சாணக்கியன் நாவல் இரு பாகங்களாக வெளியாகியுள்ளது! ....

Thursday, June 23, 2022

சாணக்கியன் 10

 

வர்களுடைய பயணவழியிலிருந்த ஒரு கிராமத்தில் தட்சசீலத்தின் பழைய மாணவன் ஒருவனை ஒரு மாலை நேரத்தில் அவர்கள் சந்திக்க நேர்ந்தது. ஒரு சிற்றரசின் மந்திரி குமாரனாகிய அவன் ஒரு நட்பு நாட்டின் இளவரசியின் திருமண நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்வதற்காகப் போகும் வழியில் சில வீரர்களோடு அங்கு தங்கியிருந்தான்.

 

விஷ்ணுகுப்தரைப் பார்த்தவுடன்வணக்கம் ஆச்சாரியரே! என்னவொரு ஆச்சரியம்...” என்று சொல்லி அவர் காலில் விழுந்து ஆசிகள் பெற்றுக் கொண்டான்.

 

அவருக்கும் பயண வழியில் அவனைப் பார்த்ததில் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. “வல்லபா. நானும் உன்னைச் சந்திப்பேன் என்று நினைக்கவில்லை...”

 

யாரிந்த சிறுவன் ஆச்சாரியரே?” என்று வல்லபன் கேட்கஎன் புதிய மாணவன் வல்லபாஎன்று விஷ்ணுகுப்தர் புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்.  அவர் தன் பழைய மாணவனை சந்திரகுப்தனுக்கும் அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.

 

நள்ளிரவு வரை அவர்கள் இருவரும் பேசிக் கொண்டிருக்க சந்திரகுப்தன் அருகில் அமர்ந்து அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். சந்திரகுப்தன் அது வரை விஷ்ணுகுப்தரைஅந்தணரேஎன்று அழைப்பதையே வழக்கமாக வைத்திருந்தான்.  வல்லபன் அவரை ஆச்சாரியரே என்று அழைப்பதைக் கேட்ட பிறகு தான், அவன் அழைக்கும் விதம் தவறென்பதை சந்திரகுப்தன் புரிந்து கொண்டான். வல்லபன் அவரிடம் காட்டிய மரியாதையின் அளவைப் பார்த்த பிறகு தான் அவன் தரும் மரியாதையும் போதாதென்பது அவனுக்குப் புரிந்தது.

 

வல்லபனின் சிற்றரசைப் பற்றியும் அக்கம்பக்கத்து பிரதேசங்களைப் பற்றியும் விஷ்ணுகுப்தர் விசாரித்துத் தற்போதைய நிலவரங்களைத் தெரிந்து கொண்டார். சந்திரகுப்தன் அவர் கேட்கும் கேள்விகளை மிக உன்னிப்பாகக் கவனித்தான். அவர் எதையெல்லாம் கேட்கிறார், கிடைக்கும் பதில்களில் எதைத் தொடர்ந்து மேலும் கேட்கிறார் எதையெல்லாம் அதிகம் கேட்காமல் விட்டு விடுகிறார் என்பதையெல்லாம் சந்திரகுப்தன் உற்றுக் கவனித்தான். அவர்கள் உறங்கச் செல்லும் வரை அவன் உறங்கவில்லை.

 

மறுநாள் கிளம்பிச் செல்வதற்கு முன் வல்லபன் விஷ்ணுகுப்தரும் சந்திரகுப்தனும் நெடுந்தூரம் வரை குதிரைகள் பூட்டிய பயணவண்டியில் செல்ல ஒரு ஏற்பாட்டைச் செய்து கொடுத்து விட்டுத் தான் போனான். இடையில் ஒரு நதி குறுக்கிட்டதால் தான் அவன் அதுவரையோடு மட்டும் ஏற்பாடு செய்ய முடிந்தது.  விஷ்ணுகுப்தர் மறுத்தும் அவன் அவர் மறுப்பை ஏற்கவில்லை. ”அந்தத் திருமணத்தில் கலந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கா விட்டால் நானே உங்களுடன் வந்திருப்பேன் ஆச்சாரியரே

 

தன் ஆச்சாரியரிடம் எல்லையில்லாத அன்புடனும், நன்றியுடனும் வல்லபன் இருந்ததை சந்திரகுப்தன் கவனித்தான். அதோடு  விஷ்ணுகுப்தரிடம் அவன் பேசியதை வைத்துப் பார்க்கையில் விஷ்ணுகுப்தருக்கு வல்லபனைப் போன்ற நிறைய மாணவர்கள் பல பகுதிகளில் இருப்பதும் தெரிய வந்தது. போகிற போது வல்லபன் சந்திரகுப்தனிடம் தனியாக அழைத்துச் சொன்னான். “நீ மிகுந்த அதிர்ஷ்டசாலி சந்திரகுப்தா. நாங்கள் எல்லாம் பலராகச் சேர்ந்து தான் அவரிடம் கற்றோம். தட்சசீலம் சென்றடையும் வரை நீ அவரிடம் தனியாகப் படிக்கும் பாக்கியத்தைப் பெற்றிருக்கிறாய்.  ஆச்சாரியர் ஞானப் பொக்கிஷம். அவரிடம் எவ்வளவு கற்க முடியுமோ அவ்வளவும் கற்றுக் கொள்....”

 

அதை வல்லபன் சந்திரகுப்தனிடம் சொல்ல வேண்டியிருக்கவில்லை.  அவன் பயணத்தை ஆரம்பித்த சிலநாட்களிலேயே தன் அதிர்ஷ்டத்தை உணர்ந்து விட்டான். அறிந்து கொள்ள இத்தனை இருக்கிறதா என்ற பிரமிப்பும், விஷ்ணுகுப்தர் அறியாதது எதுவும் கிடையாதா என்ற கூடுதல் பிரமிப்பும் அவனுக்குள் அடிக்கடி எழுந்து கொண்டே இருந்தது. 

 

ஒவ்வொரு இடம் செல்கையிலும் அவர் அவனுக்கு அந்த இடம் சார்ந்த விஷயங்களைச் சொன்னார். அந்த இடத்தின் வரலாறு, வித்தியாசமான பழக்க வழக்கங்கள் என அவருக்குச் சொல்ல ஏதோ ஒன்று இருந்தது. அவருக்குத் தெரிந்தது எதுவுமே மேற்போக்கானதாக இருக்கவில்லை. அவர் சொன்னதில் அவன் எதாவது கேள்விகள் கேட்டால் தெளிவாகப் பதில் சொல்லுமளவு அவருக்குக் கூடுதல் விஷயங்கள் தெரிந்திருந்தன.

 

வல்லபன் குதிரைகள் பூட்டிய பயண வண்டியை அவர்களுக்காக ஏற்பாடு செய்தது அவர்களின் பயணத்தை வேகப்படுத்தியது. சந்திரகுப்தனும் வல்லபனைப் போலவே அவரை ஆச்சாரியரே என்று அழைக்க ஆரம்பித்தான். அவரிடமிருந்து அவன் நிறைய கற்றான்.

 

அவர் ஆரம்பத்திலேயே அவனிடம் ஒரு நாள் சொல்லியிருந்தார். “சந்திரகுப்தா! கற்க வேண்டியதை எப்போதும் சரியாகவும் முழுமையாகவும் நீ கற்க வேண்டும். அப்படிக் கற்றால் தான் உன் கல்வி உனக்குப் பயன்படுவதாக இருக்கும். அரைகுறையாய் கற்பது, உனக்கு எல்லாம்  தெரிந்திருக்கிறது என்ற தவறான கர்வத்தை ஏற்படுத்தி விடும். உன் கல்வியில் உள்ள குறைபாட்டால் நீ கற்ற கல்வி உனக்கு முக்கியமான நேரத்தில் சரிவரப் பயன்படாமல் போய்விடலாம்...”

 

இன்னொரு நாள் சொன்னார். “முழு கவனத்தோடு கற்றால் எதையும் சீக்கிரமாகவே கற்றுக் கொண்டு விடலாம்.  அப்படிக் கற்பது தான் தலைவனாக விரும்புவனுக்கு முக்கியத் தேவை. யாருக்குமே, கற்றிருப்பதை விட கற்க வேண்டியது என்றுமே அதிகமாகத் தான் இருக்கிறது.  வாழ்க்கையோ மிகவும் குறுகியது. முக்கியமானதைக் கற்று முடிக்கவே காலம் நமக்குப் போதாது. அதனால் காலத்தை என்றும் வீணடிப்பது ஒருவன் தன் எதிர்காலச் சிறப்புகளைக் குறைத்துக் கொள்வது போன்றது...”

 

அவர் சொல்கின்ற வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றிலும் பொருள் பொதிந்து இருப்பதைக் கண்டு அவன் வியப்பான். வீணான வார்த்தைகள் என்பதே அவரிடம் கிடையாது. வல்லபன் ஆச்சாரியரை ஞானப் பொக்கிஷம் என்று அழைத்ததில் மிகைப்படுத்தலே இல்லை என்று சந்திரகுப்தனுக்குத் தோன்றியது.

 

போகுமிடங்களின் வரலாறுகளையும் மனிதர்களையும் பற்றிச் சொல்லும் போது “நீ அரசனாகும் லட்சியம் கொண்டவன். உனக்கு இது பற்றி எல்லாம் தெரிந்திருக்க வேண்டும்” என்று சொல்லி விட்டு தான் ஆரம்பிப்பார்.

 

ஒரு நாள் சந்திரகுப்தனுக்கு அவனை விட அவர் எல்லா விதங்களிலும் அரசனாக அதிகத் தகுதி படைத்தவரென்று தோன்றியது. அதை அவன் வெளிப்படையாகவே அவரிடம் தெரிவித்தான். அவர் சிறு புன்னகையுடன் சொன்னார். “உன்னிடம் இருக்கும் மிக முக்கியமான ஒன்று என்னிடம் இல்லை. அது எனக்கு ஒரு குறைபாடு தான்.”

 

சந்திரகுப்தன் திகைத்தான். அவனுக்குத் தெரிந்த வரையில் அவனிடமிருந்து அவரிடமில்லாத சிறப்பு அம்சம் எதுவுமில்லை... “அது என்ன ஆச்சாரியரே?” என்று அவன் குழப்பத்தோடு கேட்டான்.

 

“உன்னிடம் நீ அரசனாக வேண்டும் என்ற பெருங்கனவு ஒன்றிருக்கிறது. அது என்னிடமில்லை. “ என்று விஷ்ணுகுப்தர் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார்.

 

“அப்படியானால் உங்களிடம் இருக்கும் பெருங்கனவு என்ன ஆச்சாரியரே?” என்று ஆவலுடன் சந்திரகுப்தன் கேட்டான்.

 

இது அவன் ஏற்கெனவே அவரிடம் கேட்டிருந்திருக்க வேண்டிய கேள்வி. ஏனென்றால் அவர் முன்பே ஒருமுறை சொல்லி இருக்கிறார். “ஒருவனிடம் நெருப்பாக ஒரு கனவு அவனுக்குள்ளே அணையாமல் இருக்க வேண்டும். அப்படி ஒரு கனவு இருந்தால் எவனும் வீணாய் போக மாட்டான். அவன் வீணாய்ப் போகாமல் அவன் கனவு அவனைப் பார்த்துக் கொள்ளும்.” மற்றவர்களுக்குச் சொல்கின்ற இவரும் ஒரு பெருங்கனவு இல்லாமல் இருக்க மாட்டார்.

 

விஷ்ணுகுப்தர் சொன்னார். “சிறு சிறு இராஜ்ஜியங்களாக, சிற்றரசுகளாகப் பிரிந்து கிடக்கும் என் பாரதம் ஒன்றுபட வேண்டும். ஒன்றுபட்ட பாரதமே என் கனவு சந்திரகுப்தா. மொழிகளால், ஜாதிகளால், வர்ணங்களால், குலங்களால், பிரதேசங்களால் நாம் வேறுபட்டாலும் கலாச்சாரத்தால் நாம் ஒன்றுபட்டு இருக்கிறோம் சந்திரகுப்தா. இப்போது இந்த வித்தியாசங்களால் பிரிந்து அந்த வித்தியாசத்தையே தங்கள் தனிப்பட்ட அடையாளமாகவும், பெருமையாகவும் எண்ணி குறுகிய கண்ணோட்டத்திலேயே அவரவர்கள் இருந்து வருகிறார்கள். அப்படி இல்லாமல் ஒன்றுபடுத்தும் இந்தப் புண்ணிய பூமியின் கலாச்சாரத்தை ஏற்று ஒன்றுபட்ட பாரதமாக முன் வந்தால் இந்த தேசத்தின் சுபிட்சமும், உயர்வும் என்றும் குறையாது. அந்த நிலையில் என் பாரத தேசத்தை நான் பார்க்க வேண்டுமென்பதே என் பெருங்கனவு சந்திரகுப்தா”

 

சொன்ன போது அவர் கண்களில் பேரொளி தெரிந்தது. முகத்தில் மென்மை தெரிந்தது. அவன் தன்னை அரசனாக உயர்த்திக் கொள்ள ஆசைப்பட்டது போல அவர் விஷ்ணுகுப்தர் என்ற தனிப்பட்ட மனிதனுக்கென்ற ஆசை எதையும் வைத்துக் கொண்டிருக்காததை எண்ணி அவன் பிரமித்தான்.

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்


இந்த நாவலையும், அச்சில் உள்ள என் மற்ற நூல்களையும் அமேசானில் வாங்க லிங்க் -


(அல்லது)

என்.கணேசன் புக்ஸுக்கு நேரடியாகப் பணம் அனுப்பியும் தபாலில் பெற்றுக் கொள்ளலாம். 

நூல்களின் மொத்தத் தொகையுடன் தபால் செலவு ரூ.50/-ஐயும் சேர்த்து உள்நாட்டு வாசகர்கள் கூகுள் பேபோன் பேமற்றும் வங்கிக் கணக்குக்கு NEFT மற்றும் IMPS மூலமாக N.Ganeshan Booksக்கு நூல்களுக்கான தொகையை அனுப்பி வைக்கலாம்(ரூ.1000/-க்கு மேல் நூல்கள் வாங்குபவர்களுக்குத் தபால் செலவு தள்ளுபடி செய்யப்படும். நூல்களுக்கான தொகை மட்டும் அனுப்பினால் போதும்)

நூல்களின் குறிப்பு மற்றும் விலையை அறிந்து கொள்ள இங்கு க்ளிக் செய்யவும் - என்.கணேசன் நூல்கள்


அக்கவுண்ட் விவரங்கள் -

G-pay UPI ID : gshubha1968@oksbi

Phonepe UPI ID: nganeshanbooks@ybl

வங்கிக் கணக்கு : LVB (DBS) Kovaipudur Branch

                                        IFSC Code DBSS0IN0188

                                        A/c No.0188386000001146

தொகையை அனுப்பி விட்டு அதற்கான சான்றுடன் தங்கள் விலாசத்தையும் nganeshanbooks@gmail.com மின்னஞ்சலுக்கோ, 94863 09351 அலைபேசி வாட்சப்பிலோ அனுப்பி வைத்தால் அந்த விலாசத்திற்கு நூல்கள் தபாலில் அனுப்பி வைக்கப்படும்.


நூல்களை வாங்க விரும்பும் வெளிநாட்டு வாசகர்கள் தங்கள் விவரங்களை nganeshanbooks@gmail.com மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பினால் தபால் செலவு அறிந்து சொல்லப்படும்.


Monday, June 20, 2022

யாரோ ஒருவன்? 90


வுனத்தின் முடிவில் நாகராஜ் சொன்னான். “நேரில் வாங்க. பேசுவோம்

நரேந்திரனுக்குத் தன் காதுகளை நம்ப முடியவில்லை. உணர்ச்சிவசப்பட்டவனாகக் கேட்டான். “எப்ப சார் வரட்டும்?”

இப்பவே வாங்கஎன்றான் நாகராஜ்.

நரேந்திரன் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். மணி ஏழரை. உடனடியாக அவன் கிளம்பினான்.


ரேந்திரன் நாகராஜ் வீட்டு மெயின் கேட்டைத் திறந்து உள்ளே வருவதைப் பார்த்த வேலாயுதத்திற்குப் பகீரென்றது. நரேந்திரன் தன் சிந்தனைகளிலேயே மூழ்கியவனாக இருந்ததால் அவன் அவரைக் கவனிக்கவில்லை. அவர் அவனைக் கூர்ந்து பார்த்து விட்டு மகனுக்குத் தெரிவிக்க அவசரமாக உள்ளே ஓடினார்.

கல்யாண் மணியைச் சந்திக்கக் கிளம்பத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். தந்தை முகத்தில் தெரிந்த கலவரம் அவனைப் பயமுறுத்தியதுமேகலா பக்கத்து அறையில் இருந்ததால் அவளுக்குக் கேட்காமலிருக்கும் பொருட்டு கல்யாண் தாழ்ந்த குரலில் அவரைக் கேட்டான். “என்னப்பா?”

அந்த ரா அதிகாரி இப்ப பக்கத்து வீட்டுக்குள்ளே போயிருக்கான்

கல்யாண் திகைத்தான். வீட்டில் திருட்டுப் போயிருந்ததைக் கண்டுபிடித்து விட்டு அதற்காக ரா அதிகாரியை நாகராஜ் கூப்பிட்டு விட்டானோ? சந்தேகத்தின் பேரில் நரேந்திரன் அடுத்ததாய் இங்கும் வரக்கூடுமோ என்ற யோசனைகள் தான் ஆரம்பத்தில் அவன் மனதில் எழுந்தன. ஆனால் பிறகு யோசிக்கையில் அது அபத்தமாகத் தோன்றியது.  போலீஸைக் கூப்பிடாமல் பழைய வழக்கை விசாரிக்க வந்திருக்கும் சிறப்பு அதிகாரியான நரேந்திரனை இதற்கு ஏன் நாகராஜ் கூப்பிடப் போகிறான்? அவர்கள் இருவரும் எந்த வகையில் தொடர்பு வைத்திருந்தாலும் அது ஆபத்தாகவே தோன்றியது. ஆழ்ந்து சிந்தித்து விட்டு நரேந்திரன் பக்கத்து வீட்டிலிருந்து போன பிறகு இங்கிருந்து மணி வீட்டுக்குப் போவதே நல்லது என்ற முடிவுக்கு கல்யாண் வந்தான். ஒருவேளை ஏதாவது ஒரு காரணத்தைக் காட்டிக் கொண்டு  நரேந்திரன் இங்கே வந்தாலும் அவனைச் சந்தித்துப் பேசி அவனை அனுப்பியதற்குப் பிறகு மணி வீட்டுக்குச் செல்வதே நல்லதென்று அவன் அறிவு எச்சரித்தது. அவன் தன் முடிவைத் தந்தையிடம் சொன்னான்.

வேலாயுதம் பரபரப்புடன் சொன்னார். “அதுவும் சரி தான். நான் வெளியே ஏதாவது செய்துகிட்டே பக்கத்து வீட்டைக் கண்காணிக்கிறேன். அந்த ரா அதிகாரி என்ன பண்றான்னு பார்ப்போம்...”


ரேந்திரன் உள்ளே சென்ற போது நாகராஜ் முந்தைய சந்திப்பின் போது அமர்ந்திருந்த நாற்காலியிலேயே  அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு முன் நரேந்திரன் சென்ற முறை அமர்ந்திருந்த நாற்காலி காலியாக இருந்தது. சுதர்ஷன் சுவரில் சாய்ந்தபடியே நின்றிருந்தான். காலி நாற்காலியைப் பார்த்துக் கைகாட்டிய  நாகராஜ், நரேந்திரன் அமர்ந்தபின் அமைதியாகச் சொன்னான். “எல்லாத்தையும் ஆரம்பத்திலிருந்து சொல்லுங்க...”

எல்லாவற்றையும் அவன் அறிந்திருப்பான் என்றே தோன்றினாலும் அவன் அப்படிச் சொன்னது நரேந்திரனுக்குச் சிறிது ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனாலும் அதை வெளிக்காட்டாமல் அவன் நடந்திருப்பதைச் சுருக்கமாகச் சொன்னான்.

எல்லாவற்றையும் கேட்டுக் கொண்ட நாகராஜ் கேட்டான். “அவங்க அந்த இடத்தைக் கண்காணிக்க வரலை, கண்டுபிடிக்கப் போறதில்லைன்னு ஒரு நிலைமை தொடர்ந்தா அந்த ரெண்டு பேர் கதையை எப்படி முடிக்கறதா இருந்தீங்க?”

எப்படியாவது தண்டனை வாங்கித் தரணும்னு நினைச்சேன்.... ஆனா எப்படிங்கறதை நான் தீர்மானிச்சிருக்கலைநரேந்திரன் உண்மையைச் சொன்னான்.

அவங்க செஞ்சிருக்கற தவறுக்கு மரண தண்டனை தான் சரியாய் இருக்கும். ஆனால் அந்த அரசியல்வாதி சட்டப்படி அது நடக்க விட  மாட்டாரு. நீங்க தனிப்பட்ட முறையில அவங்களைக் கொல்றது தான் நீதி வழங்கின மாதிரி இருக்கும். அவங்கள உயிரோட விட்டா அவங்க எப்ப வேணும்னாலும் உங்கள காட்டிக் கொடுத்துடற அபாயத்தையும் தவிர்க்கிற மாதிரி இருக்கும். நீங்க அதுக்குத் தயாராய் இருந்தீங்களா?”

நரேந்திரன் சோகமாகப் புன்னகைத்தான். “எத்தனையோ தடவை நானும் இதே வழில யோசிச்சிருக்கேன். அவங்களக் கடத்திக் கொண்டு போய்  உண்மையை வரவழைச்ச விதம் சட்டப்படி தவறுன்னாலும், உண்மையை வரவழைக்க எனக்கு வேற வழியிருக்கலைங்கற நியாயம் என் பக்கம் இருந்துச்சு. ஆனா உயிரை எடுக்கறதுங்கறது அவங்க மட்டத்துக்கு என்னையும் இறக்கிட்ட மாதிரியாயிடும் இல்லையா. அதனால அதுக்கு மட்டும் என் மனசாட்சி ஒத்துக்கல...”

நாகராஜ் சிறிது நேரம் அவனையே கூர்ந்து பார்த்தான். அவன் முகபாவனையை வைத்து அவன் என்ன நினைக்கிறான் என்பது தெரியவில்லை. முடிவில் சொன்னான். “சரி நான் சொல்லற மாதிரி செய்யிங்க... மீதியை நான் பார்த்துக்கறேன்....”


ரு மணி நேரத்தில் நரேந்திரன் வெளியே வர வேலாயுதம் அவன் முகபாவனை, நடை வைத்து ஏதாவது தெரிகிறதா என்பதை ஊகிக்க முயன்றார். அவன் அவர் பக்கம் திரும்பவேயில்லை.... வேகமாக கார் ஏறிப் போய் விட்டான்அவர் மகனிடம் நரேந்திரன் போய் விட்ட தகவலைச் சொல்ல ஓடினார். கல்யாண் சீக்கிரம் போய் மணியிடமிருந்து விசேஷ நாகரத்தினத்தை வாங்கி விட்டு வந்து விடட்டும்....


நேற்றிரவு ஒற்றை வறண்ட சப்பாத்திக்காகக் காத்திருந்த மதன்லாலும், சஞ்சய் ஷர்மாவும் ஏமாந்து போனார்கள். இரவு பத்து மணியளவில் சஞ்சய் சொன்னான். “தடியன் இத்தனை நாள்ல இப்படி செஞ்சதில்லை. கொண்டு வர்றது ஒரு சப்பாத்தி, அதுவும் வறண்ட சப்பாத்தின்னாலும் அந்தந்த நேரத்துக்கு கொண்டு வந்துட்டு இருந்தான். இன்னைக்கு என்ன ஆச்சுன்னே தெரியலை.... வர்ற வழியில அவன் எதாவது அடிபட்டு செத்து கித்துப் போயிருப்பானா அண்ணா?”

மதன்லால் பசி எப்படியெல்லாம் மனிதனைத் தரம் தாழ்த்தி விடுகிறது என்று நினைத்தான்.  இல்லா விட்டால் அந்த வறண்ட சப்பாத்தி வரவில்லை என்று இருவரும் இப்படித் துடித்துப் போவார்களாபசி வயிற்றைக் கிள்ளியது….. உடல் ஒவ்வொரு கணமும் வலுவிழந்து கொண்டே போகிறது. இதே ரீதியில் போனால் சில காலம் கழித்து சங்கிலியைக் கழற்றி விட்டாலும் நடந்து வெளியே போகும் சக்தி கூட மிஞ்சாது.

தண்ணியைக் குடிச்சுட்டு படுப்போம்…. சனியன் நாளைக்காவது காலைல வந்து சேர்வான். கேட்டா எதாவது ஏடாகூடமாய் சொல்வான்….” என்று சஞ்சயிடம் சொன்னாலும் ஒருவேளை வழியில் அப்படி விபத்தில் தடியன் இறந்து போயிருந்தால்…. என்ற சந்தேகம் பயமுறுத்தியது.

தண்ணி ரொம்பவே ஜில்லுன்னு இருக்குண்ணா?” பரிதாபமாக சஞ்சய் சொன்னான்.

இவன் ஒருத்தன் போதும் எல்லா நம்பிக்கையையும் ஒருத்தன் இழக்கறதுக்கு…” என்று மனதில் விரக்தியுடன் நினைத்துக் கொண்ட அவன் அப்படியே உறங்கிப் போனான். உடலின் பலவீனம் கடுங்குளிரிலும் எப்படியோ இருவரையும் உறங்க வைத்தது.

காலை ஐந்து மணிக்கு சஞ்சய் ஷர்மாஅண்ணா….” என்றழைக்கும் சத்தம் கேட்டு மதன்லால் கண்விழித்தான். “என்ன?”

எனக்கு ஜன்னி வந்துடும் போல இருக்குண்ணா? அவ்ளோ குளிருது…. பசியும் தாங்க முடியல….”

மதன்லாலும் அதைக் கேட்ட பிறகு அப்படியே உணர ஆரம்பித்தான். இந்த அதிகாலையில் இந்த இம்சை அரசன் எழுப்பாமல் இருந்திருந்தால் கொஞ்சம் அதிகம் உறங்கி இருந்திருக்கலாம்….. காலையாவது தடியன் வராமல் இருக்க மாட்டான்….

சஞ்சய் சும்மா புலம்பாம இரு…. கொஞ்ச நேரத்துல விடிஞ்சுடும். குளிரும் குறைஞ்சுடும்…. தடியனும் வந்துடுவான்….”

தடியன் வருவான்னு நீங்க நிஜமாகவே நம்பறீங்களாண்ணா?”

மதன்லால் இங்கிருந்து தப்பிக்கும் வரை சஞ்சயைப் பகைத்துக் கொள்ள விரும்பாததால் பொறுமை காத்துவருவான்னு தான் நினைக்கிறேன்….” என்று சொன்னான்.

காலம் நகர்ந்து கொண்டே போனது. தடியன் வந்தபாடில்லைஸ்ஸ்ஸ் சத்தம் திடீரென்று கேட்டதுஒரு பாம்பு மதன்லால் அறைக்குள் நுழைய மதன்லால் அலறினான். “சஞ்சய்  பாம்பு…..”

ஐயோஎன்னண்ணா சொல்றீங்கஇரும்புச் சங்கிலியால அடிக்கப் பாருங்கண்ணா….. ஐயோ இங்கேயும் ஒரு பாம்புண்ணா…...”

வரிசையாக பாம்புகள் சில இருவர் அறையிலும் நுழைய இருவரும் பீதியில் உச்சஸ்தாயியில் அலற ஆரம்பித்தார்கள்….


(தொடரும்)
என்.கணேசன்

இந்த நாவலையும், அச்சில் உள்ள என் மற்ற நூல்களையும் அமேசானில் வாங்க லிங்க் -

(அல்லது)

என்.கணேசன் புக்ஸுக்கு நேரடியாகப் பணம் அனுப்பியும் தபாலில் பெற்றுக் கொள்ளலாம். 

நூல்களின் மொத்தத் தொகையுடன் தபால் செலவு ரூ.50/-ஐயும் சேர்த்து உள்நாட்டு வாசகர்கள் கூகுள் பேபோன் பேமற்றும் வங்கிக் கணக்குக்கு NEFT மற்றும் IMPS மூலமாக N.Ganeshan Booksக்கு நூல்களுக்கான தொகையை அனுப்பி வைக்கலாம்(ரூ.1000/-க்கு மேல் நூல்கள் வாங்குபவர்களுக்குத் தபால் செலவு தள்ளுபடி செய்யப்படும். நூல்களுக்கான தொகை மட்டும் அனுப்பினால் போதும்)

நூல்களின் குறிப்பு மற்றும் விலையை அறிந்து கொள்ள இங்கு க்ளிக் செய்யவும் - என்.கணேசன் நூல்கள்


அக்கவுண்ட் விவரங்கள் -

G-pay UPI ID : gshubha1968@oksbi

Phonepe UPI ID: nganeshanbooks@ybl

வங்கிக் கணக்கு : LVB (DBS) Kovaipudur Branch

                                        IFSC Code DBSS0IN0188

                                        A/c No.0188386000001146

தொகையை அனுப்பி விட்டு அதற்கான சான்றுடன் தங்கள் விலாசத்தையும் nganeshanbooks@gmail.com மின்னஞ்சலுக்கோ, 94863 09351 அலைபேசி வாட்சப்பிலோ அனுப்பி வைத்தால் அந்த விலாசத்திற்கு நூல்கள் தபாலில் அனுப்பி வைக்கப்படும்.


நூல்களை வாங்க விரும்பும் வெளிநாட்டு வாசகர்கள் தங்கள் விவரங்களை  nganeshanbooks@gmail.com மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பினால் தபால் செலவு அறிந்து சொல்லப்படும்.


நாமே முடிவெடுக்க வேண்டியவர்கள் | கீதை

Thursday, June 16, 2022

சாணக்கியன் 9

 

விஷ்ணுகுப்தர் பாடலிபுத்திரத்தை விட்டு  வெளியேறும் வரை அவரையே கண்காணித்து வந்த ஒற்றன் பிறகு ராக்‌ஷசரிடம் வந்து சொன்னான். “தாங்கள் கண்காணிக்கச் சொன்ன அன்று அந்த மனிதர் நள்ளிரவில் தான் விடுதிக்கு வந்து சேர்ந்தார். பெரும்பாலும் அவர் கங்கைக்குப் போய் வந்திருக்கலாம் என்பதை யூகிக்க முடிகிறது பிரபுநேற்று அவர் நகருக்கு வெளிப்புறத்தில் உள்ள ஒரு ஏழை வீட்டில் போய் சிறிது நேரம் பேசி விட்டு வந்தார். மறுபடி மாலையிலும் அதே வீட்டுக்குப் போய் அவர் பேசினார். என்ன பேசினார் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இன்று அதிகாலை அந்த வீட்டிலிருந்து ஒரு சிறுவனை அழைத்துக் கொண்டு பாடலிபுத்திரம் விட்டு வெளியேறினார். அவருக்கு ஒரு பணியாள் தேவைப்பட்டு அதற்காக அந்தச் சிறுவனை அழைத்துச் சென்றிருக்கலாம் என்று தோன்றியது…. ஆனால் அந்தச் சிறுவனின் தாய்மாமன் மற்றவர்களிடம் பேசிய போது அந்த அந்தணர் தன் மருமகனுக்குக் கல்விகற்றுத் தருவதாகச் சொல்லி அழைத்துப் போயிருப்பதாகச் சொல்கிறான்….”

 

எல்லாவற்றையும் கேட்டுக் கொண்ட பிறகும் ராக்ஷசருக்கு குழப்பமே மிஞ்சியது. பணிச் சிறுவனுக்காக விஷ்ணுகுப்தர் பாடலிபுத்திரம் வந்திருக்க வேண்டியதில்லை.  புரட்சிகரமான கருத்துள்ளவராக இழிகுலத்து மாணவனுக்கும் கற்றுத்தருவது அவரது கொள்கையாக இருந்தால்  தட்சசீலத்துக்கு அருகிலேயே யாராவது ஒரு சிறுவனைத் தேர்ந்தெடுத்து இருக்கலாம். விஷ்ணுகுப்தர் பாடலிபுத்திரம் வந்து போனதற்கான உண்மைக் காரணம் மகதத்தின் பிரதம அமைச்சருக்கு இன்னமும் பிடிபடவில்லை. ஆனால் விஷ்ணுகுப்தர் பாடலிபுத்திரத்தை விட்டு வெளியேறி விட்டதால் அவர் நிம்மதி அடைந்தார்.

 

 

பாடலிபுத்திரத்தை விட்டு வெளியேறும் வரை ஒற்றன் ஒருவன் தன்னைப் பின் தொடர்ந்து கொண்டிருந்ததை விஷ்ணுகுப்தர் அறிந்தே இருந்தார். அவர் கங்கைக்கரையிலிருந்து இரவில் விடுதிக்கு வந்த போதிலிருந்தே இந்த ஒற்றன் அவரைக் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.  அவர் அதைப் பெரிது படுத்தவில்லை. அவரும் சந்திரகுப்தனும் நீண்ட பயணத்தை மேற்கொண்டார்கள்.

 

அந்தக் காலத்தில் பெரும்பாலும் பயணிகள் கூட்டம் கூட்டமாகவே பயணித்தார்கள். வியாபாரிகள், தீர்த்த யாத்திரை போகிறவர்கள், துறவிகள் ஆகியவர்கள் தான் அதிகமாக நெடுந்தூரம் போகிறவர்கள். மற்றவர்களின் பயணங்கள் சிறுதூரப் பயணங்களே. அரசர்கள் மற்றும் அரச குடும்பத்தவர்கள் குதிரைகள் பூட்டிய ரதங்கள், அல்லது குதிரைகள் பூட்டிய பயண வண்டிகள் மூலம் போவார்கள். தூதர்கள், வீரர்கள் போன்றவர்கள் குதிரைகளில் வேகமாகப் போகிறவர்கள். மற்ற பயணிகள் கால்நடையாகவும், மாட்டு வண்டிகளிலும் தான் அதிகம் செல்வார்கள். இரவு நேரங்களில் வழியில் இருக்கும் கிராமங்களில் தங்குவார்கள். அல்லது வெட்டவெளிகளில் சிறிய கூடாரங்கள் அமைத்துத் தங்குவார்கள். கால்நடையாகப் போகிறவர்கள் முழுப் பயணத்தையும் கால்நடையாகவே போய் விட வேண்டியிருப்பதில்லை. சிறிது தொலைவு வரை அவர்களுக்கு மாட்டு வண்டிகளில் இடம் கிடைக்கலாம். சில சமயங்களில் சிறிது தூரம் குதிரையில் போகிறவர்கள் அவர்களை ஏற்றிச் செல்லலாம். ஒருவருக்கொருவர் முடிந்த அளவு உதவிக்கொள்வது அவர்களுக்கு இயல்பான விஷயமாக இருந்தது. சில இடங்களில் சில குழுக்கள் பிரிந்து வேறு பக்கமாக வேறு ஊர்களுக்குப் பயணிக்கும். வேறு சில ஆட்கள் அல்லது குழுக்கள் இவர்களுடன் சேர்ந்து கொள்வார்கள்.

 

வழியில் இருக்கும் கிராமங்களில் வசதியாக வாழும் விவசாயிகளின் வீடுகளில் எல்லோருக்கும் உணவு கிடைக்கும். அவர்கள் அப்படி வழிப்பயணிகளுக்கு உணவிட முடிந்ததைக் கடமையாகவும், ஒரு புண்ணியச் செயலாகவும் எண்ணினார்கள். வழியில் மரங்களில் இருக்கும் கனிகளும் பயணிகளின் வயிற்றை நிறைப்பதுண்டு. மாட்டு வண்டிகளில் பயணிப்பவர்கள் பாத்திரங்களையும் எடுத்து வருவதுண்டு. வழியில் வெட்ட வெளிகளில் கூடாரம் அமைத்து சமைத்துக் கொள்வதுண்டு. அப்படிச் சமைக்கையில் அங்கு இருக்கும் மற்றவர்களுக்கும் தந்து பகிர்ந்துண்டே அவர்களும் சாப்பிடுவது வழக்கம். சந்தித்துப் பிரிவதற்குள் எத்தனையோ நட்புகள் மனிதர்களுக்குள் உருவாவது உண்டு.

 

முதல் முறையாக இப்படிப்பட்ட பயணத்தை மேற்கொண்ட சந்திரகுப்தனுக்கு தினமும் புதிய புதிய அனுபவமாக இருந்ததுபாடலிபுத்திரத்திலிருந்து தட்ச சீலம் மிக நீண்ட தூரம் என்பதால் யாருமே கிளம்பிய இடத்திலிருந்து தட்ச சீலம் வரை அவர்களுடன் கடைசி வரை பயணிப்பவர்களாக இருக்கவில்லை. பல விதமான மனிதர்களை சந்திரகுப்தன் சந்தித்தான். விஷ்ணுகுப்தர் அவனிடம் சொன்னார். “கவனி. நீ ஒரு நாள் அரசனாகப் போகிறாய் என்றால் இந்த மனிதர்கள் எல்லாம் ஒரு நாள் உன் குடிமக்கள் ஆகலாம். தன் குடிமக்களைச் சரியாக அறியாதவன் அரசாளத் தகுதியில்லாதவனாகிறான். அதனால் நன்றாகக் கவனி. புரிந்து கொள்.”

 

சந்திரகுப்தனின் பாடம் அந்தப் பயணத்திலேயே ஆரம்பித்து விட்டது. சின்னச் சின்ன விஷயங்களில் எல்லாம் சூட்சுமமான விஷயங்களை அவர் அவனுக்குச் சொல்லித் தந்தார். அவர் பேசியதில் அனாவசியமான எதுவுமே இருந்ததில்லை. அவர் ஒவ்வொன்றையும்நீ அரசனாக வேண்டுமென்றால்” ”அரசனாகும் போதுஎன்று சொன்னது அவன் கனவை அவர் எதிர்கால நிஜம் என்றே எடுத்துக் கொண்டது போலிருந்தது. அவன் தாய்மாமனும், மற்றவர்களும் அவன் அரச கனவைக் கேலி செய்திருக்கிறார்கள். அவன் தாயின் அன்பான புன்னகையில் கூட அவன் அப்படி ஒரு நாள் ஆக முடியும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கவில்லை. அவனே கனவு மட்டுமே கண்டிருந்தானே ஒழிய, அந்தக் கனவு மிகமிகப் பிடித்திருந்ததே ஒழிய, அது நனவாகும் என்று நம்பியிருக்கவில்லை.

 

ஆனால் விஷ்ணுகுப்தர் அதை உறுதியாக நம்பியது போலத் தெரிந்தது.  அவர் அதை அஸ்திவாரமாக வைத்தே அவனுக்கு அறிவுரைகள் சொன்னார். அதனாலேயே அவர் சொன்னதை மிக உன்னிப்பாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்துவிட்டு அவர் சொன்னபடியே செய்தான். கவனிக்கச் சொன்னவர் சில சமயங்களில் அவன் என்ன கவனித்தான் என்று கேட்பார். அவன் சொல்லும் பதிலைக் கேட்டுக் கொண்டுஅதை ஏன் கவனிக்கவில்லை, இதை எப்படிக் கவனிக்கத் தவறினாய்என்றெல்லாம் கேட்பார். கவனிப்பதில் இத்தனை விஷயங்கள் இருக்கின்றனவா என்று சந்திரகுப்தன் ஆச்சரியப்படுவான். அடுத்த முறை அதை எல்லாம் சேர்த்து கவனிப்பான்.

 

நிறைய கவனி. நிறைய கேள். ஆனால் குறைவாக மட்டுமே பேசு. நீ பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது நீ கற்றுக் கொள்வதில்லைஎன்று விஷ்ணுகுப்தர் அவனிடம் சொன்னார். அவர் கற்பித்த எதிலுமே அவர் ஒரு முன்னுதாரணமாக இருந்ததையும் அவன் கவனித்தான்.

 

பயணத்தில் அவர்களுக்கு உணவு தந்தவர்களை மறக்காமல் வாழ்த்தும் பழக்கம் அவருக்கிருந்தது. ”அன்ன தாதா சுகீ பவ (அன்னமளித்தவன் நலமாக இருக்கட்டும்)” என்று வாழ்த்துவார். அவனும் அப்படிச் சொல்லக் கற்றுக் கொண்டான். பயணத்தில் எத்தனையோ பேர் அவர்களை மாட்டு வண்டிகளிலும், குதிரைகளிலும் ஏற்றிக் கொண்டு சென்றிருந்தார்கள். அவர்களை எல்லாம் பயணத்தின் முடிவில் வாழ்த்தும் பழக்கத்தையும் அவன் கற்றிருந்தான்.  அவர் அவனிடம் சொன்னார். “உனக்கு உதவியவன் உனக்கு உதவியதற்காக சந்தோஷப்பட வேண்டும். அந்த நிறைவை நீ அவனுக்கு ஏற்படுத்தவில்லை என்றால் எதிர்காலத்தில் அவன் உனக்கு உதவும் வாய்ப்பு வரும் போது உதவாமல் போகலாம்.”

 

எதுவுமே அந்தந்த நேரத்திற்கான செயல்களாக இருக்காமல் எதிர்காலத்திற்கும் சேர்த்து யோசிக்க வேண்டிய செயல்களாக இருக்க வேண்டும் என்று அவர் சொல்லிக் கொடுத்தார். சந்திரகுப்தன் சிந்திக்கும் விதங்களே சில நாட்களில் மாற ஆரம்பித்தன.

 

ஒரு நாள் அவர்கள் இருவரும் நடந்து கொண்டிருக்கையில் ஒரு முள் விஷ்ணுகுப்தரின் காலைக் குத்தி விட்டது. அந்த முள்ளை எடுத்துப் போட்டு விட்டு நடக்க ஆரம்பிக்காமல் அமைதியாகக் குனிந்து அந்த முட்செடியையே பிடுங்கி எறிய பார்த்தார். அது சுலபத்தில் வரவில்லை. அது ஆழமாக வேர் விட்டிருந்தது. ஆனாலும் பொறுமையாக அந்த மண்ணைக் குழிதோண்டி அந்த முட்செடியை வேரோடு பிடுங்கி எறிந்து விட்டு தான் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார். அதிலும் கூட சந்திரகுப்தன் பாடம் கற்றான். உதவியவர்களை வாழ்த்தியது போலவே, எதிரிகளை வேரோடு அழிப்பதும் முக்கியம், இல்லாவிட்டால் அவர்கள் நம்மை மறுபடியும் தொந்தரவு செய்யும் வாய்ப்பு இருக்கிறது...

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்