ரட்சகன் 4

 

அப்சல்கான் அனுப்பிய தகவல் மூன்று நாட்கள் கழித்து, நான்கு ஆட்களைக் கடந்து, அவன் சார்ந்த இயக்கத் தலைவர் அகமது அன்சாரியை வந்தடைந்தது.  ஆப்கானிஸ்தான், பாகிஸ்தான் இரண்டு நாடுகளின் எல்லைப்பகுதியில் ஒரு மறைவிடத்தில் வசித்து வரும் அவர் முதலில் அந்தக் கடிதத்தைப் படித்தார். அந்தக் கடிதத்தில் இருக்கும் கையெழுத்து அப்சல்கானினுடையது அல்ல என்பதை அவர் நன்றாக அறிவார். ஆனாலும் அந்தத் தகவல் அனுப்பியவன் அப்சல்கான் என்பதில் அவருக்குச் சந்தேகம் இல்லை. இப்படி குறிப்பாகவும், சுருக்கமாகவும், ஒற்றை வரியில் ஆலோசனை சொல்வதில் அவனுடைய முத்திரை பலமாக இருக்கிறது.

 

அவருக்கும் தங்கள் இயக்கத்திற்குச் சம்பந்தமல்லாத எதைப் படிப்பதிலும் ஆர்வம் கிடையாது என்பதால் முழுவதுமாக அந்த வாரப் பத்திரிக்கையில் பதினாறாம் பக்கக் கட்டுரையை படிக்க அவர் முனையவில்லை. அந்தக் கட்டுரையை அவர் மேலோட்டமாகப் படித்தார். அதிலேயே அப்சல்கான் எதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான் என்பது அவருக்குப் புரிந்து விட்டது. படித்து முடித்த பின் அவர் நீண்ட நேரம் ஆலோசித்தார்..

 

காலம் நிறையவே மாறிவிட்டது.  ஒரு காலத்தில் அவர்களைப் பார்த்து அச்சப்பட்டவர்கள் இப்போது அந்த அச்சத்திலிருந்து விலகி விட்டார்கள். உலக நாடுகள் கிட்டத்தட்ட அனைத்துமே அவர்களுக்கு எதிராகத் திரும்பி விட்டன. அவர்களை அழிக்கவும், ஒடுக்கவும் உலகநாடுகள் கரங்களைக் கோர்த்துக் கொள்ள ஆரம்பித்து விட்டன. ஒரு காலத்தில் மென்மையான அணுகுமுறையைக் காட்டிய இந்தியா இன்று துணிந்து அடக்குமுறையைக் காட்டுகிறது.  ஆப்கானிஸ்தானிலும், பாகிஸ்தானிலும் கூட அவர்களுடைய இயக்கத்தினர் இப்போது பாதுகாப்பாக இருக்க முடிவதில்லை.

 

இதை மாற்ற அவர்கள் ஏதாவது செய்தேயாக வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய இயக்கத்தின் உபதலைவன் இந்தியச் சிறை ஒன்றில் அடைபட்டுக் கிடப்பது இயக்கத்துக்கு அவமானம் தான். அவனைத் தூக்கிலிட்டால் அது நிரந்தர அவமானமாக இருந்து விடும். ஏதாவது செய்து அவனைக் காப்பாற்றினால் தான் அவர்களுக்குப் பணம் தந்து ஆதரிப்பவர்கள் தொடர்ந்து ஆதரிப்பார்கள். பணம் தந்து ஆதரிப்பவர்கள் அவர்கள் மீது நம்பிக்கையை இழந்து விட்டால் பின் அவர்கள் பணம் மற்றும் ஆயுத உதவி செய்வதும் படிப்படியாக நின்று விடும். அதனால் உருப்படியாக எதாவது செய்யாமலிருப்பது தற்கொலை செய்வதற்கு இணையானது. கண்டிப்பாக எதாவது செய்து அப்சல்கானை அங்கிருந்து எப்படியாவது தப்பிக்க வைக்க வேண்டும். அது முடியாது என்பது தான் யதார்த்த நிலைமை.

 

முன்பெல்லாம் விமானம் கடத்துவது போன்ற நடவடிக்கைகள் அவர்களைப் போன்ற இயக்கங்களுக்கு பயணிகளை பணயக்கைதிகளாக்கி அரசாங்கத்திடம் பேரம் பேச உதவியாக இருந்தன. ஆனால் இப்போது விமானப் பயணத்தில் கெடுபிடிகள் அதிகமாகி விட்டன. பாதுகாப்பு பலப்படுத்தப்பட்டு விட்டது. அரசியல் தலைவர்கள் போன்ற முக்கியஸ்தர்களைக் கடத்தவும் வாய்ப்பு சுத்தமாக இல்லை. அரசியல் தலைவர்கள் பலமடங்கு பாதுகாப்போடு இருக்கிறார்கள். ராஜேஷ்வர் போன்ற பெரும்பணக்காரர்களின் ஆதரவும் தயவும் ஆளும் கட்சிக்கும், அரசாங்கத்திற்கும் மிக முக்கியம். அதனால் அவர்களையோ அவர்கள் குடும்பத்தினரையோ கடத்தினால் அதன் மூலமும் அரசாங்கத்தைப் பணிய வைக்க முடியும். ஆனால் அவர்களோ அரசியல்வாதிகளை விட மூன்று மடங்கு பாதுகாப்பை தனியார் பாதுகாவலர் மூலம் ஏற்படுத்திக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். இந்தச் சிக்கலில் இருந்து ஒரு விதிவிலக்கு இருக்கிறது என்று தான் அப்சல்கான் சுட்டிக் காட்டி இருக்கிறான்.    

 

அப்சல்கானின் ஆலோசனையை எந்த அளவு செயல்படுத்த முடியும் என்பதையும், அது எந்த அளவு பலன் தரும் என்பதையும் அகமது அன்சாரியால் துல்லியமாகக் கணிக்க முடியவில்லை. நிலைமையைத் தெளிவுபடுத்த முடிந்த ஒருவன் மும்பையில் பிரபல பத்திரிக்கையில் வேலை பார்க்கிறான். அவர்கள் இயக்கத்திற்கு பல முக்கியத் தகவல்களைத் தந்து கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கைக்குரிய ஆள் அவன்.. அவனுக்கு அங்கேயுள்ள நிலைமை துல்லியமாகத் தெரியும். அவனை வரவழைத்துக் கேட்க அகமது அன்சாரி முடிவு செய்தார். இது போன்ற விஷயங்களை அலைபேசியிலேயே கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ள முடியும் என்றாலும், இரண்டு காரணங்களுக்காக அவர் அதைத் தவிர்த்தார். முதலாவது, இது போன்ற பேச்சுக்கள் ஒட்டுக் கேட்கப்படலாம். பேசிய எண்கள் கண்காணிக்கப்படலாம். பேசும் இடங்கள் தெரிய வரலாம். இரண்டாவது, அலைபேசியில் பேசும் போது வார்த்தைகளும், தொனியும் மட்டுமே கேட்கக் கிடைக்கும். நேரில் பேசும் போது கண்கள், முகபாவனை, அசைவுகள் எல்லாம் கூட கூடுதலாகத் தகவல்கள் சொல்லும். ’வீடியோ கால்’ பயன்படுத்தினால் கூட அது நேரில் பார்த்துப் பேசுவதற்கு இணையாகாது என்பதால் அந்த ஆளை அகமது அன்சாரி அவனை நேரில் வரச் சொன்னார்.

 

அவனும் மறுநாள் நேரில் வந்தான். அப்சல்கானின் கடிதம் மற்றும் உமன்ஸ் வர்ல்டு கட்டுரை பற்றி அவனுக்குத் தெரிவித்த அகமது அன்சாரி அவனிடம் கேட்டார். “அப்சல்கானுடைய ஆலோசனை பற்றி நீ என்ன நினைக்கிறாய்?”

 

அவன் வெளிப்படையாகச் சொன்னான். “அவர் துருப்புச்சீட்டாக நிர்ப்பயாவை நினைத்திருந்தால் அவர் சொல்லும் திட்டம் கைகூடப் போவதில்லை. ஏனென்றால் சொத்தையெல்லாம் துறந்து நிர்ப்பயா வந்திருந்தாலும் அவளுக்கு இருக்கும் பாதுகாப்பை ராஜேஷ்வர் திரும்பப் பெற்று விடவில்லை. வெளிப்படையாகத் தெரியாவிட்டாலும் அவளை ரகசியமாய் ஒரு தனிப்படை காவல் காத்து வருகிறது. அதை மீறி அவளைக் கடத்துவது முடியாத காரியம். ”

 

இது அப்சல்கானுக்கும் தெரியாமல் இருக்க வாய்ப்பில்லை. ஏனென்றால் அவர்களுடைய திருமணம் முடிந்து சில காலம் கழித்து தான் அப்சல்கான் சிறை சென்றான். அதனால் அவன் நினைக்கும் அடுத்த துருப்புச் சீட்டாக நிர்ப்பயாவின் இரண்டு வயதுக் குழந்தை இருக்க வாய்ப்புண்டு..

 

அகமது அன்சாரி கேட்டார். “அந்தக் குழந்தை....”

 

“அந்தக் குழந்தைக்கும் கூட அவர்களது பாதுகாப்பு இருக்கிறது. அந்தக் குழந்தையை ராஜேஷ்வர் குடும்பத்தினர் இதுவரைக்கும் வந்து பார்த்தது கூடக் கிடையாது. ஆனாலும் அந்தக் குழந்தை கடத்தப்படும் வாய்ப்பு இருப்பதை ராஜேஷ்வர் உணர்ந்தே இருக்கிறார். அதை அவர் விரும்பவில்லை என்று தெரிகிறது.”

 

அந்தக் குழந்தை பிறந்த பின்னும் ராஜேஷ்வர் குடும்பம் மகளுடன் வந்து ஒட்டிக் கொள்ளவில்லை என்று அந்தக் கட்டுரையில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அதை படித்து விட்டு அப்சல்கான் என்ன நினைத்தானோ தெரியவில்லை. அந்தக் குழந்தைக்கும் கூட இப்படி கடும் பாதுகாப்பு இருப்பது அப்சல்கானுக்குத் தெரியுமா தெரியாதா என்று அகமது அன்சாரியால் யூகிக்க முடியவில்லை.

 

அடுத்து மிஞ்சியிருப்பது நிர்ப்பயாவின் கணவன் தான். அகமது அன்சாரி கேட்டார். “அப்சல்கான் சொல்லும் துருப்புச்சீட்டு நிர்ப்பயாவின் கணவன் யுவராஜாக இருந்தால்? அவன் பாதுகாப்புக்கும் ராஜேஷ்வரின் காவல் படை இருக்கிறதா?”

 

“இல்லை. அதனால், அவன் ஐ.பி.எஸ் அதிகாரியானாலும், அவனைக் கடத்துவது கஷ்டமில்லை.  ஆனால் ராஜேஷ்வர் மருமகனாக அங்கீகரிக்காத ஆளைக் கடத்துவதன் மூலம் நாம் அவரிடம் எந்தக் காரியத்தையும் சாதித்துக் கொள்ள முடியாது.”

 

இதே அபிப்பிராயம் தான் அகமது அன்சாரிக்கும் இருந்தது. யுவராஜைக் கடத்துவது ஒருவிதத்தில் ராஜேஷ்வருக்கு உதவுவது போல் தான். அவருடைய மகள் வாழ்க்கையிலிருந்து அவனை விலக்கினால், அவளுக்கு அவர் விருப்பப்படி வேறு  ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை அமைத்துத் தர முடியும்.   அதனால் யுவராஜை அப்புறப்படுத்துவதை அவர் வரவேற்கவும் செய்யலாம்.

 

”அப்சல்கான் யாரைத் துருப்புச் சீட்டாகப் பயன்படுத்தச் சொல்கிறான் என்று நீ நினைக்கிறாய்? எது நமக்கு அனுகூலமாக இருக்கும்?””

 

“அந்தக் குழந்தையையோ, யுவராஜையோ தான் பயன்படுத்த அவர்  நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் அந்தக் குழந்தையைக் கடத்த வாய்ப்பில்லை. யுவராஜைக் கடத்தி பலனில்லை..”

 

அவன் சொல்வது உண்மை தான். அவர் அவனை அனுப்பி விட்டார். இனி என்ன முடிவெடுப்பது என்று அவர் ஆழமாக யோசித்தார். பலனில்லாத சாகசத்தால் அவமானம் நிச்சயம். அதே நேரத்தில் செயலற்று இருப்பதும் அவமானம் தான். எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது? முயற்சி எடுக்கா விட்டால் வெற்றி சாத்தியமே அல்ல; நூறு சதவீதம் தோல்வி நிச்சயம். முயற்சி எடுத்தால் சிறிதளவாவது வெற்றிக்கு வாய்ப்பு இருக்கிறது. அதனால் முட்டாள்த்தனமாக இருந்தாலும் கூட முயற்சி எடுத்தே ஆகவேண்டிய கட்டாயத்தில் அவர்களுடைய இயக்கம் இருக்கிறது...

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

 

சதுரங்கம் 30

 

விமலுக்கு இனி அடுத்த வேலை எதிரியோடு தான். எதிரி என்று சொல்வது கூட ஒரு விதத்தில் தவறு தான். ஏ.டி.எம் மெஷின் என்றோ, அள்ளித் தர முடிந்தவன் என்றோ தான் சொல்ல வேண்டும். அவனிடம் பேசுவது தான் விமல் அடுத்த செய்ய வேண்டிய காரியம். ஆனால் இப்போது பேசுவது ஆபத்து. பேசினால் அவன் ரிஷிகேசத்திற்குச் சென்று சேர்வதற்குள் பிடிபட்டு விட வாய்ப்பு இருக்கிறது. அவன் பேசிய சிறிது நேரத்திற்குள் ராஜாசிங்கை போலீஸ் நெருங்கிவிடும். ராஜா சிங்கும், சோனா ஓட்டல் ஆட்களும் அவனை நினைவுபடுத்த முடிந்த காலம் கழிய வேண்டும். அவன் தோற்றத்தைச் சொல்லி போலீஸ் யாரையும் விசாரித்து எதையும் தெரிந்து கொள்ள முடிந்த காலம் கழிய வேண்டும். அதுவரை காத்திருப்பது தான் புத்திசாலித்தனம். இதில் அவசரப்படுவது மரணத்திற்கு அவசரப்படுவது போல் ஆகிவிடும். விமல் முடிந்த அளவு இந்த உலக சுகங்கள் அனைத்தையும் அனுபவித்து விடுமளவு ஆயுளோடு இருக்க ஆசைப்படுகிறான்.

 

இந்த அலைபேசி சரியாக வேலை செய்கிறதா என்று அவன் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும். தெரிந்த யாருக்கும் போன் செய்வதும் ஆபத்து. பிறகு யாருக்குப் போன் செய்வது என்று அவன் ஆலோசித்துக் கொண்டே நடந்த போது எதிரே ஒரு பிரம்மாண்டமான விளம்பரப்பலகை தென்பட்டது. “ரூ.1.10 கோடி முதல் 2.45 கோடி வரை பட்ஜெட்டில் அதிநவீன ஃப்ளாட்டுகள், ஜிம், டென்னிஸ் கோர்ட், ஸ்விம்மிங் பூல் வசதிகளுடன்…. இன்றே புக் செய்ய அழைக்கவும்….” என்று ஒரு அலைபேசி எண்ணைத் தந்திருந்தார்கள்.

 

விமல் புன்னகைத்தான். இந்த அலைபேசியில் முதல் அழைப்பாக, கோடிக்கு மேல் விலைமதிப்புள்ள ஒரு வியாபார விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசுவது நல்ல சகுனமாக இருக்கும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. அதிர்ஷ்டம் அவனுக்கு அனுகூலமாக இருந்தால் இனிமேல் எப்போதும் கோடி ரூபாய்க்குக் கீழ் பேசுகின்ற நிலைமையே அவனுக்கு வராது…. இந்த எண்ணத்துடன் அந்த எண்ணைத் தொடர்பு கொண்டான்.

 

நுனிநாக்கு ஆங்கிலத்தில் ஒருவர் பேசினார். அவரிடம் தன்னை நானாஜி தேஷ்முக் என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு தனக்கும் ஒரு ஃப்ளாட் தேவைப்படுவதாக அவன் சொன்னான். பணம் எத்தனை வெள்ளையிலேயே தந்தாக வேண்டும் என்று கேட்டான். ”நீங்கள் நேரில் வாருங்கள், பேசுவோம். அட்வான்ஸாக பத்து லட்சம் தந்தால் போதும்….” என்று பவ்யமாக பதில் வந்தது. அடுத்த வாரம் வருவதாகச் சொல்லி பேச்சை முடித்துக் கொண்டான். அலைபேசி வேலை செய்கிறது.  இப்போதைக்கு முதல் வேலை வெற்றிகரமாக முடிந்து விட்டது.

 

அர்ஜுன் வீட்டுக்கு வந்து ரகசியமாக நித்யாவிடம் தன்னுடைய அத்திவாக்கப் பயணத்தைப் பற்றிச் சொன்னான். மகுடபதி – ரங்கநாயகி தம்பதியரின் தற்கொலையைப் பற்றி அவன் சொன்ன போது அவள் முதலில் அதிர்ச்சி அடைந்தாள். பின் கண்கலங்கினாள். குரல் தழுதழுக்க அண்ணனிடம் சொன்னாள். “கேட்டுட்டு நமக்கே மனசு அதிருதே. அம்மா அந்த சமயத்துல எப்படியண்ணா அதைத் தாங்கி இருப்பாங்க?”

 

தங்கையை அர்ஜுன் மிகுந்த பாசத்துடன் பார்த்தான். அவளுடைய பேச்செல்லாம் சில சமயங்களில் அடாவடியாக இருக்குமே ஒழிய அவள் மனம் மிக மென்மையானது. யார் கஷ்டப்படுவதையும் அவள் தாங்க மாட்டாள். அதிலும், அவளுடைய அம்மா, அப்பா, அண்ணன் மூவருக்கும் சின்னதாக எதாவது கஷ்டம் வந்தாலும் அவளால் தாங்க முடியாது.

 

“ஏன் அவங்க தற்கொலை பண்ணியிருப்பாங்கண்ணா?”

 

“தெரியலை. நமக்குப் புரியாத நிறைய புதிர்கள் இதில் இன்னுமிருக்கு. நம்ம தாத்தாவோட பெரிய ஃபோட்டோ மாடசாமி வீட்டில் இருக்கு. தாத்தாவோட அரசியல் வாழ்க்கை பற்றியும் நிறைய பேசறார். நம்ம அப்பா, சித்தப்பா பற்றியும் பேசறார். ஆனா அவருக்கு அவரோட அபிமான அரசியல் தலைவரோட மனைவி மட்டுமல்ல, மூத்த மருமகளும் கூட அவரோட கிராமத்தைச் சேர்ந்தவங்கன்னு தெரியல.  தற்கொலை செஞ்சுட்டு இறந்து போன மகுடபதி அவரோட தலைவரோட சம்பந்தின்னு தெரியல…. தாத்தா வாசுதேவன் அவரோட மாமியார் வீட்டுக்குப் போயிட்டு இருந்த காலங்கள்ல, தாத்தா மகுடபதி அவரைச் சந்திக்கலைன்னு மாடசாமி சொல்றார். நான் முதல்ல நம்ம அப்பா, அம்மாவைச் சந்திச்சது அந்தக் கிராமத்துக்குப் போய்ட்டு வந்துகிட்டு இருந்த சமயத்துல இருக்கும்னு நினைச்சேன். ஆனால் அப்பா, சித்தப்பா எல்லாம் அங்கே அதிகமாய் போனதில்லைன்னு அவர் சொல்றார்…”

 

“பார்த்துப் பிடிச்சுப் போறதுக்கு பல தடவை சந்திக்கணும்னு இல்லையே. ஒரே தடவைல கூடப் பிடிச்சுப் போலாமில்லையா?”

 

“அது சரி தான். ஆனால் அப்படிப் பிடிச்சுப் போனா திரும்பவும் பார்க்கணும்னு அடிக்கடி போயிருப்பார் தானே. அது நடக்கலைங்கறேன்.”

 

நித்யா சிறிது யோசித்து விட்டுச் சொன்னாள். “எனக்கு ஒன்னு புரியலை அண்ணா. அந்தப் பெரியவர் மாடசாமிக்கு நம்ம அம்மா பெயர் கூட ஞாபகம் இல்லை. நம்ம அம்மா என்ன ஆனாங்கன்னு தெரியலை. தலைவரோட மூத்த மருமகள் தான் நம்ம அம்மான்னு தெரியலைங்கறது எல்லாம் எங்கேயோ இடிக்குதே அண்ணா. நம்ம அம்மா அப்பா கல்யாண காலத்தில் தாத்தா எதிர்க்கட்சித் தலைவர். எதிர்க்கட்சித் தலைவரோட முதல் மகன் கல்யாணம் நடக்கறது பத்திரிக்கைகள்ல ஃபோட்டோவோட வராமயா இருந்திருக்கும். கல்யாணத்துக்கு மாடசாமி போகலைன்னே வெச்சுக்குவோம்., பத்திரிக்கைகள்ல அம்மா ஃபோட்டோவைப் பார்த்தப்ப தெரியாமயா போயிருக்கும்.? பத்திரிக்கைகள்ல பார்த்து அந்தக்  கிராமவாசிகள்ல ஒருத்தர் கூடவா கண்டுபிடிக்காமல் இருந்திருப்பாங்க? கண்டுபிடிச்சிருந்தால் பேசியிருப்பாங்களே.”

 

அவள் சொல்வதும் சரி தான். அர்ஜுன் சொன்னான். “மற்ற கிராமவாசிகளை விடு. பாட்டியோட அண்ணா தம்பிகள் எல்லாம் அதே கிராமத்துல தான் அப்ப இருந்தாங்க? பாட்டியோட அப்பா மட்டும் தான் அப்ப இறந்திருந்தார்னு நினைக்கறேன். அவங்கள்ல்லாம் கல்யாணத்துக்கு வந்து போயிருப்பாங்க. அவங்களும் அதைப் பற்றிப் பேசாமயா இருந்திருப்பாங்க?”

 

இருவரும் பரபரப்புடன் இணையத்தில் பழைய பத்திரிக்கைக்குறிப்பு, அல்லது திருமணப்படங்கள் எதாவது இருக்கிறதா என்று தேடினார்கள். அவர்களுக்கு ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. நித்யாவை அம்மா எதோ வேலையாக அழைத்தாள்.

 

போகும் முன் ”நீ தேடிப் பாருண்ணா. கண்டுபிடிச்சுச் சொல்லு. தெரிஞ்சுக்காம நான் தூங்கப் போக மாட்டேன்….” என்று நித்யா சொல்லிவிட்டுப் போனாள்.

 

பழைய ஆட்கள் யாரிடமாவது கேட்கலாம் என்றால் அவனுடைய குடும்ப விஷயம் அவனுக்கே தெரியாமல் அவன் கேட்கிறான் என்று ஆகிவிடும். பாட்டியிடமும், ராஜாராமிடமும் கேட்பதிலும் அது தான் பிரச்சினை. அவனுடைய அப்பா, அம்மாவிடம் அவனால் நேரடியாகக் கேட்க முடியவில்லை என்று ஒப்புதல் வாக்குமூலம் கொடுத்தது போல் ஆகிவிடும். அவன் அதை விரும்பவில்லை.

 

இணையத்தில் தேடிய போது ராஜாராமின் திருமணப் புகைப்படங்கள் நிறைய கிடைத்தன. அப்போதைய முதல்வர் தணிகாச்சலம், அமைச்சர் ரத்தினம் (பின்னாள் முதல்வர்) அனைவரும் பங்கு பெற்றிருந்தார்கள். தந்தை இல்லாததால் அவர் ஸ்தானத்தில் நின்று ஞானமூர்த்தி தான் தம்பியின் திருமணத்தை நடத்தியிருந்தார். அக்காலத்தில் அப்பா, அம்மா, பாட்டி, சித்தப்பா, சித்தி எல்லாரும் எப்படி இருந்தார்கள் என்று ஆர்வத்துடன் அந்தப் புகைப்படங்களை அர்ஜுன் பார்த்தான்.

 

ராஜாராமின் திருமணப்படங்கள் பத்திரிக்கைகளில் கிடைத்தது போல ஏன் ஞானமூர்த்தி-பானுமதியின் திருமணப்படங்கள் கிடைக்கவில்லை என்ற கேள்விக்கு அன்றைய முதல்வர் தணிகாச்சலம் அன்று பேசியதில் அர்ஜுனுக்குப் பதில் கிடைத்தது.

 

“இந்த மகிழ்ச்சியான நேரத்தில் தலைவர் உயிரோடு இல்லையே என்கிற வருத்தம் என் இதயத்தை அழுத்துகிறது. ஆனால் தலைவர் உயிரோடு இருந்திருந்தால் இந்தத் திருமண விழா இவ்வளவு சிறப்பாக நடந்திருக்க வழியில்லை என்பதையும் நான் சொல்லியாக வேண்டும். தலைவர் குடும்பத்தில் நடக்கும் இரண்டாவது திருமணம் இது. ஆனால் மூத்த மகன் திருமணத்தின் போது அவர் உயிரோடு இருந்தார். சொல்லப்போனால் அந்தத் திருமணத்தில் அவர்கள் குடும்பம் மட்டுமே இருந்தது. திருமணத்தை ஆடம்பரமாக நடத்துவதில் தலைவருக்கு உடன்பாடில்லை. அந்தத் திருமணத்தை குமரக் கோட்டத்தில் மிக மிக எளிமையாக நடத்தி முடித்து விட்டு வந்த பின் தான் அவர் எங்களுக்கே தெரிவித்தார். நான் அதற்காகத் தலைவரிடம் நன்றாக சண்டை போட்டிருக்கிறேன். அவருடைய தம்பிகளான எங்களையாவது அழைத்திருக்க வேண்டாமா என்று அழாத குறையாகக் கேட்டிருக்கிறேன். திருமணத்திற்குச் செல்ல முடியாத நானும் மற்ற தலைவர்களும் பின்பு அவர் வீட்டுக்குப் போய் தான் மணமக்களை வாழ்த்திவிட்டு வந்தோம்….”    

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

ரட்சகன் 3

 

ஒரு வக்கீல் தன் கட்சிக்காரனைக் காப்பாற்றுகிறானோ இல்லையோ, முதலில் தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்று நம்புபவர் காளிதாஸ். அதனால் அவர் பிரச்சினை இல்லாததும், அபத்தமானதும் போல் தோன்றும் அந்தச் சிறு கோரிக்கையை எப்படி நிறைவேற்றுவது என்று யோசித்தார். நேரடியாக அலைபேசியில் அழைத்து அப்சல்கான் சொன்னதை அவன் ஆளிடம் சொல்ல ஒரு நிமிடம் கூட ஆகாது. மேலோட்டமாகப் பார்த்தால்  ஒரு கட்டுரையைப் படிக்கச் சொன்னதைத் தெரிவிப்பதில் அவருக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் சட்டப்படி வந்துவிட முடியாது.  ஆனால் பெரிய பிரச்சினை ஒன்று உருவானால் போலீசார் கண்டிப்பாக மேலோட்டமாகப் பார்ப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்ள மாட்டார்கள். அதுவும் இந்தியாவில் முதல் பணக்காரராகவும், ஆசியாவில் இரண்டாவது பணக்காரராகவும், உலக அளவில் எட்டாவது பணக்காரராகவும் இருக்கும் ராஜேஷ்வர் குடும்பம் சம்பந்தப்படும் விஷயம் எதுவும் மேலோட்டமாக பார்த்து கடந்து போகப்பட சாத்தியமேயில்லை. அரசாங்கம் அலறிக் கொண்டு போலீசாரை முடுக்கிவிடும் சாத்தியம் தானிருக்கிறது. போலீசார் உச்ச வேகத்தில் முழுமூச்சாக இறங்குகையில், காளிதாஸ் அழைத்துப் பேசிய ஒரு போன்கால் அவர்கள் கவனத்திற்கு வராமல் போக வாய்ப்பேயில்லை.

 

அதனால் என்ன செய்வது என்று காளிதாஸ் மூளையைக் கசக்கிக் கொண்டு யோசிக்க ஆரம்பித்தார். உண்மையில் அப்சல்கானின் இயக்கத்தின் ஆட்கள் யாரையும் அவர் சந்தித்தது கிடையாது. அப்சல்கான் ‘என் ஆள்’ என்று சொன்னது கூட அவன் சார்ந்திருக்கும் இயக்கத்தின் முக்கியஸ்தர்கள் கிடையாது. காளிதாஸை சந்திக்க வந்த ‘அவன் ஆள்’ உண்மையில் ஒரு எடுபிடி அல்லது கூலிக்காரன். அவன் ஏதோ பொதுநல அமைப்பின் பெயரில் இயங்கி வரும் கைக்கூலி. லெட்டர்பேடில் மட்டுமே இயங்கும் அமைப்பு அது. அவ்வப்போது அறிக்கை விடுவதற்கும், இது போல் முக்கியஸ்தர்களுக்காக தூதுவனாக, தகவல் கொண்டு வருபவனாக மட்டுமே அவன் பயன்படுபவன்.

 

அப்சல்கானுக்காக வாதாட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையோடும், பணத்தோடும் வந்து பேசிய அந்த ஆள் அவர் வீட்டுக்கு இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் தான் வசிக்கிறான். ஆனால் அவனை நேரில் சந்திப்பதும், அலைபேசியில் அழைப்பதும் கூட ஆபத்து. அந்த ஆளின் அலைபேசி ஏற்கெனவே உளவுத் துறையால் கண்காணிக்கப்பட்டு கொண்டு கூட இருக்கலாம். என்ன செய்வது என்று யோசித்த காளிதாஸ் முடிவில் எளிமையான ஒரு தீர்வுக்கு வந்தார்.

 

ஒரு வெற்றுத் தாளை எடுத்து இடது கையில் எழுதினார்.

”இந்த வார உமன்ஸ் வர்ல்டில் பதினாறாம் பக்கத்தில் உள்ள கட்டுரையைப் படிக்கவும்.

அப்சல்கான்”

அந்த வெற்றுத் தாளை ஐந்து ரூபாய் தபால் உறையில் ஒட்டி உறையில் அந்த எடுபிடி ஆளின் விலாசத்தையும் இடது கையிலேயே எழுதி ஐந்து கிலோமீட்டர் தள்ளி இருக்கும் ஒரு தபாலாபீசின் தபால் பெட்டியில் போட்டு விட்டு வந்தார். இந்தக் கடிதம் அந்த ஆளுக்கு நாளைக்குக் கிடைத்து விடும். என்னவோ செய்து தொலையட்டும். அவர் அப்சல்கான் சொன்னதை எழுத்து மூலமாகத் தெரிவித்து விட்டார். அவன் எவ்வளவு பணம் தந்தாலும் இதற்கு மேல் அவர் எதுவும் செய்வதற்கில்லை.

 

காளிதாஸ் அனுப்பிய அந்தத் தபால் விலாசதாரருக்கு மறுநாளே போய்ச் சேர்ந்தது. அனுப்புனர் விலாசம் இல்லாமல் வந்த அந்தத் தபாலை அந்த ஆள் சுவாரசியமில்லாமல் பார்த்தான். அதைப் பிரித்துப் படித்தவுடன் அவனால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை. அந்தக் கடிதம் அப்சல்கான் அனுப்பியதாக இருக்கக்கூடும் என்று அவன் நம்பவில்லை. அவன் அறிந்த அப்சல்கான் பைத்தியக்காரத்தனமாக இதைப் போல் எழுதி அனுப்பக் கூடியவன் அல்ல. ஒரு பேரியக்கத்தின் துணைத்தலைவனான அப்சல்கான் அவனைப் போன்ற ஒரு கடைநிலைக் கூலிக்காரனை ஒரு கட்டுரை படிக்கச் சொல்லி வலியுறுத்துவானா? யாரோ அவன் பெயரில் விளையாடுகிறார்கள்....

 

ஆனால் விளையாட்டானாலும் அதையும் தெரிவிப்பது அவனுடைய கடமை. அதை எப்படிக் கையாள்வது என்று இயக்கம் முடிவு செய்து கொள்ளும்.. விளையாட்டானால் அதற்கு என்ன தண்டனை என்று யோசித்து தக்க தண்டனை கொடுக்கும் இயக்கம், அது எதாவது சங்கேத மொழியாக இருந்தால் அதையும் கண்டு கொண்டு அந்தத் தகவலைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும். அதைப் புரிந்து கொள்ள அவன் முயற்சிப்பது அனாவசியம். அவனுடைய சிற்றறிவுக்கு சூட்சுமங்கள் எட்டாது என்பதைத் தாண்டி, எதையும் அவனாகப் புரிந்து கொண்டு இயங்க அவனுக்கு அறிவுறுத்தல் இல்லை. அதனால் அவன் உமன்ஸ் வர்ல்டு என்ற பத்திரிக்கையை வாங்கவோ, அதில் பதினாறாம் பக்கத்தில் இருக்கும் கட்டுரையைப் படிக்கவோ துளியும் ஆர்வம் காட்டவில்லை.

 

அவன் அந்தக் கடிதத்தை அலைபேசியில் படம் எடுத்து வேறொரு நபருக்கு அனுப்பி வைத்தான். 

 

உமென்ஸ் வர்ல்டு பத்திரிக்கையில் வந்த கட்டுரையைப் படித்து விட்டு யுவராஜைப் பலர் அழைத்து பாராட்டி விட்டார்கள். அவனுடைய சகோதரிகளும், அவன் மனைவி நிர்ப்பயாவுக்குப் பரிச்சயமான அவனுடைய நெருங்கிய நண்பர்களும் நிர்ப்பயாவையே அழைத்துப் பாராட்டினார்கள். நிர்ப்பயாவுடன் தனிப்பட்ட பரிச்சயம் இல்லாத அவன் நண்பர்கள் அவனை அழைத்துப் பாராட்டினார்கள். அத்தனை பேரும் பல வார்த்தைப் பிரயோகங்களில் தெரிவித்த ஒரே கருத்து – “நீ மிகவும் அதிர்ஷ்டக்காரன்”

 

அது அவன் ஆத்மார்த்தமாகப் பல முறை உணர்ந்த விஷயம் தான். அவன் அதிர்ஷ்டக்காரனாக இல்லா விட்டால், இந்தியாவின் முதல் பணக்காரர் ராஜேஷ்வரின் மகளான நிர்ப்பயா அவனைக் காதலித்திருக்க மாட்டாள். அவளுக்கும் முன்பே அவள் மீது காதலை யுவராஜ் தீவிரமாக உணர்ந்திருந்தாலும் அதை அவளிடம் சொல்ல மிகவும் தயங்கினான். காரணம், அவளுடைய செல்வத்திற்காக அவன் அவளைக் காதலிக்கிறான் என்று அவள் நினைத்து விட அனைத்துக் காரணங்களும் இருக்கின்றன. அவனை அவள் மறுக்கவும் எத்தனையோ காரணங்கள் இருந்தன.

 

அவன் சொந்த வீடு கூட இல்லாத கீழ்மட்ட நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவன். கல்வியைத் தவிர வேறு எதையும் அவனுக்குத் தந்து விட முடியாத அவன் தந்தை ஒரு தனியார் கம்பெனியில் மேலாளராக இருந்தார். தன்னுடைய மகள்களுக்கு எளிய முறையில் திருமணமும், மகனுக்கு ஒரு நல்ல கல்லூரியில் கல்வி கற்க வைக்கவும் மட்டுமே அவருக்கு முடிந்தது.  அந்த நல்ல கல்லூரி கூட நிர்ப்பயா போன்றவள் படிக்கும் உயர்வில் இருக்கவில்லை. என்றாலும் யுவராஜின் அதிர்ஷ்டம் அவளும் அந்தக் கல்லூரியில் படிக்க வந்தாள். யுவராஜோடு ஆரம்பத்தில் நட்புடன் பழகிய அவள் முடிவில் அவனைக் காதலிக்க ஆரம்பித்தாள்.

 

அவளுக்கு முன்பே அவன் அவளைக் காதலிக்க ஆரம்பித்திருந்தாலும் தவறாக அவள் அதை எடுத்துக் கொள்வாளோ என்று அவன் பயந்து தயங்கினாலும், அவளாகவே அவனிடம் தன் காதலைச் சொன்னாள். அவன் ஐ.பி.எஸ் முடிக்கும் வரை அவனுக்காகக் காத்திருந்த அவள், பின் பெற்றோர் மற்றும் சகோதரனின் கடும் எதிர்ப்பை மீறி, சொத்துக்களைத் துறந்து அவனைத் திருமணம் செய்து கொண்டாள்.

 

நாற்பத்திரண்டு ஆடம்பர அறைகள் கொண்ட அரண்மனை போன்ற வீட்டிலிருந்தவள், இரண்டு படுக்கையறை கொண்ட அரசாங்க வீட்டில் அவனுடன் மூன்று வருடங்களாக வசிக்கிறாள். அவர்களுக்குத் தற்போது நீலேஷ் என்ற இரண்டு வயது மகன் இருக்கிறான். அவளுடைய பெற்றோரும் சகோதரனும் இதுவரை அந்தக் குழந்தையைப் பார்க்கக் கூட வந்ததில்லை.  பிரசவத்தின் போது உதவியாக யுவராஜின் மூத்த சகோதரி தான் வந்தாள். ஒரு மாதம் கழிந்தபின் அவளையும், குழந்தையையும் பார்த்துக் கொண்டது அவனுடைய இளைய சகோதரி.

 

இந்த மூன்று ஆண்டுகளில் எந்த வசதிக் குறைவுக்காகவும் நிர்ப்பயா முகம் சுளித்ததோ, குறைப்பட்டுக் கொண்டதோ கிடையாது. ஆனால் அவளுக்காக அவன் பல முறை மனதினுள் தவித்திருக்கிறான். அவனால் முடிந்த வரை அவளுக்கு வசதிகள் செய்து தந்தாலும், அவளுடைய தந்தை ராஜேஸ்வர் அவளுக்குச் செய்ய முடிந்தது இமயமலை அளவு என்றால், அவனால் செய்ய முடிந்தது அவன் வீட்டுச் சுவர் அளவு தான்.

 

அவனுடைய நண்பர்களுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டிருக்கும் சாதாரண நடுத்தர வர்க்கத்து மனைவிகளே கூட அதிருப்தியாளர்களாக இருப்பதை அவன் நண்பர்கள் புலம்பி அவன் பல முறை கேட்டிருக்கிறான். ஆனால் அவர்களை விட அதிகமாக பல கோடி மடங்கு அதிருப்தி அடையக் காரணமிருக்கும் அவன் மனைவி ஒரு முறை கூட அதிருப்தியைத் தெரிவிக்கவில்லை என்றால் எல்லோரும் சொல்வது போல் அவன் பேரதிர்ஷ்டக்காரனே அல்லவா?

 

பலரும் நிர்ப்பயாவைப் பேட்டி எடுக்க பல காலம் தொடர்ந்து முயன்ற போதும் அவள் இது வரை எல்லோருக்கும் மறுப்பையே தெரிவித்திருக்கிறாள். ஆனால் முதல் முறையாக அவள் பெரிதும் மதிக்கும் ஒரு பெண் எழுத்தாளர் அவளைப் பேட்டி எடுக்க ஆசையைத் தெரிவித்த போது மட்டும் அவளால் மறுக்க முடியவில்லை. விளைவு தான் உமன்ஸ் வர்ல்டில் வந்திருக்கும் இந்தப் பேட்டிக் கட்டுரை. அந்த எழுத்தாளர் மிகவும் கச்சிதமாக நிர்ப்பயாவின் அறிவையும், பண்பையும் அந்தக் கட்டுரையில் வெளிக்கொண்டு வந்திருப்பதாக யுவராஜ் நினைத்தான்.

 

ஆனால் அந்தக் கட்டுரையால் அவர்களுடைய வாழ்க்கையே தலைகீழாய் மாறப் போகிறது என்பதை அவன் அறிந்திருக்கவில்லை.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

(ரட்சகன் நாவலை உடனே வாங்கிப் படிக்க பதிப்பாளரை 94863 09351 எண்ணில் தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.)