என் நூல்களை வாங்க பதிப்பாளரை 9600123146 எண்ணிலோ blackholemedia@gmail.com மின்னஞ்சலிலோ தொடர்பு கொள்ளுங்கள் ....

Monday, February 18, 2019

சத்ரபதி 60


ந்திராராவ் மோருக்கு அந்த முட்டாளை எப்படி எடுத்துக் கொள்வது என்று தெரியவில்லை. திமிரைக் காட்டினால் உடனேயே வாளால் வெட்டிச் சாய்க்கலாம். ஆனால் அறியாமையைக் காட்டினால் என்ன தான் செய்வது? அவன் தம்பியைப் பார்த்தான்.

தம்பி ரகுநாத் பல்லாளிடம் சொன்னான். “நீ புரிந்து கொள்வது அதிகமாய் விட்டதோ என்ற சந்தேகம் எனக்கு வருகிறது. அதிசாமர்த்தியம் யாருக்கும் நல்லதல்ல”

“ஐயா! நான் தவறாகக் கேட்டிருந்தால் தயவு செய்து மன்னித்தருளுங்கள். இனி ஜாவ்லி உங்கள் முப்பாட்டனுக்குத் தானமாகக் கிடைத்தது பற்றி நான் ஒரு வார்த்தை பேச மாட்டேன்…. இரு பக்கத்து முப்பாட்டன்களையும் விட்டு விட்டுப் பேசுவோம். எங்கள் சிவாஜி உங்களுக்கு எந்த விதத்தில் சமமானவர் இல்லை என்று கருதுகிறீர்கள் என்று சொல்ல முடியுமா?”

‘மறுபடியுமா!’ என்று சலித்த தம்பி அண்ணனைப் பார்த்தான். சந்திராராவ் மோர் அந்த முட்டாளிடம் பேசி மன அமைதியை இழக்க வேண்டுமா என்று யோசித்தாலும் அந்த மரமண்டைக்கு இப்போதைய யதார்த்த நிலையைப் புரிய வைத்தே ஆக வேண்டும், இல்லா விட்டால் சிவாஜியை விட நம்மைக் குறைவாக அவன் நினைத்துக் கொண்டது மாறாது என்று நினைத்தபடி சொன்னான். “நான் பிறந்ததில் இருந்தே அரசன். அன்றும் ஜாவ்லியின் அரசன். இன்றும் ஜாவ்லியின் அரசன். ஆனால் சிவாஜி? அவன் பிறந்த போது அவன் விலாசம் என்ன? யோசித்துப் பார். இப்போது எங்கள் இருவருக்கிடையே இருக்கும் ஏற்ற தாழ்வுகள் புரிகிறதல்லவா?....”

ரகுநாத் பல்லாள் கண்களை மூடி ஆழ்ந்து யோசித்து விட்டு, “புரிகிறது மன்னா” என்று சொன்னான்.

“என்ன புரிகிறது சொல்” என்றான் சந்திராராவ் மோர். அவனுக்கு அந்த வித்தியாசங்களை சிவாஜியின் ஆள் வாயால் கேட்டு மகிழ விருப்பமாக இருந்தது.

”நீங்கள் பிறக்கும் போது ஜாவ்லியின் அரசன். இன்றும் ஜாவ்லியின் அரசன். சிவாஜி பிறக்கும் போது அனாமதேயம். இன்றோ உங்களை விட மூன்று மடங்கு பூமிக்கு அரசன். உங்கள் ஆட்சி அன்றும் இன்றும் ஒரே பூமியில் விரிவடையாமல் இருக்கிறது. சிவாஜியின் ஆட்சியோ நாளுக்கு நாள்  விரிவடைந்து கொண்டே இருக்கிறது…. நீங்கள் ஜாவ்லியில் ஆட்சி செய்ய வருடாவருடம் கப்பம் கட்ட வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் சிவாஜி யாருக்கும் எந்தத் தொகையும் செலுத்த வேண்டியதில்லை….”

சந்திராராவ் மோர் இரத்தம் கொதித்தது. அந்த மூடன் கண்ட வித்தியாசங்கள் அவன் இது வரை கண்டிராதவை. காணவும் விரும்பாதவை. அந்த மூடன் புரிகிறது என்று சொன்னவுடனேயே விட்டு விட்டிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. சினத்தோடு கேட்டான். ”எனக்கு அதிகமாக இருந்து அவனுக்குக் குறைவாக இருப்பது எதுவும் உன் அறிவுக்கு எட்டவில்லையா?”

“எட்டுகிறது மன்னா. அதைச் சொல்லத் தேவையில்லை என்று விட்டு விட்டேன்”

“பரவாயில்லை சொல் மூடனே. நான் அதைக் கேட்கப் பிரியப்படுகிறேன்.”

ரகுநாத் பல்லாள் ஆழ்ந்த ஞானத்தோடு உணர்ந்தவன் போல் சொன்னாள். “உங்களுக்கு வயது அதிகம். சிவாஜிக்கு வயது குறைவு…. உங்களுக்குப் ஆண் பிள்ளைகள் இருக்கிறார்கள். அவருக்கு இனிமேல் தான் பிறக்க வேண்டும்.”

சந்திராராவ் மோரின் தம்பி குடி போதையில் தன் கட்டுப்பாட்டையும் மீறிச் சிரித்து விட சந்திராராவ் மோர் கடுங்கோபத்தில் தன் வாள் மீது கையை வைக்க சம்பாஜி காவ்ஜியும் கோபம் கொண்டவனாய் தன் சகாவைக் கடிந்து கொண்டான்.

“மன்னர் உன்னை மூடன் என்று அழைத்ததில் தவறேயில்லை. அவர் என்ன கேட்டார்? நீ என்ன சொல்கிறாய்?”

தன் பக்கமாக சம்பாஜி காவ்ஜி பேச ஆரம்பித்ததும் வாள் மேல் வைத்த கையை விலக்கிக் கொண்ட சந்திராராவ் வந்திருப்பவர்களில் ஒருவனாவது விவரமுள்ளவனாக இருக்கிறானே என்று நினைத்துக் கொண்டான். சில சில்லறை விஷயங்களில் நமக்காக நாமே வாதாடுவது சற்று கௌரவக் குறைவாகவே தோன்றுவதால் அடுத்தவர் வாதாடுவது மதிப்பைக் கூட்டும் என்று நிம்மதி அடைந்தான்.

ரகுநாத் பல்லாள் தன் சகா பக்கம் திரும்பினான். “இந்த மன்னரிடம் அதிகம் இருந்து நம் மன்னர் சிவாஜியிடம் அதிகமில்லாததைச் சொல்லச் சொன்னார். நான் சொன்னேன்…..”

“நீ சொன்னது அவரைக் கோபமூட்டும் விதத்தில் இருப்பதை நீ உணரவில்லையா மூடனே”

“அவர் கேட்டதற்கு நான் பதில் சொல்லா விட்டால் அது அவரை அவமதிப்பது போல் ஆகுமா ஆகாதா? பதில் சொல்லாமல் விட்டால் அது அவரைக் கோபமூட்டாதா முட்டாளே” ரகுநாத் பல்லாளும் கோபத்தோடு கேட்டான்.

”நம் மன்னர் இந்தச் சம்பந்தத்தை எப்படியாவது முடித்து விட்டு வரும்படி அல்லவா நம்மிடம் சொல்லி அனுப்பினார்? நீ பேசுவது அவரைக் கோபமூட்டுவது போல் அல்லவா இருக்கிறது?”

“அவரைக் கோபமூட்டுவது உண்மை. நானல்ல. என்னை ஏன் குற்றம் சொல்கிறாய்?”

“ஒரு சம்பந்தம் உறுதி செய்யப்பட வேண்டுமானால் இனிமையாகப் பேச வேண்டும். பிடித்தமானவைகளையே பேச வேண்டும். அதை விட்டு விட்டு உண்மையைப் பேசுவதாகச் சொல்லி அவருக்கு எதிரானதையே நீ சொல்லிக் கொண்டிருந்தால் இந்தச் சம்பந்தம் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுமா?”

”சரி. உண்மை கோபமூட்டுவதால் அதற்கு எதிரானதையே சொல்கிறேன். மன்னா. நீங்கள் இளைஞர். சிவாஜி முதியவர். உங்களுக்குப் பிள்ளைகள் இனி தான் பிறக்க வேண்டும். சிவாஜிக்குப் பல பிள்ளைகள். சரி தானா”

சந்திராராவ் மோரை விட சம்பாஜி காவ்ஜி கோபத்தின் உச்சத்திற்குப் போய் ரகுநாத் பல்லாள் மீது பாய்ந்து அவன் கழுத்தை இரு கைகளாலும் பிடித்துக் கொண்டே சொன்னான். “மூடனே நீ வாயை மூடிக் கொண்டு இரு; அது போதும்…..”

“வாயை மூடிக் கொண்டிருந்தால் சம்பந்தம் எப்படி நடக்கும்? முட்டாளே நீ அதைச் சொல் முதலில்” என்றபடியே ரகுநாத் பல்லாளும் சம்பாஜி காவ்ஜியின் கழுத்தைப் பிடித்துக் கொண்டான்.

தங்கள் முன் இருவரும் சண்டையிடுவதைத் தடுக்க சந்திராராவ் மோரின் தம்பி எழப் போனான். சந்திராராவ் மோர் தடுத்து அமர வைத்துக் காதில் முணுமுணுத்தான். “விடு. இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் அடித்துக் கொண்டு சாகட்டும். நாம் இவர்களைப் பொழுது போக்குக்காகத் தானே கூப்பிட்டனுப்பினோம். இப்போது தான் பொழுது போக்கு களைகட்ட ஆரம்பித்திருக்கிறது. வேடிக்கை பார்.”

தம்பி அதுவும் சரிதான் என்று நினைத்தவனாக அமர்ந்தான். இருவரும் மது அருந்தியபடி வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தார்கள்.

சம்பாஜி காவ்ஜி சொன்னான். “தவறாகப் பேசுவதை விட மௌனம் உத்தமம். அதனால் எத்தனையோ காரியம் நடக்கும்”

ரகுநாத் பல்லாள் சொன்னான். “அந்தக் காரியம் நல்லதாகவும், பயனுள்ளதாகவும் இருக்குமா? முக்கியமாய் இந்தச் சம்பந்தம் உறுதிப்படுமா? அதைச் சொல் முட்டாளே”

சம்பாஜி காவ்ஜி கத்தி எடுத்துக் கொண்டு ரகுநாத் பல்லாளின் கழுத்தில் வைத்துச் சொன்னான். “உன்னை ஒழித்தால் அதிலேயே மகிழ்ச்சியடைந்து மன்னர் தன் மகளை சிவாஜிக்குக் கொடுப்பார்”

ரகுநாத் பல்லாளும் தன் கத்தியை எடுத்துக் கொண்டான். “என்னை ஒழிக்கும் வரை என் கை பூப்பறித்துக் கொண்டிருக்குமா?”

சம்பந்தம் பேச வந்தவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தாக்கத் தயாரானது சந்திராராவ் மோருக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது. சிவாஜியை விடப் பெரிய முட்டாள்களாக அவன் அனுப்பிய ஆட்கள் இருக்கிறார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டான். நடுநிசியாகி இருந்ததால் மாளிகையில் மற்றவர்கள் அனைவரும் உறங்கி விட்டிருந்தார்கள். இவர்களும் இத்தனை களேபரத்திலும் குரலை மட்டும் அடக்கியே வைத்திருந்தார்கள். அதனால் அவர்கள் கோபம் பேச்சிலும், முகத்திலும் தெரிந்ததே ஒழிய சத்தம் அறையை விட்டுத் தாண்டவில்லை. குடி போதையில் இருந்த இருவரும் இந்த சூட்சுமத்தைக் கவனிக்காமல் சுவாரசியமாகக் குடித்துக் கொண்டே அவர்களை வேடிக்கை பார்த்தார்கள்.

சம்பாஜி காவ்ஜி ”இப்போதும் தவறை உணர மாட்டேன் என்கிறாயே மூடனே. உன்னுடன் பேசுவதும் எனக்கு வெறுப்பாக இருக்கிறது.” என்று சொல்லி விட்டு விலகி எழுந்து நின்றான்.

ரகுநாத் பல்லாள் தானும் எழுந்து நின்றான். “என்னுடைய தவறை நான் உணர்கிறேன். உன்னோடு வந்தது தான் என் தவறு. இங்கு உண்மை பேசியது இன்னொரு தவறு”

“மன்னர் சிவாஜி உன்னை இங்கு அனுப்பியதே தவறு என்பது என் கருத்து. பேசியே காரியத்தைக் கெடுத்து விடுவாய் என்று தெரிந்திருந்தால் உன்னை அனுப்பி இருக்க மாட்டார்.”

“சரி முட்டாளே! நீ பேசாமல் காரியம் சாதித்து விடு பார்ப்போம். நான் உன்னுடன் போராடவில்லை. ஆனால் சாதிக்கா விட்டால் உன்னை நான் சும்மா விட மாட்டேன்” என்று சொன்ன ரகுநாத் பல்லாள் தன் கத்தியை மறுபடி உறையில் போட்டுக் கொண்டான்.

சண்டை வெட்டு குத்தில் முடியாததில் சந்திராராவ் மோருக்குச் சிறுவருத்தம். சரி இந்த முட்டாள் பேசாமல் எப்படிச் சாதிக்கிறான் என்று பார்ப்போம் என்று நினைத்தவனாய் அடுத்த வேடிக்கைக் காட்சிக்குத் தயாரானான்.


“இதோ சாதிக்கிறேன் பார்” என்று சொன்ன சம்பாஜி காவ்ஜி  சற்றும் எதிர்பாராத விதமாய் சந்திராராவ் மோர் மீது பாய்ந்தான். சம்பாஜி காவ்ஜியின் ஒரு கை  சந்திராராவ் மோரின் வாயை உறுதியாகப் பொத்தியது. மறு கையிலிருந்த கத்தி அவன் கழுத்தை மின்னல் வேகத்தில் அறுத்தது.. குடிபோதையில் இருந்த தம்பி என்ன நடக்கிறது என்பதை உணர்வதற்குள் ரகுநாத் பல்லாள் பாய்ந்து தம்பி வாயை ஒரு கையால் பொத்தி மறு கையால் உடும்பாக உடலை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டான். அண்ணனை ஒழித்துக் கட்டிய கத்தியாலேயே தம்பியின் கழுத்தையும் சம்பாஜி காவ்ஜி வேகமாக அறுத்தான்.

(தொடரும்)
என்.கணேசன்

Thursday, February 14, 2019

இருவேறு உலகம் – 123

னிமையில் கடுமையான தவம் மேற்கொள்ளும் தவசிகள் பெரும்பாலும் அடுத்தவர்களின் குறுக்கீட்டை விரும்பாதவர்களாக இருப்பார்கள். ஒருமுறை கலையும் தவத்தை மீண்டும் தொடர, அந்தப் பழைய தவநிலைக்கு மீண்டும் செல்ல, சில சமயங்களில் மிக நீண்டகாலம் தேவைப்படுவதுண்டு. அதனால் அனாவசியமாய் இடைஞ்சல் செய்பவர்களை அந்தத் தவசிகள் கடுமையாய் சபிப்பதும் உண்டு. குகைக்கு உள்ளே இருக்கும் தவசி அப்படி ஏதாவது செய்து விடும் வாய்ப்பிருந்தால் கூட வந்தவர்களில் ஒருவனையே உள்ளே போய் நிலவரத்தைப் பார்க்கச் சொல்லலாம் என்று முதலில் தோன்றியது. ஆனால் அவனுக்கு ஏதாவது ஆகிவிட்டால் மற்றவர்களும் உள்ளே நுழைந்து பார்ப்பார்கள். இவர்களுடைய நடவடிக்கைகள் எப்படி அமையும் என்று சொல்ல முடியாது. உள்ளே மிக முக்கியமாக இருக்கும் ஏதோ ஒன்றை இவர்கள் அழித்தாலோ, கலைத்தாலோ வந்த நோக்கம் நிறைவேறாமல் போய் விடும். மாஸ்டரின் குரு ஏதோ ஒரு மிகநல்லது அல்லது சக்தி வாய்ந்தது இங்கு கிடைக்கும் என்ற பொருளிலேயே இந்த இடத்தை மிக ரகசியமாக தன் பிரிய சிஷ்யனுக்குத் தெரிவிக்க முயன்றிருக்கிறார்…. இதையெல்லாம் யோசித்துக் கடைசியில் தானே உள்ளே நுழைவது என்று முடிவு செய்த விஸ்வம் சக்தி அலைகளால் தனக்கு ஒரு தற்காப்பு அரணை ஏற்படுத்திக் கொண்டு, அவர்களை வெளியிலேயே இருக்க சைகை செய்து விட்டு, ஜாக்கிரதையாக உள்ளே நுழைந்தான்.

இமயத்தின் வெளிக்குளிர் அந்தக் குகைக்குள் இருக்கவில்லை. வெளியே இருக்கும் ஒளி நுழைவாயிலிலேயே நின்று விட்டிருந்தாலும் கூட உள்ளே வேறு ஒரு மங்கலான ஒளி தெரிந்தது. அது அந்தத் தவசியின் தவ வலிமையின் ஒளியாகவே இருக்க வேண்டும். அந்தத் தவசி இப்போது அமர்ந்த நிலையில் இருக்கவில்லை. படுத்த நிலையிலேயே இருந்தார். இடுப்பைச் சுற்றி ஒரு காவித்துணி மட்டுமே அவர் உடலில் ஆடையாக இருந்தது. மிக நெருங்கிப் பார்த்த விஸ்வத்துக்கு இன்னொரு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. அந்தத் தவசி விஸ்வம் எதிர்பார்த்தது போல இந்தியர் அல்ல. திபெத் அல்லது சீனத் துறவியும் அல்ல. பார்க்க வெள்ளைக்காரர் போலத் தெரிந்தார். தாடியும் தலைமுடியும் சாம்பல் நிறமும் வெண்மை நிறமும் கலந்ததாய் இருந்தது. அந்தத் தவசியிடமிருந்து வெளிப்பட்ட சக்தி அலைவீச்சு மிகச் சக்தி வாய்ந்ததாக இருந்தாலும் உடல்நிலையில் மிகப் பலவீனமாக இருந்தார். மரணத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும் மனிதர் போலத் தெரிந்தார். அவருடைய கண்கள் விஸ்வத்தை வெறித்துப் பார்த்தன. அந்த வெறித்த பார்வையில் கோபமோ, அதிர்ச்சியோ தெரியாததால் அவர் குறிப்பிட்ட ஒரு நபரை மட்டும் எதிர்பார்த்தவராக இல்லை என்பதும், தவம் விலகிய நிலையில் தான் இருந்தார் விஸ்வத்துக்குப் புரிந்தது. ஓரளவு நிம்மதியடைந்த அவன் தரையில் மண்டி இட்டு அவருக்கு வணக்கம் தெரிவித்தான். ஏதாவது சொல்கிறாரா என்று பார்த்தான். இல்லை.  செய்தி ஏதாவது அவர் கண்களில் தெரிகிறதா என்று பார்த்தான். அதுவுமில்லை. அவர் இடது கை மட்டும் மெல்ல உயர்ந்தது. விஸ்வம் இடுப்பைச் சுற்றிக் கட்டியிருந்த கம்பளித் துணியை அது பிடித்துக் கொண்டது. விஸ்வம் தன் வயிற்றுப் பகுதியின் மணிபுரா சக்ராவில் இருந்து சக்தி உருவப்படுவது போல் உணர்ந்தான். வேகமாக அந்தக் கம்பளித் துணியை அவிழ்த்து விட்டுப் பின் நகர்ந்தான். அந்தத் தவசியின் கையில் அந்தக் கம்பளித்  துணி இருந்தது. அதை அந்தக் கையில் இருந்து இழுக்க விஸ்வம் முயன்றான். அந்தக் கம்பளித் துணியின் வழியாக அவனுடைய சக்திகள் வேகமாக இழுக்கப்படுவது போல் உணர்ந்தான். உடனே அந்தக் கம்பளித் துணியிலிருந்து அவன் கைகளை விலக்கிக் கொண்டான். இந்த ஆள் வேண்டுமென்றே செய்கிறாரா இல்லை எல்லாம் தானாக நடக்கிறதா என்பது புரியவில்லை. தன் சக்திகளைக் குவித்து அவரை அறிய முயன்றான். முடியவில்லை. அவர் கண்கள் அவன் மீதிருந்து விலகி அவன் பின்னால் இருந்த ஏதோ ஒன்றில் நிலைத்தது. கண்களில் மின்னல் ஒன்று தோன்றி மறைந்தது. அவர் இறந்து விட்டார்.

விஸ்வம் கடைசியாக அவர் பார்வை நிலைத்த இடத்தில் என்ன இருக்கிறது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள மெல்லத் திரும்பினான். குகையின் பாறைச்சுவர் தான் இருந்தது. கூர்ந்து பார்த்த போது அந்தச் சுவரில் சிவனின் முகம் செதுக்கப்பட்டிருந்தது தெரிந்தது. இது அந்தத் தவசி வழிபட்ட உருவமாகத் தோன்றவே விஸ்வம் ஆச்சரியப்பட்டான். பொதுவாக எல்லா இடங்களிலும் சிவனை லிங்க வடிவில் தான் வழிபடுகிறார்கள். சிவனின் முகம் வழிபடப்படுவது அரிதிலும் அரிது. இமயமலையில் பனி லிங்கங்கள் கூட சில இருக்கின்றன. ஆனால் இப்படி முகம் ஒன்று இருப்பது ஆச்சரியமே. விஸ்வம் அந்தச் சிவனின் முகத்தை ஆராய்ந்தான். நல்ல சிற்ப வேலைப்பாடு. இந்தத் தவசியே செதுக்கியதோ இல்லை வேறு யாரோ ஒரு சிற்பியால் செதுக்கப்பட்டதோ தெரியவில்லை. இரண்டு கண்கள் அரைகுறையாக மூடியிருக்க நெற்றிக் கண்ணும் அப்படியே பாதித் திறந்து இருந்தன. அவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே நெற்றிக் கண் ஒரு முறை ஒளிர்ந்து மங்கியது. விஸ்வத்தின் ஆச்சரியம் அதிகரித்தது. மிக நெருங்கிப் பார்த்த போது விஸ்வம் ஆச்சரியத்தின் உச்சத்திற்கே போனான். காரணம் சிவனின் நெற்றிக் கண்ணைச் சுற்றி ஒரு மெலிதான முக்கோணம் தெரிந்தது. ஒரு முக்கோணத்துக்குள் ஒரு கண். இல்லுமினாட்டியின் சின்னம்…. மெல்ல அந்தச் சிவனின் நெற்றிக் கண்ணைத் தொட்டுப் பார்த்தான் ஒரு சக்தி ஓட்டத்தை அவன் கைகள் உணர்ந்தன. அதே சமயம் அந்த முக்கோணம் லேசாக அசைந்தது. விஸ்வம் அந்த முக்கோணத்தை மேலும் நன்றாக அசைத்துப் பார்த்தான். அந்த முக்கோணம் சிலையில் பொருத்தப்பட்டுத் தான் இருக்கிறது என்பது தெரிந்தது. சற்று பலம் பிரயோகித்து அதை அங்கிருந்து அவன் உருவப் பார்த்தான். உடனே வரவில்லை என்றாலும் இரண்டு நிமிட முயற்சிக்குப் பின்னால் அந்த முக்கோணம் கழன்று அவன் கைக்கு வந்தது. விஸ்வம் பெரியதொரு சக்தி வீச்சை அதில் உணர்ந்தான். வாழ்விலேயே இது வரை அனுபவித்திருக்காத மகிழ்ச்சியையும் விஸ்வம் உணர்ந்தான்.

யோசித்துப் பார்க்கையில் எல்லாம் முன்பே தீர்மானித்திருப்பது போல விஸ்வத்துக்குத் தெரிந்தது. மாஸ்டருக்காக குரு வைத்திருந்த அந்த வரைபடம் அவன் கையில் தான் முதலில் கிடைத்தது.  அவன் தான் இங்கு முதலில் வர முடிந்தது. இறக்கும் முன் அந்தத் தவசியின் பார்வை அந்த பாறைச்சுவர் சிற்பத்தில் விழுந்ததால் தான் அவன் அதைப் பார்த்தான். அவனுக்கு அதன் முக்கியத்துவத்தைப் புரிய வைப்பது போலவே அந்தச் சிற்பத்தின் நெற்றிக் கண் ஒளிர்ந்தது. அதனால் தான் அவன் அதைக் கூர்மையாகக் கவனித்தான். அதனால் தான் அந்த முக்கோணம் தெரிந்தது. அது இல்லுமினாட்டியின் சின்னமாகவும் தெரிகிறது என்பதற்காகத் தான் அவன் தொட்டுப் பார்த்தான். அசைந்ததால் தான் அதை வெளியே எடுத்தான். இல்லுமினாட்டியின் தலைவனாக அவன் ஆக வேண்டும் என்பதற்காகவே எல்லாம் நடப்பது போல் தோன்றியது. இந்த்ச் சின்னத்தை அவன் எடுத்துக் கொண்டு போய் அந்த இல்லுமினாட்டி உறுப்பினர்களிடம் காண்பித்து பேச வேண்டிய விதத்தில் பேசினால் அவனே தேர்ந்த்டுக்கப்பட்டவன் என்பதை அவர்கள் கண்டிப்பாக உணர்வார்கள். இன்னும் நாட்கள் இருக்கின்றன. அவன் தேஜஸை தவ வலிமையால் அதிகப்படுத்திக் கொள்வான். இல்லுமினாட்டியின் தலைவனாக வேண்டிய அத்தனைத் தகுதிகளும் அவனுக்கு இருக்கின்றன. விதியும் அவனுக்கு இந்த அளவுக்கு உதவியிருக்கிறது….. அவன் கண்டிப்பாக அந்த இயக்கத்தின் தலைவன் ஆவான். அவன் உலகத்தின்  விதியை உருவாக்குவான். அவனுக்குள் உற்சாகம் பொங்கியது…..

அந்தக் குகையில் வேறெதாவது வித்தியாசமாக இருக்கிறதா என்று ஒரு முறை சுற்றிப் பார்த்தான். எதுவும் இருக்கவில்லை. கிளம்பத் தயாரான போது அவன் கம்பளித்துணி அந்தத் தவசியின் கைகளில் இருப்பதைக் கவனித்தான். அதை மெல்ல உருவ மறுபடியும் முயன்றான். வரவில்லை. சற்று பலம் பிரயோகித்தான். அப்படியும் வரவில்லை. பின் விட்டு விட்டான். இத்தனை காலம் தவம் செய்த ஆசாமிக்குக் கடைசியில் கிடைத்திருப்பது அவன் கம்பளி தான். இல்லுமினாட்டி சின்னத்தை அவனுக்குக் கொடுத்திருப்பதற்கான சன்மானமாக அது இருந்து விட்டுப் போகட்டும் என்று நினைத்தபடி அங்கிருந்து வெளியே வந்தான்.

வெளியே வந்த போது ஒரு விஷயம் மட்டும் விஸ்வத்தின் மனதை இடித்தது. அந்தக் கருப்புப் பறவை! அந்த வரைபடத்தில் இருந்த கருப்புப் பறவை வானத்தில் தெரிகிறதா என்று பார்த்தான். தெரியவில்லை. திரும்பிக் கீழே செல்கையில் அந்த ஆட்களிடம் அந்தப் பகுதிகளில் ஏதாவது கருப்புப் பறவையை அவர்கள் பார்த்தது உண்டா என்று கேட்டான். ஐந்து பேரில் நான்கு பேர் பார்த்ததில்லை என்றார்கள். ஒருவன் அந்த மலைப்பகுதியில் ஒரே ஒரு முறை மட்டும் பார்த்திருப்பதாகச் சொன்னான். அது எப்போது என்பதை அவன் நினைவு வைத்திருக்கவில்லை. அந்தப் பறவையுடன் இணைத்துச் சொல்லும்படியான சம்பவம் எதுவும் கூட அவன் நினைவில் இருக்கவில்லை.

அந்த வரைபடத்தில் இருந்தது கருப்புப் பறவை தானா இல்லை வேறெதாவதா?

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

Monday, February 11, 2019

சத்ரபதி – 59


ந்திராராவ் மோரிடம் சிவாஜியின் தூதுவர்கள் இருவர் வந்திருப்பதாக வீரர்கள் தெரிவித்த போது அவன் தன் சகோதரனிடம் சிவாஜியைப் பற்றித் தான் பேசிக் கொண்டிருந்தான். காத்திருக்கச் சொல் என்று கட்டளையிட்டு வீரர்களை அனுப்பி விட்டுச் சிரித்துக் கொண்டே சந்திராராவ் மோர் தன் தம்பியிடம் சொன்னான். “சைத்தானைப் பற்றி நினைக்கும் போதே அது எதிரில் வந்து நிற்கும் என்று சொல்வார்கள். இந்தச் சைத்தான் ஆட்கள் அனுப்பியிருக்கிறது பாரேன்…..”

அண்ணனின் நகைச்சுவை உணர்வுக்குத் தம்பி குலுங்கிச் சிரித்தான். “உண்மை அண்ணா. அவனே நேரில் வந்திருந்தால் மிக நன்றாக இருந்திருக்கும். நாம் அன்று போட்டத் திட்டத்தை நிறைவேற்றி இருக்கலாம்.”

“ஆயுள் கெட்டியானதால் ஏதோ வேலை நினைவு வந்து அன்று அவன் போய் விட்டான்….”

“நம் மீது சந்தேகம் வந்து கூட அவன் ஓடியிருக்கலாமோ என்ற சந்தேகம் எனக்கு இன்னும் இருக்கிறது”

“அப்படிச் சந்தேகம் வந்து அன்று ஓடியிருந்தால் இன்று ஆள் அனுப்பியிருக்க மாட்டான். சரி வா என்ன செய்தி கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள் என்று பார்ப்போம்” என்று சொன்ன சந்திராராவ் மோர் வந்தவர்களைச் சந்திக்கத் தம்பியுடன் சென்றான்.

அவனை மிகுந்த மரியாதையுடன் வணங்கி விட்டு சிவாஜியின் ஆட்கள் தங்களை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார்கள். “அரசே! நான் ரகுநாத் பல்லாள். இது சம்பாஜி காவ்ஜி. எங்களை ஒரு மிக முக்கிய விஷயமாக மன்னர் சிவாஜி அனுப்பியிருக்கிறார்”

சந்திராராவ் மோர் ஏளனமாக “சிவாஜி எப்போது மன்னன் ஆனான்? பக்கத்தில் இருக்கும் எனக்கு இது தெரியவில்லையே” என்று கேட்டு சந்திராராவ் மோர் வெடிச்சிரிப்புச் சிரிக்க அவன் தம்பியும் அந்தச் சிரிப்பில் கலந்து கொண்டான்.

ரகுநாத் பல்லாள் பதில் எதுவும் சொல்லாமல் சந்திராராவ் மோரின் வெடிச்சிரிப்பு முடியும் வரை காத்திருந்து விட்டு  தன் சகாவைப் பார்த்தான். சம்பாஜி காவ்ஜி உடனே சந்திராராவ் மோரைத் தலைவணங்கி விட்டுச் சென்று பலருடன் வந்தான். ஒவ்வொருவர் கையிலும் பெரியத் தாம்பாளத்தட்டுகள் இருந்தன. ஒரு தட்டில் மாங்கனிகள், இன்னொரு தட்டில் வாழைக்கனிகள், மூன்று தட்டுகளில் வித விதமான புஷ்பங்கள், இரு தட்டுகளில் இனிப்பு பதார்த்தங்கள், இரண்டு தட்டுகளில் பட்டுத்துணிகள், ஒரு தட்டில் தங்கக் காசுகள், இன்னொரு தட்டில் வெள்ளிக் காசுகள் இருந்தன. ஒவ்வொருவரும் அந்தத் தாம்பாளத்தட்டுகளை சந்திராராவ் மோர் முன் வைத்து விட்டு தலை வணங்கி விட்டு வெளியேறி விட ரகுநாத் பல்லாளும், சம்பாஜி காவ்ஜியும் மட்டும் அங்கிருந்தார்கள். சம்பாஜி காவ்ஜி சொன்னான். “இதையெல்லாம் மன்னர் சிவாஜி அன்புடன் அனுப்பி வைத்திருக்கிறார். தாங்கள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் மன்னா”

சென்ற முறை சிவாஜி வந்த போது இந்த அளவு பொருட்கள் கொண்டு வந்திருக்கவில்லை. ’இப்போது இத்தனை அனுப்பி அவன் தன் பக்கம் என்னை இழுத்துக் கொள்ளப் பார்க்கிறான். முட்டாள்’ என்று நினைத்துக் கொண்ட சந்திராராவ் மோர் “உங்கள் ’மன்னர்’ சிவாஜி இப்படி என் மீது அன்பு மழை பொழிந்து இத்தனை பொருட்கள் அனுப்பக் காரணம் என்ன என்று நான் அறியலாமா?” என்று ஏளனமாகக் கேட்டான்.

அவன் தம்பி தன் பங்குக்குத் தானும் ஒரு கேள்வி கேட்டான். “சென்ற முறை நேரில் வந்த ‘மன்னர்’ இந்த  முறை நேரில் வராமல் உங்களை ஏன் அனுப்பினார்”

இருவருக்குமாய் சேர்ந்து ரகுநாத் பல்லாள் சொன்னான். “சுபகாரியம் பேசும் போது வெறும் கையுடன் வருவது சரியல்ல. அதுவும் இந்த விஷயத்தை அவர் நேரில் வந்து பேசுவதும் முறையல்ல. அதனால் அவர் வராமல் எங்களை அனுப்பி இருக்கிறார் அரசே”

“என்ன சுபகாரியம்?” சந்திராராவ் மோர் குழப்பத்துடன் கேட்டான்.

“தங்கள் மகளைத் தன் வாழ்க்கைத் துணையாய் மணமுடிக்க சம்மதம் கேட்டு சிவாஜி எங்களை அனுப்பியிருக்கிறார் அரசே” சம்பாஜி காவ்ஜி சொன்னான்.

சந்திராராவ் மோரின் மகள் மிக அழகானவள். அதனால் அவள் அழகில் மயங்கிய சிவாஜி சந்திராராவின் மருமகனாக ஆனால் ஜாவ்லி பிரதேசத்தின் நட்பையும் உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள முடியும் என்று எண்ணி ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்கனி பெறும் பேராசையில் இப்போது ஆள் அனுப்பி இருக்கிறான் என்று நினைக்கையில் சந்திராராவ் மோருக்கு சிவாஜியின் விடாமுயற்சியைப் பாராட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. தகுதி இருக்கிறதோ இல்லையோ விடாமல் முயற்சி செய்கிறான் பாவம்!

சந்திராராவ் மோருக்கு எல்லாமே நகைச்சுவையாகவும் வேடிக்கையாகவும் இருந்தது. இதைப் பற்றிப் பேசி மகிழ்ந்து இன்றைய பொழுதை சிரித்துக் கழிக்கலாம் என்று எண்ணியவனாக “திருமணம் என்பது யோசித்துச் செய்ய வேண்டிய ஒன்று. நீங்கள் இளைப்பாறுங்கள். பின்பு பேசலாம்” என்று சொல்லி வீரர்களை அழைத்து அவர்கள் இருவரும் தங்க விருந்தினர் அறையை ஏற்பாடு செய்து தரக் கட்டளையிட்டுச் சென்றான்.

விருந்தினர் அறைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்ட ரகுநாத் பல்லாளும், சம்பாஜி காவ்ஜியும் போகும் வழியெல்லாம் கூர்ந்து பார்த்துக் கொண்டே போனார்கள். சிவாஜி மாளிகையின் அமைப்பையும், பாதுகாப்பு அம்சங்களையும் பற்றிச் சொன்னதெல்லாம் மிகச்சரியாகவே இருந்தன. வீரர்கள் சென்றவுடன் அவர்கள் இளைப்பாறி விடவில்லை. சாளரத்தின் வழியாக வெளி நிலவரத்தை ஆராய்ந்தார்கள். அவர்களுடன் தாம்பாளத்தட்டுகளுடன் சேவகர்களாய் வந்த வீரர்கள் தொலைவில் தெரிந்த கூடாரத்தில் தங்க வைக்கப்பட்டிருப்பது தெரிந்தது.  அவர்களது குதிரைகளும் கூடாரத்துக்கு அருகிலிருந்த லாயத்திலேயே கட்டப்பட்டு இருப்பதையும் கண்டு திருப்தியடைந்த சம்பாஜி காவ்ஜி தூரத்தில் தெரிந்த அவர்களது வீரன் ஒருவனைப் பார்த்துக் கையசைத்தான். அவனும் பதிலுக்குக் கையசைத்தான். அவர்களுக்கும் இவர்கள் இருக்கும் இடத்தைத் தெரிவித்தாகி விட்டது….

சந்திராராவ் மோர் இரவு நேரத்தில் அவர்கள் இருவரையும் கூப்பிட்டனுப்பினான். இருவரும் சென்ற போது அறைக்கு வெளியே காவலர்கள் யாரும் இல்லை என்பதைக் கண்டார்கள். தொலைவில் ஒரு சேவகன் அரைத்தூக்கத்தில் இருந்தான்.  அறையினுள்ளே சந்திராராவும், அவன் சகோதரனும் மது அருந்திக் கொண்டிருந்தார்கள். சந்திராராவ் மோர் நகைச்சுவை உணர்வில் இருந்தான். ”வாருங்கள் மன்னர் சிவாஜியின் தூதுவர்களே!”

இருவரும்  அவனையும் அவன் சகோதரனையும் வணங்கி விட்டு எதிரில் அமர்ந்தார்கள். சந்திராராவ் மோர் மெல்ல ஆரம்பித்தான். “சிவாஜி சொல்லி அனுப்பியதை நான் யோசித்தேன். அனுப்பியிருந்த பரிசுப் பொருள்களிலேயே அவனுடைய ஆர்வம் தெரிகிறது. அவன் சொன்னதையும் மறுக்க மனம் வரவில்லை….”

அவர்கள் முகத்தில் ஆர்வம் தெரிந்தது. உள்ளுக்குள் நகைத்துக் கொண்ட சந்திராராவ் மோர் தொடர்ந்து சொன்னான். ”சிவாஜியின் உயரம் சற்றுக் குறைவு தான் என்றாலும் என் மகளும் அதிக உயரம் இல்லை. அதனால் அது பெரிய பிரச்சினை இல்லை. அந்தஸ்து தான் பெரிய தடையாகத் தெரிகிறது…”.

சொல்லி விட்டு அவர்களை அவன் கூர்ந்து பார்த்தான். அவன் எதிர்பார்த்த ஏமாற்றமோ, வருத்தமோ அவர்கள் முகத்தில் தெரியாதது அவனுக்கு வருத்தமாக இருந்தது. ரகுநாத் பல்லாள் அமைதியாகச் சொன்னான். ”அது ஒரு பெரிய விஷயமல்ல அரசே. சிவாஜியின் அதிகாரத்திற்கு உட்பட்ட இடங்கள் அளவுக்கு நீங்கள் ஆளும் பகுதிகள் இல்லை என்பது உண்மை. அவரிடம் இருக்கும் அளவு கோட்டைகளும் உங்களிடம் இல்லை. அதுவும் உண்மையே. ஆனால் மனிதர்களுக்குத் தரும் மதிப்பை சிவாஜி உடைமைகளுக்குத் தருவதில்லை. அதனால் தான் அவராகவே சம்பந்தம் பேச எங்களை அனுப்பியிருக்கிறார். அது குறித்து நீங்கள் குறை உணர வேண்டியதில்லை”

சந்திராராவ் மோரின் போதை அந்த வார்த்தைகளில் ஒரேயடியாகக் காணாமல் போயிற்று.  எனக்கு சிவாஜி சமமானவன் இல்லை என்று நான் சொன்னால் அவனுக்கு நான் சமமானவன் இல்லை என்று சொல்வதாக இந்த மூடன் எடுத்துக் கொள்கிறானே. என்ன திமிர். சிவாஜி கூட இவ்வளவு திமிராகப் பேசவில்லையே. ஒரு கோப்பை முழுவதும் மதுவை நிரப்பிக் குடித்து விட்டு அவன் தன் தம்பியைப் பார்த்தான்.

தம்பி ரகுநாத் பல்லாளிடம் சொன்னான். “மூடனே. அரசர் சொல்வது சிவாஜி அவருக்குச் சரிசமமானவன் அல்ல என்ற பொருளில்……”

ரகுநாத் பல்லாள் முகத்தில் பெருங்குழப்பம் தெரிந்தது. “அதை எப்படிச் சொல்கிறீர்கள் என்பது என் சிறுமதிக்கு எட்டவில்லை பிரபு. விளக்கிச் சொல்லுங்களேன்….”

“நாங்கள் பரம்பரை பரம்பரையாக மன்னர்கள். எங்கள் தந்தை மன்னர். என் பாட்டன் மன்னர்….” என்று சொல்லி விட்டு ‘புரிகிறதா?’ என்பது போல் அவன் ரகுநாத் பல்லாளைப் பார்த்தான்.

ஆனால் ரகுநாத் பல்லாளோ  இன்னும் புரியாதவனாய் “உங்கள் முப்பாட்டன்?” என்று கேட்டான்.

“அவர் பீஜாப்பூர் சமஸ்தானத்தில் படைத்தலைவராய் இருந்தார். அவர் ஒரு போரில் காட்டிய வீரத்திற்குப் பரிசாக ஜாவ்லி அவருக்கு ஆட்சி புரியக் கிடைத்தது….”

“ஓ! தானமாகக் கிடைத்த பூமியை நீங்கள் பரம்பரை பரம்பரையாக ஆள்கிறீர்கள்! அப்படி சிவாஜியின் முப்பாட்டனுக்கு எந்தத் தானமும் கிடைக்கவில்லை என்று சொல்ல வருகிறீர்களா?”

சந்திராராவ் மோர் கடுங்சினம் தாங்காமல் உடல் நடுங்கினான். “மூடனே…. மூர்க்கனே” என்று கூவினான்.


ரகுநாத் பல்லாள் எழுந்து நின்று கைகூப்பினான். “மன்னியுங்கள் மன்னா. புரிந்து கொள்வதற்காக நான் கேட்டது உங்களை இவ்வளவு கோபமூட்டும் என்று நான் சிறிதும் எதிர்பார்க்கவில்லை….”

(தொடரும்)
என்.கணேசன்

Saturday, February 9, 2019

முந்தைய சிந்தனைகள் 41

என் நூல்களிலிருந்து சில சிந்தனைத்துளிகள்...











என்.கணேசன்

Thursday, February 7, 2019

இருவேறு உலகம் – 122


விஸ்வம் மாஸ்டரின் சக்தி அலைவரிசைகளில் சிக்க நேரிடும் என்று எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. மாஸ்டர் தத்துவார்த்த சிந்தனைகள், ஆன்மீக சிந்தனைகள், ஏமாற்றப்பட்ட சிந்தனைகள் என்று ஏதோ சிந்தனைகளில் ஈடுபட்டிருக்காமல் தன் மனதை உயர்சக்திகளில் முழுமையாகக் குவித்துக் கூர்மைப்படுத்தியிருப்பது புரிந்தது. இல்லா விட்டால் அவனை எட்டியிருப்பது சுலபமில்லை. இப்படித் தான் ஒரு முறை க்ரிஷ் அலைவரிசைகளிலும் விஸ்வம் அகப்பட்டான். ஆனால் அது தற்செயலாக நடந்த ஒரு அசாதாரண நிகழ்வாகவே இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் க்ரிஷ் அந்த அளவு வேகமாக அந்தச் சக்திகளை ஆட்கொண்டிருப்பது சாத்தியமே இல்லை. ’அதிவேகமாகச் சக்திகளைப் பெறுவதில் வல்லவனாக இருந்த எனக்கே பல வருடங்கள் தேவைப்பட்டன. இத்தனைக்கும் ஒவ்வொரு சக்தியையும் ஏகாக்கிரதையோடு அடைந்து பெற்றவன் நான். மனதை காதல், குடும்பம், மற்ற விஷயங்கள் என்று சிறிதும் சிந்தனைகள் சிதற விடாத எனக்கே அத்தனை காலம் தேவைபட்ட போது, இவை எல்லாவற்றிலும் ஈடுபாடு இருக்கும் க்ரிஷ் முழு மனதோடு சக்திகளில் ஈடுபட வாய்ப்பே இல்லை. இப்போது என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறான் என்று தெரியவில்லை. மாஸ்டர் சொல்லிக் கொடுத்த ஆரம்பப் பயிற்சிகளில் ஈடுபட்டிருக்கலாம்….. பாவம்!...” சிந்தனைகள் இப்படியாக ஓடியதில் மாஸ்டர் விஷயத்தில் எச்சரிக்கையும் க்ரிஷ் விஷயத்தில்  நிம்மதியையும் விஸ்வம் அடைந்தான்.

மாஸ்டரின் ஞான திருஷ்டியில் கிடைத்தது ஒருவிதத்தில் பின்னடைவே. மாஸ்டர் உடனே கிளம்பி வரலாம். ஆனால் ஞான திருஷ்டியில் தெரிந்த மலைப்பகுதி எங்கே என்பது துல்லியமாக அவருக்குத் தெரிய வாய்ப்பில்லை. அப்படியே அவர் கஷ்டப்பட்டு அதிர்ஷ்ட வசமாகக் கண்டுபிடித்தாலும் அவர் இங்கு வந்து சேர கண்டிப்பாக ஒரு நாளுக்கும் மேலாகி விடும். அதற்குள் அவன் வேலையை முடித்து அங்கிருந்து போயிருப்பான்….

இப்போது நடப்பது எல்லாமே தனக்கு சாதகமாக இருப்பதில் விஸ்வத்துக்குத் திருப்தியாக இருந்தது. சட்டர்ஜியின் விலாசம் கண்டுபிடித்த பின் எல்லாமே அவனுக்கு மடமடவென்று நடந்தன. இந்தியா திரும்பி வந்தவுடன் முதல் வேலையாக அவன் சட்டர்ஜியை சிலிகுரி விலாசத்தில் சந்தித்தான். சட்டர்ஜியிடம் தன்னை ஒரு மலை ஆராய்ச்சி நிபுணராக அறிமுகம் செய்து கொண்டான். இமயமலையில் பனி உருகி  ரிச்சர்ட் டவுன்செண்ட் பார்த்த மலைப்பகுதி எது என்று அறிய ஆர்வமாய் இருப்பதாக அவன் சொன்ன போது சட்டர்ஜியின் முகம் கருத்தது. அதைப் பற்றி சட்டர்ஜி பேச விரும்பவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

சட்டர்ஜி தயக்கத்துடன் சொன்னான். “நானும் டேவிட்சனும் அந்தக் காட்சியைப் பார்க்கலை…… ரிச்சர்டு பார்த்ததாகச் சொன்னதைத் தவிர அப்படி நடந்ததற்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை…… அதனால் இதில் நீங்கள் உங்கள் நேரத்தை வீணாக்காமல் இருப்பது நல்லது…..”

“அது உண்மையோ பொய்யோ நானே நேரில் போய் ஆராய்ந்து தெரிஞ்சுக்க ஆசைப்படறேன். அதனால் அந்த இடத்தை மட்டும் நீங்கள் சொன்னால் உதவியாய் இருக்கும்…..”

சட்டர்ஜி தர்மசங்கடத்துடன் நெளிந்தான். பின் மெல்லச் சொன்னான். “அந்த இடம் ஏதோ சபிக்கப்பட்ட இடம் மாதிரி….. நீங்கள் அங்கே போகாமல் இருப்பது தான் நல்லது”

விஸ்வம் மூடநம்பிக்கைகளை அறவே வெறுப்பவன். இகழ்ச்சியாக அவனை நினைப்பதைக் காட்டாமல் ஆர்வத்தையே காட்டி சட்டர்ஜியிடம் விஸ்வம் கேட்டான். “ஏன் அப்படிச் சொல்றீங்க”

”அடுத்த வருஷமே பழையபடி அதே மலைப்பகுதிக்குப் போகணும்னு ரிச்சர்ட் ஆசைப்பட்டான். கூடவே டேவிட்சனும் போனான். எனக்கு என் தங்கை திருமணம் அந்த சமயத்தில் இருந்ததால போக முடியலை. அதனால அவங்க ரெண்டு பேர் மட்டும் போனாங்க. போனவங்க உயிரோட திரும்பலை. அதனால் தான் நான் அது சபிக்கப்பட்ட இடம்னு சொன்னேன். ஒரு பெரியவர் சொன்னார். சில அமானுஷ்ய சம்பவங்களைப் பார்க்க நேர்ந்தால் அதுபத்தி அதிகம் பேசறதோ அந்த இடங்களுக்கு அடிக்கடி போகிறதோ, அது சம்பந்தமான ஆள்களை அடிக்கடி பார்க்கிறதோ நல்லதல்ல. அதெல்லாம் தெய்வீக நிகழ்ச்சிகள். பார்க்கக் கிடைத்ததே புண்ணியம்னு விட்டுடணும். அதை ஆராயப்போகிறது ஆபத்துன்னு அவர் சொன்னார். அவர் சொன்ன மாதிரி இவங்க ரெண்டு பேரும் அப்படி அடுத்த வருஷம் ஆராயப் போனது தப்புன்னு எனக்கு ஏதோ ஒரு உள்ளுணர்வு. அது தான் அவங்களைப் பலி வாங்கிடுச்சுன்னு தோணுச்சு….. நானும் கூடப் போயிருந்தா நானும் கூடச் செத்துருப்பேன்னு நம்பறேன். அதனால நான் அதோட அந்த விஷயத்தை விட்டுட்டேன். சொல்லப் போனா மலை ஏறுறதையே விட்டுட்டேன். அது சம்பந்தமான தொடர்புகளை விட்டுட்டேன்…..” சட்டர்ஜியின் குரலில் சோகம் இழைந்தோடியது.

அதைப் பற்றிப் பேசுவதே மரணத்தை விளைவிக்கும் என்றும், ஆராய்ச்சிக்காக நீ போனாலும் மரணத்தை வரவழைத்துக் கொள்வாய் என்றும் அவன் நினைத்தது விஸ்வத்துக்குத் தெரிந்தது. அதிக காலம் கைவசம் இல்லை என்பதால் விஸ்வம் தன் சக்தியால் சட்டர்ஜியை செயல் இழக்க வைத்து அவன் மனதை ஊடுருவி அந்தச் சம்பவ இடத்தை அறிந்து கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறினான்.

அடுத்தபடியாக அந்த மலைப்பகுதிக்கு தன்னுடன் வந்து அந்தப் பழங்கால குகைக் கோயிலுக்கு மேலே இருக்கும் பனியை விலக்க தகுந்த ஆட்கள் ஐவரைத் தேர்ந்தெடுத்தான். பனி மலையில் ஏற்படும் விபத்துக்களில் ராணுவத்துடன் சேர்ந்து மீட்புப் பணியில் ஈடுபடுபவர்கள் அவர்கள். அவர்களும் ஆரம்பத்தில் தயங்கினார்கள்.

அவர்களில் ஒருவன் சொன்னான். “பனி பார்வைக்குத் தான் அழகு. ஆனால் நிஜத்தில் அது ஆபத்தானது. விபத்தில் சிக்கியவர்களை மீட்பது வேறு. பனியைக் குடைவது வேறு…..”

விஸ்வம் சொன்னான். “தகுந்த தற்காப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டு கவனமாக வேலை செய்தால் எதுவும் ஆபத்தல்ல.” ஆனால் அவனுடைய தத்துவத்தில் அவர்கள் மனம் மாறவில்லை. பெரியதொரு தொகையைத் தர அவன் ஒத்துக் கொண்ட பிறகு தான் அவர்களும் அந்த வேலைக்கு ஒத்துக் கொண்டார்கள். எந்தத் தொகையும் இப்போதைக்கு விஸ்வத்துக்குப் பெரியதொரு தொகை அல்ல. ரகசிய ஆன்மிக இயக்கத்தில் அவன் எடுத்துக் கொண்ட தொகை அவனிடம் இருக்கிறது. சில நாட்களிலேயே அதற்கு இணையான தொகையை மாணிக்கத்திடமிருந்தும் அவன் வசூல் செய்து விட்டிருந்தான். அரசியல் போல பணம் காய்ச்சி மரம் வேறு இருக்க முடியாது என்பது சொந்த அனுபவத்திலேயே அவனுக்குப் புரிந்தது. அவன் நோக்கம் பணமாக மட்டும் இருந்திருந்தால் அவன் சக்திகளை அது போன்ற வழிகளிலேயே செலவு செய்திருக்கலாம். ஆனால் அவனுக்கு பணம் இலக்கிற்கான ஒரு மார்க்கமே ஒழிய இலக்கே அதுவல்ல. இப்போது கூட பணம் தான் அந்தப் பனிமலையைக் குடைய உதவுகிறது. அந்த அளவில் மட்டுமே அதை அவன் வைத்திருப்பான்…..

கிட்டத்தட்ட அந்தக் குகைக் கோயில் இருக்க முடிந்த பகுதியை எட்டிய போது விஸ்வம் உடன் வந்த ஆட்களை சிறிது இளைப்பாறச் சொல்லி விட்டு தன் சக்திகளைக் குவித்து அமானுஷ்யமான அலைவரிசைகள் அகப்படுகின்றனவா என்று பார்த்தான். சீக்கிரமே அவை அவன் தேடலில் தட்டுப்பட்டன. அந்த அலைவரிசையிலேயே பயணித்து அவை கிளம்பும் மூலத்தை உணர்ந்தான். சுமார் 270 அடிகள் தூரத்தில் அது இருந்தது. அந்த ஆட்களிடம் அந்த இடத்தைச் சுட்டிக் காட்டினான். “அந்த இடத்தைத் தோண்டுங்கள்…”

அவர்கள் உயிரைப் பணயம் வைத்தே அவர் சொன்னதைச் செய்ய வேண்டி இருந்தது. அவர்கள் கொண்டு வந்திருந்த உபகரணங்கள் நவீனமானவை. லாவகமாக அதைப் பயன்படுத்தி அவசரப்படாமல் பாதுகாப்பாகவே இருந்து கொண்டு நிதானமாகவே வேலை செய்தார்கள். விஸ்வம் அவசரத்தை மனதில் அவ்வப்போது உணர்ந்தாலும் அமைதி காத்தான். அவர்களில் ஒருவனுக்கு ஆபத்து ஏற்பட்டு விட்டால் கூட அத்தனை பேரும் அவனைக் காப்பாற்றப் போய் விடுவார்கள்.  விஸ்வத்தின் வேலை நடக்காமல் போய் விடும். இன்று அந்த வேலை நடக்கா விட்டால் பின் எப்போது நடக்கும் என்று சொல்ல முடியாது.  மாஸ்டர் நாளையே இங்கு வர வாய்ப்பிருக்கிறது. இந்த ஞானம் அவனைப் பொறுமையுடன் இருக்க வைத்தது.

இரண்டரை மணி நேரம் கழித்து திரிசூலம் தெரிந்தது. அது தெரியும் வரை அவர்கள் விஸ்வம் எதிர்பார்க்கும் குகைக் கோயில் அங்கு இருக்கும் என்று நம்பி இருக்கவில்லை. திரிசூலத்தைப் பார்த்தவுடன் அவர்கள் உற்சாகம் அடைந்தார்கள். சுறுசுறுப்புடன் இயங்கினார்கள். அந்தக் குகைக் கோயில் மேல் இருந்த உறைபனியை நீக்கி விட்ட பின்பு குகையின் பெரிய நுழைவு துவாரம் அவர்கள் பார்வைக்குத் தெரிந்தது. தவழ்ந்த நிலையிலேயே தான் ஒருவர் உள்ளே செல்ல முடியும்…. 

விஸ்வம் பெரும் சக்தி வீச்சை அங்கிருந்து உணர ஆரம்பித்தான். அவர்கள் இனி என்ன செய்வதென்று அவனைக் கேட்டார்கள். எப்போதும் எதையும் முன்கூட்டியே யோசித்து என்ன செய்வதென்று தீர்மானிக்கும் விஸ்வம் முதல் முறையாகத் தன் வாழ்க்கையில் முடிவுக்கு வரத் தயங்கினான். அதற்குக் காரணம் இருந்தது.

(தொடரும்)
என்.கணேசன்  

Monday, February 4, 2019

சத்ரபதி 58


திடீரென்று சந்திராராவ் மோர் முகத்தில் தெரிந்த மாற்றம் அவன் ஏதோ வஞ்சகமாக யோசிக்கிறான் என்பதை சிவாஜிக்கு உணர்த்தியது. ஆனால் அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் சந்திராராவிடம் சிவாஜி சொன்னான்.

“நான் சகோதரனாகவும், நண்பனாகவும் உன்னிடம் பேச வந்திருக்கிறேன். நீயோ என்னை அவமானப்படுத்திப் பேசுகிறாய்”

சந்திராராவ் மோர் சிவாஜியைச் சிறைப்படுத்தி ஒப்படைக்க நல்லதொரு வாய்ப்பு கிடைத்திருப்பதால் அதைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று மனதில் உறுதி செய்தி செய்து கொண்டு விட்டான். சிவாஜியிடம் தேனொழுகப் பேசி அவன் சந்தேகப்படாதபடி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று தீர்மானித்து போலி நட்புணர்வுடன் சொன்னான். “மன்னித்து விடு சிவாஜி. யோசிக்கையில் நீ சொல்வது சரியென்று தோன்றுகிறது. நடந்தது நடந்ததாகவே இருக்கட்டும். இனி நாம் ஒற்றுமையாகவே இருப்போம். என்னிடம் நீ என்ன எதிர்பார்க்கிறாய் அதைச் சொல்.”

இது வரை அலட்சியமாகவும் அவமானப்படுத்தியும் பேசியவன் திடீரென்று மனம் மாறுவதற்கு வெளிப்படையான காரணங்கள் இல்லை என்பதால் எச்சரிக்கையடைந்தாலும் சிவாஜி தான் சொல்ல வந்ததைச் சொன்னான். “நீ வருடா வருடம் பீஜாப்பூர் அரசுக்குக் கப்பம் கட்டுவதை நிறுத்து. அவர்கள் எந்தக் காலத்திலும் உனக்கு ஆபத்து நேர்ந்தால் உதவ வரப்போகிறவர்கள் அல்ல. தேவைப்படும் போது உனக்கு உதவ நான் இருக்கிறேன்…..”

சந்திராராவ் மோர் முகம் மறுபடி ஒரு சிறுகணம் அலட்சியத்தைக் காட்டி விட்டு மறு கணமே மீண்டும் பிரியத்திற்கு மாறியது. “இதைக் கேட்க எனக்கு மிக மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. அப்படி நீ எனக்கு உதவ நான் உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று ஆத்மார்த்தமாகக் கேட்பது போல் கேட்டான்.

சிவாஜி சொன்னான். “வருடா வருடம் பீஜாப்பூர் சுல்தானுக்குக் கப்பம் கட்டும் தொகையில் பாதியை எனக்குக் கொடுத்துக் கொண்டிரு. அதற்கு மனமில்லை என்றால் அதுவும் வேண்டாம். நான் கேட்கும் சமயங்களில் 5000 குதிரை வீரர்கள் தந்து உதவு. அது போதும்….”

சந்திராராவ் மோர் சற்று யோசிப்பது போல் பாவனை காட்டிப் பின் சிவாஜியிடம் சொன்னான். “நீ கேட்பது நியாயமானதாகவே படுகிறது. எதற்கும் நான் என் தம்பிகள், மகன்களுடன் ஆலோசித்து விட்டுச் சொல்கிறேன். சிறிது நேரம் இளைப்பாறிக் கொண்டிரு. நாங்கள் சீக்கிரமாக ஒரு முடிவுக்கு வந்து விட்டுத் தெரிவிக்கிறோம்…..”

சந்திராராவ் மோர் எழுந்து நின்று, தன் சகோதரனையும், தன் மகனையும் பார்த்து உடன் வரும்படிக் கண்ணசைத்து விட்டுப் போனான். அவர்களும் பின் தொடர்ந்தார்கள். தனியறைக்கு அவர்களை அழைத்துப் போன சந்திராராவ் மோரிடம் அவன் மகன் கேட்டான். “தந்தையே சிவாஜி சொல்வதை ஒப்புக் கொள்ளப் போகிறீர்களா? பீஜாப்பூர் சுல்தான் நாம் அவனுடன் கூட்டு சேர்ந்தால் கோபப்பட மாட்டாரா? அவருக்கு மிக அருகில் இருப்பது நாம் தான். அவன் நம்மைத் தாண்டி தான் இருக்கிறான்…”

சந்திராராவ் மோர் சொன்னான். “அந்தச் சிறுபயலுடன் சேர்ந்து சுல்தானை எதிர்க்க எனக்கு என்ன பைத்தியமா? எனக்கு ஒரு யோசனை. பாஜி கோர்ப்படே ஷாஹாஜியைக் கைது செய்தது போல் இவனைக் கைது செய்து சுல்தானிடம் ஒப்படைத்தால் என்ன? அப்படிச் செய்தால் காலா காலத்துக்கும் சுல்தான் நம்மிடம் நன்றியுடையவராக இருப்பார். பெரும்பரிசுகளும் தந்து கௌரவிப்பார். ஒன்றுமில்லாமல் இருந்து சில கோட்டைகள் பிடித்துக் கொண்டு நமக்குச் சமமானவனாக நினைத்துக் கொண்டு பேசும் இவனுக்கு ஒரு பாடம் புகட்டியது போலவும் ஆகும்….”

சந்திராராவ் மோரின் தம்பிக்கும், மகனுக்கும் முகங்கள் பிரகாசித்தன. தம்பி சொன்னான். “நல்ல யோசனை தான். ஆனால் அவன் முட்டாள் அல்ல. தந்திரக்காரன். சிறிது சந்தேகம் வந்தாலும் உஷாராகி விடுவான்….”

சந்திராராவ் மோர் சொன்னான். “நான் போய் சிவாஜியிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன். தம்பி, நீ போய் நம் வீரர்களை மாளிகை வாசலில் குவி. மகனே நீ போய் உன் அண்ணனையும், மற்ற சித்தப்பாவையும் நாங்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் அறைக்கு அனுப்பி விட்டு வலிமையான வீரர்கள் இருபது பேரை அழைத்துக் கொண்டு வந்து சத்தமில்லாமல் அறைவாசலுக்கு வெளியே காத்திரு. நாங்கள் குரல் கொடுத்தவுடன் உள்ளே நுழையுங்கள்….. சிவாஜியைப் பற்றி எல்லோரும் ஆகா ஓஹோ என்று புகழ்வதற்கேற்ற மாதிரி அவன் உள்ளேயிருந்து  தப்பித்து ஓடினால் கூட மாளிகைக்கு வெளியே நிற்கும் வீரர்களிடமிருந்துக் கண்டிப்பாகத் தப்ப முடியாது. சிவாஜியைச் சங்கிலியால் பிணைத்து விட்டு சுல்தானுக்குத் தெரிவிப்போம். ஆயிரம் படைவீரர்களை அனுப்பியும் முடியாத காரியம் நம்மால் இவ்வளவு எளிமையாக முடிந்ததில் அவரும் மகிழ்ச்சி அடைவார்….”

தலையாட்டி விட்டு இருவரும் பரபரப்புடன் வேகமாக நகர்ந்தார்கள். திருப்தியுடன் சந்திராராவ் மோர் சிவாஜியைத் தங்க வைத்திருந்த அறைக்குத் திரும்பினான். அவன் உள்ளே வந்த போது சிவாஜி அமர்ந்திருந்த இருக்கை காலியாக இருந்தது. திகைப்புடன் அறைக்கு வெளியே வந்து இருபுறமும் நின்று கொண்டிருந்த இரு வீரர்களிடம் சந்திராராவ் மோர் கேட்டான். “உள்ளே இருந்த சிவாஜி எங்கே?”

“ஏதோ அவசர வேலை இருப்பது அவருக்குத் திடீரென்று நினைவுக்கு வந்து விட்டதால் போகிறாராம். பேச இன்னொரு முறை வருவதாக  உங்களிடம் சொல்லச் சொல்லி விட்டுப் போனார்…..” என்று ஒரு வீரன் சொன்னான்.

சந்திராராவ் மோர் வேக வேகமாக வெளியே ஓடிச் சென்று பார்த்தான். சிவாஜி கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை காணவில்லை. விசாரித்த போது வெளியே நின்றிருந்த வீரர்கள் சிவாஜி இன்னேரம் பல காத தூரம் போயிருப்பான் என்றார்கள். அவன் குதிரை மின்னல் வேகத்தில் போனதைப் பார்த்ததாக வியப்புடன் சொன்னார்கள்.

சந்திராராவ் மோர் விக்கித்து நின்றான்.


சிவாஜி சந்திராராவ் தம்பியையும், மகனையும் அழைத்துப் போகும் போதே அவனுடைய வஞ்சகத் திட்டத்தை யூகித்து விட்டான். சந்திராராவ் மோர் திடீரென்று நட்புக்கு மாறிய போதே சந்தேகம் அடைந்த அவன், அவன் தனியாக அனைவருடனும் ஆலோசித்து விட்டு வர வெளியேறிய போது சந்தேகம் தெளிந்தான். ’இந்த முட்டாள் என்னைச் சிறைப்பிடிக்கத்தான் திட்டமிடச் செல்கிறான்…..” ஆனாலும் அவன் திட்டத்தை அறிந்தது போல் காண்பிக்க விரும்பவில்லை. அவசர வேலை நினைவுக்கு வந்ததாகச் சொல்லி விட்டு வேகமாக ஜாவ்லியிலிருந்து வெளியேறி தன் பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்த அவன் தன் நண்பர்கள், ஆலோசகர்கள், படைத்தலைவர்களை உடனே வரவழைத்தான். ”மனிதர்கள் தங்களை எல்லா நேரங்களிலும் தங்கள் பேச்சு மூலமாகவும், செயல்மூலமாகவும் பிரகடனப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். சந்திராராவ் மோரும் அப்படித்தான் தன் குணத்தையும், அறிவையும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டான்…..” என்று ஆரம்பித்து சிவாஜி ஜாவ்லியில் நடந்ததைச் சொன்னான்.

சந்திராராவ் மோர் அவமானப்படுத்திப் பேசியதை அவன் சொன்ன போது இடைமறித்து ஒரு நண்பன் கேட்டான். “அவன் சொன்னதைக் கேட்டு உனக்கு இரத்தம் கொதிக்கவில்லையா? எப்படி நீ பொறுமையாக இருந்தாய்?”

சிவாஜி சொன்னான். “கோபப்பட்டு அப்போதே எதையும் சாதிக்க முடியாது என்று புரிகையில் அந்தக் கோபத்தை மனதிற்குள் ஒரு மூலையில் பத்திரப்படுத்திக் கொள்வது தான் புத்திசாலித்தனம் என்று நினைத்து தான் பொறுமை காத்தேன். சரியான நேரத்தில், சரியான முறையில் அவனிடம் கோபத்தைக் காட்டலாம்…. எதற்கும் ஒரு வாய்ப்பு  வராமல் போவதில்லை”

ஒரு படைத்தலைவன் வியப்புடன் சொன்னான். “உங்களைச் சிறைப்படுத்த அவனால் முடியும் என்று நினைத்தானே அதுவே அவன் அறிவுக்கூர்மை எந்த அளவு இருக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்தி விட்டது…..”

சிவாஜி சொன்னான். “நம்மவன் என்பதால் தான் வாளை எடுக்காமல், தந்திரமும் காட்டாமல் நட்புக்கரம் நீட்டினேன். அவன் நம்மவனாக நடக்கவில்லை. எதிரியென்றே நிரூபித்தும் விட்டான். ஒருவிதத்தில் அது மகிழ்ச்சியே. நண்பனாக அந்த முட்டாள் இருந்திருந்தால் தான் நமக்குப் பாதிப்பும் தர்மசங்கடமும். அந்த முட்டாள் எதிரியாக இருப்பது நமக்கு அனுகூலமே. முட்டாளைச் சுலபமாக வீழ்த்தி விடலாம்…..”

பின் ஜாவ்லியில் சந்திராராவ் மோரின் மாளிகையில் இருக்கும் பாதுகாப்பு நிலவரத்தை சிவாஜி விவரிக்க ஆரம்பித்தான். உள்ளேயும், வெளியேயும், எங்கு எவ்வளவு வீரர்கள் நிறுத்தப்படுகிறார்கள், அவர்களிடம் இருக்கும் ஆயுதங்கள் என்ன, அவர்களது ஆயத்தம் எப்படிப்பட்டது என்பதை எல்லாம் அவன் விளக்கிய போது அவர்கள் அனைவரும் பிரமிப்பை உணர்ந்தார்கள். எதிரிலிருக்கும் பழகிய மனிதன் எப்படிப்பட்டவன் என்பதை சந்திராராவ் மோர் உணரத்தவறி விட்ட நிலையில், சந்திராராவ் மோர் எப்படிப்பட்டவன் என்பதை விருப்பு வெறுப்பில்லாமல் துல்லியமாக சிவாஜி அறிந்து வைத்திருந்தது மட்டுமல்லாமல் அந்த இடத்தின் பாதுகாப்பு மற்றும் காவல் நிலவரத்தையும் மிக நுட்பமாக சிவாஜி அறிந்து வந்திருப்பது அவன் தலைமைப் பண்பை மிக அழகாக வெளிப்படுத்தியது.

“நம் திட்டம் என்ன?” இன்னொரு படைத்தலைவன் கேட்டான்.

சிவாஜி ஆரம்பித்தான். “முதலில் இங்கிருந்து இரண்டு பேர் போய் அவனிடம் பேசுகிறீர்கள்……”



(தொடரும்)
என்.கணேசன்

Thursday, January 31, 2019

இருவேறு உலகம் – 121

ரிணி காப்பாற்றப்பட்ட பின் க்ரிஷுக்கு மனதை முழுமையாக இனி செய்ய வேண்டிய காரியங்களில் ஈடுபடுத்துவது சுலபமாக இருந்தது. ஹரிணியும் கிரிஜாவும் க்ரிஷ் வீட்டுக்கு வந்து தங்கியது அவனுக்கு நிம்மதியாக இருந்தது. இனி இவர்கள் பாதுகாப்பை உதய் பார்த்துக் கொள்வான்….

ஹரிணியிடம் க்ரிஷ் தனக்கு இப்போது தனிமை நிறையவே தேவைப்படுகிறது என்று ஆரம்பத்திலேயே சொல்லி விட்டான். அவனுக்கு நிறைய படிக்கவும், சிந்திக்கவும், தியானிக்கவும், வேறுசில பயிற்சிகளில் ஈடுபடவும் வேண்டியிருப்பதைச் சொன்னான். சராசரிப் பெண்ணாக முகம் கோணாமல், மனம் சிணுங்காமல் அவனிடம் சொன்னாள். “நானும் எதாவது உதவி செய்யணும்னா சொல்டா”

க்ரிஷ் அவளைப் பெருமிதத்துடன் பார்த்துப் புன்னகைத்தபடி சொன்னான். “எனக்காக பிரார்த்தனை செய் ஹரிணி. இப்போதைக்கு எனக்கு அது தான் தேவை…”

“அதெல்லாம் உங்க அம்மா டிபார்ட்மெண்ட். எனக்கேத்த மாதிரி எதாவது சொல்லுடா…”

தேவைப்படும் போது சொல்வதாகச் சொன்ன அவன் அவ்வப்போது சில பெயர்களையும், சில வித்தியாசமான வார்த்தைகளையும் சொல்லி இணையத்தில் தேடி அதுபற்றிய முக்கிய குறிப்புகளை எடுத்துத் தரச் சொன்னான். சில சமயங்களில் அவள் சேகரித்த தகவல்கள் போதுமானதாக இருந்தன. சில சமயங்களில் கூடுதலாகத் தெரிய வேண்டிய அம்சங்களைச் சொன்னான். அவள் அதையும் சேகரித்துக் கொடுத்த பின் அவளை மறந்து விடுவான். அவள் அவனைத் தொந்திரவு செய்யாமல் தூரத்தில் அமர்ந்தபடி அவன் ஆழமாகச் சிந்திப்பதையும், தியானத்தில் ஈடுபடுவதையும், ஏதாவது தீவிரமாகப் படிப்பதையும் அவள் பெருமையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள். அல்லது ஏதாவது புத்தகத்தை அவளும் படித்துக் கொண்டிருப்பாள். மற்ற நேரங்களில் சமையலறையில் பத்மாவதி கிரிஜாவுக்கு உதவி செய்து கொண்டும், அவர்கள் பேச்சில் கலந்து கொண்டும் இருப்பாள்.

உதய் ஒரு முறை அவளிடம் தனியாகக் கேட்டான். “அவன் உன்னைக் கண்டுக்காம என்னென்னவோ செய்யறானேன்னு உனக்கு வருத்தமா இல்லையா ஹரிணி”

ஹரிணி சிரித்துக் கொண்டே சொன்னாள். “காதல்ங்கிறது தொந்திரவு செய்யறதுன்னு ஆயிடக்கூடாது. அவசியமான சமயங்கள்ல விலகியும் இருக்கத் தெரியணும்….”

உதய்க்கு அவளை மிகவும் பிடித்திருந்தது. தம்பி அதிர்ஷ்டக்காரன் என்று நினைத்தான். ஹரிணிக்கும் அவனை மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவனை அவள் மூத்த சகோதரனைப் போலவே நேசிக்க ஆரம்பித்தாள். அவனும், பத்மாவதியும் பேசிக் கொள்வதை அவள் மிகவும் ரசித்தாள். உதய் நேரம் கிடைக்கையில் எல்லாம் தாயை ஏதாவது சொல்லிச் சீண்டாமல் இருக்க மாட்டான். பத்மாவதியும் சளைக்காமல் பதில் சொல்லி மகனை சமாளிப்பாள்.

தனியாக ஒருமுறை பத்மாவதியிடம் ஹரிணி கேட்டாள். “க்ரிஷும் உங்க கிட்ட இப்படிப் பேசுவானா?”

“அது எப்பவுமே தானுண்டு தன்னோட வேலையுண்டுன்னு இருக்கும். இவன் தான் வம்பிழுத்துகிட்டே இருப்பான். இவன் பார்லிமெண்ட் கூட்டம் நடக்கறப்ப போயிட்டாலோ, இல்லை கட்சிக்கூட்டம்னு வெளியூர் போயிட்டாலோ எனக்கு நேரமே போகாது. என் வீட்டுக்காரர் கல்யாணமான புதுசுலயாவது ஏதாவது சண்டைக்குக் கிடைப்பார். இப்பல்லாம் என்ன சொன்னாலும் பெருசா அவர் கண்டுக்கறதில்லை. சில சமயம் ஆளு செவிடான்னு கூட எனக்குச் சந்தேகம் வந்துடும்…..   இப்ப கூட பாரேன். ஒரு மாசமா உதய்க்கு ஒரு நல்ல பெண்ணா பார்க்கணும்னு நான் சொல்லிட்டே இருக்கேன்…. ஊம்…. பார்ப்போம்ன்கிறாரே ஒழிய தீவிரமா பார்க்க மாட்டேங்கிறார்….”

கிரிஜா பத்மாவதியிடம் கேட்டாள். “எந்த மாதிரி பொண்ணை உதய்க்குப் பார்க்கறீங்க?”

“அவனுக்குப் புடிச்ச மாதிரி அழகான நல்ல பொண்ணா கிடைக்கணும். கொஞ்சம் நல்லா சமைக்கவும் தெரிஞ்சுதுன்னா பரவாயில்லைன்னு பார்க்கறேன். சின்னவன் பசிக்கு சாப்டறவன். சமைக்கறது முன்ன பின்ன இருந்தாலும் கண்டுக்க மாட்டான். பெரியவன் ருசிச்சு சாப்டறவன். நல்லாவும் சாப்பிடுவான்… எல்லாக் கடவுளையும் வேண்டியிருக்கேன். நல்ல பொண்ணு அவனுக்கும் அமையும்னு நம்பிக்கை இருக்கு. ஆனா நாம முயற்சி செய்யணுமே.”

ஏதோ வேலையாக ஹாலுக்கு வந்த க்ரிஷுக்கு அம்மாவின் பேச்சு காதில் விழுந்தது. மெலிதாய் புன்னகைத்தான். அம்மாவின் உலகம் மிகச் சிறியது. அவளுக்கு அவள் கணவன் மற்றும் குழந்தைகள் நன்றாக இருந்தால் போதும். வேறு எந்தப் பெரிய எதிர்பார்ப்பும் அவளுக்குக் கிடையாது. அதை ஆண்டவன் பார்த்துக் கொள்வார் என்ற நம்பிக்கை அவளுக்கு உண்டு. (”சோதிப்பார், ஆனா கைவிட மாட்டார். சோதிக்கவே செய்யாட்டி நாம கடவுள் இருக்கறதையே மறந்துடுவோமே. நம்மள புடிக்கவே முடியாதே”). மற்றபடி அவளுக்கு வேறெந்தக் கவலையோ, கஷ்டமானதை யோசித்து புரிந்து கொள்ளும் சிரமமோ கிடையாது. உலகத்தில் பெரும்பாலான மனிதர்களின் தனி உலகங்கள் இப்படிச் சிறியதாகவே இருக்கிறது…..  அவர்கள் பிரச்னைகளைச் சமாளிக்க ஆண்டவன் இருக்கவே இருக்கிறார். அவரை நம்பி, முடிந்த வரை முயற்சி செய்தால் மட்டும் போதும். மற்றதை அவர் பார்த்துக் கொள்வார்….. இந்த எளிமையும் நம்பிக்கையும் சாதாரணமானதல்ல என்று தோன்றியது. எல்லா பாரத்தையும் நீயே சுமக்க வேண்டியதில்லை. படைத்தவன் பார்த்துக் கொள்வான். நீ முழு மனதோடு முயற்சி செய். அது போதும்…… அந்தக் கணம் அம்மாவே குருவாகத் தோன்றினாள்…. இதே எளிமையுடனும், அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையுடனும் எதிரியைச் சமாளிக்க க்ரிஷ் தீர்மானித்தான்.

அவன் தனதறைக்கு மீண்டும் நுழையப் போகும் போது உதய் வந்தான். பெரும் சக்தி வாய்ந்த அந்த  எதிரியை இவன் எப்படி சமாளிக்கப் போகிறான் என்று கவலையுடன் தம்பியைப் பார்த்தான். இந்த நேரமாகப் பார்த்து மாஸ்டரும் இங்கில்லாமல் ரிஷிகேசத்தில் இருக்கிறார். தம்பியிடம் கேட்டான். “நான் ஏதாவது செய்யணுமாடா?”

“நீ இவங்களை எல்லாம் பாதுகாப்பா  பார்த்துக்கோ. அது போதும்….” என்று சொல்லி விட்டு க்ரிஷ் அறைக்குள் போனான். எதிரியின் வலிமைக்கு முன் ராஜதுரையே சமாளிக்க முடியாத போது எதிரி நினைத்தால் இவர்களை எவ்வளவு பாதுகாப்பாக இருத்தினாலும் இவர்கள் ஆபத்திலிருந்து தப்ப முடியாது. ஆனால் எதிரி எல்லா இடங்களுக்கும் செல்ல முடியாது. அவன் ஆளனுப்பி இவர்களைத் தாக்காமல் இருக்கத் தான் இத்தனை பாதுகாப்பு முயற்சிகளும்….. எதிரிக்கு இங்கு வர முடியாத அளவு நிறைய வேலைகள் இருக்க வேண்டும் என்று க்ரிஷ் இறைவனைப் பிரார்த்தித்தான்.


மாஸ்டர் பூரண அமைதியை உணர்ந்து கொண்டிருந்தார். நடந்தவை நல்லவையோ கெட்டவையோ மாற்ற முடிந்ததல்ல. ஆனால் நடந்த கோணலை நிமிர்த்த என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்து முடிக்க வேண்டும் என்ற உறுதியை மனம் பெற ஆரம்பித்து ஆக வேண்டியதில் படியவும் ஆரம்பித்திருந்தது….  இந்த மாற்றத்திற்கு மிக முக்கிய காரணம் குருவின் அருளே என்று நினைத்தார். குரு தன்னுடனேயே இருப்பது போல் தோன்றியது….. அதனால் பெற்ற பேரமைதியில் மனம் திளைத்துக் கொண்டிருந்த போது அவருடைய சக்திகள் எல்லாம் சூட்சும நிலையை எட்ட ஆரம்பித்தன. காலம் நின்று போனது. கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என்ற பேதங்கள் இல்லாத அனாதியான ஒரு நிலையில் மனம் தங்கிப் போனது.

அந்த சமயத்தில் திடீரென்று காளி கோயிலில் வளர்பிறை சப்தமியில் கிடைத்த வரைபடம் அவர் மனக்கண் முன் மிதக்க ஆரம்பித்தது. சூட்சும உணர்வை எட்டியிருந்த மாஸ்டரின் அந்த்ராத்மா உடனே அதைக் கவனிக்கச் சொன்னது. மாஸ்டர் கூடுதல் முயற்சி இல்லாமலேயே மனதைக் குவித்தார். வரைபடம் நிஜ இடமாக அவர் மனக்கண் முன்னால் தெரிய ஆரம்பித்தது. அந்தக் கரிய பறவையை மட்டும் காணோம். அதே போல திரிசூலம் பனியின் அடியே மின்னியது. பொதுவாக அப்படிப் பனியின் அடியில் முழுவதுமாக மறைந்திருக்கையில் மின்னித் தெரியும் வாய்ப்பில்லை. ஆனாலும் மாஸ்டர் கண்ணுக்கு அந்தத் திரிசூலத்தின் மினுமினுப்பு தெரிந்தது. மாஸ்டர் கூர்ந்து பார்த்தார். அது ஒரு சிறிய கோயில். பனியில் மறைந்திருந்தாலும் கோயிலும் ஜொலித்தது. மாஸ்டர் பிரமிப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அந்த முழுக்காட்சியும் தொலைவுக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தது. இப்போது கோயிலும் திரிசூலமும் சிறிதாகத் தெரிந்தது. அந்த முழு மலை அவர் கண் முன் வந்து நின்றது. அந்த மலையில் யாரோ சிலர் கையில் உபகரணங்களுடன் ஏறிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்குப் பின்னால் கடைசியாக ஒருவன் விரைவாக ஏறிக் கொண்டிருந்தான். தெரிந்தவன் போலத் தோன்றினான். மாஸ்டர் பார்வையைக் கூர்மையாக்கினார். அவர் பார்வையை உணர்ந்தது போல் அவனும் திரும்பினான். விஸ்வம்!. இருவர் பார்வையும் சந்தித்தன. அவன் திகைத்தது போலவே அவரும் திகைத்தார். இருவரில் முதலில் சுதாரித்தது விஸ்வம் தான். சகல சக்திகளையும் திரட்டி அவருக்கும் தனக்கும் இடையே ஒரு திரையை உருவாகி அவர் பார்வையிலிருந்து மறைந்தான்.

(தொடரும்)
என்.கணேசன்