சதுரங்கம் 38

 

கீதாவுக்கு சாவித்திரியின் வீட்டைக் கண்டுபிடிக்க அதிக சிரமம் இருக்கவில்லை. அந்தக் குறுகிய வீதியில் வலதுபுறம் நான்காவது வீடு என்று சொல்லியிருந்தார்கள். கிட்டத்தட்ட பல பத்திரிக்கையாளர்களும், ஊடகவியலாளர்களும் அந்த வீட்டுக்கு வந்து சாவித்திரியிடம் பேட்டி எடுத்து விட்டுப் போயிருந்ததால் சாவித்திரி ஓரளவு பிரபலமாகியிருந்தாள். அவளுக்குத் தெரிந்ததையெல்லாம் அவள் பேட்டி எடுத்தவர்களிடம் சொல்லியிருந்தாலும் சொல்லாததும் இருக்கக்கூடும் என்று அர்ஜுன் நம்பினான். தெரிந்தும், சொல்லக்கூடாது என்று நினைத்து சொல்லாமல் விட்டுப் போனதாக எதுவும் இருக்கா விட்டாலும், சம்பந்தப்பட்ட கேள்வி எழுப்பாததால், சொல்லாமல் விடுபட்ட பதிலாக அது இருக்கலாம் என்று அர்ஜுன் சொன்னான்.

 

நர்மதா வீட்டுக்கு அடிக்கடி வந்து போய்க் கொண்டிருந்த அந்தக் கருப்பு பென்ஸ் கார் மனிதனைப் பற்றி கீதாவிடம் சொன்ன அர்ஜுன் அந்த ஆளைக் குறித்து ஏதாவது தகவலை சாவித்திரி அறிந்திருக்கலாம் என்று நினைப்பதாகவும் சொன்னான்.

 

அதைக் கேட்ட கீதா சொன்னாள். ”நீ சொல்றதைப் பார்த்தா அந்த ஆள் அதிகமாய் நர்மதா வீட்டுக்கு வந்து போன நேரம் ராத்திரி ஒன்பது மணில இருந்து பத்து மணிக்குள். சாவித்திரி நர்மதா வீட்டுக்கு வேலைக்கு வந்து போனதோ காலையில் இருந்து மதியத்திற்குள் தான். அப்படி இருக்கறப்ப சாவித்திரிக்கு எதாவது தெரிஞ்சுருக்கலாம்னு எப்படி சொல்றே அர்ஜுன்?”

 

அர்ஜுன் சொன்னான். “சாவித்திரி மாதிரி வேலைக்காரிகள் எல்லாம் தங்கள் முதலாளிகளைப் பற்றி எப்பவுமே அதிகமாய் தெரிஞ்சு வெச்சிருப்பாங்க கீதா. அவங்க மனநிலை, நர்மதா வீட்டுப் பகுதில இருக்கற மேட்டுக்குடி மக்கள் மனநிலைக்கு எதிர்மாறான மனநிலையாய் தான் இருக்கும். எதையும் கூடுதலாய் கூர்ந்து கவனிப்பாங்க. சம்பந்தமில்லாத விஷயங்களையும் கூடுதலாய் தெரிஞ்சுக்க ஆசைப்படுவாங்க. சொல்லப் போனால், பிரபலங்களோட வேலைக்காரங்கள்ல பலருக்கும் சுவாரசியமான பொழுது போக்கே முதலாளிகளின் அந்தரங்க விஷயங்களைத் தெரிஞ்சுக்கறது தான்…”

 

அப்படி ஏதாவது சாவித்திரி அறிந்திருந்தால் அதை அறிந்து கொள்ளத்தான் கீதா இப்போது இங்கே வந்திருக்கிறாள். சாவித்திரி நான்கு வீடுகளில் வேலை செய்பவள். காலை ஏழு மணியிலிருந்து மதியம் இரண்டரை மணி வரை அவள் அந்த வீடுகளில் வேலை செய்கிறாள் என்பதை அறிந்திருந்ததால் நான்கு மணியளவில் கீதா அங்கே வந்து சேர்ந்திருக்கிறாள்.

 

சாவித்திரி கீதாவைப் பார்த்தவுடனேயே அவள் பத்திரிக்கை அல்லது சமூக ஊடக நிருபர் என்பதைக் கண்டுபிடித்து விட்டாள். இப்போதெல்லாம் அவளுக்குத் தெரியாத யாராவது அவளைத் தேடி வந்தாலே அந்த நபர் நிருபராகத் தான் இருக்க வேண்டுமென்பதை அவள் யூகித்து விடுகிறாள். வேறு யார் அவளைத் தேடி வரப்போகிறார்கள்? அவர்களுக்கு பேட்டி கொடுப்பதில் அவளுக்கு ஆனந்தமே. அவர்கள் வீடியோ அல்லது புகைப்படம் எடுப்பதற்கு முன் அவள் சிறிது ஒப்பனை செய்து விட்டு வரவும் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறாள்.

 

நர்மதா இறந்த பின் காலை நேரத்தில் அவள் கொடுத்த பேட்டி பல தொலைக்காட்சிகளில் வந்திருந்தது. அதிலெல்லாம் அவள் கலைந்த தலைமுடியோடு இருந்தது, தொலைக்காட்சியில் அவள் தெரிந்த சந்தோஷத்தை, பாதியாகக் குறைத்து விட்டது. அதனால் அவள் இப்போதெல்லாம் மிகவும் கவனமாக இருக்கிறாள். கீதாவிடம் எந்தப் பத்திரிக்கை என்று கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டு அவளை அமர வைத்து விட்டு உள்ளே போய் அவசர அவசரமாய் ஒப்பனை செய்து கொண்டு அவள் புன்னகையுடன் வெளியே வந்தாள். 

 

மற்ற பத்திரிக்கைகளுக்கும், ஊடகங்களுக்கும் சாவித்திரி தந்த பேட்டிகளை கீதா படித்திருந்தாள். அந்தப் பொதுவான கேள்விகளையே அவளும் ஆரம்பத்தில் கேட்டாலும், சாவித்திரி சொன்ன பதில்களைப் புதிதாய் கேட்பது போல் கேட்டுக் கொண்டாள்.

 

சாவித்திரி நர்மதாவிடம் நான்கு வருடங்களாய் வேலை பார்க்கிறாள். நர்மதா அவளிடம் அன்பாய் இருந்தாள். பெரும்பாலும் காலை எட்டிலிருந்து ஒன்பது மணிக்குள் நர்மதா வீட்டுக்கு வேலைக்குப் போய் விடுவாள். வெளி கேட் சாவியும், உள்ளே பிரதான கதவின் சாவியும் அவளிடமும் இருக்கின்றன. அவளுடைய சாவிகளை வைத்து யாரும் கள்ளச்சாவிகள் தயாரித்திருக்க வழியே இல்லை. அவள்  வீட்டுக்கு வந்தவுடன் பத்திரமாக அந்தச் சாவிகளை பீரோவில் வைத்து பூட்டி விடுவாள். அப்படி வைப்பது பாதுகாப்புக்காக மட்டுமல்ல மறுநாள் அதைத் தேட வேண்டியதில்லை என்பதால் தான் இப்படி ஆரம்பத்திலிருந்து செய்து வருகிறாள்…. இந்தத் தகவல்கள் எல்லாம் தங்கு தடையில்லாமல் சாவித்திரியிடமிருந்து வந்தன.

 

“இது தற்கொலையாக இல்லாமல் கொலையாக இருக்கவும் வாய்ப்பு இருக்கிறதாய் உங்களுக்குத் தோன்றியிருக்கா?” என்று கீதா கேட்ட போது சாவித்திரி முகத்தில் தர்மசங்கடம் தெரிந்தது.

 

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு வந்த போலீஸ்காரர் நர்மதா கொலை செய்யப்பட்டு இருக்கக்கூடும் என்றெல்லாம் அதிகப்பிரசங்கித்தனமாக யாரிடமும் சொல்லக் கூடாது என்று எச்சரித்து விட்டுப் போயிருந்தார். ”அப்படிச் சொன்னால் நீ தான் சாவியைக் கொடுத்து கொலையாளிக்கு உதவியிருக்கிறாய்” என்று சொல்லி விசாரணைக்கு அடிக்கடி அழைப்போம் என்று பயமுறுத்தி விட்டுப் போயிருந்தார். என்னவொரு அநியாயம்!

 

“இல்லைம்மா” என்று சுருக்கமாய் சாவித்திரி சொல்லி விட்டாள்.

 

“நீங்க காலை நேரம் அல்லாமல் சாயங்காலம் அல்லது ராத்திரி நேரங்களில் எப்போதாவது வேலைக்கு வந்திருக்கீங்களா?”

 

“இல்லைம்மா”

 

“நர்மதா ஏன் தற்கொலை செஞ்சுகிட்டாங்கன்னு நினைக்கிறீங்க.?”     

 

“வாழ்க்கைல அவங்களுக்கு விரக்தி வந்திருக்கணும் பாவம்”

 

“சினிமால வாய்ப்பு குறைஞ்ச சமயங்கள்ல அவங்களுக்கு விரக்தி வந்திருக்கலாம். ஆனால் போகப் போக அவங்களுக்கு அது பழகிட்ட மாதிரி தான் எனக்குத் தோணுது. நான் மூனு மாசத்துக்கு முன்னாடி அவங்கள பேட்டி எடுத்தப்ப அவங்க அதைத்தான் சொன்னாங்க. அதுமட்டுமில்லாமல் அவங்க பணத்துக்கு கஷ்டப்படற நிலைமையும் இருக்கலையே”

 

சாவித்திரி மெல்லக் கேட்டாள். “நீங்க மூனு மாசத்துக்கு முன்னாடி அவங்கள பேட்டி எடுத்தீங்களா?”

 

கீதா ஒரு ரகசியத்தை அவளிடம் மட்டும் பகிர்ந்து கொள்வது போல் தாழ்ந்த குரலில் சொன்னாள். “ஆமா. ஆனால் இந்த விஷயம் நம்ம ரெண்டு பேருக்குள்ளே மட்டும் இருக்கட்டும்.  நான் பேட்டி எடுத்தப்போ அவங்க மனசு விட்டுப் பேசினாங்க. சினிமாத் துறையில நடிகர்களுக்கு இருக்கற சலுகைகளும் மரியாதைகளும் நடிகைகளுக்குக் கிடைக்கறதில்லைன்னு என் கிட்ட ஆதங்கப்பட்டாங்க. அது உண்மை தானே. இங்கே நடிகர்கள் ஐம்பது வயசு தாண்டினாலும் கதாநாயகர்கள் தான். ஆனால் நடிகைகள் முப்பது, முப்பத்திரண்டு தாண்டினாலே அக்கா, அம்மா வேஷம் போட வேண்டி வந்துடுது. என்ன செய்யறது? அப்ப தான் ”இப்பவெல்லாம் மனசு எல்லாத்தையும் ஏத்துக்க பழகிடுச்சு”ன்னு என் கிட்ட மனசார சொன்னாங்க. அந்தப் பேட்டியை பாதில நிறுத்த வேண்டியதாய் போச்சு. யாரோ ஒருத்தர் கருப்பு பென்ஸ் கார்ல வந்தார். அவரைப் பார்த்தவுடன நர்மதா “மீதி பேட்டியை இன்னொரு நாள் வெச்சுக்கலாம்”னு என்கிட்டே சொல்லிட்டாங்க.   நானும் பிறகு அடிக்கடி வெளியூர் போயிட்டதால மீதி பேட்டி எடுக்க வர முடியலை. அவங்க இறந்துடுவாங்கன்னு தெரிஞ்சிருந்தா நான் கண்டிப்பாய் வந்து பேட்டியை எடுத்திருப்பேன்…”  

 

சொல்லி விட்டு கீதா சாவித்திரியைக் கூர்ந்து பார்த்தாள். கருப்பு நிற பென்ஸ் கார் சாவித்திரியிடம் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தி விடவில்லை. அப்படியானால் அந்த நபர் பற்றி அவளுக்குத் தெரியாது போலிருக்கிறது….

 

ஆனாலும் கீதா தொடர்ந்து சொன்னாள். ”அந்தக் கார்ல வந்தவர் கொஞ்சம் லேட்டாய் வந்திருந்தால் நான் பேட்டியை முடிச்சிருப்பேன். நர்மதா கடைசியாய் கொடுத்த பேட்டிங்கற பெருமையும் இருந்திருக்கும்.”

 

சாவித்திரி மெல்லக் கேட்டாள். “அந்த ஆள் பார்க்க எப்படி இருந்தார்?”

 

”பார்க்க பெரிய பணக்காரர் மாதிரி தெரிஞ்சார். கருப்புக் கண்ணாடி போட்டிருந்தார்.” என்று கற்பனையாகச் சொன்ன கீதா திடீரென்று சாவித்திரியைக் கேட்டாள். ”அவரை நீங்க பார்த்திருக்கீங்களா?”  

 

சாவித்திரி “இல்லை” என்றாள். பின் யோசனையுடன் அவள் சொன்னாள். “நீங்க சொல்றதைப் பார்த்தா அன்னைக்கு நான் பார்த்த கோடி ரூபாய் வாட்ச் அந்த ஆளோடதாய் தான் இருந்திருக்கணும்.”

 

கீதா பரபரப்பானாள். “கோடி ரூபாய் வாட்ச்சா?”

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

ரட்சகன் 11

 

யுவராஜ் காணாமல் போன செய்தி மறுநாள் பெரும்பாலான செய்தித்தாள்களில் முதல் பக்கத்தில் தலைப்புச் செய்தியாக பிரசுரமாகியது. பெரும்பாலான செய்தித்தாள்கள் ‘ராஜேஷ்வரின் மருமகன் மாயம்” என்று எழுதின. குல்ஃபி ஐஸ்காரன் காணாமல் போன செய்தி சில பத்திரிக்கைகளின் உள்ளூர் பதிப்புகளில் மட்டும் முக்கியத்துவம் ஏதுமின்றி உள் பக்கங்களில் ஏதோ ஒரு மூலையில் பத்து வரிச் செய்தியாக வெளியானது. இரண்டு செய்திகளுக்கும் இடையே தொடர்பிருக்கக் கூடும் என்று பத்திரிக்கைகளும், மற்ற ஊடகங்களும் சந்தேகிக்கவில்லை.

 

யுவராஜின் கார் மறுநாள் காலை கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அந்தப் பகுதிக்கு ஏன் யுவராஜ் சென்றான் என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை. போலீஸ் தேடுதல் தீவிரமாக இருந்தது.  யுவராஜுக்கு எதிரிகள் யாராவது இருக்கிறார்களா என்ற கோணத்தில் பத்திரிக்கைகள் யூகங்களை எழுத ஆரம்பித்தன. யுவராஜின் நண்பர்களும், உடன் வேலை பார்க்கும் போலீஸ்காரர்களும் அவன் மற்றவர்களிடம் மிக அன்பாகவும், கண்ணியமாகவும் நடந்து கொள்பவன் என்பதால் அவனுக்கு எதிரிகள் இல்லை என்றார்கள். அடுத்ததாக அவனால் தண்டனை அடைந்த குற்றவாளிகள் யாராவது அவனைக் கடத்தியிருக்கவோ, கொன்றிருக்கவோ சாத்தியம் உண்டா என்று ஊடகங்கள் அலச ஆரம்பித்தன. அவன் இதுவரைக்கும் கைது செய்திருக்கும் குற்றவாளிகளின் பின்னணியை பலரும் சமூக வலைத்தளங்களில் அலச ஆரம்பித்தார்கள். எதிலும் யாருக்கும் ஒரு தெளிவான புரிதல் கிடைக்கவில்லை.

 

ஒரு பத்திரிக்கை ராஜேஷ்வரே இதன் பின்னணியில் இருக்கக்கூடும் என்று சந்தேகத்தை வெளியிட்டது. மகளுடைய காதல் திருமணத்தை அவர் விரும்பாத காரணத்தால் அவரே அவனைக் கடத்தியிருக்கலாம் என்ற வதந்தி உலா வருவதாக அப்பத்திரிக்கை எழுதியிருந்தது. உடனடியாக அத்தகவல் பேசுபொருளானது. தொலைக்காட்சிகளில் அது குறித்து சூடான விவாதங்கள் நடக்க ஆரம்பித்தன.

 

யுவராஜ் காலத்தை மறந்திருந்தான். மயக்க நிலையில் நிஜமும், கனவும் சேர்ந்து குழப்பின. எங்கிருக்கிறோம், எப்படி வந்தோம் என்று அவன் நினைவுபடுத்திப் பார்ப்பதற்குள் மறுபடியும் நினைவிழந்தான். இப்படியே சில முறை ஆனது. அது மணிக்கணக்கு இடைவெளியிலா, நாள் கணக்கு இடைவெளியிலா என்றும் அவனுக்குத் தெரியவில்லை. ஓரளவு மயக்கம் தெளிந்த போது அவனால் கை கால்களை அசைக்க முடியவில்லை. பலம் பிரயோகித்து கை கால்களை அசைக்க முயற்சி செய்த போது அவன் கட்டப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்தான். அந்தப் பலமும் போதுமானதாக இருக்கவில்லை. உடல் பலவீனமாக இருந்தது. வலித்தது. ஆனாலும் முழு உடம்பையும் அசைத்து உருள முற்பட்ட போது இரு பக்கத்திலும் மரப்பலகை இடித்தது. ஒரு மரப்பெட்டிக்குள் இருப்பதை அவன் மெல்ல யூகித்தான்.

 

அவன் வாயைத் திறந்து கத்த முயற்சி செய்த போது தான் வாயும் கட்டப்பட்டு இருந்தது தெரிந்தது.

 

சில சமயங்களில் யார் யாரோ பேசுவது கேட்டது. சில சமயங்களில் அமைதியாக இருந்தது. மயக்கம் முழுமையாக தெளிந்த போது தான் கடைசியாக நடந்த நிகழ்வுகள் எல்லாம் நினைவுக்கு வந்தன. அவன் கடத்தப்பட்டு இருக்கிறான் என்பது புலனாகியது. நிர்ப்பயா மற்றும் நீலேஷின் நினைவு வர மனம் பதற ஆரம்பித்தது. அவர்கள் அவனுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.  ’பதினொன்றரை மணிக்கு வருவதாகச் சொல்லியிருந்தோமே, இப்போது மணி எவ்வளவு? எங்கிருக்கிறோம்?’

 

மூன்றாவது நாள் குல்ஃபி ஐஸ்காரனின் பிணம் ஒரு பாலத்தின் கீழ் கிடைத்தது. அதன் பின் தான் காவல்துறை அவனுக்கும் யுவராஜ் காணாமல் போனதற்கும் இடையே உள்ள இணைப்பை உணர்ந்தது. யுவராஜின் கீழ் பணிபுரியும் இன்ஸ்பெக்டர் என்ன நடந்திருக்க வேண்டும் என்பதை நிர்ப்பயாவிடம் வந்து சொன்னார்.   அவர் சொல்வதை அமைதியாக அவள் கேட்டுக் கொண்டாள்.

 

நிர்ப்பயா தன் பெயருக்கேற்றபடி தைரியமானவளாக இருப்பதையும், அமைதியைப் பெருமளவு தொலைத்து விடாமல் இருப்பதையும் பார்த்த போது, சமீபத்தில் மற்றவர்கள் மனதிற்குள் மெச்சியதைப் போலவே அவரும் மெச்சினார். அவளுடைய இடத்தில் வேறு யார் இருந்திருந்தாலும் அழுது புலம்பி துக்கத்தின் ஆழத்தில் அமிழ்ந்திருப்பார்கள். அது மட்டுமல்ல தற்போதைய நிலைமையை எப்படி சமாளிப்பது என்பதை அறியாமல் பரிதவித்துப் போயிருப்பார்கள்.

 

யுவராஜ் காணாமல் போனதிலிருந்தே அவள் வீட்டு வாசலில் பத்திரிக்கை, தொலைக்காட்சி, யூடியூப் முதலான ஊடக நிருபர்கள் அவளுடைய பேட்டிக்காக குவிய ஆரம்பித்தார்கள். ஆனால் ராஜேஷ்வரின் மகளுக்கு நிருபர்களை எப்படி சமாளிப்பது என்பது நன்றாகத் தெரியும். ஆரம்பத்திலேயே ‘இது குறித்து தனக்கு எதுவும் தெரியாது என்றும் அவர்களைப் போலவே உண்மை நிலவரம் அறிய தானும் ஆவலாக இருப்பதாகவும், இனி எதுவும் சொல்வதற்கில்லை’ என்றும் மரியாதை நிமித்தம் அவர்களிடம் ஒரு முறை தெரிவித்த அவள் பின் அவர்களிடம் வாயையே திறக்கவில்லை. ஆனாலும் அவர்கள் திரும்பத் திரும்ப பல கேள்விகள் கேட்டார்கள். அது அவளை எந்த விதத்திலும் பாதிக்கவில்லை. அவர்கள் யாரும் அங்கில்லை, கேள்விகள் கேட்கவில்லை என்பது போல் அவள் அமைதியாக இருந்தாள். பின் இரண்டு போலீஸார் அவள் வீட்டு வாசலில் இருந்து நிருபர்களை நெருங்காமல் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

 

அவளுக்கு தைரியமும், ஆறுதலும் சொல்ல கண்ணீருடன் வந்த யுவராஜின் சகோதரிகளுக்கு அவள் தைரியமும், ஆறுதலும் சொன்னாள். ”அப்பா எங்கே?’’ என்று அடிக்கடி கேள்வி கேட்ட நீலேஷுக்கு ”அப்பா போயிருக்கும் வேலை இன்னும் முடியவில்லை, வேலை முடிந்தவுடன் வருவார்” என்று அமைதியாகப் பதில் சொன்னாள்.

 

தன்னிடம் தகவல் தர வந்த இன்ஸ்பெக்டரிடம் நிர்ப்பயா கேட்டாள். “என்ன ஆகியிருக்கும் என்று உங்கள் ஆட்கள் நினைக்கிறார்கள்?”

 

அவர் தயக்கத்துடன் சொன்னார். “அவரை யாராவது கடத்திக் கொண்டு போய் இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறோம்.” குல்ஃபி ஐஸ்காரன் பிணம் கிடைத்தது போல யுவராஜின் பிணம் கிடைக்காததால் தான் அவர்கள் அந்த யூகத்தை எட்டியிருந்தார்கள். அந்தக் காரணத்தை அவர் வாய் விட்டுச் சொல்லவில்லை. ஆனாலும் அதை அவள் யூகித்தது போல் இருந்தது.

 

“எதற்கு கடத்தியிருப்பார்கள்?” என்று அவள் கேட்டாள்.

 

அவர் மெல்ல சொன்னார். “உங்கப்பா கிட்ட இருந்து பணம் கேட்கறது அவங்க நோக்கமாயிருக்கலாம்.”

 

“கல்யாணம் ஆனதிலிருந்து என் அப்பாவுக்கும் எங்களுக்கும் எந்த தொடர்பும் இல்லை...”

 

“ஆனாலும் இந்த மாதிரி நிலைமையில் அவர் பணம் கொடுக்க முன்வருவார்னு கடத்தல்காரர்கள் நினைத்திருக்கலாம்.”

 

நிர்ப்பயா பெருமூச்சு விட்டாள். பணம்!  

 

இன்ஸ்பெக்டர் மெல்ல சொன்னார். “குழந்தையையும் பாதுகாப்பாய் உள்ளேயே வைத்திருங்கள்.”

 

அவள் கேள்விக்குறியோடு பார்க்க அவர் சொன்னார். “எச்சரிக்கையாய் இருக்கிறது நல்லது தானே?”

 

ராஜேஷ்வரும் யுவராஜ் குறித்த தகவல்களை உடனுக்குடன் பெற்றுக் கொண்டு தானிருந்தார். நிர்ப்பயாவுக்குத் தகவல்கள் கிடைப்பதற்கு முன் அவருக்குத் தகவல்கள் போய்க் கொண்டிருந்தன. பெரிய தொகை எதிர்பார்த்து தான் யுவராஜ் கடத்தப்பட்டிருக்கலாம் என்று காவல்துறை நினைக்க ஆரம்பித்த தகவல் அவருக்கும் கிடைத்தது. 

 

தகவல் தந்து கொண்டிருந்த உயர் போலீஸ் அதிகாரி கூடுதலாக அவரிடம் சொன்னார். “உங்கள் மகள் மாதிரி தைரியமான பெண்ணை நாங்கள் இதுவரை பார்த்ததில்லை. எல்லாவற்றையும் அமைதியாக நிதானமாக அவர் கையாள்கிறார். பெயருக்குப் பொருத்தமானவராய் தான் இருக்கிறார் என்று எங்கள் ஆட்கள் எல்லோருமே சொல்கிறார்கள்.”

 

ராஜேஷ்வர் மகளை அறிவார். ஆனால் தனியாக எல்லாவற்றையும் அவள் சமாளித்துக் கொண்டிருப்பது அவர் இதயத்தை ரணமாக்கியது. எங்கிருந்தாலும் அவள் சந்தோஷமாக இருந்தால் சரி என்று விலகி இருந்து கொண்டிருந்த அவருக்கு இனி விலகி நிற்க முடியாது. தன்னந்தனியாக சமாளிக்க அவள் அனாதை அல்ல. இன்னமும் அவர் உயிரோடு இருக்கிறார்.

 

அவர் மகளை அலைபேசியில் அழைத்தார்.

 

நிர்ப்பயாவின் அலைபேசி இசைத்தவுடன் அவள் இதயத்துடிப்பு அதிகரித்தது. வருகின்ற தகவல் அவளுடைய கணவனைக் குறித்ததாக இருக்கலாம்.  அல்லது அதிசயத்திலும் அதிசயமாக அழைப்பது அவள் கணவனாகவே கூட இருக்கலாம். அவள் ஓடி வந்து அலைபேசியைப் பார்த்த போது அழைப்பது “அப்பா” என்பது தெரிந்தது. அவளுடைய திருமணம் முடிந்த பின் அவர் இதுவரை ஒரு முறை கூட அவளை அழைத்ததில்லை. வருடா வருடம் அவள் பிறந்த நாளுக்கு வாட்சப்பில் ஒரு வாழ்த்துச் செய்தி வரும். அவள் குழந்தை பிறந்த போதும் வந்தது வாழ்த்துச் செய்தி தான். ஆனால் அவர் வாழ்த்துச் செய்தியாவது அனுப்பினார். அவளுடைய தாயும் தம்பியும் அதைக் கூடச் செய்யவில்லை.

 

மனதில் எழுந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு அலைபேசியை எடுத்துப் பேசினாள்.  “ஹலோ”

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

சதுரங்கம் 37

 

அர்ஜுன் அன்று அதிகாலையிலேயே வீட்டிலிருந்து கிளம்பி விட்டான். நர்மதாவின் வீட்டருகே இருக்கும் பெரிய பூங்காவிற்கு அவன் காலை ஆறு மணிக்கு வந்து சேர்ந்து விட்டான்.

 

நர்மதாவின் வீடிருக்கும் பகுதி செல்வச் சீமான்கள் வசிக்கும் பகுதி. அவர்கள் யாரும் நட்பில் இருந்தால் ஒழிய அண்டை வீட்டுக்காரர்களால் கூட அணுக முடியாதவர்கள். அடுத்த வீட்டில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அறிய ஆர்வமோ, அக்கறையோ இல்லாதவர்கள் அவர்கள். நர்மதா மரணத்திற்குப் பிறகு போலீஸ்காரர்கள் சென்று அவர்களை அதிகாரபூர்வமாக விசாரிக்க முடிந்ததேயொழிய பத்திரிக்கையாளர்களால் அந்த வீட்டுக்காரர்களை நெருங்க முடியவில்லை. கஷ்டப்பட்டு நெருங்கினாலும் “எங்களுக்கு ஒன்றும் தெரியாது.” என்று ஒரே வாக்கியத்தை மட்டும் தான் அவர்களிடமிருந்து பத்திரிக்கையாளர்கள் திரும்பத் திரும்ப கேட்க நேர்ந்தது.

 

நர்மதாவின் வலது பக்கத்து பங்களாக்காரர் ஒரு தொழிலதிபர். அவர் தினமும் அதிகாலையில் அந்தப் பூங்காவில் நடைப்பயிற்சிக்குத் தவறாமல் வருபவர். நிருபராய் அவருடைய வீட்டுக்குச் சென்று பேசினால் அந்த ஒரு வாக்கியத்தோடு தான் திரும்பி வர நேரிடும் என்பதால் தான் அவரிடம் பேச அர்ஜுன் அங்கே அந்த நேரத்தில் வந்திருக்கிறான். இப்போதும் கூட அவர் அவனைக் கண்டு கொள்ளாமல், பேச்சை வெட்டி விட்டு நகரும் வாய்ப்பிருக்கிறது என்றாலும் அர்ஜுன் முயன்று பார்க்க வந்திருக்கிறான்.

 

அவர் 6.05க்கு பூங்காவிற்குள் நுழைந்தார். அவர் அரை சுற்று செல்லும் வரை அர்ஜுன் அவரைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை. அவன் அது வரை அங்கு ஒரு பகுதியில் உடற்பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தான். பின் மெல்ல ஓடி அவரை நெருங்கினான். “குட் மார்னிங் சார்”

 

அவர் புன்னகையில்லாமல் அவனைப் பார்த்து “குட்மார்னிங்” என்றார்.

 

“சார், நான் அர்ஜுன். விடிவெள்ளி பத்திரிக்கை நிருபர்... உங்களைத் தொந்தரவு செய்யறதுக்கு மன்னிக்கணும்.” சொல்லி விட்டு மன்னிப்பு கேட்கும் பாவனையில் அவரைப் பார்த்தபடி அவருடன் அவனும் வேகமாய் நடந்தான்.

 

“நர்மதா பற்றி தானே கேட்கப் போறீங்க தம்பி. தயவு செய்து ஆளை விடுங்க. எனக்கு ஒன்னும் தெரியாது.” என்று கடுகடுத்த குரலில் அவர் சொன்னார்.

 

அவன் தலையாட்டினாலும் அவருடனே நடந்தான். அவரை எதுவும் கேட்கவில்லை. அவனும் அங்கு நடக்கத்தான் வந்திருப்பவன் போல அவருடன் அவன் அமைதியாக நடந்தது மூன்று நிமிடங்களில் அவர் முகத்தின் கடுமையை நீக்கியது.

 

“சமீபத்துல சமூகத்தில் பெருகி வரும் மோசடிகள்னு ஒரு கட்டுரை உங்க பத்திரிக்கைல வந்ததே, அதை எழுதியது நீங்கள் தானா?” என்று அவர் கேட்க அர்ஜுனுக்குப் பெருமையாய் இருந்தது. அவன் கட்டுரையைப் படித்திருப்பதுடன் அவன் பெயரையும் அவர் நினைவு வைத்திருக்கிறார். ஒரு கட்டுரையாளனுக்கு இதை விடப் பெரிய அங்கீகாரம், விருது எல்லாம் கிடையாது.  “ஆமாம் சார்” என்றான்.

 

“அத்தனை நல்ல கட்டுரை எழுதினவர் இந்த சினிமா நடிகை தற்கொலை பற்றி எல்லாம் எழுதறது அவசியம் தானா?”

 

அவன் புன்னகைத்தான். “யாரோடதானாலும் ஒரு உயிர், உயிர் தானே சார். நடிகையோட உயிர்ங்கறதால அதற்கு மதிப்பில்லைன்னு ஆயிடுமா சார்?”

 

அவன் கேட்டது அவரைப் பாதித்தது போல் இருந்தது. அவர் ஒன்றும் சொல்லாமல் சிறிது தூரம் நடந்த பின் சொன்னார். ”அதான் போலீஸ்காரங்க வந்து எல்லாம் கேட்டுட்டுப் போய்ட்டாங்களே. நீங்களும் ஏன் கேட்க வர்றீங்க? அது கொலையாயிருந்தா அவங்க கண்டுபிடிச்சுடுவாங்களே.”

 

“அது கொலைதான்கிறதை மறைக்க போலீஸ்தரப்புல முயற்சி எடுக்கறதா எங்களுக்குச் சந்தேகமாய் இருக்கு சார்”

 

“ஏன்?” அவர் திகைப்புடன் கேட்டார்.

 

“கொலை செஞ்சது செல்வாக்கு உள்ள நபராய் இருக்கலாம்கிறது எங்க சந்தேகம்”

 

ஒரு நிமிடம் மௌனமாக நடந்த அவர் பின் மெல்லச் சொன்னார். “எங்க பகுதில நாங்க யாரும் ஒருத்தருக்கொருத்தர் அதிகமாய் பேசிக்கறவங்க இல்லை. ஆறு வருஷமாய் நானும் நர்மதாவும் பக்கத்து வீட்டுக்காரங்களாய் இருந்தாலும் நான் நர்மதா கிட்ட இதுவரைக்கும் நர்மதா கிட்ட ரெண்டே தடவை தான் பேசியிருக்கேன். அதுவும், எங்களுக்குப் பொதுவாய் இருக்கற காம்பவுண்ட் சுவருக்கு பெயிண்ட் அடிக்கற சம்பந்தமாய் தான் பேசியிருக்கோம்...”

 

“கொலை நடந்த சமயத்துல நடந்த ஏதாவது சந்தேகப்படற மாதிரியோ, வித்தியாசமாயோ இருந்திருக்கிறதாய் உங்களுக்கு ஞாபகம் வருதா சார்?”

 

அவர் சற்று யோசித்து விட்டுச் சொன்னார். ”சாகறதுக்கு ரெண்டு நாள் முன்னாலிருந்து ஒரு பிச்சைக்காரன் எங்களுக்கு எதிர் வீட்டு கேட் கிட்ட உக்கார்ந்து இருந்தான். அந்த வீட்டுக்காரர் வெளிநாட்டுக்குப் போயிருந்ததால யாரும் எதுவும் சொல்ல முடியல.  எனக்கு ஆரம்பத்துல அவன் என் வீட்டை தான் பார்த்துகிட்டிருக்கிறானான்னு சந்தேகம் வந்துச்சு. அதனால நான் தொடர்ந்து அவனை ரகசியமாய் கண்காணிச்சேன். என் வீட்டையும் அவன் பார்க்கிறான்னாலும் அதிகமாய் அவன் அவள் வீட்டைத் தான் பார்க்கிறான்னு பிறகு தெரிஞ்சுது. அவன் எதோ திருட்டு வேலைக்காக கண்காணிக்கிறான்னு நான் நினைச்சுகிட்டேன். அவள் செத்த மறுநாளில் இருந்து அவனைக் காணோம். அந்தப் பிச்சைக்காரனை எங்க ஏரியாவுல அதுக்கு முன்னாடியும் நான் பார்த்ததில்லை, பின்னாடியும் பார்த்ததில்லை.”

 

“இதை நீங்க போலீஸ் கிட்ட சொன்னீங்களா சார்?”

 

“சொன்னேன்.”

 

ஆனால் அதைப் பற்றி போலீஸ் தரப்பிலிருந்து எந்தத் தகவலும் வெளிவராதது  அர்ஜுனின் சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்துவது போலிருந்தது. அவருக்கு நர்மதா பற்றியோ, அவள் கொலை பற்றியோ வேறு எதுவும் சொல்ல இருக்கவில்லை. அந்தப் பிச்சைக்காரனே அவர் வீட்டைப் பார்க்கிறானோ என்ற சந்தேகம் எழுந்திரா விட்டால் அவனும் அவர் கவனத்திற்கு வந்திருக்க மாட்டான் என்பதை அர்ஜுன் புரிந்து கொண்டான். அவள் வீட்டிற்கு யார் வருகிறார்கள் என்றெல்லாம் கவனிக்கும் பழக்கம் அவருக்கு இல்லாததும் அவனுக்குத் தெரிந்தது. அவரிடம் அவன் மேலும் சில கேள்விகளைக் கேட்டான். அவற்றில் அவர் ஒரு கேள்விக்குச் சொன்ன பதில் அவனுக்கு மிக முக்கியமானதாகத் தோன்றியது. அவர் சில நாட்களில் கம்பெனியிலிருந்து இரவு வீடு திரும்பும் போது நர்மதா எதோ ஒரு கருப்பு பென்ஸ் காரில் வீட்டிலிருந்து செல்வதைப் பார்த்திருப்பதாகச் சொன்னார். சில சமயங்களில் அந்த பென்ஸ் கார் அவள் வீட்டு வாசலில் நின்றிருப்பதைப் பார்த்திருப்பதாகவும் அவர் சொன்னார்.  அந்த பென்ஸ் கார் அவளுடையது அல்ல என்பதால் அது குறித்து மேலும் அறிய அர்ஜுன் ஆர்வம் காட்டினான்.

 

ஆனால் அவருக்கு அடுத்த வீட்டு விவகாரங்களில் ஆர்வம் சிறிதும் இல்லாத காரணத்தால் அவர் அதிகமாய் அந்தக் கார் சம்பந்தமாக, கூடுதலாகக் கவனித்திருக்கவில்லை.  ஒரு வயதான டிரைவரைத் தான் அந்தக் காரில் அவர் பார்த்திருக்கிறார். நர்மதாவையும், அந்த டிரைவரையும் தவிர வேறு யாரும் அந்தக் காரில் வருவதையோ, போவதையோ அவர் பார்த்திருக்கவில்லை.  அந்தக் காரின் எண்ணைக் கூட அவர் பார்த்திருக்கவில்லை.  அந்தக் கார் அவளைக் கொன்றவனின் காராகக் கூட இருக்கலாம் என்று அர்ஜுன் நினைத்தான். அவர் வீட்டுக்கு வரும் நேரங்கள் என்பதால், அந்தக் காரை அவள் வீட்டருகே பார்த்த நேரங்கள் உத்தேசமாக இரவு ஒன்பது மணி முதல் பத்து மணிக்குள்ளாகத் தான் ஒவ்வொரு முறையும் இருந்திருக்கிறது என்பதை அவரால் உறுதியாகச் சொல்ல முடிந்தது. சில நாட்கள் அந்தக் காரில் டிரைவர் மட்டும் அமர்ந்திருப்பதையும் அவர் பார்த்திருக்கிறார். அந்தச் சமயங்களில் அந்த காரின் சொந்தக்காரனான மர்ம நபர் நர்மதாவுடன் வீட்டுக்குள்ளே இருந்திருக்கலாம்.   

 

அவருக்கு நன்றி சொல்லி விட்டு அர்ஜுன் கிளம்பினான். யோசிக்க யோசிக்க, அந்தக் கருப்பு பென்ஸ் காரில் வந்து போகும் நபர் தான் கொலையாளியாக இருக்க வாய்ப்பு அதிகமாக இருக்கும் என்ற எண்ணம் அர்ஜுனுக்கு உறுதியாகியது.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்