ரட்சகன் 17

 

கடத்தல்காரர்கள் அழைத்துப் பேசினால் உடனடியாகத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று போலீசார் சொல்லியிருந்த போதும், ராஜேஷ்வர் அதைச் சொல்வதைத் தவிர்த்தார். கடத்தல்காரர்கள் சார்பாகப் பேசியவன் எச்சரித்தது போல போலீஸாரிடம் போகும் தகவல் சாதாரணமாகக் கசியாது என்றாலும் அவர் சம்பந்தப்பட்ட தகவலுக்கு விலை அதிகம் கிடைக்கும் என்பதால், வெளியே கசிவதற்கு வாய்ப்புகள் அதிகம். பொதுவெளிக்கு வந்தவுடன் எதையும் ரகசியமாகச் சாதித்துக் கொள்வது முடியாத காரியமாகி விடும். எனவே அவர் ரகசியமாகச் சென்று உள்துறை அமைச்சரைச் சந்தித்தார்.

 

உள்துறை அமைச்சர் நாற்பதாண்டு கால அரசியல் அனுபவம் உள்ளவர். ஆட்களைத் துல்லியமாக எடைபோடுவதில் வல்லவர். எப்போதும் நகைச்சுவையாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பவர் என்றாலும் அதன் பின்னணியில் மிகவும் அழுத்தமானவர். எதிரிகளை எப்படி வீழ்த்த வேண்டும் என்று அறிந்தவர். தந்திரக்காரர். கட்சிகளைத் தாண்டி அனைவரிடமும் சகஜமாகப் பேசக்கூடியவர். இதையெல்லாம் தாண்டி ராஜேஷ்வருக்கு மிக நெருக்கமானவர். அதனால் அவரை அவருடைய வீட்டில் சந்தித்து, கடத்தல்காரர்களின் கோரிக்கையைச் சொல்வதில் ராஜேஷ்வருக்குத் தயக்கமோ, பிரச்சினையோ இருக்கவில்லை.

 

உள்துறை அமைச்சர் கடத்தல்காரர்களின் கோரிக்கையைக் கேட்டு அதிர்ச்சி அடையவில்லை. அரசியலுக்கு வந்து நாற்பதாண்டு கழிந்தும் எதற்காவது அதிர்ச்சி ஏற்பட்டால் அது தான் ஆச்சரியம். அவர் அதிகம் யோசிக்காமல் ராஜேஷ்வரிடம் சொன்னார். “அப்சல்கானை அனுப்பி வைத்து விடலாம் ராஜேஷ்வர்ஜி. அவன் தப்பித்துச் சென்று விட்டதாக ஒரு கதை கட்டுவது ஒன்றும் பெரிய விஷயமல்ல. உங்களுக்காக இதைக் கூடச் செய்ய முடியா விட்டால் நான் அதிகாரத்தில் இருப்பதில் அர்த்தமில்லை.”

 

இதற்கு வழியிருப்பதை உணர்ந்து தான் கடத்தல்காரர்களும் யுவராஜைக் கடத்தியிருக்கிறார்கள் என்று புரிந்து கொண்ட ராஜேஷ்வர் ‘திரை மறைவில் எத்தனை வேலைகள் பொதுமக்களுக்குத் தெரியாமல் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன’ என்று உள்ளுக்குள் வியந்தார்.

 

ராஜேஷ்வர் சொன்னார். “ஆனால் என் மகளுக்கு அப்படி அப்சல்கானைத் தப்புவிப்பதில் உடன்பாடில்லை”

 

உள்துறை அமைச்சர் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார். “ஏன்?”

 

ராஜேஷ்வர் நிர்ப்பயா சொன்னதைச் சொன்ன போது உள்துறை அமைச்சர் அவரை ஆச்சரியம் குறையாமல் சொன்னார். “ராஜேஷ்வர்ஜி உங்களுடைய மகள் வித்தியாசமானவள்”

 

ராஜேஷ்வர் பெருமிதமும், வருத்தமும் கலந்த தொனியில் சொன்னார். “ஆமாம். அவளை எங்களால் மாற்ற முடியவில்லை….. அவள் சொன்னபடி அப்சல்கானை அனுப்பாமல் யுவராஜைக் காப்பாற்ற எதாவது வழியிருக்கிறதா?”

 

உள்துறை அமைச்சர் கண்களை மூடி இரண்டு நிமிடங்கள் யோசித்து விட்டுச் சொன்னார். “மிகவும் கஷ்டம் தான். ஏனென்றால் நம் ஒற்றர்களை வைத்து தோராயமாக யுவராஜை எங்கே ஒளித்து வைக்கிறார்கள் என்பதைக் கண்டுபிடித்து விடலாம். அங்கே குண்டு கூடப் போட்டு அந்த இடத்தையே அழித்து விடலாம்.  அதற்கான தொழில் நுட்பத்தை நாம் என்றைக்கோ எட்டியும் விட்டோம். தாக்க முடிந்த ஆட்களையும் கூட இப்போது வைத்திருக்கிறோம். ஆனால் இது போன்ற தாக்குதலில் நாம் யுவராஜையும் சேர்த்து பலி கொடுக்க வேண்டியதாகி விடும். அப்சல்கானை நாம் அனுப்பப் போவதில்லை என்று சிறிது சந்தேகம் வந்தாலும் அந்த தீவிரவாதிகளின் கூட்டம் யுவராஜைச் சித்திரவதை செய்து, நம்மிடம் மிரட்டியது போலவே நடந்து கொள்ளவும் ஆரம்பித்து விடும். அது ஆபத்து.”

 

இது ராஜேஷ்வர் எதிர்பார்த்த பதில் தான் என்றாலும் உள்துறை அமைச்சர் வாயிலிருந்து அந்த வார்த்தைகள் வரக் கேட்ட போது அவருக்கு ஏமாற்றமாக தான் இருந்தது. அவர் கேட்டார். ”என் மகள் சொன்னது போல் யுவராஜைக் காப்பாற்ற வேறு எதாவது வழியே இல்லையா? என்ன செலவானாலும் அதை ஏற்றுக் கொள்ள நான் தயாராக இருக்கிறேன்ஜி. அவள் என்னிடமிருந்து சொத்தைக் கூட எதிர்பார்க்காதவள். அவள் கணவனைக் கூட என்னால் மீட்டுக் கொடுக்க முடியாவிட்டால் நான் பிறகு என்னைப் பற்றி எந்தப் பெருமையையும் உணர முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை.” சொல்லச் சொல்ல அவர் உணர்ச்சிவசப்பட்டார்.

 

அவர் சொன்னதும் உணர்ச்சிவசப்பட்டதும் உள்துறை அமைச்சரை அசைத்தது. எல்லா கட்சிகளுக்கும் ராஜேஷ்வர் தாராளமாக கட்சி நிதி அளிக்கிறார் என்றாலும் அவர் மற்ற கட்சிகளுக்குத் தருவதை விட ஆளும் கட்சிக்கு பல மடங்கு தருகிறார். அதனால் அவருக்கு இந்த உதவி செய்து தர முடியாமல் போவது தங்கள் பக்கத்தின் குறைபாடாகத் தான் உள்துறை அமைச்சருக்கும் தோன்றியது. சிறிது யோசித்த அவருக்குத் திடீரென்று ஒரு தகவல் நினைவுக்கு வந்தது.

 

“ஒரு நிமிஷம் பொறுங்கள் ராஜேஷ்வர்ஜி. உங்களுக்கு உதவ முடிந்த ஒரு மனிதன் இருந்தான். இப்போதும் அவன் எங்கேயோ இருக்க வேண்டும். அவன் பெயர் சூப்பர் மேன்…. அல்ல….. அதிசய மனிதன்… அல்ல… அசகாய சூரன்…. அல்ல அல்ல…. அது போன்றதொரு பெயர்…. மிக வித்தியாசமான பெயர் அவனுடையது….. அவன் ஒரு காலத்தில் தலிபான் தீவிரவாதிகளின் இடத்திற்கே போய் சாகசங்கள் செய்து வந்திருக்கிறான். இன்னொரு சமயம் தலாய் லாமாவின் வேண்டுகோளுக்காக பிரதமர் அவனிடம் வேண்டிக் கொண்ட போது புத்தரின் அவதாரமாகச் சொல்லப்படும் குழந்தை ஒன்றை திபெத்திலிருந்து காப்பாற்றிக் கூட்டி வந்திருக்கிறான். அதுவும் ஒரு முறை அல்ல, இரு முறை…. சீன உளவுத்துறை சர்வ பலத்துடன் அந்த அவதாரக் குழந்தையை  அழிக்க நினைத்திருந்தாலும் அவன் காப்பாற்றி இருக்கிறான்…. பிறகு இல்லுமினாட்டி கூட ஒருமுறை அவன் சேவையைக் கேட்டுப் பெற்றிருக்கிறது என்றும் கூடக் கேள்விப்பட்டேன். அது வதந்தியா உண்மையா என்று சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் அவனைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதெல்லாம் பிரமிப்பாக இருந்ததால் எனக்கு அவன் நினைவு வந்தது. அவன் பட்டப் பெயர் தனித்துவமானவன், மிக வித்தியாசமானவன் என்கிற வகையில் இருக்கும். ஹா…. அவன் பெயர் அமானுஷ்யன்….”

 

ராஜேஷ்வர் பரபரப்புடன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார். ”அவன் இப்போது இருக்கிறானா? எங்கே இருக்கிறான்? அவன் நமக்கு உதவுவானா? அவன் என்ன தொகை எதிர்பார்த்தாலும் நான் தரத் தயார்.”

 

உள்துறை அமைச்சர் சொன்னார். “அதெல்லாம் தெரியவில்லைஜி. உளவுத்துறைத் தலைவரைக் கேட்டால் தெரியும். நான் கேட்டுச் சொல்கிறேன்.”

 

ராஜேஷ்வரை அனுப்பி விட்டு உள்துறை அமைச்சர் உடனடியாக உளவுத்துறைத் தலைவரைத் தொடர்பு கொண்டார். ராஜேஷ்வருக்குக் கடத்தல்காரர்களிடமிருந்து வந்த அலைபேசி அழைப்பைப் பற்றியும், ராஜேஷ்வர் வைத்த கோரிக்கையையும் அவரிடம் சொன்னார்.

 

அலைபேசி எண்ணைக் குறித்துக் கொண்ட உளவுத்துறைத் தலைவருக்கு அந்த எண்ணை வைத்து எதையும் கண்டுபிடிக்க முடியாது என்று தெரியும். அதற்கான முழு ஏற்பாட்டை கடத்தல்காரர்கள் செய்திருப்பார்கள். ஆனாலும் தங்கள் பக்கத்தில் செய்ய வேண்டிய எதையும் அவர் செய்யாமல் இருக்க முடியாது. நிர்ப்பயா அப்சல்கானை விடுவிக்க சம்மதிக்காமல் இருந்தது தான் உளவுத்துறைத் தலைவரை ஆச்சரியப்படுத்தியது. இப்படியும் இன்றும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று தனக்குள் அவர் வியந்தார்.

 

முடிவில் உள்துறை அமைச்சர் அமானுஷ்யன் என்ன தொகை கேட்டாலும் தரத் தயார் என்று சொன்னதைக் கேட்டு சொன்னார். “நீங்கள் சொன்னது போல இந்த வேலைக்கு அவனை விடச் சிறந்த இன்னொரு ஆளை நாம் கண்டுபிடிக்க முடியாது. ஆனால் அவன் பணத்திற்காக எதையும் செய்யும் ஆள் அல்ல சார். அவனை நம் அதிகாரத்தைக் காட்டியும் நாம் எதையும் செய்ய வைக்க முடியாது. உளவுத்துறை கடந்த ஐந்து வருடங்களில் மூன்று முறை சில முக்கிய வேலைகளுக்கு அவன் உதவியைப் பெற முயன்றது. ஆனால் அவன் உதவ முன்வரவில்லை. அவன் வீட்டாருக்கு அவன் இது போன்ற ஆபத்தான வேலைகளில் இறங்குவதில் விருப்பமில்லையாம். அதைச் சொல்லி அவன் அந்த வேலைகளில் ஈடுபட மறுத்து விட்டான். ஆனால் அந்த வேலை ஆவதற்கு சில ஆலோசனைகள் சொல்லி உதவினான்.”

 

உள்துறை அமைச்சர் கேட்டார். “அவனைப் போல் வேறு யாராவது இருக்கிறார்களா?”

 

உளவுத்துறைத் தலைவர் யோசிக்காமல் சொன்னார். “இல்லை சார்.”

 

“அப்படியானால் அவனிடம் இந்த உதவியை நாம் பெற்றே ஆக வேண்டும். என்ன செய்வது?”

 

”நானோ, நீங்களோ, ராஜேஷ்வர்ஜியோ அவனிடம் பேசி சம்மதம் வாங்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை. ஆனால் நிர்ப்பயா அவனிடம் பேசினால் அவன் சம்மதிக்க வாய்ப்புண்டு. ஏனென்றால் அவனும் அவளைப் போல் உயர்ந்த சிந்தனைகளோடும், கொள்கைகளோடும் வாழ்பவன். தன்னைப் போன்ற ஒருத்தி வேண்டுகோள் விடுக்கும் போது அவன் நம்மிடம் மறுப்பது போல் உடனடியாக மறுக்கத் தயங்குவான் என்று நினைக்கிறேன்.….”.   

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

 தீபாவளி நல்வாழ்த்துக்கள்!

சதுரங்கம் 43

இன்ஸ்பெக்டர் மதுசூதனுக்குக் கிடைத்த செய்திகள் நல்லதாக இருக்கவில்லை. நாட்டு நடப்பு பத்திரிக்கையின் பெண் நிருபர் விமலின் அண்ணன் தங்கையையும், அவனுடைய நண்பர்களையும் போய்ச் சந்தித்துப் பேசியிருக்கும் தகவல் புதிய தலைவலியாக இருந்தது. அதற்கு முன் நர்மதாவின் அடுத்த வீட்டுக்காரரை, விடிவெள்ளி பத்திரிக்கையின் நிருபர் ஒரு பூங்காவில் சந்தித்துப் பேசியிருக்கிறான். இந்த இரண்டினாலும் இப்போதைக்குப் பெரிய பிரச்சினை எதுவும் வந்துவிடப் போவதில்லை என்ற போதும், எதிர்காலத்திலும் பிரச்சினை வராமல் இருக்கும் என்ற உத்திரவாதம் இல்லை.

 

நடப்பதை எல்லாம் அவர் அனுமதித்துக் கொண்டிருக்கவும் முடியாது. அதே சமயத்தில் அந்த இரண்டு நிருபர்களையும் தடுக்கவும் வழியில்லை. ஏனென்றால் விடிவெள்ளி நிருபர் தமிழகத்தின் முக்கியக் குடும்பத்து ஆள். பெருந்தலைவர் வாசுதேவனின் பேரன். நாட்டு நடப்பு பத்திரிக்கையின் நிருபரோ அவனுடைய சினேகிதி. அவள் அவனது காதலியாகக் கூட இருக்க வாய்ப்புண்டு.

 

பொதுவாக இது போன்ற சந்தர்ப்பங்களில் பிரச்சினை ஆகும் நிருபர்களைக் கண்டிக்கவும், செயலிழக்க வைக்கவும் போலீஸுக்கு எத்தனையோ வழிகள் உண்டு.  நல்ல விதமாகவும் தடுக்கலாம். மிரட்டியும் அவர்களைப் பணிய வைக்கலாம். ஆனால் அதற்கு அவர்கள் சாதாரண நிருபர்களாக இருக்க வேண்டும். செல்வாக்கு உள்ளவர்களுக்கு வேண்டப்பட்டவர்களாக இருக்கக்கூடாது.

 

பெருந்தலைவர் வாசுதேவன் பேரன் என்பதையாவது அலட்சியப்படுத்தலாம். இப்போதைய அரசியல்கட்சி ஒன்றின் தலைவரின் மகன் என்பதையும் கூட அலட்சியப்படுத்தலாம். ஆனால் இன்றைய அரசியலில் பெரும் சக்தியாகவும், நிழல் முதல்வராகவும் கருதப்படும் ஒருவரின் அண்ணன் மகன் என்பதை அலட்சியப்படுத்திவிட முடியாது. சமீபத்தில் ஒரு நாள் அவனிடம் நிழல் முதல்வர் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, அவரிடம் ஏதோ மிக முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்லச் சென்ற இந்த மாநில நிதியமைச்சரே கூட ஐந்து நிமிடம் அவரிடம் பேசி விட முடியவில்லை என்றும் கூட மதுசூதன் கேள்விப்பட்டிருந்தார். அன்றைய தினம் ராஜாராமின் வீட்டில் காவலுக்கு இருந்த போலீஸ்காரர்கள் மூலம் அது தெரியவந்திருக்கிறது. அந்த அளவு ராஜாராமுக்கு அர்ஜுன் முக்கியமானவன் என்பதால் அவனை வழக்கமான முறைகளில் கட்டுப்படுத்திவிட வழியில்லை. அவனையும், அவன் காதலியையும் தடுக்காமல் இருந்தாலோ, நாளைக்குப் பிரச்சினையானால் அதற்கும் மதுசூதனைத் தான்  குற்றப்படுத்துவார்கள்….

 

யோசித்து விட்டு, இந்தத் தகவல்களை மேலிடத்தில் தெரிவித்து விடுவது தான் நல்லது என்ற முடிவுக்கு மதுசூதன் வந்தார். மேலிடமே என்ன செய்வதென்று முடிவெடுக்கட்டும், அதன்படி செய்வோம் என்று எண்ணியவராக, அவர் பதில் சொல்ல வேண்டியவராக இருக்கும் டி.எஸ்.பிக்கு மதுசூதன் போன் செய்தார்.

 

“சொல்லுய்யா” என்றார் டி.எஸ்.பி.

 

மதுசூதன் தற்போதுள்ள சிக்கலைச் சொன்னார். டி.எஸ்.பி முழுவதையும் அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டாலும் அதுகுறித்து தன்னுடைய கருத்தைத் தெரிவிக்கவில்லை.

 

“விமல் இப்போ எங்கேயிருக்கான்கிறதை கண்டுபிடிக்க முடிஞ்சுதாய்யா?”

 

‘அவன் இங்கே இருந்து டெல்லி போகிற ரயிலில் ஏறியிருக்கறது செண்ட்ரல் ரயில்வே ஸ்டேஷன் சிசிடிவி கேமிரால பதிவாயிருக்கு. அவன் டெல்லிக்குப் போய் சேர்ந்தானா, இல்லை போகிற வழியில் பாதியிலேயே ஏதாவது ஊர்ல இறங்கிகிட்டானா, இல்லை டெல்லி போய் அங்கேயிருந்து வேற எங்கயாவது போனான்னு தெரியலை. ஆனா இங்கேயிருந்து போனவன் நமக்குத் தெரிஞ்ச வரை யாரையும் தொடர்பு கொள்ளலை. எந்த ஏ.டி.எம்லயும் அவன் அக்கவுண்ட்ல இருந்து பணம் எடுக்கலை. டெபிட் கார்ட், க்ரெடிட் கார்ட் பயன்படுத்தலை....”

 

”சரி. வேறெந்த முக்கியத் தகவலும் இல்லையே”

 

“இல்லை சார்”

 

அதோடு அவர்கள் பேச்சு முடிந்தது. இந்தத் தகவலை டி.எஸ்.பி தெரிவிக்க வேண்டிய இடத்தில் தெரிவிப்பார். அவராவது குற்றவாளியிடம் நேரடியாகத் தொடர்பு கொள்வாரா, இல்லையா என்பதை மதுசூதனாலும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. யாரைக் காப்பாற்ற இந்த வேலையை அவர் செய்து கொண்டிருக்கிறார் என்பதும் அவருக்குத் தெரியவில்லை.  

 

டி.எஸ்.பி ஒரு எண்ணிற்குப் போன் செய்தார். மறுமுனையில் போன் எடுக்கப்பட்டாலும் ஹலோ என்ற வார்த்தை கூட வரவில்லை. மதுசூதன் சொன்னதை எல்லாம் டி.எஸ்.பி அப்படியே ஒப்பித்தார்.  மறுமுனை மிகவும் கவனமாக அனைத்தையும் கேட்டுக் கொண்டாலும், எந்தக் கருத்தையும் கூறவில்லை. முடிவில் “அவ்வளவு தான் சார்” என்று அவர் சொன்ன பிறகு இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

 

தன்னுடைய நடவடிக்கைகள் கண்காணிக்கப்பட்டு வருகின்றன என்றோ, குற்றவாளிக்கு அவை தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்றோ அறிந்திருக்காத அர்ஜுன் ஞானமூர்த்தி தெரிவித்த விஷயங்களையும், ராஜாராம் சொன்ன விஷயங்களையும் பற்றி ஆழமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தான்.  ஞானமூர்த்தி அரசியலில் நுழைந்ததற்குக் காரணமே அவர் சந்தித்த மகானின் அறிவுரையாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்று ராஜாராம் சொன்னது சரியாக இருக்கவும் கூடும். பேச்சோடு பேச்சாக அதைப் பற்றியும் அவன் கேட்டிருந்தால் ஞானமூர்த்தி பதில் அளித்திருக்கவும் கூடும். உடனடியாக அதைக் கேட்க அவனுக்குத் தோன்றியிருக்கவில்லை. அதற்குள் அவர் கைகழுவ எழுந்து விட்டார். இனி அந்த ஒரு கேள்வியை மட்டும் தனியாக அவன் கேட்க முடியாது. இனி அதைக் கேட்க வேண்டுமென்றால் அதற்கான இயல்பான சூழ்நிலை அமைய வேண்டும்.

 

ஆனால் அதை யார் சொல்லியிருந்தாலும், ஞானமூர்த்தியாகவே முடிவெடுத்திருந்தாலும் அரசியல் களம் என்பது அவரைப் போன்ற நேர்வழி மனிதர்களுக்கானதல்ல. ராஜாராம் சொன்னது போல, சிந்தித்து முடிவெடுக்கத் தெரியாத ஆட்டுமந்தை மனிதர்கள் ஞானமூர்த்தியை ஆதரிக்கப் போவதில்லை. அதைச் சொன்னாலும் அவர் பின்வாங்கப் போவதில்லை என்றாலும் அவன் மனம் வேதனைப்பட்டது. பணமும் சம்பாதிக்காமல், பெயரும் சம்பாதிக்காமல், அதிகாரத்திலும் அமராமல் அவனுடைய தந்தை அரசியல் கோமாளியாவது அவனுக்கும் பிடிக்கவில்லை.

 

அன்றெல்லாம் அவனுக்கு அதே யோசனையாய் இருந்தது, அவன் பத்திரிக்கைத் துறையில் இருந்தாலும் அரசியல் ஈடுபாடு குறைவு என்பதால் அவனிடம் விரல்நுனியில் தகவல்கள் இல்லை. அதில் அனுபவமும், ஆழ்ந்த ஈடுபாடும் கொண்ட அரசியல் விமர்சகர் அலெக்ஸ் விடிவெள்ளி பத்திரிக்கையில் இருபது வருடங்களுக்கும் மேலாக வேலை பார்க்கிறார். மக்களின் நாடித்துடிப்பை அறிந்தவர் என்று அவரை அவனுடைய பத்திரிக்கை ஆசிரியர் தேவசகாயம் அடிக்கடி சொல்வதுண்டு.  

 

அர்ஜுன் அவரிடம் பேசுவதென்று முடிவு செய்தான். என்ன தான் சித்தப்பா அவனிடம் சொன்ன அரசியல் நிலவரம் சரியென்று அவனுக்குத் தோன்றினாலும் அலெக்ஸ் கருத்தையும் கேட்டு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது நல்லது என்று அவன் நினைத்தான். அப்படி ஒப்பிட்டுப் பார்த்து அவன் என்ன நினைத்தாலும், எப்படிப் புரிந்து கொண்டாலும் அவன் ஞானமூர்த்தியை மாற்ற வழியில்லை என்றாலும் அலெக்ஸ் கருத்தைக் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்வது மிக முக்கியமாக அவனுக்குத் தோன்றியது.

 

அவர் மேஜைக்குச் சென்ற போது அவர் அலைபேசியில் எதையோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். “பிசியா சார்?” என்று அவன் கேட்க, தலை நிமிர்ந்த அவர் புன்னகைத்தார். “அப்படியெல்லாம் இல்லை. இந்த மொபைல் நம்மளைப் பிடிச்சு ஆட்டற சைத்தானாக்கும். இதை எடுத்துக் கையில வெச்சிகிட்டா நம்மளை ரொம்ப பிசியாக்கிடும். ஆனால் இதைக் கீழே வைக்கிறப்ப நேரம் தான் போயிருக்குமேயொழிய எந்த ஒரு உருப்படியான பிரயோஜனமும் இருக்காது. இது என்னோட அனுபவம். ஆனாலும் இதை ஏன் எடுத்து நான் பார்த்துகிட்டிருக்கேன்னு கேட்டால், நான் ஏற்கெனவே உனக்கு பதில் சொல்லிட்டேன். இது ஒரு சைத்தான். பேருக்குத் தான் நம்ம கையில இது இருக்கேயொழிய உண்மைல இது கையில தான் நாம இருக்கோம். வா உட்கார்.”

 

அர்ஜுன் புன்னகைத்தபடி அவர் எதிரில் உட்கார்ந்தான். மிகவும் கலகலப்பான புத்திசாலியான மனிதர் அவர். மிகவும் தெளிவானவர். இவரிடம் பேசினால் அப்பாவின் அரசியல் விஷயத்தில் கண்டிப்பாகத் தெளிவு கிடைக்கும்.  

 

“நம்ம மாநில அரசியல் நிலவரம் எப்படி சார் இருக்கு?”

 

“எப்பவும் போல மட்டமாய் தான் இருக்கு. இந்த நிலைமை மாறணும்னா மக்கள் அதுக்கு தீவிரமாய் ஆசைப்படணும். அவங்களுக்கு எத்தனையோ விஷயங்கள் முக்கியமாய் இருக்கு. ஆனா அந்த லிஸ்ட்ல இந்த மாற்றத்துக்கான ஆசை இல்லை. அரசியல்வாதிகளுக்கோ எத்தனை சம்பாதிச்சாலும் போத மாட்டேங்குது. இந்த மக்களை ஏமாற்ற அடுத்ததாய் என்ன செய்யலாம்னு தான் யோசிக்கறாங்க. அடுத்தவங்க கிட்ட ஏமாந்தா மக்களைத் திட்டறாங்க. கரிச்சுக் கொட்டறாங்க. ஏமாற்றுகிற விஷயத்துல முதலிடத்துல இருக்கணும்னு தான் ஒவ்வொரு கட்சியும் இருக்கு. மன்னிக்கணும் உங்கப்பாவோட கட்சி மக்கள் நல்வாழ்வுக் கழகம் அதுல ஒரு அதிசய விதிவிலக்கு. ”

 

அவன் பேச வந்த விஷயத்திற்கு அவராகவே வந்ததை அர்ஜுன் பயன்படுத்திக் கொண்டான். ”உண்மைல அவர் கட்சி இங்கே எந்த நிலைமைல சார் இருக்கு?”

(தொடரும்) 

என்.கணேசன்

(வரும் தீபாவளியை முன்னிட்டு போனசாக ரட்சகன் நாவலின் அடுத்த பகுதி சனிக்கிழமை (7.11.2026) மாலையே வெளியாகும் என்பதை மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். அதற்கும் அடுத்த பகுதி வழக்கம் போல் திங்கள் அன்று தொடரும்)

ரட்சகன் 16

 

உறங்கும் மகனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் நிர்ப்பயா. அவளுக்கு உறக்கம் வரவில்லை. அவள் எதிர்பார்த்த அளவுக்கு தாய் வீட்டுக்கு அவள் வந்தது கசப்பான அனுபவமாக இருக்கவில்லை. குழந்தை இல்லாமல் அவள் மட்டும் தனியே வந்திருந்தால் ஒருவேளை கசப்பாக இருந்திருக்கலாம்.  ஆனால் குழந்தை நீலேஷுடன் அவள் வந்தது நிலைமையை சுமுகமாக்கி இருந்தது. அவளைப் பொருத்த வரையில் அவள் அப்பாவுடன் அவளுக்கு அதிகப் பிரச்சினைகள் இருந்ததில்லை. யுவராஜை அவர் ஏற்றுக் கொள்ளா விட்டாலும் கூட ஒரேயடியாக அவர்கள் திருமணத்திற்கு அவர் தடையாக நிற்கவில்லை. யுவராஜைத் திருமணம் செய்து கொள்ளப் போவதாக அவள் அறிவித்தவுடன் கடுமையாக எதிர்த்து நின்றதும், கோபித்துக் கொண்டு பேசுவதையே நிறுத்திக் கொண்டதும் அவளுடைய அம்மாவும், தம்பியும் தான். இது போன்ற சந்தர்ப்பங்களில், அவள் அறிந்து எல்லா வீடுகளிலும் கோபம் தீர்ந்து முதலில் நெருங்கி வருவது  தாய் தான். ஆனால் நிர்மலா அப்படி கோபம் தணியவில்லை. அதனால் நீலேஷை அவள் தூக்கிக் கொண்டு கொண்டாடியது நிர்ப்பயாவுக்கு ஆச்சரியமாகத் தான் இருந்தது. அடுத்த பேரதிசயம் நிரஞ்சன் நீலேஷுடன் உடனடியாக நெருக்கமானது தான். அவளுடைய தம்பி அப்படியெல்லாம் குழந்தையுடன் குதூகலிக்க முடிந்தவன் என்பதே அவளுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. எப்படியோ, ராஜேஷ்வர் வாக்களித்தபடியே நிர்மலாவும், நிரஞ்சனும் யுவராஜைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை என்பது அவளுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.

 

எத்தனையோ நாட்களில் இரவு வேளையில் இப்படி அவளும், யுவராஜும் குழந்தை உறங்குவதைப் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். இப்போது அவள் மட்டும்  இங்கிருக்கிறாள். யுவராஜ் எங்கிருக்கிறானோ? உறங்குகிறானோ இல்லையோ? அவனுடைய அசௌகரியங்களையும், கஷ்டங்களையும் பற்றி அவன் கவலைப்பட மாட்டான். ஆனால் கண்டிப்பாக அவளையும் குழந்தையையும் பற்றி அவன் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருப்பான். அவள் அதைத் தன் இதயத்தின் ஆழத்தில் உறுதியாக அறிவாள்.

 

காதலித்த நாட்களிலிருந்தே அவன் அதிகமாக அவளுக்காகத் தான் கவலைப்பட்டு இருக்கிறான். ஆரம்பத்திலேயே அவனிடம் அவள் ஈர்க்கப்பட்டு இருந்தாலும் அவனுடைய கண்ணியமும், நல்ல பண்புகளும், அறிவும் கூடுதலாகக் கவர்ந்த பின் தான் அவள் அவனைக் காதலிக்க ஆரம்பித்தாள். அவனும் அவளைக் காதலிக்க ஆரம்பித்திருந்தாலும் அவள் தன் காதலைச் சொல்லும் வரை அவன் சொல்லவில்லை. அவள் காதலைச் சொன்ன பிறகு கூட நிதி நிலைமையில் அவர்கள் மலையும், மடுவுமாக இருப்பது அவனை மிகவும் தயங்க வைத்திருக்கிறது. தன்னுடைய நிதி நிலைமையைப் பற்றி விரிவாக அவளிடம் சொல்லியிருக்கிறான். திருமணம் பற்றி அவள் சொன்ன போது கூட “அவசரப்படாதே நிர்ப்பயா. யோசிக்க நேரம் எடுத்துக் கொள். பிறகு நீ வருத்தப்படக்கூடாது” என்று அவளுக்கு யோசிக்கவும் ஒரு வார காலம் அவன் அவகாசம் தந்திருந்தான்.

 

அவனைத் திருமணம் செய்து கொண்டதற்கு அவள் ஒரு நாளும் கூட பின் வருத்தப்பட்டதில்லை.  சொல்லப் போனால் அவள் அவனுடன் வாழும் போது உணர்ந்த சந்தோஷத்தை, அவனைச் சந்திக்கும் வரை உணர்ந்தது கிடையாது. அவர்களுடைய சந்தோஷத்திற்குப் பெரிய காரணங்களோ, தேவைகள் பூர்த்தியாவதோ வேண்டியிருக்கவில்லை. இருவரும் சேர்ந்து இருக்கும் கணங்களே நிறைவான கணங்களாக அவர்களுக்கு இருந்தன. கடற்கரையில் சேர்ந்து அமர்ந்து அலைகளை ரசித்தும், வெட்ட வெளியில் அமர்ந்து மேகங்கள் கலைவதையும் பல வடிவங்களில் மீண்டும் இணைவதைப் பார்த்தும், மொட்டை மாடியில் நட்சத்திரங்களை ரசித்தும், மகனுடைய குறும்புகளையும், மழலையும் ரசித்தும் அவர்கள் வார்த்தைகளுக்கு சிக்காத சந்தோஷத்தை அனுபவித்திருக்கிறார்கள். ஒவ்வொன்றிலும் அவர்களுக்குத் தேவையாக இருந்தது சேர்ந்து இருப்பது தான். இன்று இந்தப் பிரிவு தான் அவர்களை வாட்டுகிறது...

 

அடுத்தநாள்  காலையில் ராஜேஷ்வர் கடத்தல்காரர்கள்  அவரை அழைத்துப் பேசியதை நிர்ப்பயாவிடம் சொன்னார். அவளுடைய முகம் வாடியது. அவளுடைய முக வாட்டத்தைப் பார்க்க முடியாமல் ராஜேஷ்வர் சொன்னார். ”கவலைப்படாதே நிர்ப்பயா. நான் உள்துறை அமைச்சருடன் பேசுகிறேன். இன்று சாயங்காலம் ஆறு மணிக்கு அவரைச் சந்திக்க அப்பாயின்மெண்ட் வாங்கி விட்டேன்.”

 

நிர்ப்பயாவால் அவர் சொன்னதைக் கேட்டு நிம்மதி அடைய முடியவில்லை. அப்சல்கான் ஏற்கெனவே மிகவும் பிரபலமானவன். அவனைப் பற்றி அவள் நிறைய படித்திருக்கிறாள். ஏழு வருடங்களுக்கு முன் காஷ்மீர் அனந்தநாகில் அவன் நடத்திய வெடிகுண்டு தாக்குதலில் பன்னிரண்டு பேர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் பந்திபோரா பகுதியில் அவன் நடத்திய தாக்குதலில் ஒன்பது பேர் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். மூன்று வருடங்களுக்கு முன் புதுடெல்லியில் ஒரு வணிக வளாகத்தில் வெடிகுண்டு வைத்து பதினைந்து பேரைக் கொன்றிருக்கிறான். இந்த ஒவ்வொன்றிலும் படுகாயமடைந்தவர்கள் பலர். மரண தண்டனை பெற்று சிறையிலிருக்கும் அவன் விடுவிக்கப் பட்டால் இனி எத்தனை பேர் மரணத்திற்கும், படுகாயத்திற்கும் அவன் காரணமாயிருப்பானோ?

 

“என் கணவருக்காக நீங்க உள்துறை அமைச்சரைப் பார்க்கப் போக வேண்டாம்ப்பா” நிர்ப்பயா உறுதியாகச் சொன்னாள்.

 

அவள் சொன்னதைக் கேட்டு ராஜேஷ்வர் மட்டுமல்லாமல் நிர்மலாவும், நிரஞ்சனும் கூடத் திகைத்தார்கள். ராஜேஷ்வர் தன் காதுகளை நம்ப முடியாமல் கேட்டார். “ஏம்மா?”

 

“இப்போதைக்கு நஷ்டமும் கஷ்டமும் எனக்கும், அவருக்கும், எங்கள் குழந்தைக்கும் தான். ஆனால் அவனைத் தப்பிக்க வைத்தால் அவன் இனி என்னவெல்லாம் செய்வானோ? எத்தனை பேரைக் கொல்வானோ? எத்தனை சேதப்படுத்துவானோ? அதனால எத்தனை ஆட்கள், எத்தனை குடும்பங்கள் கஷ்டப்படுமோ? எங்கள் மூன்று பேர் சுயநலத்துக்காக அத்தனை பேர் கஷ்டப்படறது நியாயமாய் இருக்காதுப்பா”

 

ராஜேஷ்வர் மகளை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார். அவள் யுவராஜை எத்தனை நேசிக்கிறாள் என்பது அவருக்குத் தெரியும். அவனுக்காக பல ஆயிரம் கோடி சொத்துக்களைத் தியாகம் செய்து விட்டுப் போகும் அளவு அவனை நேசித்தவள் அவள். இப்போது கூடுதலாக அவளுடைய குழந்தைக்குத் தந்தை அவன். யுவராஜ் வராவிட்டால் அவள் குழந்தைக்கும் அது பேரிழப்பு தான். ஆனால் அதையெல்லாம் மீறி அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் அவளுடைய நல்ல நியாயமான மனதை வெளிப்படுத்துவதாக இருப்பதை அவர் ஆச்சரியத்துடன் கவனித்தார்.  

 

ராஜேஷ்வருக்கு யுவராஜ் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. “உங்க மகள் மதிப்புக்கு இணையாய் நீங்க இன்னும் சம்பாதிச்சுடலை சார்.”

 

ராஜேஷ்வர் சொன்னார். “நமக்கு இப்போதைக்கு வேற வழி இல்லை நிர்ப்பயா. அவங்க இயக்கம் கொடூரமான இயக்கம். வெறும் பயமுறுத்தல் மட்டுமில்லாமல், சொன்னதை அவங்க செய்யக்கூடியவங்க.”

 

கணவனின் விரல்களில் ஆரம்பித்து ஒவ்வொரு உறுப்பாகத் துண்டிக்கப்படுவதை நினைக்கையில் அவள் கண்களில் நீர் கோர்த்தது. ஆனால் அவள் நிலைப்பாடு மாறவில்லை. அவள் தந்தையிடம் உறுதியாகச் சொன்னாள். “எங்க தலையெழுத்து எங்களோட போகட்டும்ப்பா. அடுத்தவங்க கண்ணீருக்கு அவர் காரணமாவதை அவரே விரும்ப மாட்டார்ப்பா. அதனால நீங்க அவருக்காக உள்துறை அமைச்சரைப் பார்த்துப் பேச வேண்டாம்.”

சொல்லச் சொல்ல நிர்ப்பயா உடைந்து போனாள். அவர்கள் மூவருமே அவள் கண்ணீர் விட்டு அழுதோ, உடைந்து போயோ பார்த்ததில்லை. எதற்கும் அசையாதவள், அழுத்தக்காரி என்றே அவள் பெயரெடுத்தவள்.

 

அவள் கண்ணீர் அவர்கள் மூவரையும் கூடக் கண்கலங்க வைத்தது. நிரஞ்சன் பல சமயங்களில் அவள் அழுத்தத்தை முறியடித்து வளைய வைக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டிருக்கிறான். ஆனால் அவனுக்கே அவளுடைய துக்கத்தைப் பார்க்க சகிக்க முடியவில்லை.

 

ராஜேஷ்வர் குரல் தழுதழுக்கச் சொன்னார். “சரிம்மா. அப்சல்கானை விடுவிக்காமல் யுவராஜை வரவழைக்க எதாவது வழியிருக்கான்னு பார்க்கறேன்ம்மா. நீ அழாதே.”

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

(வரும் தீபாவளியை முன்னிட்டு போனசாக ரட்சகன் நாவலின் அடுத்த பகுதி சனிக்கிழமை (7.11.2026) மாலையே வெளியாகும் என்பதை மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். அதற்கும் அடுத்த பகுதி வழக்கம் போல் திங்கள் அன்று தொடரும்)

சதுரங்கம் 42

ஞானமூர்த்தி தொடர்ந்தார். ”எனக்கு இதுவரைக்கும் அந்த மாதிரி காரணமில்லாத உந்துதல் வந்ததே இல்லை. கொஞ்சம் நேரம் பொறுத்துகிட்டேன். அப்ப என் ஃப்ரண்ட்ஸ் எதோ என்கிட்ட சொன்னாங்க. ஆனா அவங்க என்ன சொல்றாங்கன்னு என் மூளைக்குத் தகவல் எட்டலை. எழுந்து போகணும்கிற யோசனையே தான் என் மூளையை ஆக்கிரமிச்சுது. அதனால நான் எழுந்து அந்தப் பாதைல போக ஆரம்பிச்சேன். பத்து நிமிஷம் போயிருப்பேன். ஒரு பெரிய பாறையில போய் அந்தப் பாதை முடிஞ்சுது. அந்தப் பாறைல ஒருத்தர் பைஜாமா குர்தா போட்டுட்டு உட்கார்ந்திருந்தார். அவரோட பின்பக்கம் தான் எனக்குத் தெரிஞ்சுது….”

 

மூவரும் அவர் சொல்வதையே ஆர்வத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ராஜாராம் சொன்னதை நித்யாவிடம் அர்ஜுன் சொல்லியிருந்ததால் அவளுக்கும் அந்த நிகழ்வு பற்றி அவன் சொன்ன அளவில் மட்டும் தெரிந்திருந்தது. பானுமதியும் ஆவலில் கூடுதல் திகைப்போடு பார்ப்பதைப் பார்த்தால் அவளுக்கு அவர்கள் அளவு கூடத் தெரிந்திருக்கவில்லை என்றும் முதல் முறையாக அதைக் கேள்விப்படுகிறாள் என்பதும் அவர்களுக்குப் புரிந்தது.

 

ஞானமூர்த்தி முகம் மிக மென்மையாக மாறியது. அவர் அந்த நிகழ்வை மறுபடி மனதில் ஒளிபரப்பு செய்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்றும், பார்த்து அப்படியே வர்ணிக்கிறார் என்றும் அவர்களுக்குத் தோன்றியது.

 

“எனக்கு முதல்ல வித்தியாசமாய் தோணினது அவரோட பைஜாமா, ஜிப்பா. அந்த குளிர்ல அவர் எப்படி வெறும் பைஜாமா ஜிப்பால மட்டும் இருக்கார்னு ஆச்சரியமாய் இருந்துச்சு. பாதை அந்தப் பாறையோட முடிஞ்சு போச்சுங்கறதால இனி என்ன பண்றதுன்னு எனக்குப் புரியலை.. திரும்பிப் போகலாம்னு நினைச்சா, என்னால அதுவும் முடியலை. நான் என்ன செய்யறதுன்னு யோசிச்சுகிட்டு இருந்தப்ப அந்த ஆள் திரும்பிப் பார்க்காமலேயே சொன்னார். “வா ஞானமூர்த்தி” நான் அதிர்ந்துட்டேன். திரும்பிப் பார்க்காமலேயே அவருக்கு நான் வந்திருக்கிறது எப்படித் தெரியும்னு தெரியலை. என் பெயர் அவருக்கு எப்படித் தெரியும்னு புரியலை”

 

ஞானமூர்த்தி நிறுத்தினார். அவர்கள் மூவருமே கூட அதிர்ந்தார்கள். பானுமதி ஹாட்பேக்கில் இருந்து எடுத்த சப்பாத்தியை யார் தட்டிலும் போடாமல் கையில் வைத்துக் கொண்டு அவரையே சுவாரசியத்துடன் பார்த்தாள்.

 

ஞானமூர்த்தி தொடர்ந்தார். “நான் ஆச்சரியத்தோட போனேன். பாறை பக்கம் போனவுடனே இன்னொரு அதிர்ச்சி எனக்குக் காத்துகிட்டு இருந்துச்சு. அது என்னன்னா அந்தப் பாறைக்கு கீழே பெரிய பள்ளத்தாக்கு. தவறி கீழே விழுந்தா உயிர் மிஞ்சாது. அந்த மாதிரி இடத்தில் காலைத் தொங்கப் போட்டுகிட்டு உட்கார்ந்திருக்காரே இந்த ஆள்ன்னு மலைப்போட அவரைப் பார்த்தேன். பார்க்க ரொம்ப சாதாரணமான ஆள் மாதிரி தெரிஞ்சாலும் அவரோட கண்கள் ரெண்டும் ரொம்ப சக்தி வாய்ந்தது மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு. அவர் “உட்காரு”ன்னார். எனக்கோ அவர் மாதிரியே அந்தப் பக்கம் காலைப் போட்டு உட்காரணுமான்னு நினைச்சப்ப காலெல்லாம் நடுங்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு. நான் எங்கப்பாவை நினைச்சேன். உங்கம்மாவை நினைச்சேன். அர்ஜுனை நினைச்சேன். எனக்காக இவங்க எல்லாம் காத்திருப்பாங்களே. இந்தப் பாறையில உட்காரப் போய் ஒரேயடியாய்ப் போய்ச் சேர்ந்துடுவோமோன்னு பயமாய் இருந்துச்சு.”

 

அவர் நித்யாவைப் பார்த்து தான் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த பானுமதி கண்கலங்கினாள்.

 

அர்ஜுனுக்கு அம்மா ஏன் கண்கலங்குகிறாள் என்று விளங்கவில்லை. அப்பாவுக்காக அவளும், அவனும், தாத்தாவும் காத்துக் கொண்டிருப்பார்கள் என்ற சிந்தனை உயிருக்கு ஆபத்தான அது போன்ற சமயங்களில் தோன்றுவது யாருக்கும் இயற்கை அல்லவா? அதில் கண்கலங்க என்ன இருக்கிறது? அவள் கண்கலங்குவதற்கு, அவனுக்குத் தெரியாத காரணமும் இருக்கக் கூடுமோ?

 

ஞானமூர்த்தி தொடர்ந்தார். ”என் பயத்தைக் கவனிச்சு அந்த ஆள் தமிழ்லயே  சொன்னார். “பயப்படாதே. வந்த வேலைகள் முடியாமல் அப்படியெல்லாம் யாரும் போயிட முடியாது.” அவர் என்கிட்ட தமிழ்ல பேசினது எனக்கு ஆச்சரியமாயிருந்துச்சு. அதை விட ஆச்சரியம் “நான் தமிழன்னு அவர் எப்படித் தெரிஞ்சுகிட்டார்ங்கறது தான். ஒருவேளை அவர் எங்களைத் தாண்டி வர்றப்ப நாங்க தமிழ்ல பேசறதைக் கேட்டிருப்பாரோன்னு நினைச்சுகிட்டேன். நான் சொன்னேன். “போய்ச் சேர்ந்துடலைன்னாலும் படுத்த படுக்கையாயிட்டாலும் நம்மளால குடும்பத்துக்குப் பிரச்சினை தான்.” அந்த ஆள் அதுக்கும் பதில் சொன்னார். “செய்ய வேண்டிய வேலைகளைச் செய்துடாம யாரும் படுத்துடவும் முடியாது.” அவர் சொன்னதுல கொஞ்சம் தைரியம் வந்து நான் ரொம்பக் கவனமாய் அந்தப் பாறை ஏறி அவரை மாதிரியே அந்தப் பக்கம் காலைப் போட்டு உட்கார்ந்தேன். சரியாய் உட்கார்ந்து முடியற வரைக்கும் மனசு திக் திக்னு தான் இருந்துச்சு. அப்படி உட்கார்ந்த பிறகு மறந்தும் முன்னாடி இருக்கற பாதாளத்தைப் பார்க்காமல் அவரைக் கூர்ந்து பார்த்தேன். அவரோட வயசை என்னால கணிக்க முடியல. அவர் ரொம்ப இளமையாய் தெரிஞ்சார். அவருக்கு என்னைப் பற்றி எல்லாத் தகவல்களும் தெரிஞ்சிருந்தது  எனக்கு அடுத்த ஆச்சரியம். என் கிட்ட மடமடன்னு அவர் பேச ஆரம்பிச்சார். அவர் பேச ஆரம்பிச்சதும், அவர் அபூர்வ சக்திகள் இருக்கும் மகான்னு எனக்கு புரிஞ்சுது.”

 

ஞானமூர்த்தி நிறுத்தினார். அவர்களுக்கு அந்த ஆள் என்ன பேசினார் என்று அறிய ஆவலாய் இருந்தது. ஆனால் மனதில் பழைய நிகழ்வுகளில் பயணித்துக் கொண்டிருந்த அவர் அதைப் பற்றி எதுவும் வாய் திறந்து சொல்லவில்லை.

 

அர்ஜுன் கேட்டான். “அவர் என்னப்பா சொன்னார்.?”

 

ஞானமூர்த்தி சொன்னார். ”சக்தி வாய்ந்த மகான்கள் நம்ம கிட்ட சரியான முகூர்த்த காலங்கள்ல தான் தொடர்பு கொள்றாங்க. அப்படித் தொடர்பு கொண்டு அவங்க சொல்ற விஷயங்கள் அந்தந்த மனுஷங்களுக்கானது. அதை நான் கேட்க வேண்டிய நேரத்துல கேட்டேன். அதைச் சொல்ல வேண்டிய நேரம் ஒன்னும் கண்டிப்பாய் வரும். அப்படி நேரம் வர்றப்ப உங்களுக்குச் சொல்றேன்.

 

அர்ஜுன் தன் தொழில் புத்தியைக் காட்டினான். “சரி அவர் எது சம்பந்தமான விஷயங்களை உங்களுக்குச் சொன்னார்ப்பா?”

 

நித்யா அண்ணனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். ஞானமூர்த்தியும் கூடப் புன்னகைத்து விட்டுச் சொன்னார். “அதையும் நான் சொல்றப்பவே நீ தெரிஞ்சுக்கோ.”

 

நித்யா சொன்னாள். “அப்பா விவரமான அரசியல்வாதியாயிட்டார்.”

 

ஞானமூர்த்தி காதில் அவள் சொன்னது விழுந்ததாகத் தெரியவில்லை. அவர் தொடர்ந்து சொன்னார். “அவர் கிட்ட நான் பேசிகிட்டு இருந்தப்ப அவர் திடீர்னு சொன்னார். “உன் ஃப்ரண்ட்ஸ் ரெண்டு பேர் உன்னைத் தேடிகிட்டு வர்றாங்க. நான் கிளம்பறேன்.” நான் திரும்பிப் பார்த்தேன். யாரும் இருக்கலை. நான் சொன்னேன். “யாரும் இல்லையே.” அவர் சொன்னார். ”வந்துகிட்டிருக்காங்க.” அதைச் சொன்னவர் என் கிட்ட சில முக்கிய விஷயங்களைச் சொல்லிட்டு “சரி கிளம்பறேன்”னு மறுபடியும் சொன்னார். அப்ப தான் என் ஃப்ரண்ட்ஸ் ரெண்டு பேர் வந்தாங்க. நானும் ஜாக்கிரதையாய் இறங்கினேன். திரும்பிப் பார்த்தால் அவர் அங்கே இருக்கலை. அவர் எப்படி போனார்னு தெரியலை.”

 

அர்ஜுன் தந்தையிடம் கேட்டான். “நீங்க அதுக்கப்பறம் வருஷா வருஷம் இமயமலைக்குப் போக ஆரம்பிச்சீங்க. இல்லையாப்பா. அப்படிப் போக ஆரம்பிச்சது அவரைப் பார்க்கவா? வருஷா வருஷம் அவர் பார்க்கக் கிடைச்சாரா?”

 

”மறுபடியும் அவரைப் பார்க்கணும்னு எனக்கு ஆவல் இருந்துச்சு. ஆனால் அவரை வருஷா வருஷம் பார்க்க முடியலை. அதுக்கப்பறம் அவரை ரெண்டே தடவை தான் பார்த்திருக்கேன்.”

 

“நீங்க அவரை மறுபடியும் பார்த்தது அதே இடத்துலயாப்பா?”

 

“ஆமா”

 

“அந்த மகானோட விசேஷ சக்திளை அடையணும்னு உங்களுக்கு எப்பவாவது தோன்றிருக்காப்பா?”

 

“எந்த விசேஷ சக்திகள்?”

 

“உங்களைப் பற்றி நீங்கள் சொல்லாமலேயே அவர் எல்லா விஷயங்களையும் தெரிஞ்சுகிட்டது, அந்த மலைப்பள்ளத்தாக்குல அவர் மாயமாய் மறைஞ்சது எல்லாம்.”

 

“அதையெல்லாம் அடையணும்னு எனக்கு ஆசை வரலை”

 

அர்ஜுன் திகைத்தான். “ஏன்ப்பா?”

 

“அந்த மாதிரி சக்திகளால சமூகத்துக்கு என்னடா பிரயோஜனம்?” என்று சொன்ன ஞானமூர்த்தி கைகழுவ எழுந்தார். கேள்வி நேரம் முடிந்து விட்டது என்று அர்த்தம்.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்