்பட்டதும் உள்துறை அமைச்சரை அசைத்தது. எல்லா கட்சிகளுக்கும் ராஜேஷ்வர் தாராளமாக கட்சி நிதி அளிக்கிறார் என்றாலும் அவர் மற்ற கட்சிகளுக்குத் தருவதை விட ஆளும் கட்சிக்கு பல மடங்கு தருகிறார். அதனால் அவருக்கு இந்த உதவி செய்து தர முடியாமல் போவது தங்கள் பக்கத்தின் குறைபாடாகத் தான் உள்துறை அமைச்சருக்கும் தோன்றியது. சிறிது யோசித்த அவருக்குத் திடீரென்று ஒரு தகவல் நினைவுக்கு வந்தது.

 

“ஒரு நிமிஷம் பொறுங்கள் ராஜேஷ்வர்ஜி. உங்களுக்கு உதவ முடிந்த ஒரு மனிதன் இருந்தான். இப்போதும் அவன் எங்கேயோ இருக்க வேண்டும். அவன் பெயர் சூப்பர் மேன்…. அல்ல….. அதிசய மனிதன்… அல்ல… அசகாய சூரன்…. அல்ல அல்ல…. அது போன்றதொரு பெயர்…. மிக வித்தியாசமான பெயர் அவனுடையது….. அவன் ஒரு காலத்தில் தலிபான் தீவிரவாதிகளின் இடத்திற்கே போய் சாகசங்கள் செய்து வந்திருக்கிறான். இன்னொரு சமயம் தலாய் லாமாவின் வேண்டுகோளுக்காக பிரதமர் அவனிடம் வேண்டிக் கொண்ட போது புத்தரின் அவதாரமாகச் சொல்லப்படும் குழந்தை ஒன்றை திபெத்திலிருந்து காப்பாற்றிக் கூட்டி வந்திருக்கிறான். அதுவும் ஒரு முறை அல்ல, இரு முறை…. சீன உளவுத்துறை சர்வ பலத்துடன் அந்த அவதாரக் குழந்தையை  அழிக்க நினைத்திருந்தாலும் அவன் காப்பாற்றி இருக்கிறான்…. பிறகு இல்லுமினாட்டி கூட ஒருமுறை அவன் சேவையைக் கேட்டுப் பெற்றிருக்கிறது என்றும் கூடக் கேள்விப்பட்டேன். அது வதந்தியா உண்மையா என்று சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் அவனைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதெல்லாம் பிரமிப்பாக இருந்ததால் எனக்கு அவன் நினைவு வந்தது. அவன் பட்டப் பெயர் தனித்துவமானவன், மிக வித்தியாசமானவன் என்கிற வகையில் இருக்கும். ஹா…. அவன் பெயர் அமானுஷ்யன்….”

 

ராஜேஷ்வர் பரபரப்புடன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார். ”அவன் இப்போது இருக்கிறானா? எங்கே இருக்கிறான்? அவன் நமக்கு உதவுவானா? அவன் என்ன தொகை எதிர்பார்த்தாலும் நான் தரத் தயார்.”

 

உள்துறை அமைச்சர் சொன்னார். “அதெல்லாம் தெரியவில்லைஜி. உளவுத்துறைத் தலைவரைக் கேட்டால் தெரியும். நான் கேட்டுச் சொல்கிறேன்.”

 

ராஜேஷ்வரை அனுப்பி விட்டு உள்துறை அமைச்சர் உடனடியாக உளவுத்துறைத் தலைவரைத் தொடர்பு கொண்டார். ராஜேஷ்வருக்குக் கடத்தல்காரர்களிடமிருந்து வந்த அலைபேசி அழைப்பைப் பற்றியும், ராஜேஷ்வர் வைத்த கோரிக்கையையும் அவரிடம் சொன்னார்.

 

அலைபேசி எண்ணைக் குறித்துக் கொண்ட உளவுத்துறைத் தலைவருக்கு அந்த எண்ணை வைத்து எதையும் கண்டுபிடிக்க முடியாது என்று தெரியும். அதற்கான முழு ஏற்பாட்டை கடத்தல்காரர்கள் செய்திருப்பார்கள். ஆனாலும் தங்கள் பக்கத்தில் செய்ய வேண்டிய எதையும் அவர் செய்யாமல் இருக்க முடியாது. நிர்ப்பயா அப்சல்கானை விடுவிக்க சம்மதிக்காமல் இருந்தது தான் உளவுத்துறைத் தலைவரை ஆச்சரியப்படுத்தியது. இப்படியும் இன்றும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று தனக்குள் அவர் வியந்தார்.

 

முடிவில் உள்துறை அமைச்சர் அமானுஷ்யன் என்ன தொகை கேட்டாலும் தரத் தயார் என்று சொன்னதைக் கேட்டு சொன்னார். “நீங்கள் சொன்னது போல இந்த வேலைக்கு அவனை விடச் சிறந்த இன்னொரு ஆளை நாம் கண்டுபிடிக்க முடியாது. ஆனால் அவன் பணத்திற்காக எதையும் செய்யும் ஆள் அல்ல சார். அவனை நம் அதிகாரத்தைக் காட்டியும் நாம் எதையும் செய்ய வைக்க முடியாது. உளவுத்துறை கடந்த ஐந்து வருடங்களில் மூன்று முறை சில முக்கிய வேலைகளுக்கு அவன் உதவியைப் பெற முயன்றது. ஆனால் அவன் உதவ முன்வரவில்லை. அவன் வீட்டாருக்கு அவன் இது போன்ற ஆபத்தான வேலைகளில் இறங்குவதில் விருப்பமில்லையாம். அதைச் சொல்லி அவன் அந்த வேலைகளில் ஈடுபட மறுத்து விட்டான். ஆனால் அந்த வேலை ஆவதற்கு சில ஆலோசனைகள் சொல்லி உதவினான்.”

 

உள்துறை அமைச்சர் கேட்டார். “அவனைப் போல் வேறு யாராவது இருக்கிறார்களா?”

 

உளவுத்துறைத் தலைவர் யோசிக்காமல் சொன்னார். “இல்லை சார்.”

 

“அப்படியானால் அவனிடம் இந்த உதவியை நாம் பெற்றே ஆக வேண்டும். என்ன செய்வது?”

 

”நானோ, நீங்களோ, ராஜேஷ்வர்ஜியோ அவனிடம் பேசி சம்மதம் வாங்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை. ஆனால் நிர்ப்பயா அவனிடம் பேசினால் அவன் சம்மதிக்க வாய்ப்புண்டு. ஏனென்றால் அவனும் அவளைப் போல் உயர்ந்த சிந்தனைகளோடும், கொள்கைகளோடும் வாழ்பவன். தன்னைப் போன்ற ஒருத்தி வேண்டுகோள் விடுக்கும் போது அவன் நம்மிடம் மறுப்பது போல் உடனடியாக மறுக்கத் தயங்குவான் என்று நினைக்கிறேன்.….”.   

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

 தீபாவளி நல்வாழ்த்துக்கள்!