சதுரங்கம் 10

 ஞானமூர்த்தி தன் முன் வந்தமர்ந்த மகனைப் பெருமிதத்துடன் பார்த்தபடி சொன்னார். “ரொம்ப நல்லா எழுதியிருக்கே அர்ஜுன். சமீப காலமாய் சமூகத்தில் பெருகி வரும் மோசடிகளையும், குற்றங்களையும் விரிவாய் எழுதி, அதற்கான காரணங்கள் என்னென்னன்னு தெளிவாய் விவரிச்சிருக்கே. மக்களிடம் இருக்கும் பேராசை, வேகமாய் ஆதாயங்களைப் பெறத் துடிக்கும் அவசரம், நாட்டு நடப்புகளைக் கவனிக்கத் தவறுவது, மோசடிக்கான வாய்ப்புகள் பற்றிய அடிப்படை அறிவு இல்லாததுன்னு வரிசையாய் பட்டியல் போட்டு ரொம்ப அருமையாய்ச் சொல்லியிருக்கே. அதிலிருந்து எப்படி தற்காத்துக்கறதுன்னும் அதே ஆழத்துல சொல்லியிருக்கிறது விசேஷம். நிறைய பேர் பிரச்சினை என்னன்னு அழகாய் சுட்டிக்காட்டிடுவாங்க. ஆனால் தீர்வு என்னன்னு தெளிவாய்ச் சொல்ல மாட்டாங்க. அது பொத்தாம் பொதுவாய் இருக்கும்.  நீ அந்தத் தவறைச் செய்யல.”

 

அவர் மகனுக்காகக் கூட பொய்யான இதமளிக்கும் வார்த்தைகளைச் சொல்லக்கூடியவர் அல்ல என்பதால் அவர் சொன்னது அர்ஜுனுக்கு பரமதிருப்தியாக இருந்தது. அவர் சொல்லிக் கொண்டிருக்கையிலேயே நித்யாவும் அங்கு வந்தமர்ந்து கொண்டாள். அவள் முகத்திலும் பெருமிதம் தெரிந்தது.

 

பானுமதி சற்று தள்ளியிருந்தாலும் அவளும் கணவர் சொன்னதை எல்லாம் கேட்டுக் கொண்டு தான் இருந்தாள். நித்யா அங்கு சென்று அமர்ந்ததையும், அவள் முகத்தில் பெருமிதம் தெரிந்ததையும் கூட அவள் கவனித்தாள்.   சற்று முன் அண்ணனிடம் “நீ அம்மா மாதிரியே தனியொரு கூட்டுக்குள்ளே இருக்கிறாய். அது தப்புண்ணா” என்று தனிமையில் சுட்டிக் காட்டியிருந்தாலும் நித்யா வேறு யார் முன்பும் என்றைக்கும் அண்ணனை விட்டுக் கொடுத்ததில்லை. கணவர், மகன், மகள் மூவரும் நெருக்கமாக அமர்ந்து இருக்கும் அந்தக் காட்சியைப் பார்க்கையில் ஒரு ஆதர்ச குடும்பமாகவே பானுமதிக்குத் தெரிந்தது. அவள் தான் ஒரு அபசுரமாய், அன்னியமாய் அதில் ஒட்ட முடியாதவளாக, தள்ளியே இருக்கிறாள்...

 

அர்ஜுன் தந்தையிடம் கேட்டான். “இதுல எதையாவது சேர்த்திருக்கலாம்னு தோணுதாப்பா?”

 

ஞானமூர்த்தி ஒரு கணம் யோசித்து விட்டுச் சொன்னார். “பெரிய அளவுல மக்கள் ஏமாறுவதற்குக் காரணம் மற்ற ஏமாளிகளும் தான். இத்தனை பேர் இதைச் செய்யறாங்களே, ஆதரிக்கிறாங்களே, காரணமில்லாமலா அப்படிச் செய்வாங்கன்னு நினைக்கிற மனோபாவம் மக்களுக்கு அதிகம் உண்டு.  உதாரணத்துக்கு, அதிக வட்டி தர்றோம், பெரிய அளவுல ஆதாயம் தர்றோம்னு ஏமாத்தறதையே எடுத்துக்கோ. ஆரம்பத்துல அதுல முதலீடு செய்யாதவன் கூட கொஞ்ச காலம் கழிச்சு, தன்னைச் சுற்றிலும் நிறைய பேர் அதுல முதலீடு செய்யறதையும், அவங்க அதிக வட்டி வாங்கி அனுபவிக்கறதையும் பார்த்துட்டு மனம் மாறிடறான். தானும் அதில் முதலீடு செய்ய ஆரம்பிச்சடறான்.  ஒரு வருஷமோ, ரெண்டு வருஷமோ அதிக வட்டி கொடுத்துட்டு, நிறைய பேர் கிட்ட பணம் வாங்கிட்டு, திடீர்னு ஒரு நாள் தலைமறைவாகிடறது காலம் காலமாய் நடந்துட்டு தான் வருது. ஆனாலும் திரும்பத் திரும்ப மக்கள் ஏமாறுவதற்கு அவங்களோட ஆட்டுமந்தை புத்தியும் கூட ஒரு காரணம் தான்.  சீட்டுக் கம்பெனி உதாரணத்தை நீ சொல்லியிருக்கிற இடத்தில் இந்தக் காரணத்தையும் கூட சேர்த்திருக்கலாம்…”

 

நித்யாவும் அர்ஜுனும் தந்தையை வியப்புடன் பார்த்தார்கள். எதையும் வேகமாகவும் ஆழமாகவும் அலச முடிந்த அவருடைய பேரறிவு அவர்களை இப்படி அடிக்கடி வியப்பில் ஆழ்த்தும். அவர்கள் அவரை அப்படிப் பார்ப்பதையும் பானுமதி கவனித்தாள். தந்தையையாவது அவர்கள் அப்படிப் பார்க்க முடிகிறதே என்று அவள் நினைத்தாள். அவளைப் போல் அவளுடைய குழந்தைகள் முட்டாள்களாக இல்லை. அது அவளுக்குத் திருப்தியாக இருந்தது. அவளைப் போல் அவர்கள் ஆக வேண்டாம்.   

 

அர்ஜுன் சொன்னான். “அப்பா, தாத்தாவோட நூற்றாண்டு விழாவை ஒட்டி, அவரைப் பற்றி ஒரு சிறப்புக் கட்டுரை எங்க பத்திரிக்கைல எழுத தேவசகாயம் சார் சொல்லியிருக்கார். குடும்பத்து ஆளுங்க எல்லார் கிட்டயும் பேட்டி எடுத்தும் அதுல சேர்க்கச் சொல்லியிருக்கார். அதனால பேட்டி எடுக்கறத உங்க கிட்ட இருந்து ஆரம்பிக்கலாம்னு இருக்கேன். அப்புறம் பாட்டி, சித்தப்பா, அம்மா கிட்ட பேட்டி எடுக்கலாம்னு இருக்கேன்…”

 

சொல்லி விட்டு அவன் தள்ளியிருந்த தாயைப் பார்த்தான். பானுமதி மெள்ள சமையலறைப் பக்கம் நகர்ந்தாள். நித்யா அண்ணன் அம்மாவைப் பார்த்ததையும், அம்மா சமையலறைக்குச் சென்று விட்டதையும் கவனித்தாள்.

 

“தாத்தா இருக்கறப்ப சித்தப்பாக்குக் கல்யாணம் ஆகியிருந்துச்சாப்பா. ஆகியிருந்தா சித்தியையும் பேட்டி எடுக்கலாம்…” அர்ஜுன் சொன்னான்.

 

ஞானமூர்த்தி சொன்னார். “இல்லை. அவர் இறந்தப்பறம் ராஜாராம் தான் கல்யாணம் செய்துகிட்டான்.”

 

“சரி. அப்படின்னா நீங்க நாலு பேர். உங்க கிட்டே எப்போ பேட்டியை ஆரம்பிக்கலாம்?”

 

“எப்ப வேணும்னாலும் ஆரம்பிக்கலாம். அவரைப் பற்றிச் சொல்ல நான் தயார் செய்துக்கணும்னே இல்லை. மனசெல்லாம் அவர் இப்பவும் நிறைஞ்சு இருக்கார். அவர் சம்பந்தமான எதையும் என் வாழ்க்கைல நான் நினைவுபடுத்திக்கணும்னே இல்லை. மறந்தாத் தானே நினைவுபடுத்திக்கணும். என்னால எப்பவும் அவர் சம்பந்தமான எதையும் மறக்க முடியாது. ரொம்ப பெரிய மனுஷன்டா அவர். அவர் மாதிரி இன்னொரு ஆளை யாருமே பார்க்க முடியாதுடா.” சொல்லும் போதே ஞானமூர்த்தியின் குரல் தழுதழுத்தது.

 

அர்ஜுனுக்கு தந்தையைச் சீண்டிப் பார்க்கத் தோன்றியது. அவன் அவரிடம் புன்னகையுடன் கிண்டலாகச் சொன்னான். “ஆமா எல்லாருக்கும் அவங்கவங்க அப்பா உசத்தி தான். அவங்களால அவரை மாதிரி இன்னொரு ஆளைப் பார்க்க முடியாது தான்.” 

 

நித்யாவும் புன்னகைத்தாள். ஞானமூர்த்தியும் பிள்ளைகளுடன் சேர்ந்து கொண்டு புன்னகைத்தாலும் அவர் கண்கள் லேசாக ஈரமாகின. ஒரு கணம் மகனையே யோசனையுடன் பார்த்து விட்டுச் சொன்னார்.

 

“உனக்கு ஒரு உண்மை தெரியுமா அர்ஜுன். உண்மையில் நான் அவர் பெற்ற மகன் இல்லை.”

 

அர்ஜுன், நித்யா இருவரும் அதிர்ச்சியுடன் தந்தையைப் பார்த்தார்கள்.

 

ஞானமூர்த்தி சொன்னார். “இப்ப நான் சொல்றது நமக்குள்ளேயே இருக்கட்டும். என்னைப் பெற்றவங்க அவரோட ஊரைச் சேர்ந்தவங்க. ஏதோ தூரத்து உறவும் கூட. என் ஐந்தாவது வயசுல நான் என்னைப் பெற்றவங்களை ஒரு விபத்துல இழந்துட்டேன். அனாதையா நிர்க்கதியா நின்ன என்னை அவர் கூட்டிகிட்டு வந்துட்டார். அனாதைப் பையனாவே அவர் என்னை வளர்த்து இருக்கலாம். வீட்டுல சில எடுபிடி வேலைகள் செய்ய வெச்சிருக்கலாம். அவருக்கு ராஜாராம் அப்ப தான் பிறந்திருந்தான். அதனால குழந்தைகள் இல்லைங்கற நிலைமையும் இல்லை. ஆனா அந்தப் பெரிய மனுஷன் என்னைத் தத்து எடுத்துகிட்டார்…..” சொல்லச் சொல்ல அவர் குரல் உடைந்தது.

 

ஒரு நிமிடம் மௌனமாக இருந்து தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு ஞானமூர்த்தி தொடர்ந்து சொன்னார். ”அந்த நாள்ல இருந்து அவர் நான் அவரோட தத்துப் பிள்ளைன்னு யார் கிட்டயும் சொன்னது கூட இல்லை. விஷயம் தெரிஞ்ச ஒருசிலரைக் கூட அதுபற்றி வெளியில் சொல்ல அவர் அனுமதிச்சதில்லை. அவரைப் பொருத்த வரைக்கும் அவருக்கு நான் தான் அவரோட மூத்த பிள்ளை. ராஜாராம் அவரோட ரெண்டாவது பிள்ளை. அப்படித் தான் அவர் நினைச்சார். அப்படித்தான் அவர் மத்தவங்க கிட்டயும் சொன்னார். அதனால உலகமும் எங்களை அப்படி தான் நினைச்சுகிட்டு இருக்கு. அவர் இறந்த பிறகும் அவருக்கு கொள்ளி கூட நான் தான் வெச்சேன்…. அப்படி அன்பு காட்டி வளர்க்க நான் அவருக்கு என்ன செஞ்சேன்னு எனக்குத் தெரியலை. எனக்கு என்னைப் பெத்தவங்க முகம் கூட ஞாபகம் இல்லை. என் அப்பா அவர் தான்….”

 

அவரையும் மீறி அவர் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. அர்ஜுனும், நித்யாவும் கூடக் கண்கலங்கினார்கள். அர்ஜுனுக்கு இது வரை புரியாத சில விஷயங்கள் இப்போது தான் மெள்ளப் புரிய ஆரம்பித்தன.

 (தொடரும்)

என்.கணேசன்

யோகி 147

 

தேவானந்தகிரி நீண்ட யோசனைக்குப் பின் இதன் பின்னணியில் யார் இருக்கிறார்கள் என்று அறிந்து கொள்ள முடிவு செய்தார். அவர் இது போன்ற விஷயங்களைக் கண்டுபிடிக்கப் போலீஸுக்குப் போவதில்லை. அவருடைய ’பிரஷ்னம்’ அவருக்குக் குற்றவாளியைக் காட்டிக் கொடுத்து விடும். அவர் காலில் காயமான நேரத்தை உத்தேசமாக மனதில் குறித்துக் கொண்ட அவர், அதை வைத்து சில கணக்குகளைப் போட்டார். பின் யோகாலயத்திலிருந்து பாண்டியன் அவரை அலைபேசியில் அழைத்து அங்கு வரச்சொல்லி வேண்டுகோள் விடுத்த நேரத்தை, அலைபேசியில் பார்த்து, குறித்துக் கொண்டார். பின் தன் ஐந்து வயதுப் பேத்தியை அவர் அழைத்தார். சோளிகள் நிறைந்திருந்த டப்பாவை அவளிடம் நீட்டி அதிலிருந்து ஒரு கைப்பிடி சோளிகள் எடுத்துத் தரச் சொன்னார். அவள் எடுத்த சோளிகளை மேசையில் வைக்கச் சொன்னார்.

 

அவளை அனுப்பி விட்டு, மேசையில் இருந்த சோளிகளை எண்ணியவர் சற்று முன் எடுத்த இரண்டு நேரக்குறிப்புக் கணக்குகளையும் எடுத்துக் கொண்டு மேலும் சில கணக்குகள் போட்டார். முடிவில் இதன் பின்னணியில் யோகாலயத்தின் எதிரி இருப்பதாய் பிரஷ்னம் தெரிவித்தது. இதுவரை நடந்ததை எல்லாம் யோசித்துப் பார்த்தார். யோகாலயத்திலிருந்து பாண்டியன் சொன்னதை எல்லாம் நினைவுபடுத்திப் பார்த்த போது அவர் சொல்லியிருந்த விசேஷ சக்திகள் கொண்ட புதிய துறவி தேவானந்தகிரியின் சந்தேகத்தைக் கிளப்பினான். அவனைப் பற்றி மேலும் தீவிரமாக அவர் யோசித்துக் கொண்டு இருந்த போது பல்லி சத்தமிட்டது.

 

சற்று தள்ளி விளையாடிக் கொண்டிருந்த அவரது ஐந்து வயதுப் பேத்தி, அதே நேரத்தில், ஒரு பெரிய வட்டத்தை சாக்பீசில் வரைந்து வெளிப்பக்கத்திலிருந்து வட்டத்திற்குள்ளே குதித்தாள். திகைத்த தேவானந்தகிரி கடிகாரத்தைப் பார்த்து நேரத்தைக் குறித்துக் கொண்டு பஞ்சாங்கத்தைப் பிரித்தார். சிறிது நேரத்தில் அவரது சந்தேகம் உறுதியாகிறது. அவரைச் செல்ல விடாமல் தடுத்த பின்னணியில் யோகாலயத்தின் எதிரி இருப்பது மட்டுமல்ல, அவன் தற்போது யோகாலயத்தின் உள்ளேயே இருக்கிறான்...

 

பரபரப்புடன் அவர் பாண்டியனிடம் இதைத் தெரிவிக்க அலைபேசியை எடுத்தார். அலைபேசி அவர் கையிலிருந்து நழுவியது. இதுவும் ஒரு சகுனம். அலைபேசியில் இதைத் தெரிவிப்பது உசிதம் அல்ல என்று சகுனம் சொல்கிறது.

 

சிறிது ஆலோசனைக்குப் பிறகு தேவானந்தகிரி பாண்டியனை அழைத்து, அன்று மாலை அங்கு கிளம்பி வர முடியாதபடி அவரது காலில் அடிபட்டிருப்பதைச் சொன்னார். பாண்டியனின் ஏமாற்றம் அவர் பேச்சில் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது.

 

தேவானந்தகிரி சொன்னார். “கவலைப்படாதீங்க. நான் நேர்ல வர முடியாட்டியும், உங்களுக்குத் தேவையான ஒன்றை என் ஆள் மூலம் நாளைக்கு அனுப்பறேன்.”

 

அந்த உரையாடல் பதிவைக் கேட்ட ராகவனுக்கும், குமரேசனுக்கும்,  தேவானந்தகிரி ஆள் மூலம் எதை நாளை அனுப்புகிறார் என்பதை யூகிக்க முடியவில்லை. ஏதாவது பூஜை செய்து அந்தப் பிரசாதத்தை ஆள் மூலம் அனுப்புவார் போலிருக்கிறது என்று அவர்கள் எண்ணிக் கொண்டார்கள். வரவிருக்கும் ஆபத்து அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை.

 

தேவானந்தகிரி வர முடியாதது பாண்டியனுக்குப் பெரும் ஏமாற்றமாக இருந்தது. ஆனால் அவர் நாளை எதோ முக்கியமானதை அவருடைய ஆள் மூலம் அனுப்புவதாகச் சொன்னது சிறிது ஆறுதலாக இருந்தது. அந்த முக்கியமானது என்ன என்று அவர் கேட்ட போது தேவானந்தகிரி ”ஒரே நாள் தானே பொறுங்கள்” என்று சொல்லி விட்டார்.

 

ஒரு நாளில் எத்தனை மணிகள், நிமிடங்கள், வினாடிகள் இருக்கின்றன, அவற்றைக் கடப்பது எவ்வளவு கஷ்டம் என்பது, தேவையோடு காத்திருப்பவனுக்குத் தான் தெரியும். பாண்டியன் பெருமூச்சு விட்டார்.

 

அவருடைய அலைபேசி இசைத்தது. அழைத்தது சுகுமாரன்.

 

பாண்டியன் அலைபேசியை எடுத்துப் பேசினார். “சொல்லுங்க டாக்டர்”

 

“தேவானந்தகிரி எத்தனை மணிக்கு வர்றார்?”

 

“அவர் காலில் அடிபட்டுடுச்சாம். அதனால அவர் இன்னைக்கு வரலை. நாளைக்கு ஆள் மூலமாய் எதோ முக்கியமானதை அனுப்பறாராம்.”

 

சுகுமாரன் சலித்துக் கொண்டார். “ஏன் நமக்குன்னே இப்படி நடக்குதுன்னு தெரியலை பாண்டியன். எல்லாத்துலயுமே ஒரு தடங்கல், பிரச்சினை. என்னால வீட்டுல நிம்மதியாய் இருக்க முடியலை...”

 

சுகுமாரனுக்குத் தற்போதைய பெரிய பிரச்சினைக்குக் காரணம் அவர் மனைவியின் தோழி. அவர் மனைவி அந்தத் தோழியைக் கண்மூடித்தனமாய் நம்புவது தான். ஒரு நாய்க்குத் தாயத்து கட்டுவதை அவர் மனைவியால் இப்போதும் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அவர் இதெல்லாம் யோகி பிரம்மானந்தாஜியின் ஆலோசனையின் படி தான் நடக்கிறது என்று சொன்னதை இரண்டு நாட்கள் முன்பு வரை எதிர்க்குரல் இல்லாமல் கேட்டு வந்த அவர் மனைவி இரண்டு நாள் முன்பு, “போகச் சொல்லுங்க உங்க யோகிஜிய. அவருக்கு ஒரு எழவும் தெரியாது. வெறும் பேச்சு மட்டும் தான்.” என்று சொல்லி விட்டாளாம்.

 

பாண்டியன் கஷ்டப்பட்டு சிரிப்பை அடக்கினார். நல்லவேளை சுகுமாரன் யோகிஜி இருக்கும் போது இதைச் சொல்லவில்லை. யோகிஜி கேட்டிருந்தால் நொந்து போயிருப்பார்.

 

“இது இவளாய் பேசறதில்லை பாண்டியன். இவள் தலையில வேண்டாததை எல்லாம் ஏத்தறது இவ சிநேகிதி தான். நான் தேவானந்தகிரி வந்தா, அந்த சிநேகிதி கிட்ட இருந்து இவளைக் காப்பாத்த எதாவது பண்ண முடியுமான்னு கேட்கலாம்னு இருந்தேன்… இப்ப அதுக்கும் வழியில்லாமல் போயிடுச்சு. நீங்க அந்த நிஜ யோகி வந்தப்ப என்னையும் கூப்பிட்டிருந்தால் அவர் கிட்டயாவது எதாவது ஆலோசனை கேட்டிருக்கலாம். நீங்கள் என்னைக் கூப்பிடாமயே அவர் கிட்ட பேசி அவரை அனுப்பிச்சிட்டீங்க.”

 

அந்த நிஜ யோகி முன்னால் இந்த யோகிஜி முள்ளில் அமர்ந்திருப்பது போல் அமைதியிழந்து இருந்ததை பாண்டியனால் அவரிடம் சொல்ல முடியவில்லை. அந்த யோகியிடம் மலர்ச்சி இருந்தது போலவே தெளிவும் இருந்ததாய் பாண்டியன் நினைத்தார். என்ன கேட்டிருந்தாலும் அந்த யோகி யோசிக்காமல் பதில் சொல்லியிருப்பார். ஆனால் அந்தப் பதில் புரியுமா, பிடிக்குமா என்பது தான் நிச்சயமில்லை. டாக்டர் சுகுமாரனும் இங்கு அந்தச் சமயத்தில் இருந்திருந்தால் சந்திப்பு மிக சுவாரசியமாக இருந்திருக்கும் என்று தோன்றியது…

 

”சரி பாண்டியன், நான் ராத்திரி சாப்பிட்டு விட்டு அங்கே வந்துடறேன்.”

 

”தேவானந்தகிரி இன்னைக்கு வரலைன்னு சொன்னேனே. வரலைன்னா பூஜையும் இருக்காது. பின்ன எதுக்கு வர்றீங்க?”

 

“ஷ்ரவனானந்தா மூலம் தெரிஞ்சுக்க தேவானந்தகிரி கொடுத்திருக்கிற முகூர்த்தங்கள்ல கடைசி முகூர்த்தம் இன்னைக்கு ராத்திரி இருக்கே. மறந்துட்டீங்களா?”

 

அப்போது தான் அது பாண்டியனுக்கு நினைவு வந்தது.  ”ஆமாம் மறந்துட்டேன்.”

 

“நான் அவர் சொன்ன அன்னைக்கே வந்து என் டைரியில் குறிச்சு வெச்சுகிட்டேன்.”

 

பாண்டியனுக்குத் தங்கள் நிலையே வேடிக்கையாகத் தான் இருந்தது. ஒரு காலத்தில் தீவிர நாத்திகர்களாக இருந்த அவரும், சுகுமாரனும் மந்திரவாதம், செய்வினை போன்றவற்றை நம்ப ஆரம்பித்திருப்பது மட்டுமல்லாமல் டைரியில் முகூர்த்தங்களைக் குறித்து வைத்துக் கொண்டு தேவானந்தகிரி, ஷ்ரவனானந்தா போன்றவர்களுக்காகக் காத்திருக்க ஆரம்பித்து விட்டது காலத்தின் கோலம் அல்லவா?

 

”பாண்டியன். இன்னொரு விஷயம் உங்களுக்குத் தெரியுமா? உங்க ஏரியால இன்ஸ்பெக்டராய் செல்வம்னு ஒருத்தன் இருந்தானே. அவனை அவன் மனைவி இன்னைக்கு எங்க ஆஸ்பத்திரி சைக்கியாட்ரிஸ்ட் கிட்ட  காட்டக்   கூட்டிகிட்டு வந்திருந்தாள். அவனோட பிரச்சினையைக் கேட்டால் ரொம்பவே வேடிக்கையாய் இருக்கு. யாருமே அவனைக் கொஞ்ச நேரம் தொடர்ந்து உற்றுப் பார்த்துகிட்டே இருக்கக்கூடாதாம். அப்படிப் பார்த்தா பயங்கரமாய் அவனுக்குக் கோபம் வந்துடுமாம். கெட்ட கெட்ட வார்த்தையால திட்ட ஆரம்பிச்சுடுவானாம். அவனுக்கு தூத்துக்குடிக்கு வேலை மாற்றலான பிறகு இப்படி ஆயிடுச்சுன்னு சொல்லி அவள் அழுதாள்…”

 

தேவானந்தகிரி வராமல் இருந்திருந்தால் தங்கள் நிலைமையும் அப்படித் தான் ஆகியிருந்திருக்குமோ என்று பாண்டியன் எண்ணிக் கொண்டார். இப்படியே விட்டிருந்தால் பைத்தியம் பிடித்திருக்கும் என்று தேவானந்தகிரி சொன்னது அவர் நினைவுக்கு வந்தது. ஆனால் அவர் செல்வத்தின் பிரச்சினைக்கும் சைத்ராவின் ஆவி பின்னணி இருப்பதை சுகுமாரனிடம் சொல்லவில்லை. சொல்லி பீதியை மேலும் கிளப்பி, கூடுதல் புலம்பல்களைக் கேட்கும் மனநிலையில் அவர் இல்லை…

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

சதுரங்கம் 9

அர்ஜுன் அதற்கு மேல் அங்கே நிற்கவில்லை. ஒரு கணம் தங்கையை யோசனையுடன் பார்த்து விட்டு அவளுடைய அறையிலிருந்து வெளியே வந்து விட்டான். அம்மா அப்போதும் அங்கேயே தான் நின்று துணியை மடித்துக் கொண்டு இருந்தாள். தங்கை சொன்னது அவள் காதிலும் விழுந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவள் மகன் பக்கம் திரும்பவில்லை.

 

அர்ஜுன் தனதறைக்கு வந்தான். தங்கை சொன்ன விஷயங்கள் அவனை மிகவும் யோசிக்க வைத்தன. அம்மாவைப் போல் அவனும் ஒரு தனி கூட்டுக்குள் இருக்கிறான் என்பது அதிர்ச்சியளிக்கும் செய்தி. எந்த ஒரு விஷயத்தை அம்மாவின் தவறாக அவன் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறானோ அதே தவறு அவனிடமும் இருப்பதாக, நியாயமானவளாக அவன் நினைக்கும் அவன் தங்கையே சொல்கிறாள். அம்மாவும் தனிக்கூட்டுக்குள் இருப்பதை நித்யா தெரிந்து கொண்டிருக்கிறாள் என்பது அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. இத்தனைக்கும் அம்மா அவனிடம் ஒரு இடைவெளியில் இருப்பது போல் அவளிடம் என்றுமே இருந்ததில்லை. மகள் என்றுமே அவளுக்கு செல்லம் தான்.  அப்படியிருந்தும் நித்யா அம்மாவைச் சரியாக எடை போட்டு இருக்கிறாள். அது தான் கீதா அவனைக் காதலிக்கிறாள் என்ற நித்யாவின் கணிப்புக்கு அதிக கனம் தந்தது.  

 

”வார்த்தைகள்ல சொல்றதுக்கு முன்னாடி மனசார உணர்ற விஷயம் அது. நீ உணரலைன்னு தெரிஞ்சதுக்கப்பறம் வார்த்தையால அவங்க எப்படி சொல்வாங்க?” என்ற வார்த்தைகள் அவன் காதில் ரீங்காரம் செய்தன.  அவன் மனம் கீதாவைப் பற்றிய நினைவுகளை அலசியது.

 

ஒரே தொழிலில் இருப்பதால் அடிக்கடி சந்தித்துக் கொண்டதில் ஆரம்பித்த நட்பு அவர்களுடையது. கீதா மிக நல்ல பெண். நேர்மையானவள். யோசித்துப் பார்த்தால், அழகானவளும் கூட. அடிக்கடிப் பார்த்தாலும், எத்தனையோ நிருபர்களை, புன்னகையுடனும், கைகாட்டலுடனும், ஹலோவுடனும் அவன் நிறுத்திக் கொண்டிருந்தாலும் கீதா மட்டும் அதை எல்லாம் தாண்டி அவன் வாழ்க்கையில் வந்திருந்தாள். இருவரும் தினமும் சந்திக்கா விட்டாலும், கடந்த இரண்டு வருடங்களாக தினமும் அலைபேசியில் பேசிக் கொள்ளாமல் இருந்ததில்லை. ஆனால் அவர்கள் இருவரும் அதிகமாகப் பேசிக் கொள்வதெல்லாம் அவர்களுடைய துறை சார்ந்த விஷயங்களைத் தான். அவளாவது தன் குடும்ப விஷயங்களை வெளிப்படையாக அவனிடம் சொல்லியிருக்கிறாள். ஆனால் அவன் தன் குடும்ப விஷயங்களை அவளிடம் வெளிப்படையாகப் பேசியதில்லை. ஒருவேளை அவர்கள் இருவரும் தினமும் பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்பதை வைத்து அது காதலால் என்று நித்யா சந்தேகப்படுகிறாளோ? எதிர்பாலின நட்புக்குப் பல சமயங்களில் காதல் என்ற தவறான பெயர் சமூகத்தால் வைக்கப்பட்டு விடுவது உண்டு.  நித்யா அந்த வகை முட்டாள் அல்ல.

 

நித்யா தான் அவன் பிறந்த நாளுக்கு கீதாவை இங்கே அழைக்கச் சொன்னவள். அப்படி கீதா வந்த போது தான் நித்யா கீதாவைச் சந்தித்துப் பேசியிருக்கிறாள். அதற்கு முன்போ, பின்போ அவர்கள் இருவரும் பேசிக் கொண்டதில்லை. அந்த ஒரு சந்திப்பிலேயே நித்யா இந்த அனுமானத்திற்கு வந்திருக்கிறாள். அவன் மனம் கீதாவுடனான பழைய நினைவுகளை அசை போட ஆரம்பித்தது. அவளுடன் பழகிய தருணங்கள் திரைப்படமாய் மனத்திரையில் வந்து போனது.  புதிதாகப் பார்ப்பது போல் அவன் பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

 

ஒவ்வொரு முறையும் அவனைப் பார்க்கையில் அவள் கண்களில் தெரிந்த உற்சாகம், மற்றவர்களைத் தவிர்த்து அவனுடன் மட்டும் அவள் அதிகம் பழகியது எல்லாம் ஒரு நெருக்கமான நட்பின் அறிகுறிகளாகக் கூட இருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் பலருடன் ஒரே இடத்தில் இருக்கையில், அவன் மற்றவர்களுடன் உரையாடிக் கொண்டோ, வேறு எதையாவது கவனித்துக் கொண்டோ இருந்து விட்டுத் திடீரென்று திரும்பிப் பார்க்கையில் சில சமயங்களில் அவள் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்ததை இப்போது அவன் நினைவுகூர்கிறான்.  அந்த சமயங்களில் ’என்ன?’ என்று அவன் புருவங்களை உயர்த்தி, பார்வையால் கேட்டிருக்கிறான். சில சமயங்களில் ’ஒன்றுமில்லை’ என்று சைகையால் சொல்லித் திரும்பியிருக்கிறாள். சில சமயங்களில் “உன்னிடம் அவர் என்ன சொல்கிறார் என்று யோசித்தபடி பார்த்தேன்” என்றும், சில சமயங்களில் “நீ என்ன கவனிக்கிறாய் என்று பார்த்தேன்” என்றும் பிறகு விளக்கியிருக்கிறாள்.

 

ஒரு பெண்ணின் பார்வையின் அர்த்தம் புரியாத அளவு அவன் அறிவுக்குறைபாடு உள்ளவன் அல்ல. ஒரு சிறு பார்வையிலேயே பலதையும் புரிந்து கொள்ளக்கூடிய அளவு சூட்சும அறிவு படைத்தவன் தான் அவன். அப்படி இருந்தும், அவளைப் புரிந்து கொள்ளாதது மட்டுமல்ல, ”என்ன?” என்று கேட்கும் அளவு அவன் மரமண்டையாக இருந்திருக்கிறான். இப்போது தங்கை தெரிவித்த போது கூட அவன் முதலில் அதை நம்ப மறுத்திருக்கிறான்.

 

ஒரு நோயாளியின் நோயை விருப்பு வெறுப்பில்லாமல் ஆராய்ச்சி செய்யும் மருத்துவர் போல, விலகி நின்று யோசிக்கையில் ஒன்று அவனுக்குப் புரிந்தது. அந்தக் காதலை அங்கீகரிப்பதில் அவன் ஆழ்மனம் அசௌகரியத்தை உணர்ந்திருக்கிறது.  அது ஏனென்று அவன் மேலும் யோசித்தான். மிக நெருக்கமாக யாரிடம் பழகுவதையும் அது தான் அவனைத் தடுத்திருக்கிறது. ஒரு எல்லையோடு அவனை நிறுத்தியிருக்கிறது. அதற்கு மேல் போவதில் அசௌகரியத்தை உணர்ந்திருக்கிறது.

 

ஆழமாக யோசித்த அந்தக் கணத்தில், காரிருளில் மின்னலாக ஒரு உண்மை அவனுக்குப் புலப்பட்டது. சிறு வயதிலிருந்தே அவன் தாயிடம் எதிர்பார்த்து கிடைக்காத அன்பு அவனை ஆழமாகக் காயப்படுத்தியிருக்கிறது. ஒவ்வொரு முறை அவன் நெருங்கிப் போன போதும் அவள் அவனிடமிருந்து விலகியே போய் இருக்கிறாள். யாரையும் மிக அதிகமாக நேசிப்பதும், நெருங்குவதும் காயப்படத்தான் என்ற அனுபவ பாடத்தை அவன் குழந்தைப்பருவத்திலேயே அவன் ஆழ்மனம் கற்றிருக்கிறது. அது தான் அவன் வளர்ந்த பின்னும், நட்பல்லாத காதல் என்பதை ஏற்க விடாமல் அவனைத் தடுத்திருக்கிறது. அவள் காட்டுவது நட்பு தான் என்று எண்ண வைத்து அவனை  நட்பிலேயே நிற்க வைத்திருக்கிறது. வேறொருத்தியாக இருந்திருந்தால் என்றோ விலகிப் போயிருப்பாள். ஆனால் பாவம் கீதா, விலக முடியாமல் அவனுக்கு சௌகரியமான நட்பிலேயே அவனுடன் இன்னும் பழகிக் கொண்டு இருக்கிறாள்.

 

அவன் மேலும் யோசித்தான். இப்போது அவன் மிகவும் நேசிக்கும் அவனுடைய தங்கை கூட அவளாக உரிமை எடுத்துக் கொண்டு அவனிடம் அன்பு காட்டி, அவனைப் பற்றி பெருமிதமாக எண்ணி, அவனுடன் சிறு சண்டைகள் போட்டு, அன்பைக் கொடுத்தும், அன்பை எதிர்பார்த்தும் அவனுடைய அரண்களை உடைத்து தான் உள்ளே நுழைந்திருக்கிறாள். நீ எனக்கு முக்கியம், நான் என்றைக்கும் உன்னைக் காயப்படுத்த மாட்டேன் என்று அவன் ஆழ்மனதிற்கு சிறிது சிறிதாக நம்பிக்கை ஊட்டி தான் அவள் அவனை நெருங்கியிருக்கிறாள்.

 

திடீரென்று அவனுக்கு ஏனோ அழத் தோன்றியது. அவன் சத்தமில்லாமல் அழுதான். அவனுடைய பலவீனத்திற்காகவும், அவனுடைய ஆழ்மன காயத்திற்காகவும் அவன் அழுதான். அதையெல்லாம் மீறி அவனை நேசிக்கும் அவன் தங்கையையும், அவனைக் காதலிக்கும் கீதாவையும் நன்றியுடன் நினைத்து அழுதான்.

 

அழுது சிறிது மனப்பாரம் குறைந்த போது நித்யா சொன்னது மறுபடி அவன் காதுகளில் ஒலித்தது. ”நீயும் சில சமயத்துல நம்ம அம்மா மாதிரியே நடந்துக்கறே. நீ உன்னோட தனி கூட்டுக்குள்ளே இருக்கே. அது தப்புண்ணா.” இன்னொரு சாத்தியக்கூறும் அவனுக்கு அந்தக் கணத்தில் புலப்பட்டது. அப்படியானால் அவன் நிலைமையில் தான் அம்மாவும் இருக்கிறாளோ? அவளும் ஆழ்மனதில் அவனைப் போலவே காயப்பட்டிருப்பாளோ? ஆழமாக அவன் யோசித்தான். அவளும் மகளையும், கணவரையும் தவிர வேறு யாருடனும் நெருக்கமாகப் பழகி அவன் பார்த்தது இல்லை. அவளுக்குத் தோழிகள் இல்லை. அவள் சிறு வயதிலேயே தாய் தந்தையை இழந்தவள். அவளுக்கு உடன்பிறப்புகளோ, உறவினர்களோ யாருமில்லை. அனாதையான அவளும் அவனைப் போலவே சிறுவயதிலேயே எத்தனையோ காயப்பட்டிருக்கலாம். மேலும் காயப்படாமல் இருக்க அவளும் ஒரு கூட்டுக்குள் தஞ்சம் புகுந்திருக்கலாம்….

 

இந்தப் புதிய கோணத்தில் யோசிக்கும் போது அவனுக்கு அம்மா மீதிருக்கும் கோபம் குறைந்து பச்சாதாபம் பிறந்தது.

 

“அர்ஜுன்” ஞான மூர்த்தி அழைக்கும் சத்தம் கேட்டது. அவன் கட்டுரையை அவர் படித்து முடித்து விட்டார்.  அர்ஜுன் கண்களைத் துடைத்து கொண்டான். எழுந்து கண்ணாடியைப் பார்த்தான். அழுத சுவடு தெரியவில்லை. அவன் கட்டுரைக்கான தீர்ப்பு என்ன என்று அறிய ஆர்வத்துடன் சென்றான்.

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

யோகி 146

 பாண்டியனின் யதார்த்தமான கேள்வியைக் கேட்டு பிரம்மானந்தா வாய்விட்டுச் சிரித்தார். அது வரை அவருக்கு இருந்த இறுக்கமான மனநிலை தளர்ந்தது.  “நீ இதை அவர் கிட்டயே கேட்டு இருக்கணும் பாண்டியன்”

 

“கேட்கணும்னு நினைச்சேன். ஆனால் நீங்க அவரை அனுப்பற மனநிலையில இருந்தது தெரிஞ்சுது. அது மட்டுமில்லாமல் அந்த ஆளோட உலகமே வேற, நம்ம உலகமே வேற தானே யோகிஜி. அவருக்கு நம்ம உலகத்தைப் புரிஞ்சுக்க முடியாது, நமக்கு அவரோட உலகத்தைப் புரிஞ்சுக்க முடியாதுன்னு விட்டுட்டேன்.”

 

பாண்டியன் தன் உலகத்தில் அவரையும் சேர்த்துக் கொண்டது பிரம்மானந்தாவுக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. உண்மையே ஆனாலும் சிலவற்றைக் கேட்பது இனிமையாய் இல்லை. இன்று யார் முகத்தில் விழித்தோம், இப்படி வரிசையாகக் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டி வருகிறதே  என்று அவர் யோசித்தார்.

 

பாண்டியன் தொடர்ந்து சொன்னார். “ஆனால் ஒரு விஷயத்தைப் பாராட்டணும் யோகிஜி. நாம அவரைத்  தோட்டக்காரனாய் பார்த்தாலும் சரி, யோகியாய் பார்த்தாலும் சரி, ரெண்டுமே அவரைப் பாதிக்கற மாதிரியில்லை. அந்த ஆளைப் பொருத்த வரைக்கும் எதுவும் இல்லாமயே அவர் திருப்தியாய், சந்தோஷமாய்த் தான் இருக்கார். நமக்கு நிறைய இருந்தும் அப்படி இருக்க முடியலை. சரி, முடியாததைப் பற்றி யோசிக்கறதுல அர்த்தமில்லை.  நாம அடுத்து ஆக வேண்டியதைப் பார்ப்போம் யோகிஜி. உடனடியாய் தேவானந்தகிரியைக் கூப்பிடுவோம். அந்தக் காலடி மண்ணை வெச்சு அவரால எதாவது செய்ய முடியுதான்னு பார்ப்போம். உடனடியாய் வர முடியாதுன்னா, அவருக்குப் பணத்தை ரெண்டு மடங்காகவோ, நாலு மடங்காகவோ கூடத் தரலாம்...”

 

சித்தானந்தா உடன் இருந்ததால் நிஜ யோகியைச் சந்தித்த விஷயத்தை ஷ்ரவன் முக்தானந்தாவிடம் அன்றிரவு சொல்லவில்லை. மறுநாள் காலை சித்தானந்தா குளிக்கச் சென்ற போது, ஷ்ரவன் அவசர அவசரமாக நிஜ யோகியின் நேற்றைய வருகையை முக்தானந்தாவிடம் சொன்னான். அவன் சொன்னதை அவர் சுவாரசியத்துடன் கேட்டுக் கொண்டார். முக்கியமாக, அந்த யோகி பேசியது அவரையும் மிகவும் கவர்ந்தது. நேரில் சந்திக்க முடியாத அந்த யோகியை எண்ணி அவர் கைகூப்பி நமஸ்கரித்தார்.

 

ஷ்ரவன்  கடைசியில் மனத்தாங்கலுடன் சொன்னான். “… நாங்கள் கூடுதலாக எதாவது கேள்வி கேட்டிருந்தால் அந்த யோகி விளக்கமாகப் பதில் சொல்லியிருப்பார். ஆனால் பிரம்மானந்தாவுக்கு அவர் பேசியது பிடிக்கவில்லை. அதனால் அனுப்பி விட்டார்.”

 

முக்தானந்தா சொன்னார். “நிஜத்திலிருந்து விலகி நிறைய தூரம் போய் விட்டவருக்கு, திரும்பவும் நிஜத்தைச் சந்திக்க நேர்வது கசப்பாய் தான் இருக்கும் ஷ்ரவன்.  ஆத்மாவை என்றோ அடகு வைத்து விட்ட அவருக்கு திரும்பவும் ஆத்மஞானத்தை ரசிக்க முடியுமா?”

 

சித்தானந்தா குளித்து விட்டு வெளியே வர அவர்கள் அமைதியானார்கள்.

 

ராகவன், பாண்டியனுக்கும், தேவானந்தகிரிக்கும் இடையேயான உரையாடலின் பதிவைக் கேட்டார். அவருடன் குமரேசனும் இருந்தான்.  உரையாடலில் தற்போது சென்னைக்கு வரும் நிலைமை இல்லை என்று தேவானந்தகிரி பலமுறை சொல்லியும் பாண்டியன் விடுவதாய் இல்லை. லட்சங்களை ஏற்றிக் கொண்டே போய் பத்து லட்சத்தில் வந்து பேரம் முடிந்தது. தேவானந்தகிரி கடைசியில் சம்மதித்தார். நாளை மறுநாள் மாலை விமானத்தில் வருவதாக அவர் வாக்களித்தார். பூஜைக்கு வேண்டிய பொருள்களின் பட்டியலை வாட்சப்பில் அனுப்புவதாகச் சொன்னார். அவர் வருவதற்கு முன் பொருள்களை வாங்கித் தயாராக வைக்கச் சொன்னார்.

 

அந்தப் பேச்சைக் கேட்ட ராகவனுக்கு பாண்டியன் பிறவி வியாபாரியாகத் தெரிந்தார். ’இல்லை’ ‘முடியாது’ என்ற வார்த்தைகளை பாண்டியன் பொருட்படுத்தவே இல்லை. எதிர்தரப்பில் இருந்து அந்த வார்த்தைகள் வரும் போது, தரும் விலையை அதிகப்படுத்தினால் போதும் என்பது அவருடைய கணக்காகத் தெரிந்தது. பணம் யோகாலயத்து ஆட்களுக்கு ஒரு பொருட்டே இல்லை என்பதும் இந்தப் பேச்சில் தெரிந்தது.

 

குமரேசன் சொன்னான். “என்ன ஆனாலும் சரி, ஷ்ரவன் அங்கிருக்கும் போது, தேவானந்தகிரி யோகாலயத்துக்கு வந்துவிடாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

 

ராகவன் யோசித்தார். குமரேசனும் யோகாலயத்துக்குச் செல்ல முடியாமல் இருப்பது இப்போது பெரிய பிரதிகூலமாகத் தெரிந்தது. ஷ்ரவன் அங்கே தனியாக இருக்கிறான்... ஒரு ஆபத்து என்றால் அதைத் தெரிவிக்கவும் அவனுக்கு வழியில்லை. நிலைமை இப்படி இருக்கையில் தேவானந்தகிரி யோகாலயம் போனால் நிச்சயமாக அவர் ஷ்ரவன் யார் என்பதைக் கண்டுபிடித்து விடலாம். ஷ்ரவன் போன வேலை முடியாமல் கண்டுபிடிக்கப் பட்டால் அவனுடைய உயிருக்கு ஆபத்து மட்டுமில்லை. இதுவரை அவர்கள் எடுத்துக் கொண்ட முயற்சிகள் எல்லாம் வீணாகிவிடும்...

 

தேவானந்தகிரி அதிர்ஷ்டலட்சுமி அவர் மேல் தனிக்கருணை காட்டி விட்டதாய் உணர்ந்தார். யோகாலயம் போய் வருவதால் அவருடைய இரண்டு நாள் வேலைகள் தடைப்படும். ஏற்கெனவே அவர் ஒத்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த இரண்டு நாள் வேலைகளுக்கு அவருக்கு அதிகபட்சமாக ஒன்றரை லட்சம் தான் கிடைத்திருக்கும். அந்த வேலைகளுக்கு மாற்று ஏற்பாடு செய்து விட்டு யோகாலயம் போவதற்கு இப்போது பத்து லட்சம் கிடைத்து விட்டது. பாண்டியன் மொத்தப் பணத்தையும், முன்கூட்டியே அனுப்பியும் விட்டார். அதிகாலையில் எழுந்தவுடன் வந்த அந்த நினைவே இனிமையாக இருந்தது.   

 

அவர் இன்று மாலை கிளம்ப வேண்டும். போவதற்குள் இங்கே அவர் முடிக்க வேண்டிய வேலைகளும் நிறைய இருக்கின்றன. மடமடவென்று செய்தால் தான் மாலை நான்கு மணிக்குள் அனைத்து வேலைகளையும் முடிக்க முடியும். தேவானந்தகிரி காலைக்கடன்களை முடித்துக் கொண்டு வெளியே வந்த போதும் இருட்டாகவே இருந்தது. வெளியே காம்பவுண்ட் சுவரைச் சுற்றிலும் அவர் நிறைய பூச்செடிகள் நட்டிருந்தார். விடிவதற்கு முன்பே காலை பூஜைக்குப் பூக்களை அவர் முழுவதுமாக பறித்து விடுவது வழக்கம். விடியும் வரை காத்திருந்தால் அவர் பறிக்க வரும் போது எந்தச் செடியிலும் பூக்களே இருக்காது. வெளியாட்கள் பறித்துக் கொண்டு போய் விடுவார்கள். யாருக்கும் செடிகள் நடவோ, தண்ணீர் ஊற்றிப் பராமரிக்கவோ நாட்டம் கிடையாது. அடுத்தவன் நட்டிருந்தால் பூக்களைப் பறித்துக் கொண்டு போவதில் அக்கம் பக்கத்தில் இருப்பவர்கள் கெட்டிக்காரர்கள்.  

 

மனதில் அந்த பூத்திருடர்களைத் திட்டிக் கொண்டே தேவானந்தகிரி பூக்களைப் பறிக்க ஆரம்பித்தார். இரண்டே நிமிடங்களில் யாரோ ஒருவன் வந்து பைக்கை அவர் அருகே நிறுத்திக் கேட்டான். “ஐயா அபூபக்கர் ஹாஜியார் வீடு எது என்று சொல்ல முடியுமா?”

 

தேவானந்தகிரி அவன் பக்கம் திரும்பினார். ஹெல்மெட்டுடன் இருந்த அவன் முக அடையாளம் அவருக்குச் சரியாகத் தெரியவில்லை. அவன் தெரு மாறி வந்து விட்டான். அடுத்த தெருவில் தான் அபூபக்கர் ஹாஜியார் வீடு இருக்கிறது. அதை அவர் அவனிடம் சொல்ல, அவன் நன்றி தெரிவித்து விட்டு பைக்கைக் கிளப்பினான். அப்போது பைக் சற்று ஆட, அவன் சமாளித்து ஒரு காலை தரையில் ஊன்றினான். அப்போது அவன் தேவானந்தகிரியின் கட்டைப் பெருவிரலையும் சேர்த்து நன்றாக மிதித்து விட்டான். அவர் ஆவென்று அலற, அவன் “கவனிக்கவில்லை. என்னை மன்னித்து விடுங்கள் ஐயா” என்று சொல்லி விட்டுப் போனான்.

 

தேவானந்தகிரிக்கு வலி தாங்க முடியவில்லை. சற்று வெளிச்சத்துக்கு வந்து அவர் பார்த்த போது கட்டை விரலில் இருந்து இரத்தம் வழிந்து கொண்டு இருந்தது. “முட்டாள்… பூட்ஸ் காலால் இப்படியா மிதிப்பது? பூட்ஸில் லாடம் போல் எதோ இரும்பும் சேர்த்து வைத்திருக்கிறான் போலிருக்கிறது….” என்று முணுமுணுத்தபடி வீட்டு திண்ணையில் உட்கார்ந்து கொண்டார். கட்டை விரலில் ஆரம்பித்த வலி கால் பூராவும் பரவுவது போலிருந்தது. பின் அவருக்கு கால் ஊன்றி நடக்க முடியாமல் போனது.   

 

சற்று நேரம் கழித்து தேவானந்தகிரி ஆஸ்பத்திரிக்குப் போன போது  டாக்டர் அது வெறும் பூட்ஸ் காலால் மிதிக்கப்பட்டதால் ஏற்பட்ட காயம் என்பதை நம்ப முடியாமல் பார்த்தார். காலுக்குக் கட்டுப் போட்ட அவர் காயம் குணமாக ஒரு வாரமாவது ஆகும் என்றும், அது வரை நடக்காமல் ஓய்வு எடுப்பது அவசியம் என்றும் சொன்னார். அதனால் தேவானந்தகிரி யோகாலயத்துக்குப் போக முடியாதென்று ஆகி விட்டது. பாண்டியன் பத்து லட்சம் பணம் அனுப்பியும், வாக்குக் கொடுத்தபடி இன்று போக முடியாதது அவருக்கு வருத்தமாக இருந்தது. சென்ற முறை அவர் கிளம்பத் தயாரான போது சகுனத் தடை இருந்தது. அப்போது அவர் அங்கு செல்வதற்கு முன்பு அவரைத் தற்காத்துக் கொண்டு தான் கிளம்ப வேண்டியிருந்தது. இந்த முறை இப்படி ஆகி விட்டது….    

 

திடீரென்று தேவானந்தகிரிக்கு எல்லாம் திட்டமிட்டு நடந்திருப்பது போல் தோன்றியது. சந்தேகத்தை நிவர்த்தி செய்து கொள்ள அவர் அபூபக்கர் ஹாஜியார் வீட்டுக்கு ஆளனுப்பி, இன்று அதிகாலை அவரைத் தேடி யாராவது பைக்கில் வீட்டுக்கு வந்தார்களா என்று கேட்டு வரச் சொன்னார். ஹாஜியார் ”அப்படி யாரும் வரவில்லையே” என்று தெரிவித்தார். தேவானந்தகிரியின் சந்தேகம் ஊர்ஜிதம் ஆகியது.

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்