சதுரங்கம் 42

ஞானமூர்த்தி தொடர்ந்தார். ”எனக்கு இதுவரைக்கும் அந்த மாதிரி காரணமில்லாத உந்துதல் வந்ததே இல்லை. கொஞ்சம் நேரம் பொறுத்துகிட்டேன். அப்ப என் ஃப்ரண்ட்ஸ் எதோ என்கிட்ட சொன்னாங்க. ஆனா அவங்க என்ன சொல்றாங்கன்னு என் மூளைக்குத் தகவல் எட்டலை. எழுந்து போகணும்கிற யோசனையே தான் என் மூளையை ஆக்கிரமிச்சுது. அதனால நான் எழுந்து அந்தப் பாதைல போக ஆரம்பிச்சேன். பத்து நிமிஷம் போயிருப்பேன். ஒரு பெரிய பாறையில போய் அந்தப் பாதை முடிஞ்சுது. அந்தப் பாறைல ஒருத்தர் பைஜாமா குர்தா போட்டுட்டு உட்கார்ந்திருந்தார். அவரோட பின்பக்கம் தான் எனக்குத் தெரிஞ்சுது….”

 

மூவரும் அவர் சொல்வதையே ஆர்வத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ராஜாராம் சொன்னதை நித்யாவிடம் அர்ஜுன் சொல்லியிருந்ததால் அவளுக்கும் அந்த நிகழ்வு பற்றி அவன் சொன்ன அளவில் மட்டும் தெரிந்திருந்தது. பானுமதியும் ஆவலில் கூடுதல் திகைப்போடு பார்ப்பதைப் பார்த்தால் அவளுக்கு அவர்கள் அளவு கூடத் தெரிந்திருக்கவில்லை என்றும் முதல் முறையாக அதைக் கேள்விப்படுகிறாள் என்பதும் அவர்களுக்குப் புரிந்தது.

 

ஞானமூர்த்தி முகம் மிக மென்மையாக மாறியது. அவர் அந்த நிகழ்வை மறுபடி மனதில் ஒளிபரப்பு செய்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்றும், பார்த்து அப்படியே வர்ணிக்கிறார் என்றும் அவர்களுக்குத் தோன்றியது.

 

“எனக்கு முதல்ல வித்தியாசமாய் தோணினது அவரோட பைஜாமா, ஜிப்பா. அந்த குளிர்ல அவர் எப்படி வெறும் பைஜாமா ஜிப்பால மட்டும் இருக்கார்னு ஆச்சரியமாய் இருந்துச்சு. பாதை அந்தப் பாறையோட முடிஞ்சு போச்சுங்கறதால இனி என்ன பண்றதுன்னு எனக்குப் புரியலை.. திரும்பிப் போகலாம்னு நினைச்சா, என்னால அதுவும் முடியலை. நான் என்ன செய்யறதுன்னு யோசிச்சுகிட்டு இருந்தப்ப அந்த ஆள் திரும்பிப் பார்க்காமலேயே சொன்னார். “வா ஞானமூர்த்தி” நான் அதிர்ந்துட்டேன். திரும்பிப் பார்க்காமலேயே அவருக்கு நான் வந்திருக்கிறது எப்படித் தெரியும்னு தெரியலை. என் பெயர் அவருக்கு எப்படித் தெரியும்னு புரியலை”

 

ஞானமூர்த்தி நிறுத்தினார். அவர்கள் மூவருமே கூட அதிர்ந்தார்கள். பானுமதி ஹாட்பேக்கில் இருந்து எடுத்த சப்பாத்தியை யார் தட்டிலும் போடாமல் கையில் வைத்துக் கொண்டு அவரையே சுவாரசியத்துடன் பார்த்தாள்.

 

ஞானமூர்த்தி தொடர்ந்தார். “நான் ஆச்சரியத்தோட போனேன். பாறை பக்கம் போனவுடனே இன்னொரு அதிர்ச்சி எனக்குக் காத்துகிட்டு இருந்துச்சு. அது என்னன்னா அந்தப் பாறைக்கு கீழே பெரிய பள்ளத்தாக்கு. தவறி கீழே விழுந்தா உயிர் மிஞ்சாது. அந்த மாதிரி இடத்தில் காலைத் தொங்கப் போட்டுகிட்டு உட்கார்ந்திருக்காரே இந்த ஆள்ன்னு மலைப்போட அவரைப் பார்த்தேன். பார்க்க ரொம்ப சாதாரணமான ஆள் மாதிரி தெரிஞ்சாலும் அவரோட கண்கள் ரெண்டும் ரொம்ப சக்தி வாய்ந்தது மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு. அவர் “உட்காரு”ன்னார். எனக்கோ அவர் மாதிரியே அந்தப் பக்கம் காலைப் போட்டு உட்காரணுமான்னு நினைச்சப்ப காலெல்லாம் நடுங்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு. நான் எங்கப்பாவை நினைச்சேன். உங்கம்மாவை நினைச்சேன். அர்ஜுனை நினைச்சேன். எனக்காக இவங்க எல்லாம் காத்திருப்பாங்களே. இந்தப் பாறையில உட்காரப் போய் ஒரேயடியாய்ப் போய்ச் சேர்ந்துடுவோமோன்னு பயமாய் இருந்துச்சு.”

 

அவர் நித்யாவைப் பார்த்து தான் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த பானுமதி கண்கலங்கினாள்.

 

அர்ஜுனுக்கு அம்மா ஏன் கண்கலங்குகிறாள் என்று விளங்கவில்லை. அப்பாவுக்காக அவளும், அவனும், தாத்தாவும் காத்துக் கொண்டிருப்பார்கள் என்ற சிந்தனை உயிருக்கு ஆபத்தான அது போன்ற சமயங்களில் தோன்றுவது யாருக்கும் இயற்கை அல்லவா? அதில் கண்கலங்க என்ன இருக்கிறது? அவள் கண்கலங்குவதற்கு, அவனுக்குத் தெரியாத காரணமும் இருக்கக் கூடுமோ?

 

ஞானமூர்த்தி தொடர்ந்தார். ”என் பயத்தைக் கவனிச்சு அந்த ஆள் தமிழ்லயே  சொன்னார். “பயப்படாதே. வந்த வேலைகள் முடியாமல் அப்படியெல்லாம் யாரும் போயிட முடியாது.” அவர் என்கிட்ட தமிழ்ல பேசினது எனக்கு ஆச்சரியமாயிருந்துச்சு. அதை விட ஆச்சரியம் “நான் தமிழன்னு அவர் எப்படித் தெரிஞ்சுகிட்டார்ங்கறது தான். ஒருவேளை அவர் எங்களைத் தாண்டி வர்றப்ப நாங்க தமிழ்ல பேசறதைக் கேட்டிருப்பாரோன்னு நினைச்சுகிட்டேன். நான் சொன்னேன். “போய்ச் சேர்ந்துடலைன்னாலும் படுத்த படுக்கையாயிட்டாலும் நம்மளால குடும்பத்துக்குப் பிரச்சினை தான்.” அந்த ஆள் அதுக்கும் பதில் சொன்னார். “செய்ய வேண்டிய வேலைகளைச் செய்துடாம யாரும் படுத்துடவும் முடியாது.” அவர் சொன்னதுல கொஞ்சம் தைரியம் வந்து நான் ரொம்பக் கவனமாய் அந்தப் பாறை ஏறி அவரை மாதிரியே அந்தப் பக்கம் காலைப் போட்டு உட்கார்ந்தேன். சரியாய் உட்கார்ந்து முடியற வரைக்கும் மனசு திக் திக்னு தான் இருந்துச்சு. அப்படி உட்கார்ந்த பிறகு மறந்தும் முன்னாடி இருக்கற பாதாளத்தைப் பார்க்காமல் அவரைக் கூர்ந்து பார்த்தேன். அவரோட வயசை என்னால கணிக்க முடியல. அவர் ரொம்ப இளமையாய் தெரிஞ்சார். அவருக்கு என்னைப் பற்றி எல்லாத் தகவல்களும் தெரிஞ்சிருந்தது  எனக்கு அடுத்த ஆச்சரியம். என் கிட்ட மடமடன்னு அவர் பேச ஆரம்பிச்சார். அவர் பேச ஆரம்பிச்சதும், அவர் அபூர்வ சக்திகள் இருக்கும் மகான்னு எனக்கு புரிஞ்சுது.”

 

ஞானமூர்த்தி நிறுத்தினார். அவர்களுக்கு அந்த ஆள் என்ன பேசினார் என்று அறிய ஆவலாய் இருந்தது. ஆனால் மனதில் பழைய நிகழ்வுகளில் பயணித்துக் கொண்டிருந்த அவர் அதைப் பற்றி எதுவும் வாய் திறந்து சொல்லவில்லை.

 

அர்ஜுன் கேட்டான். “அவர் என்னப்பா சொன்னார்.?”

 

ஞானமூர்த்தி சொன்னார். ”சக்தி வாய்ந்த மகான்கள் நம்ம கிட்ட சரியான முகூர்த்த காலங்கள்ல தான் தொடர்பு கொள்றாங்க. அப்படித் தொடர்பு கொண்டு அவங்க சொல்ற விஷயங்கள் அந்தந்த மனுஷங்களுக்கானது. அதை நான் கேட்க வேண்டிய நேரத்துல கேட்டேன். அதைச் சொல்ல வேண்டிய நேரம் ஒன்னும் கண்டிப்பாய் வரும். அப்படி நேரம் வர்றப்ப உங்களுக்குச் சொல்றேன்.

 

அர்ஜுன் தன் தொழில் புத்தியைக் காட்டினான். “சரி அவர் எது சம்பந்தமான விஷயங்களை உங்களுக்குச் சொன்னார்ப்பா?”

 

நித்யா அண்ணனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். ஞானமூர்த்தியும் கூடப் புன்னகைத்து விட்டுச் சொன்னார். “அதையும் நான் சொல்றப்பவே நீ தெரிஞ்சுக்கோ.”

 

நித்யா சொன்னாள். “அப்பா விவரமான அரசியல்வாதியாயிட்டார்.”

 

ஞானமூர்த்தி காதில் அவள் சொன்னது விழுந்ததாகத் தெரியவில்லை. அவர் தொடர்ந்து சொன்னார். “அவர் கிட்ட நான் பேசிகிட்டு இருந்தப்ப அவர் திடீர்னு சொன்னார். “உன் ஃப்ரண்ட்ஸ் ரெண்டு பேர் உன்னைத் தேடிகிட்டு வர்றாங்க. நான் கிளம்பறேன்.” நான் திரும்பிப் பார்த்தேன். யாரும் இருக்கலை. நான் சொன்னேன். “யாரும் இல்லையே.” அவர் சொன்னார். ”வந்துகிட்டிருக்காங்க.” அதைச் சொன்னவர் என் கிட்ட சில முக்கிய விஷயங்களைச் சொல்லிட்டு “சரி கிளம்பறேன்”னு மறுபடியும் சொன்னார். அப்ப தான் என் ஃப்ரண்ட்ஸ் ரெண்டு பேர் வந்தாங்க. நானும் ஜாக்கிரதையாய் இறங்கினேன். திரும்பிப் பார்த்தால் அவர் அங்கே இருக்கலை. அவர் எப்படி போனார்னு தெரியலை.”

 

அர்ஜுன் தந்தையிடம் கேட்டான். “நீங்க அதுக்கப்பறம் வருஷா வருஷம் இமயமலைக்குப் போக ஆரம்பிச்சீங்க. இல்லையாப்பா. அப்படிப் போக ஆரம்பிச்சது அவரைப் பார்க்கவா? வருஷா வருஷம் அவர் பார்க்கக் கிடைச்சாரா?”

 

”மறுபடியும் அவரைப் பார்க்கணும்னு எனக்கு ஆவல் இருந்துச்சு. ஆனால் அவரை வருஷா வருஷம் பார்க்க முடியலை. அதுக்கப்பறம் அவரை ரெண்டே தடவை தான் பார்த்திருக்கேன்.”

 

“நீங்க அவரை மறுபடியும் பார்த்தது அதே இடத்துலயாப்பா?”

 

“ஆமா”

 

“அந்த மகானோட விசேஷ சக்திளை அடையணும்னு உங்களுக்கு எப்பவாவது தோன்றிருக்காப்பா?”

 

“எந்த விசேஷ சக்திகள்?”

 

“உங்களைப் பற்றி நீங்கள் சொல்லாமலேயே அவர் எல்லா விஷயங்களையும் தெரிஞ்சுகிட்டது, அந்த மலைப்பள்ளத்தாக்குல அவர் மாயமாய் மறைஞ்சது எல்லாம்.”

 

“அதையெல்லாம் அடையணும்னு எனக்கு ஆசை வரலை”

 

அர்ஜுன் திகைத்தான். “ஏன்ப்பா?”

 

“அந்த மாதிரி சக்திகளால சமூகத்துக்கு என்னடா பிரயோஜனம்?” என்று சொன்ன ஞானமூர்த்தி கைகழுவ எழுந்தார். கேள்வி நேரம் முடிந்து விட்டது என்று அர்த்தம்.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

ரட்சகன் 15

 

தன்னுடைய இதயத்தை இப்படியொரு ஜீவன் சில நிமிடங்களில் முழுமையாக ஆக்கிரமிக்க முடியும் என்று நிரஞ்சன் அதுவரை நம்பியிருக்கவில்லை.  வினாடிக்கு வினாடி இரட்டிப்பாகும் வைரஸ் போல குழந்தை நீலேஷ் மீது ஏற்பட்ட பாசம் நொடிக்கு நொடி அவன் மனதில் இரட்டிப்பாகிக் கொண்டிருந்தது. குழந்தைக்கு கிச்சு கிச்சு மூட்டி விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில் அதன் மழலைச் சிரிப்பை விட இனிமையான ஒரு சத்தத்தை அவன் இதுவரையில் கேட்டிருக்கவில்லை.  குழந்தையின் பிஞ்சுக் கைகள் அவன் உடலில் பட்ட இடங்கள் உணர்ந்த இனிமையைப் போன்றதொரு இனிமையான ஸ்பரிமும் அவனுக்கு இதுவரையில் பரிச்சயமாகவில்லை. யுவராஜின் மகனாக இப்போது குழந்தையை அவனால் பார்க்க முடியவில்லை. அக்காவின் மகனாகக் கூட அவன் நீலேஷை நினைக்கவில்லை. குழந்தை அவனுடைய செல்ல மருமகனாகி விட்டான்.

 

குழந்தையுடன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில் குழந்தை விளையாடும்படியான விளையாட்டு சாமான்கள் வீட்டில் இல்லை என்பது நிரஞ்சனுக்கு உறைத்தது. அவன் குழந்தையிடம் கேட்டான்.   ”உனக்கு விளையாட என்னவெல்லாம் வேணும்?”

 

நீலேஷ் உடனடியாகச் சொன்னான். “அப்பா வேணும்…”

 

நிரஞ்சன் ஒரு கணம் சிலை போல் சமைந்தான். பின் மெல்லக் கேட்டான். “வேற என்னவெல்லாம் வேணும்.”

 

நீலேஷ் யோசித்து யோசித்து தன் மழலைக் குரலில் வரிசையாகச் சொல்ல ஆரம்பித்தான். குழந்தை சொல்லச் சொல்ல ஒரு தாளில் எழுதிக் கொண்டே போன நிரஞ்சன் அவன் நிறுத்தியவுடன் கேட்டான். “உனக்கு எந்த விளையாட்டு ரொம்ப பிடிக்கும்.”

 

“யானை விளையாட்டு”

 

“அது என்ன விளையாட்டு”

 

நீலேஷ் இரண்டு கைகளையும் தரையில் ஊன்றி நாலு கால்களில் தவழ்ந்து காட்டி அப்படியே அவனைச் செய்யச் சொன்னான். நிரஞ்சன் அப்படியே செய்தவுடன் அவன் மீது ஏறி அமர்ந்து கொண்டு “யானை சீக்கிரம் போ யானை” என்றான். அவன் எப்போதும் தந்தையுடன் அந்த விளையாட்டை விளையாடுவது உண்டு.

 

அப்படி நிரஞ்சனை யானையாக மருமகன் ஓட்டிச் சென்று கொண்டு இருந்த போது நிர்ப்பயா அவன் அறைக்குள் நுழைந்தாள். நிரஞ்சனுக்கு ஒரு அழகான அனுபவம் தொடர்வது தடைப்பட்டு விட்டது போலிருந்தது.

 

நிர்ப்பயா தம்பியையும் மகனையும் புன்னகையுடன் பார்த்தாள். நீலேஷ் தாயிடம் பெருமையாகச் சொன்னான். “அம்மா இது தான் என்னோட புது யானை”

 

தம்பியின் முதுகிலிருந்து மகனைத் தூக்கிக் கொண்ட நிர்ப்பயா மகனிடம் சொன்னாள். “புது யானை நல்லாயிருக்கு. போதும் விளையாடினது. இனி சாப்பிட்டு தூங்கணும் நீலேஷ்.”

 

நீலேஷ் மாமனிடம் மழலைக் குரலில் சொன்னான். “சரி நான் விளையாட நாளைக்கு வரேன் மாமா.”

 

நிரஞ்சன் பாசத்துடன் தலையசைத்தான்.

 

ராஜேஷ்வரும் போலீஸ்காரர்களும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த அழைப்பு ராஜேஷ்வருக்கு வந்தது. அறியாத எண் என்பதால் அது கடத்தல்காரர்களின் அழைப்பாக இருக்கலாம் என்ற சந்தேகத்துடன் தான் அலைபேசியை எடுத்து ராஜேஷ்வர் பேசினார். “ஹலோ”

 

கரகரத்த குரலில் தூய ஹிந்தியில் ஒரு ஆள் சொன்னான். “உங்கள் மருமகன் எங்களிடம் தான் இருக்கிறான்.”

 

“நான் யாரையும் என் மருமகனாக அங்கீகரிக்கவில்லை.” ராஜேஷ்வரும் ஹிந்தியில் அமைதியாகச் சொன்னார். எந்த ஒரு பேரத்திலும் சம்பந்தப்பட்டவன் அதிக ஆர்வமும், ஈடுபாடும் காட்டினால் பேரத்தின் தொகை அதிகமாகும் என்பது அவர் கற்று இருக்கும் ஆரம்ப அரிச்சுவடி. அந்தத் தவறை அவர் எப்போதும் செய்யப் போவதில்லை.

 

“அங்கீகரிக்காததால் உறவுகள் இல்லாமல் போய்விடுவதில்லை.”

 

”இருக்கலாம். ஆனால் உறவினனாக ஏற்றுக் கொள்ளப் படாத ஒருவன் காணாமல் போனால் யாரும் துடித்து விடப் போவதில்லை. அதே போல் திரும்ப அவன் கிடைக்க வேண்டும் என்று எதையும் செய்ய யாரும் சம்மதித்து விடவும் போவதில்லை. அதனால் யுவராஜை நீங்கள் பணயக் கைதியாக வைத்து என்னிடம் பேரம் பேசுவதாக இருந்தால் நீங்கள் நம் இரண்டு பேர் நேரத்தையும் வீணடிக்கிறீர்கள்.”

 

ராஜேஷ்வர் வெளிப்படையாக அப்படிச் சொன்னதை எதிர்தரப்பு எதிர்பார்த்து இருக்கவில்லை போல் இருந்தது. ஒரு சிறு மௌனத்திற்குப் பின் கரகரத்த குரல் சொன்னது. “நீங்கள் மருமகனுக்காக எதையும் செய்யும் மனநிலையில் இல்லை என்பது தெரியும். ஆனால் உங்களுக்கு உங்கள் மகளும், அவளுடைய சந்தோஷமும் முக்கியமாக இருக்கும்  என்று நம்பி தான் உங்களை நாங்கள் அழைத்திருக்கிறோம்.  எங்களுடைய நம்பிக்கை தவறானது என்றால் சொல்லுங்கள். நாங்கள் நம் இருபக்க நேரத்தையும் வீணடிப்பதைத் தவிர்க்கிறோம்.”

 

இப்போது ராஜேஷ்வர் சிறிது யோசித்தார். இப்போது இந்தப் பேச்சு வார்த்தைக்கு அவர் வைக்கும் முற்றுப் புள்ளி அவர் மருமகனின் வாழ்க்கைக்கே வைக்கும் முற்றுப் புள்ளியாக மாறி விடலாம்.  அந்த விபரீத எல்லைக்கு நிலைமை போவதை அவர் விரும்பவில்லை. ராஜேஷ்வர் சொன்னார். “சரி. சொல்லுங்கள்”

 

“உங்கள் மகளுடைய கணவன் உயிரோடு திரும்பி வர வேண்டும் என்றால் எங்கள் கோரிக்கை நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். கோரிக்கையை நிறைவேற்றினால் அவனை எந்த விதமான சேதாரமும் இல்லாமல் மொத்தமாக அனுப்பி வைக்கிறோம். நீங்கள் நிறைவேற்றா விட்டாலோ, அல்லது நிறைவேற்றத் தாமதம் செய்தாலோ கூட அவனை நாங்கள் கண்டிப்பாக உங்கள் மகளிடம் அனுப்பி வைப்போம். ஆனால் மொத்தமாக அல்ல. முதலில் அவனுடைய கை விரல்களில் ஆரம்பித்து தனித்தனி உறுப்பாக அனுப்பி வைப்போம்....”

 

ராஜேஷ்வர் அதிர்ந்தார். ”உங்களுடைய கோரிக்கை என்ன?”

 

“திகார் சிறையிலிருக்கும் எங்களுடைய இயக்கத்தின் உபதலைவர் அப்சல்கானை எங்களிடம் அனுப்பி வைக்க வேண்டும். அவர் எங்களிடம் வந்து சேர்ந்த உடனேயே உங்களுடைய மருமகன் திருப்பி அனுப்பி வைக்கப்படுவார்.”

 

ராஜேஷ்வர் திகைத்தார்.  “இதற்கு நீங்கள் அதிகாரத்திலிருக்கும் அரசியல் தலைவர் யாருடையதாவது வீட்டு நபரைக் கடத்தியிருக்க வேண்டும். என் அதிகாரத்தில் இல்லாததை நான் எப்படி செய்ய முடியும்?”

 

“எல்லா அதிகாரத்திற்கும் அஸ்திவாரம் பணம் தான். இன்றைக்கு அதிகாரத்தில் இருக்கும் அரசியல்வாதிகள் உங்களிடம் தாராளமாகப் பணம் வாங்குபவர்கள் தான். உங்கள் நிதி இல்லாமல் அவர்கள் தேர்தலை சந்திக்க முடியாது. உங்கள் தயவு அவர்களுக்கு எப்போதுமே தேவைப்படுவதால் நீங்கள் சொன்னால் அவர்கள் கண்டிப்பாகக் கேட்பார்கள்.”

 

“ஜனநாயக நாட்டில் எதிர்க்கட்சிகள் இருக்கின்றன. அந்தக் கட்சிகளின் தலைவர்கள் ஆளும் கட்சியின் வேலைகளை கண்கொத்திப் பாம்பாகப் பார்த்துக் கொண்டு இருப்பார்கள். தவறு நடந்தால் தட்டிக் கேட்க நீதிமன்றங்கள் இருக்கின்றன. இப்படியெல்லாம் இருக்கையில் ஆளும்கட்சி எப்படி ஒரு தீவிரவாதியை எனக்காக விடுவிக்க முடியும்.  நான் பணம் தருகிறேன் என்பதற்காக அவர்கள் அரசியல் தற்கொலை செய்து கொள்ள முடியுமா?”

 

“அரசியல்வாதிகள் எந்த மிக முக்கியமான வேலையையும் நேரடியாகவோ, வெளிப்படையாகவோ செய்வதில்லை. அரசியல்வாதிகள் குறுக்குவழிகளில் வித்தகர்கள். அதனால் நீங்கள் சொன்னால், கண்டிப்பாக உங்களுக்காக அவர்கள் ஏதாவது ஒரு குறுக்குவழி கண்டு பிடிப்பார்கள். நீங்கள் உள்துறை அமைச்சரிடம் பேசுங்கள். நான் மூன்று நாட்கள் கழித்து உங்களை அழைக்கிறேன். அதற்குள் பேசி எங்களுக்குச் சாதகமான பதிலைச் சொல்லுங்கள்.”

 

“நான் சொல்லியும் அமைச்சர் மறுத்து விட்டால்?”

 

“உங்கள் மருமகனின் வலது சுண்டு விரல் அடுத்த வாரம் உங்கள் மகளுக்குக் கிடைக்கும். பின் நாலைந்து நாட்களின் இடைவெளியில் வரிசையாக மற்ற விரல்களும் அனுப்பி வைக்கப்படும். பின் கால் விரல்கள், பின் காதுகள் என்று மற்ற உறுப்புகளும் அனுப்பி வைக்கப்படும்.”

 

ராஜேஷ்வர் அதிர்ந்தார். கரகரத்த குரல் தொடர்ந்து சொன்னது. “நான் பேசியதை நீங்கள் போலீஸுக்குத் தெரிவித்தால் அது உங்களுக்குத் தான் சிக்கலாக முடியும். நான் பேசும் அலைபேசி எண்ணை வைத்து அவர்கள் எதையும் கண்டுபிடித்து விட முடியாது என்பதோடு அவர்களால் எதுவும் செய்யவும் முடியாது என்பது தான் யதார்த்தம். போலீஸுக்குத் தகவல் போனால் கண்டிப்பாக  அவர்களிடமிருந்து தகவல் வெளியில் கசியத்தான் செய்யும். தகவல் பொதுவெளிக்கு வந்து விட்டால் பிறகு உள்துறை அமைச்சருக்கு குறுக்கு வழியிலும் கூட உங்களுக்கு உதவ முடியாமல் போய் விடும். அதனால் எங்கள் கோரிக்கையை போலீஸுக்குத் தெரியாமல் ரகசியமாய் வைத்திருப்பது உங்களுக்கு நல்லது. மூன்று நாட்கள் கழித்து நாங்கள் அழைக்கையில் உங்களிடமிருந்து எங்களுக்கு சாதகமில்லாத பதில் வருமானால் நாங்கள் வாக்களித்தபடி யுவராஜின் வலது சுண்டு விரல் முதலில் உங்களுக்கு வந்து சேரும்.”

 

அலைபேசி அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

 

ராஜேஷ்வர் நேரம் என்ன என்று பார்த்தார். இரவு 10.40 நிர்ப்பயா உறங்கச் சென்று விட்டபடியால் தகவலை மறுநாள் அவளுக்குத் தெரிவிக்க முடிவு செய்தார்.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

சதுரங்கம் 41

 

அர்ஜுன் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்த போது பானுமதியும், நித்யாவும் சமையலறையில் சமையலைப் பற்றிச் சுவாரசியமாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பது கேட்டது. இப்போதெல்லாம் நித்யா அம்மாவிடம் நிறைய பேச்சுக் கொடுக்கிறாள். முன்பெல்லாம் அம்மாவிடம் அதிகமாக வம்பிழுக்கும் அவள், இப்போதெல்லாம் அம்மாவிடம் சற்று அதிக அனுசரணையோடு நடந்து கொள்கிறாள். எல்லாம் அர்ஜுன் சொல்லித் தான்.

 

அவன் கடந்த சில நாட்களாகவே இணையத்தில் நிறைய உளவியல் நிபுணர்களின் கட்டுரைகளையும், பேட்டிகளையும் படித்தும், கேட்டும் வருகிறான். இளம் வயதில் நடந்த கொடூர நிகழ்வுகளால் உளவியல் ரீதியாகப் பெருமளவில் பாதிக்கப்பட்டு இருப்பவர்களுக்கு குடும்பத்தினர் எந்த வகையில் எல்லாம் ஆதரவு தர வேண்டும், அவர்களைக் குணப்படுத்த தங்கள் பங்குக்குக் குடும்பத்தினர் என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டும் என்பதற்கு அவன் அதிகக் கவனம் தந்தான். எல்லோரும் ஒருமித்துச் சொல்லும் கருத்துகள் சில இருந்தன. அதன் குறிப்புகளை அர்ஜுன் ஒரு தாளில் வரிசையாக எழுதி வைத்தான்.

 

‘அவர்கள் தனிமையில் மனம் புழுங்கி இருக்க விடாதீர்கள். அவர்களிடம் அதிகம் பேசுங்கள். நிபந்தனைகள் அற்ற பேரன்பு காட்டுங்கள். அவர்களைக் குற்றம் சாட்டிக் கொண்டிருக்காதீர்கள். என்ன நடந்திருந்தாலும் சரி, இனி என்ன நடந்தாலும் சரி நாங்கள் உன்னை ஏற்றுக் கொள்கிறோம், நாங்கள் உன்னுடன் இருக்கிறோம் என்பதை வார்த்தைகளாலும், செயல்களாலும் அவர்களுக்குப் புரிய வையுங்கள். எந்த விதத்திலும் அவர்களுக்குத் தாழ்வு மனப்பான்மை வந்து விடாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். மொத்தத்தில் எந்த பாரமும், அன்பானவர்களுடன் சேர்ந்து சுமக்கையில் இலகுவாகின்றது. எந்த சந்தோஷமும் அன்பானவர்களுடன் சேர்ந்து அனுபவிக்கையில் இரட்டிப்பாகிறது.’

 

முன்பெல்லாம் நித்யா மட்டுமே அம்மாவிடம் ஓரளவு பேசிக் கொண்டிருந்தவள். அதிலும் அம்மாவிடம் வம்பிழுத்து சண்டை போட்டது தான் அதிகம்.    அப்பா எப்போதும் அதிகம் பேசுபவர் அல்ல. அர்ஜுனும் அம்மாவிடமிருந்து விலகியே இருந்திருக்கிறான். அதற்கு அம்மா தான் காரணம் என்றாலும் அம்மா அப்படி விலக அவன் அனுமதித்திருக்கிறான். அதையெல்லாம் யோசித்துப் பார்க்கையில் இத்தனை நாட்களாக இந்த வீட்டில் நடந்த தவறு, அம்மாவை தனியாக அவள் உலகில் மனம் புழுங்கி வாழ விட்டது தான் என்பதைக் கண்டுபிடித்து அர்ஜுன் நித்யாவிடம் சொல்லியிருந்தான்.

 

அதைக் கேட்டுக் கொண்ட நித்யா அம்மாவின் சில சமய தந்தி வார்த்தைகளையும் மீறி இப்போதெல்லாம் அம்மாவைப் பேச வைக்கிறாள். அறிவார்ந்த விஷயங்கள் அம்மாவிடம் பேச முடியாது என்பதால் அவள் அம்மாவிற்கு நன்றாகத் தெரிந்த சமையல் பற்றி அதிகம் பேசுகிறாள். அதே போல் தான் அர்ஜுனும் வலியச் சென்று ஏதாவது கேட்கிறான், பேசுகிறான். நித்யாவிடம் சகஜமாகப் பேசமுடிந்தது போல் அம்மாவுக்கு அர்ஜுனிடம் சகஜமாகப் பேச முடியவில்லை. அவன் முன்னால் நின்றிருக்கையில் அவள் படபடப்பாக இருப்பதை அவன் உணர்கிறான். ஆனால் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் கடந்த ஒருவாரமாக அவன் அவளிடம் பேசுகிறான். முன்பை விட அம்மாவிடம் இறுக்கமும், படபடப்பும் குறைந்திருப்பதை அவனால் பார்க்க முடிகிறது.

 

இது போல் தொடர்ந்தால், அந்த உளவியல் நிபுணர்கள் கூறுவது போல் அம்மா என்றாவது ஒரு நாள் தானாக ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் கூண்டிலிருந்து வெளியே வரலாம், அவளுடைய மனபாரத்தை தன் பிள்ளைகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ளலாம், …. அதைத் தான் அவனும் நித்யாவும் எதிர்பார்க்கிறார்கள்….

 

நித்யா இரவு உணவு வேளையின் போது தந்தையைக் கேட்டாள். “அப்பா நீங்க இமயமலைக்கு வருஷா வருஷம் போறீங்களே. அங்கே பாபாஜியைப் பார்த்திருக்கீங்களா?”

 

“இல்லைம்மா” என்றார் ஞானமூர்த்தி.

 

அவராகத் தொடர்ந்து தன் இமயமலைப் பயண அனுபவங்களைச் சொல்வார் என்று எதிர்பார்த்த நித்யா ஏமாந்து போய் அண்ணனைப் பார்த்தாள். அர்ஜுன் மெலிதாகப் புன்னகைத்தான்.

 

நித்யா தந்தையிடம் அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டாள். “பாபாஜி மாதிரி எதாவது மகான், யோகி யாரையாவது பார்த்திருக்கீங்களா அப்பா?”

 

ஞானமூர்த்தி மகளைக் கூர்ந்து பார்த்தபடி கேட்டார். “என்ன திடீர்னு அப்பாவோட இமயமலைப் பயணம் பற்றியும், மகான்கள், யோகிகள் மேலயும் உனக்கு ஆர்வம் வந்திருக்கு?”

 

அர்ஜுனின் புன்னகை விரிந்தது. அப்பாவைப் பேச வைப்பது சுலபமான காரியம் அல்ல. கேட்கும் கேள்விகளுக்குப் பல சமயங்களில் ஒற்றைச் சொல் அல்லது ஒரு வாக்கியப் பதில் தான் அவரிடமிருந்து வரும். சில சமயங்களில் எதிர்க் கேள்வியும் வரும்.  திறமையான வக்கீலான அவரை யாரும் அனாவசியக் கேள்விகள் கேட்டு சுலபமாகப் பதில்களை வாங்கிவிட முடியாது.

 

நித்யா அவருடைய மகள் என்பதால் அவளுக்கும் சில விசேஷத் திறமைகள் உண்டு.  அவள் அறிய நினைக்கும் விஷயங்களைச் சொல்லாமல் ஒருவர் விலகிப் போய்விட முடியாது. அவள் சொன்னாள். “நான் யோகியின் சுயசரிதை புஸ்தகம் படிச்சுட்டு இருக்கேன். அதனால திடீர்னு அதில் ஆர்வம் வந்துடுச்சு அப்பா.”

 

ஞானமூர்த்தி மகளை புன்னகையுடன் பார்த்தார்.  ஆனால் இம்முறை அவர் பதில் சொல்லாமல் தவிர்க்கவில்லை. “பார்த்திருக்கேன்.”

 

நித்யா தந்தையை முறைத்தாள். “இனி அதைத்தனியாய் நான் கேட்கணுமாக்கும். இதெல்லாம் உங்க பொண்டாட்டியோட ட்ரெய்னிங்கா? இல்லை நீங்க சொல்லிக் குடுத்து அவங்க கற்றுகிட்டாங்களா? கேள்வி கேட்டா விளக்கமா பதில் சொல்ல மாட்டீங்களாக்கும்?”

 

பானுமதி நித்யாவைத் திட்டினாள். “இதுல என்னை ஏன் இழுக்கறேடி?”

 

நித்யா தாய்க்குப் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. தந்தையையே பார்த்தாள். அவர் மகளின் பேச்சை ரசித்த மாதிரி தெரிந்தது. பின் சொல்ல ஆரம்பித்தார். “இமயமலைல மகான்கள், சித்தர்கள், யோகிகள் மட்டுமில்லாமல் நீ எல்லா விதமான ஆள்களையும் பார்க்கலாம் நித்யா. உண்மையான துறவிகள், போலித் துறவிகள், கஞ்சா சாமியார்கள், இமயமலையோட அழகைப் பார்க்க வர்றவங்க, அமைதி தேடி வர்றவங்க இப்படி சொல்லிகிட்டே போகலாம். சில பேர் பெரிய மகானாய் இருப்பாங்க. ஆனால் எந்த அற்புத சக்தியையும் வெளிப்படுத்த மாட்டாங்க. சில பேர் சில அபூர்வ சக்திகளை வெச்சிருப்பாங்க. அதை வெளிப்படுத்துவாங்க. ஆனால் அவங்களை மகான்களாவோ, சித்தர்களாகவோ சொல்ல முடியாது. நான் எல்லா விதமானவங்களையும் பார்த்திருக்கேன்.”

 

“தந்தையே தங்கள் நீண்ட பதிலை மெச்சினோம். ஆனால் நான் கேட்ட கேள்விக்கு மட்டும் பதிலளித்தால் மகிழ்ச்சியடைவேன்.”

 

பானுமதி மகளைத் திட்டினாள். “என்னடி கொஞ்சம் கூட மரியாதை இல்லாமல் அப்பா கிட்ட பேசறே?’

 

“இதை விட எப்படி மரியாதையாய்ப் பேசறது?” என்று நித்யா கேட்டாள். அதற்கு என்ன சொல்வதென்று பானுமதிக்குத் தெரியவில்லை.

 

ஞானமூர்த்தி சிரித்தபடி மகளிடம் சொன்னார்.  ”நீ அறிய விரும்புவதற்குக் கூடுதலாக அல்லவா நான் பதிலளித்திருக்கிறேன் மகளே”

 

“கூடுதல் பதில் என்பதே குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் தந்தையே. அதனால் கேட்டதற்கு மட்டும் பதிலளித்தால் போதுமானது.”

 

அர்ஜுனும், ஞானமூர்த்தியும் வாய்விட்டுச் சிரிக்க பானுமதி புன்னகைத்தாள். அந்த ஒரு கணத்தில் தன்னுடைய குடும்பம் ஒரு மகிழ்ச்சியான குடும்பத்திற்கு உதாரணமாக அர்ஜுனுக்குத் தோன்றியது. ஆனால் இது போன்ற கணங்களை உருவாக்க ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் ஒரு நபராவது இருக்க வேண்டும். அந்த மகிழ்ச்சியை வெளிக்கொணர வேண்டும். இந்தக் குடும்பத்தில் அதற்கு நித்யா இருக்கிறாள். 

 

ஞானமூர்த்தி சொன்னார். “உனக்கு என்னம்மா தெரிஞ்சுக்கணும்?”

 

“அபூர்வசக்தி வாய்ந்த யாரையாவது பார்த்திருக்கீங்களாப்பா? அவங்களப் பற்றி மட்டும் சொன்னால் போதும். கஞ்சா அடிக்கறவனையும், போலிகளையும் இங்கேயே பார்க்கறோமே.”

 

ஞானமூர்த்தி ஒரு கணம் மகளைத் தாண்டி வெற்றிடத்தைப் பார்த்தார். பின் சொல்ல ஆரம்பித்தார். ”முதல் தடவை இமயமலைக்குப் போகறப்பவே நீ சொல்கிற மாதிரி ஒருத்தரைப் பார்த்தேன்ம்மா. அப்போ உன் தாத்தாவும் உயிரோட இருந்தார். நீ பிறக்கலை. அண்ணன் மட்டும் தான் பிறந்திருந்தான். நானும் என் ஃப்ரண்ட்ஸும் சேர்ந்து இமயமலைல ட்ரெக்கிங் போயிருந்தோம். நல்ல குளிர் அங்கே. நாங்க எல்லாம் ஸ்வெட்டர், ஜெர்க்கின்ஸ், தலைல குல்லாய், கைல க்ளவுஸ்  எல்லாம் போட்டுகிட்டு இருந்தோம். ரொம்ப தூரம் போய் ஒரு இடத்தில் உட்கார்ந்து ஓய்வு எடுத்துகிட்டோம். அப்படி உட்கார்ந்திருக்கறப்ப எனக்கு திடீர்னு எழுந்து போகணும்னு ஒரு உந்துதல் வந்துச்சு. அது ஏன் வந்துச்சுன்னு எனக்கே புரியலை. அதுவும் ஒரு பக்கமாய் போய்ப் பார்க்கத் தோணுச்சு.”

 

அவர் சொல்வதை மூவரும் மெய்மறந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்