ரட்சகன் 15

 

தன்னுடைய இதயத்தை இப்படியொரு ஜீவன் சில நிமிடங்களில் முழுமையாக ஆக்கிரமிக்க முடியும் என்று நிரஞ்சன் அதுவரை நம்பியிருக்கவில்லை.  வினாடிக்கு வினாடி இரட்டிப்பாகும் வைரஸ் போல குழந்தை நீலேஷ் மீது ஏற்பட்ட பாசம் நொடிக்கு நொடி அவன் மனதில் இரட்டிப்பாகிக் கொண்டிருந்தது. குழந்தைக்கு கிச்சு கிச்சு மூட்டி விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில் அதன் மழலைச் சிரிப்பை விட இனிமையான ஒரு சத்தத்தை அவன் இதுவரையில் கேட்டிருக்கவில்லை.  குழந்தையின் பிஞ்சுக் கைகள் அவன் உடலில் பட்ட இடங்கள் உணர்ந்த இனிமையைப் போன்றதொரு இனிமையான ஸ்பரிமும் அவனுக்கு இதுவரையில் பரிச்சயமாகவில்லை. யுவராஜின் மகனாக இப்போது குழந்தையை அவனால் பார்க்க முடியவில்லை. அக்காவின் மகனாகக் கூட அவன் நீலேஷை நினைக்கவில்லை. குழந்தை அவனுடைய செல்ல மருமகனாகி விட்டான்.

 

குழந்தையுடன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில் குழந்தை விளையாடும்படியான விளையாட்டு சாமான்கள் வீட்டில் இல்லை என்பது நிரஞ்சனுக்கு உறைத்தது. அவன் குழந்தையிடம் கேட்டான்.   ”உனக்கு விளையாட என்னவெல்லாம் வேணும்?”

 

நீலேஷ் உடனடியாகச் சொன்னான். “அப்பா வேணும்…”

 

நிரஞ்சன் ஒரு கணம் சிலை போல் சமைந்தான். பின் மெல்லக் கேட்டான். “வேற என்னவெல்லாம் வேணும்.”

 

நீலேஷ் யோசித்து யோசித்து தன் மழலைக் குரலில் வரிசையாகச் சொல்ல ஆரம்பித்தான். குழந்தை சொல்லச் சொல்ல ஒரு தாளில் எழுதிக் கொண்டே போன நிரஞ்சன் அவன் நிறுத்தியவுடன் கேட்டான். “உனக்கு எந்த விளையாட்டு ரொம்ப பிடிக்கும்.”

 

“யானை விளையாட்டு”

 

“அது என்ன விளையாட்டு”

 

நீலேஷ் இரண்டு கைகளையும் தரையில் ஊன்றி நாலு கால்களில் தவழ்ந்து காட்டி அப்படியே அவனைச் செய்யச் சொன்னான். நிரஞ்சன் அப்படியே செய்தவுடன் அவன் மீது ஏறி அமர்ந்து கொண்டு “யானை சீக்கிரம் போ யானை” என்றான். அவன் எப்போதும் தந்தையுடன் அந்த விளையாட்டை விளையாடுவது உண்டு.

 

அப்படி நிரஞ்சனை யானையாக மருமகன் ஓட்டிச் சென்று கொண்டு இருந்த போது நிர்ப்பயா அவன் அறைக்குள் நுழைந்தாள். நிரஞ்சனுக்கு ஒரு அழகான அனுபவம் தொடர்வது தடைப்பட்டு விட்டது போலிருந்தது.

 

நிர்ப்பயா தம்பியையும் மகனையும் புன்னகையுடன் பார்த்தாள். நீலேஷ் தாயிடம் பெருமையாகச் சொன்னான். “அம்மா இது தான் என்னோட புது யானை”

 

தம்பியின் முதுகிலிருந்து மகனைத் தூக்கிக் கொண்ட நிர்ப்பயா மகனிடம் சொன்னாள். “புது யானை நல்லாயிருக்கு. போதும் விளையாடினது. இனி சாப்பிட்டு தூங்கணும் நீலேஷ்.”

 

நீலேஷ் மாமனிடம் மழலைக் குரலில் சொன்னான். “சரி நான் விளையாட நாளைக்கு வரேன் மாமா.”

 

நிரஞ்சன் பாசத்துடன் தலையசைத்தான்.

 

ராஜேஷ்வரும் போலீஸ்காரர்களும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த அழைப்பு ராஜேஷ்வருக்கு வந்தது. அறியாத எண் என்பதால் அது கடத்தல்காரர்களின் அழைப்பாக இருக்கலாம் என்ற சந்தேகத்துடன் தான் அலைபேசியை எடுத்து ராஜேஷ்வர் பேசினார். “ஹலோ”

 

கரகரத்த குரலில் தூய ஹிந்தியில் ஒரு ஆள் சொன்னான். “உங்கள் மருமகன் எங்களிடம் தான் இருக்கிறான்.”

 

“நான் யாரையும் என் மருமகனாக அங்கீகரிக்கவில்லை.” ராஜேஷ்வரும் ஹிந்தியில் அமைதியாகச் சொன்னார். எந்த ஒரு பேரத்திலும் சம்பந்தப்பட்டவன் அதிக ஆர்வமும், ஈடுபாடும் காட்டினால் பேரத்தின் தொகை அதிகமாகும் என்பது அவர் கற்று இருக்கும் ஆரம்ப அரிச்சுவடி. அந்தத் தவறை அவர் எப்போதும் செய்யப் போவதில்லை.

 

“அங்கீகரிக்காததால் உறவுகள் இல்லாமல் போய்விடுவதில்லை.”

 

”இருக்கலாம். ஆனால் உறவினனாக ஏற்றுக் கொள்ளப் படாத ஒருவன் காணாமல் போனால் யாரும் துடித்து விடப் போவதில்லை. அதே போல் திரும்ப அவன் கிடைக்க வேண்டும் என்று எதையும் செய்ய யாரும் சம்மதித்து விடவும் போவதில்லை. அதனால் யுவராஜை நீங்கள் பணயக் கைதியாக வைத்து என்னிடம் பேரம் பேசுவதாக இருந்தால் நீங்கள் நம் இரண்டு பேர் நேரத்தையும் வீணடிக்கிறீர்கள்.”

 

ராஜேஷ்வர் வெளிப்படையாக அப்படிச் சொன்னதை எதிர்தரப்பு எதிர்பார்த்து இருக்கவில்லை போல் இருந்தது. ஒரு சிறு மௌனத்திற்குப் பின் கரகரத்த குரல் சொன்னது. “நீங்கள் மருமகனுக்காக எதையும் செய்யும் மனநிலையில் இல்லை என்பது தெரியும். ஆனால் உங்களுக்கு உங்கள் மகளும், அவளுடைய சந்தோஷமும் முக்கியமாக இருக்கும்  என்று நம்பி தான் உங்களை நாங்கள் அழைத்திருக்கிறோம்.  எங்களுடைய நம்பிக்கை தவறானது என்றால் சொல்லுங்கள். நாங்கள் நம் இருபக்க நேரத்தையும் வீணடிப்பதைத் தவிர்க்கிறோம்.”

 

இப்போது ராஜேஷ்வர் சிறிது யோசித்தார். இப்போது இந்தப் பேச்சு வார்த்தைக்கு அவர் வைக்கும் முற்றுப் புள்ளி அவர் மருமகனின் வாழ்க்கைக்கே வைக்கும் முற்றுப் புள்ளியாக மாறி விடலாம்.  அந்த விபரீத எல்லைக்கு நிலைமை போவதை அவர் விரும்பவில்லை. ராஜேஷ்வர் சொன்னார். “சரி. சொல்லுங்கள்”

 

“உங்கள் மகளுடைய கணவன் உயிரோடு திரும்பி வர வேண்டும் என்றால் எங்கள் கோரிக்கை நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். கோரிக்கையை நிறைவேற்றினால் அவனை எந்த விதமான சேதாரமும் இல்லாமல் மொத்தமாக அனுப்பி வைக்கிறோம். நீங்கள் நிறைவேற்றா விட்டாலோ, அல்லது நிறைவேற்றத் தாமதம் செய்தாலோ கூட அவனை நாங்கள் கண்டிப்பாக உங்கள் மகளிடம் அனுப்பி வைப்போம். ஆனால் மொத்தமாக அல்ல. முதலில் அவனுடைய கை விரல்களில் ஆரம்பித்து தனித்தனி உறுப்பாக அனுப்பி வைப்போம்....”

 

ராஜேஷ்வர் அதிர்ந்தார். ”உங்களுடைய கோரிக்கை என்ன?”

 

“திகார் சிறையிலிருக்கும் எங்களுடைய இயக்கத்தின் உபதலைவர் அப்சல்கானை எங்களிடம் அனுப்பி வைக்க வேண்டும். அவர் எங்களிடம் வந்து சேர்ந்த உடனேயே உங்களுடைய மருமகன் திருப்பி அனுப்பி வைக்கப்படுவார்.”

 

ராஜேஷ்வர் திகைத்தார்.  “இதற்கு நீங்கள் அதிகாரத்திலிருக்கும் அரசியல் தலைவர் யாருடையதாவது வீட்டு நபரைக் கடத்தியிருக்க வேண்டும். என் அதிகாரத்தில் இல்லாததை நான் எப்படி செய்ய முடியும்?”

 

“எல்லா அதிகாரத்திற்கும் அஸ்திவாரம் பணம் தான். இன்றைக்கு அதிகாரத்தில் இருக்கும் அரசியல்வாதிகள் உங்களிடம் தாராளமாகப் பணம் வாங்குபவர்கள் தான். உங்கள் நிதி இல்லாமல் அவர்கள் தேர்தலை சந்திக்க முடியாது. உங்கள் தயவு அவர்களுக்கு எப்போதுமே தேவைப்படுவதால் நீங்கள் சொன்னால் அவர்கள் கண்டிப்பாகக் கேட்பார்கள்.”

 

“ஜனநாயக நாட்டில் எதிர்க்கட்சிகள் இருக்கின்றன. அந்தக் கட்சிகளின் தலைவர்கள் ஆளும் கட்சியின் வேலைகளை கண்கொத்திப் பாம்பாகப் பார்த்துக் கொண்டு இருப்பார்கள். தவறு நடந்தால் தட்டிக் கேட்க நீதிமன்றங்கள் இருக்கின்றன. இப்படியெல்லாம் இருக்கையில் ஆளும்கட்சி எப்படி ஒரு தீவிரவாதியை எனக்காக விடுவிக்க முடியும்.  நான் பணம் தருகிறேன் என்பதற்காக அவர்கள் அரசியல் தற்கொலை செய்து கொள்ள முடியுமா?”

 

“அரசியல்வாதிகள் எந்த மிக முக்கியமான வேலையையும் நேரடியாகவோ, வெளிப்படையாகவோ செய்வதில்லை. அரசியல்வாதிகள் குறுக்குவழிகளில் வித்தகர்கள். அதனால் நீங்கள் சொன்னால், கண்டிப்பாக உங்களுக்காக அவர்கள் ஏதாவது ஒரு குறுக்குவழி கண்டு பிடிப்பார்கள். நீங்கள் உள்துறை அமைச்சரிடம் பேசுங்கள். நான் மூன்று நாட்கள் கழித்து உங்களை அழைக்கிறேன். அதற்குள் பேசி எங்களுக்குச் சாதகமான பதிலைச் சொல்லுங்கள்.”

 

“நான் சொல்லியும் அமைச்சர் மறுத்து விட்டால்?”

 

“உங்கள் மருமகனின் வலது சுண்டு விரல் அடுத்த வாரம் உங்கள் மகளுக்குக் கிடைக்கும். பின் நாலைந்து நாட்களின் இடைவெளியில் வரிசையாக மற்ற விரல்களும் அனுப்பி வைக்கப்படும். பின் கால் விரல்கள், பின் காதுகள் என்று மற்ற உறுப்புகளும் அனுப்பி வைக்கப்படும்.”

 

ராஜேஷ்வர் அதிர்ந்தார். கரகரத்த குரல் தொடர்ந்து சொன்னது. “நான் பேசியதை நீங்கள் போலீஸுக்குத் தெரிவித்தால் அது உங்களுக்குத் தான் சிக்கலாக முடியும். நான் பேசும் அலைபேசி எண்ணை வைத்து அவர்கள் எதையும் கண்டுபிடித்து விட முடியாது என்பதோடு அவர்களால் எதுவும் செய்யவும் முடியாது என்பது தான் யதார்த்தம். போலீஸுக்குத் தகவல் போனால் கண்டிப்பாக  அவர்களிடமிருந்து தகவல் வெளியில் கசியத்தான் செய்யும். தகவல் பொதுவெளிக்கு வந்து விட்டால் பிறகு உள்துறை அமைச்சருக்கு குறுக்கு வழியிலும் கூட உங்களுக்கு உதவ முடியாமல் போய் விடும். அதனால் எங்கள் கோரிக்கையை போலீஸுக்குத் தெரியாமல் ரகசியமாய் வைத்திருப்பது உங்களுக்கு நல்லது. மூன்று நாட்கள் கழித்து நாங்கள் அழைக்கையில் உங்களிடமிருந்து எங்களுக்கு சாதகமில்லாத பதில் வருமானால் நாங்கள் வாக்களித்தபடி யுவராஜின் வலது சுண்டு விரல் முதலில் உங்களுக்கு வந்து சேரும்.”

 

அலைபேசி அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

 

ராஜேஷ்வர் நேரம் என்ன என்று பார்த்தார். இரவு 10.40 நிர்ப்பயா உறங்கச் சென்று விட்டபடியால் தகவலை மறுநாள் அவளுக்குத் தெரிவிக்க முடிவு செய்தார்.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

சதுரங்கம் 41

 

அர்ஜுன் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்த போது பானுமதியும், நித்யாவும் சமையலறையில் சமையலைப் பற்றிச் சுவாரசியமாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பது கேட்டது. இப்போதெல்லாம் நித்யா அம்மாவிடம் நிறைய பேச்சுக் கொடுக்கிறாள். முன்பெல்லாம் அம்மாவிடம் அதிகமாக வம்பிழுக்கும் அவள், இப்போதெல்லாம் அம்மாவிடம் சற்று அதிக அனுசரணையோடு நடந்து கொள்கிறாள். எல்லாம் அர்ஜுன் சொல்லித் தான்.

 

அவன் கடந்த சில நாட்களாகவே இணையத்தில் நிறைய உளவியல் நிபுணர்களின் கட்டுரைகளையும், பேட்டிகளையும் படித்தும், கேட்டும் வருகிறான். இளம் வயதில் நடந்த கொடூர நிகழ்வுகளால் உளவியல் ரீதியாகப் பெருமளவில் பாதிக்கப்பட்டு இருப்பவர்களுக்கு குடும்பத்தினர் எந்த வகையில் எல்லாம் ஆதரவு தர வேண்டும், அவர்களைக் குணப்படுத்த தங்கள் பங்குக்குக் குடும்பத்தினர் என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டும் என்பதற்கு அவன் அதிகக் கவனம் தந்தான். எல்லோரும் ஒருமித்துச் சொல்லும் கருத்துகள் சில இருந்தன. அதன் குறிப்புகளை அர்ஜுன் ஒரு தாளில் வரிசையாக எழுதி வைத்தான்.

 

‘அவர்கள் தனிமையில் மனம் புழுங்கி இருக்க விடாதீர்கள். அவர்களிடம் அதிகம் பேசுங்கள். நிபந்தனைகள் அற்ற பேரன்பு காட்டுங்கள். அவர்களைக் குற்றம் சாட்டிக் கொண்டிருக்காதீர்கள். என்ன நடந்திருந்தாலும் சரி, இனி என்ன நடந்தாலும் சரி நாங்கள் உன்னை ஏற்றுக் கொள்கிறோம், நாங்கள் உன்னுடன் இருக்கிறோம் என்பதை வார்த்தைகளாலும், செயல்களாலும் அவர்களுக்குப் புரிய வையுங்கள். எந்த விதத்திலும் அவர்களுக்குத் தாழ்வு மனப்பான்மை வந்து விடாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். மொத்தத்தில் எந்த பாரமும், அன்பானவர்களுடன் சேர்ந்து சுமக்கையில் இலகுவாகின்றது. எந்த சந்தோஷமும் அன்பானவர்களுடன் சேர்ந்து அனுபவிக்கையில் இரட்டிப்பாகிறது.’

 

முன்பெல்லாம் நித்யா மட்டுமே அம்மாவிடம் ஓரளவு பேசிக் கொண்டிருந்தவள். அதிலும் அம்மாவிடம் வம்பிழுத்து சண்டை போட்டது தான் அதிகம்.    அப்பா எப்போதும் அதிகம் பேசுபவர் அல்ல. அர்ஜுனும் அம்மாவிடமிருந்து விலகியே இருந்திருக்கிறான். அதற்கு அம்மா தான் காரணம் என்றாலும் அம்மா அப்படி விலக அவன் அனுமதித்திருக்கிறான். அதையெல்லாம் யோசித்துப் பார்க்கையில் இத்தனை நாட்களாக இந்த வீட்டில் நடந்த தவறு, அம்மாவை தனியாக அவள் உலகில் மனம் புழுங்கி வாழ விட்டது தான் என்பதைக் கண்டுபிடித்து அர்ஜுன் நித்யாவிடம் சொல்லியிருந்தான்.

 

அதைக் கேட்டுக் கொண்ட நித்யா அம்மாவின் சில சமய தந்தி வார்த்தைகளையும் மீறி இப்போதெல்லாம் அம்மாவைப் பேச வைக்கிறாள். அறிவார்ந்த விஷயங்கள் அம்மாவிடம் பேச முடியாது என்பதால் அவள் அம்மாவிற்கு நன்றாகத் தெரிந்த சமையல் பற்றி அதிகம் பேசுகிறாள். அதே போல் தான் அர்ஜுனும் வலியச் சென்று ஏதாவது கேட்கிறான், பேசுகிறான். நித்யாவிடம் சகஜமாகப் பேசமுடிந்தது போல் அம்மாவுக்கு அர்ஜுனிடம் சகஜமாகப் பேச முடியவில்லை. அவன் முன்னால் நின்றிருக்கையில் அவள் படபடப்பாக இருப்பதை அவன் உணர்கிறான். ஆனால் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் கடந்த ஒருவாரமாக அவன் அவளிடம் பேசுகிறான். முன்பை விட அம்மாவிடம் இறுக்கமும், படபடப்பும் குறைந்திருப்பதை அவனால் பார்க்க முடிகிறது.

 

இது போல் தொடர்ந்தால், அந்த உளவியல் நிபுணர்கள் கூறுவது போல் அம்மா என்றாவது ஒரு நாள் தானாக ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் கூண்டிலிருந்து வெளியே வரலாம், அவளுடைய மனபாரத்தை தன் பிள்ளைகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ளலாம், …. அதைத் தான் அவனும் நித்யாவும் எதிர்பார்க்கிறார்கள்….

 

நித்யா இரவு உணவு வேளையின் போது தந்தையைக் கேட்டாள். “அப்பா நீங்க இமயமலைக்கு வருஷா வருஷம் போறீங்களே. அங்கே பாபாஜியைப் பார்த்திருக்கீங்களா?”

 

“இல்லைம்மா” என்றார் ஞானமூர்த்தி.

 

அவராகத் தொடர்ந்து தன் இமயமலைப் பயண அனுபவங்களைச் சொல்வார் என்று எதிர்பார்த்த நித்யா ஏமாந்து போய் அண்ணனைப் பார்த்தாள். அர்ஜுன் மெலிதாகப் புன்னகைத்தான்.

 

நித்யா தந்தையிடம் அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டாள். “பாபாஜி மாதிரி எதாவது மகான், யோகி யாரையாவது பார்த்திருக்கீங்களா அப்பா?”

 

ஞானமூர்த்தி மகளைக் கூர்ந்து பார்த்தபடி கேட்டார். “என்ன திடீர்னு அப்பாவோட இமயமலைப் பயணம் பற்றியும், மகான்கள், யோகிகள் மேலயும் உனக்கு ஆர்வம் வந்திருக்கு?”

 

அர்ஜுனின் புன்னகை விரிந்தது. அப்பாவைப் பேச வைப்பது சுலபமான காரியம் அல்ல. கேட்கும் கேள்விகளுக்குப் பல சமயங்களில் ஒற்றைச் சொல் அல்லது ஒரு வாக்கியப் பதில் தான் அவரிடமிருந்து வரும். சில சமயங்களில் எதிர்க் கேள்வியும் வரும்.  திறமையான வக்கீலான அவரை யாரும் அனாவசியக் கேள்விகள் கேட்டு சுலபமாகப் பதில்களை வாங்கிவிட முடியாது.

 

நித்யா அவருடைய மகள் என்பதால் அவளுக்கும் சில விசேஷத் திறமைகள் உண்டு.  அவள் அறிய நினைக்கும் விஷயங்களைச் சொல்லாமல் ஒருவர் விலகிப் போய்விட முடியாது. அவள் சொன்னாள். “நான் யோகியின் சுயசரிதை புஸ்தகம் படிச்சுட்டு இருக்கேன். அதனால திடீர்னு அதில் ஆர்வம் வந்துடுச்சு அப்பா.”

 

ஞானமூர்த்தி மகளை புன்னகையுடன் பார்த்தார்.  ஆனால் இம்முறை அவர் பதில் சொல்லாமல் தவிர்க்கவில்லை. “பார்த்திருக்கேன்.”

 

நித்யா தந்தையை முறைத்தாள். “இனி அதைத்தனியாய் நான் கேட்கணுமாக்கும். இதெல்லாம் உங்க பொண்டாட்டியோட ட்ரெய்னிங்கா? இல்லை நீங்க சொல்லிக் குடுத்து அவங்க கற்றுகிட்டாங்களா? கேள்வி கேட்டா விளக்கமா பதில் சொல்ல மாட்டீங்களாக்கும்?”

 

பானுமதி நித்யாவைத் திட்டினாள். “இதுல என்னை ஏன் இழுக்கறேடி?”

 

நித்யா தாய்க்குப் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. தந்தையையே பார்த்தாள். அவர் மகளின் பேச்சை ரசித்த மாதிரி தெரிந்தது. பின் சொல்ல ஆரம்பித்தார். “இமயமலைல மகான்கள், சித்தர்கள், யோகிகள் மட்டுமில்லாமல் நீ எல்லா விதமான ஆள்களையும் பார்க்கலாம் நித்யா. உண்மையான துறவிகள், போலித் துறவிகள், கஞ்சா சாமியார்கள், இமயமலையோட அழகைப் பார்க்க வர்றவங்க, அமைதி தேடி வர்றவங்க இப்படி சொல்லிகிட்டே போகலாம். சில பேர் பெரிய மகானாய் இருப்பாங்க. ஆனால் எந்த அற்புத சக்தியையும் வெளிப்படுத்த மாட்டாங்க. சில பேர் சில அபூர்வ சக்திகளை வெச்சிருப்பாங்க. அதை வெளிப்படுத்துவாங்க. ஆனால் அவங்களை மகான்களாவோ, சித்தர்களாகவோ சொல்ல முடியாது. நான் எல்லா விதமானவங்களையும் பார்த்திருக்கேன்.”

 

“தந்தையே தங்கள் நீண்ட பதிலை மெச்சினோம். ஆனால் நான் கேட்ட கேள்விக்கு மட்டும் பதிலளித்தால் மகிழ்ச்சியடைவேன்.”

 

பானுமதி மகளைத் திட்டினாள். “என்னடி கொஞ்சம் கூட மரியாதை இல்லாமல் அப்பா கிட்ட பேசறே?’

 

“இதை விட எப்படி மரியாதையாய்ப் பேசறது?” என்று நித்யா கேட்டாள். அதற்கு என்ன சொல்வதென்று பானுமதிக்குத் தெரியவில்லை.

 

ஞானமூர்த்தி சிரித்தபடி மகளிடம் சொன்னார்.  ”நீ அறிய விரும்புவதற்குக் கூடுதலாக அல்லவா நான் பதிலளித்திருக்கிறேன் மகளே”

 

“கூடுதல் பதில் என்பதே குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் தந்தையே. அதனால் கேட்டதற்கு மட்டும் பதிலளித்தால் போதுமானது.”

 

அர்ஜுனும், ஞானமூர்த்தியும் வாய்விட்டுச் சிரிக்க பானுமதி புன்னகைத்தாள். அந்த ஒரு கணத்தில் தன்னுடைய குடும்பம் ஒரு மகிழ்ச்சியான குடும்பத்திற்கு உதாரணமாக அர்ஜுனுக்குத் தோன்றியது. ஆனால் இது போன்ற கணங்களை உருவாக்க ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் ஒரு நபராவது இருக்க வேண்டும். அந்த மகிழ்ச்சியை வெளிக்கொணர வேண்டும். இந்தக் குடும்பத்தில் அதற்கு நித்யா இருக்கிறாள். 

 

ஞானமூர்த்தி சொன்னார். “உனக்கு என்னம்மா தெரிஞ்சுக்கணும்?”

 

“அபூர்வசக்தி வாய்ந்த யாரையாவது பார்த்திருக்கீங்களாப்பா? அவங்களப் பற்றி மட்டும் சொன்னால் போதும். கஞ்சா அடிக்கறவனையும், போலிகளையும் இங்கேயே பார்க்கறோமே.”

 

ஞானமூர்த்தி ஒரு கணம் மகளைத் தாண்டி வெற்றிடத்தைப் பார்த்தார். பின் சொல்ல ஆரம்பித்தார். ”முதல் தடவை இமயமலைக்குப் போகறப்பவே நீ சொல்கிற மாதிரி ஒருத்தரைப் பார்த்தேன்ம்மா. அப்போ உன் தாத்தாவும் உயிரோட இருந்தார். நீ பிறக்கலை. அண்ணன் மட்டும் தான் பிறந்திருந்தான். நானும் என் ஃப்ரண்ட்ஸும் சேர்ந்து இமயமலைல ட்ரெக்கிங் போயிருந்தோம். நல்ல குளிர் அங்கே. நாங்க எல்லாம் ஸ்வெட்டர், ஜெர்க்கின்ஸ், தலைல குல்லாய், கைல க்ளவுஸ்  எல்லாம் போட்டுகிட்டு இருந்தோம். ரொம்ப தூரம் போய் ஒரு இடத்தில் உட்கார்ந்து ஓய்வு எடுத்துகிட்டோம். அப்படி உட்கார்ந்திருக்கறப்ப எனக்கு திடீர்னு எழுந்து போகணும்னு ஒரு உந்துதல் வந்துச்சு. அது ஏன் வந்துச்சுன்னு எனக்கே புரியலை. அதுவும் ஒரு பக்கமாய் போய்ப் பார்க்கத் தோணுச்சு.”

 

அவர் சொல்வதை மூவரும் மெய்மறந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

ரட்சகன் 14

 

 

நிரஞ்சன் வீடு திரும்பிய போது நிர்ப்பயா ஹாலில் அமர்ந்திருந்தாள். நிபந்தனைகளைத் திணித்து வீட்டுக்கு வந்திருக்கும் அவளிடம் இறுக்கமாகத் தான் இருக்க வேண்டும், அளவோடு தான் பேச வேண்டும் என்று அவன் முன்கூட்டியே முடிவு செய்து வைத்திருந்தான். ஆனாலும் மூன்று வருடங்கள் கழித்து அவளைப் பார்க்கையில் அவனையறியாமல் அவன் வாயிலிருந்து “ஹாய் சிஸ்” என்ற வார்த்தைகள் வந்தன. அவளும் புன்னகையுடன் “ஹாய் ப்ரோ” என்றாள்.

 

அவளிடம் எந்த மாற்றமும் இல்லை. அவள் முன்பு போலவே இருக்கிறாள். ஆனால் அவனையும் அறியாமல் “ஹாய் சிஸ்” என்று அழைத்தாலும் அவனால் முன்பு போல அவளிடம் இருக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை. மேற்கொண்டு எதுவும் பேசாமல் அவன் தனதறைக்குச் செல்ல நகர்ந்த போது நிர்மலா நீலேஷ் விரலைப் பிடித்துக் கொண்டு வந்து அவனுக்கு மாமனை அறிமுகப்படுத்தினாள். “நீலேஷ். இது தான் உன் மாமா”

 

குழந்தை நீலேஷ் தன் தந்தையின் பிரிவைக் கடுமையாக உணர்ந்திருந்தான். தந்தை தினமும் அவனைத் தூக்கிக் கொண்டு விளையாடுவார். அவனை அழைத்துக் கொண்டு வெளியில் செல்வார். அம்மா அளவுக்குக் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்க மாட்டார். அவனுக்கு செல்லம் தருவார். அவனுக்கு நிரஞ்சனைப் பார்க்கையில் அப்பா நினைவுக்கு வந்தார். கிட்டத்தட்ட அப்பாவின் வயதுடைய தோற்றம், அதே உயரம் கொண்ட தாய்மாமனைப் பார்க்கையில் அப்பா நினைவு பலமாக வர, நீலேஷ் ஆவலுடன் இரு கைகளையும் உயர்த்தி தூக்கிக் கொள்ள சைகை செய்தான்.

 

அழகான அந்தக் குழந்தை கைகளை உயர்த்தி அவனைப் பார்த்த போது நிரஞ்சனால் அலட்சியப்படுத்தி நகர முடியவில்லை. அவனை அவன் வாரி எடுத்துக் கொண்ட நிரஞ்சனை நீலேஷ் “மாமா” என்று மெல்லிய குரலில் அழைத்தான். அந்தச் சிறிய வார்த்தை, அந்த அன்பான அழைப்பு நிரஞ்சனை என்னவோ செய்தது. அவன் இதுவரையில் உணர்ந்திருக்காத ஏதோ ஒன்று அவனை அசைத்தது. அவன் அந்தக் குழந்தையுடன் தனதறைக்கு விரைந்தான். அக்காவையோ, பெற்றோரையோ அவன் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.    

 

கராச்சி துறைமுகத்திலிருந்து யுவராஜின் கண்களை ஒரு கருப்புத் துணியால் இறுக்கமாகக் கட்டிக் கொண்டும், கைகளை அவனுக்குப் பின்னால் ஒரு நைலான் கயிறால் இறுக்கமாகக் கட்டிக் கொண்டும் தான் கடத்தல்காரர்கள் அழைத்துச் சென்றார்கள். சுமார் இரண்டு மணி நேர ஜீப் பயணத்திற்குப் பின் அவனை ஒரு இடத்திற்குக் கால்நடையாக அழைத்துச் சென்றார்கள். சீரான தரையாக இல்லாமல் கற்கள் நிறைந்த ஒரு தரையில் அவன் சுமார் கால் மணி நேரம் நடக்க வேண்டியிருந்தது. முடிவாக அவனை ஒரு அறைக்குள் அழைத்துச் சென்ற பிறகு தான் கைகள் மற்றும் கண்களைக் கட்டியிருந்த கட்டுக்களை அவிழ்த்தார்கள்.

 

அவன் எதிரே நின்றிருந்த மனிதனுக்கு வயது சுமார் ஐம்பது இருக்கும். ஆனால் அவன் திடகாத்திரமாக இருந்தான். அவன் ஹிந்தியில் தான் பேசினான் என்றாலும் கப்பலில் பேசியவனைப் போலவே அவன் பேச்சிலும் உருதுச் சொற்கள் கலந்திருந்தன.

 

“உன்னைக் கடத்திக் கொண்டு வர வேண்டியிருந்தது எங்களுக்கு வருத்தமாகத் தான் இருக்கின்றது. ஆனால் அதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.”

 

அவன் வருத்தப்படுவதாகச் சொன்னாலும், அவன் சொன்ன தொனியில் யுவராஜுக்கு எந்த வருத்தத்தையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

யுவராஜ் கேட்டான். ”நீங்கள் என்னை எதற்காகக் கடத்தினீர்கள் என்பதை நான் தெரிந்து கொள்ளலாமா?”

 

“அதை நான் உனக்குத் தெரிவிக்க முடியாது.”

 

யுவராஜ் கேட்டான். “என்னால் உங்களுக்கு எதாவது பிரச்சினை ஆகியிருக்கிறதா?”

 

“இல்லை.”

 

“பின் ஏன்?”

 

அவன் இதற்கு பதில் சொல்வதா வேண்டாமா என்று சிறிது யோசித்து விட்டுச் சொன்னான். “உனக்கு வேண்டப்பட்டவர்களால் எங்களுக்கு ஒரு காரியம் நடக்க வேண்டும்.”

 

“அது என் மாமனாராக இருந்தால் நீங்கள் வீண் முயற்சி எடுத்திருக்கிறீர்கள். அவர் என்னை மருமகனாக ஏற்காதவர். அதனால் அவர் எனக்காக எதையும் செய்ய மாட்டார்.”

 

யுவராஜ் சொன்னதற்கு அவன் ஆம் என்றோ இல்லை என்றோ சொல்லவில்லை.  அவன் சொன்னான். “எங்கள் கோரிக்கை நிறைவேற்றப் பட்டால் உன்னை பத்திரமாக இந்தியாவுக்கு நாங்களே அனுப்பி வைப்போம். அது வரை நீ அமைதியாக இருந்து எங்களுக்கு ஒத்துழைக்க வேண்டும். தப்பிக்க முயற்சி செய்தால் நீ சுட்டுக் கொல்லப்படுவாய். நீ சாக அவசரப்பட மாட்டாய் என்று நம்புகிறேன்.”

 

“இப்போது எங்கிருக்கிறோம்?”

 

“உனக்கு சொன்னால் புரியாது. எங்களுடைய பலத்த காவலில் இருக்கிறாய் என்பதை மட்டும் புரிந்து கொள் போதும்.”

 

யுவராஜுக்குத் தன் மனைவியையும், குழந்தையையும் பற்றிச் சொல்லி ஒரு முறை கெஞ்சிப் பார்க்கத் தோன்றியது. ஆனால் அது எந்தப் பலனும் இருக்காது என்பது அந்த ஆளைப் பார்க்கையிலேயே அவனுக்குப் புரிந்தது. அவன் பரிதாபமாக மௌனமாய் இருந்தான்.

 

அந்த ஆள் தன்னுடைய அலைபேசியில் யுவராஜை இரண்டு படங்கள் எடுத்து விட்டு போய் விட்டான். அறைக்கதவு பூட்டப்படும் சத்தம் யுவராஜுக்குக் கேட்டது. அவன் அவர்களிடம் தான் இருக்கிறான், உயிரோடு இருக்கிறான் என்பதை நிரூபிக்கத் தான் அவன் படம் எடுத்திருக்கிறான். அந்தப் படங்களை அனுப்பி தான் அவன் பேரம் பேசப் போகிறான் என்பது புரிந்தது. யார் இவன்? யாருக்காக இவன் செயல்படுகிறான்? இவனுடைய பின்புலம் என்ன? இவன் என்ன கேட்கப் போகிறான்? கேள்விகள் நீண்டன. ஆனால் பதில்களைத் தெரிந்து கொள்ளத்தான் வழியில்லை.

 

பெருமூச்சு விட்ட யுவராஜ் தானிருக்கும் அறையை ஆராய்ந்தான். பாழடைந்த வீட்டின் ஒரு பகுதியாக அது இருக்கக்கூடும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. எட்டடிக்கு எட்டடி உள்ள சிறிய அறை அது. தரை பழங்காலத்து சிமெண்ட் தரையாக இருந்தது. அதிலும் சில இடங்கள் பெயர்ந்து குழிகள் இருந்தன. அறையில் ஒரு அலமாரி இருந்தது. அதில் இரண்டு செட் பழைய ஆடைகள் இருந்தன. ஒரு எவர்சில்வர் பாத்திரத்தில் தண்ணீரும் அருகே ஒரு தம்ளரும் ஒரு மூலையில் வைக்கப்பட்டு இருந்தன. தரையின் இன்னொரு மூலையில் ஒரு பாயும், ஒரு தலையணையும், ஒரு போர்வையும் இருந்தன. அறையை ஒட்டி நாலடிக்கு நாலடி கொண்ட ஒரு கழிப்பறை இருந்தது. அறையில் ஒரே ஒரு ஜன்னல் இருந்தது. அது திறக்க முடியாதபடி வெளியே ஆணியடிக்கப்பட்டு இருந்தது. அறையில் ஒரே ஒரு சிறிய பல்பு தவிர வேறு எந்த மின் சாதனமும் இல்லை.   

 

இதில் இனி எத்தனை நாட்கள் கழிக்க வேண்டியிருக்கும் என்பது யுவராஜுக்குத் தெரியவில்லை. ஒரு வேளை அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் இங்கேயே இருக்கவும் வாய்ப்பிருக்கிறது என்று ஒரு கணம் நினைத்தான். பின் அது தவறான அபிப்பிராயமாக அவனுக்குத் தோன்றியது. அவனை வைத்து அவர்களுக்குக் காரியம் கைகூடா விட்டால் அவர்கள் அவனைக் கொன்று விடவும் கூடும். சாவதில் அவனுக்கு வருத்தம் இல்லை. ஆனால் அவன் திரும்பச் செல்லா விட்டால் அவன் மனைவியும், மகனும் அடையப்போகும் துக்கத்தை நினைக்கையில்  அவன் வேதனை அதிகமாகியது.

 

எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் எந்த உதவியும் கேட்டு அவனுடைய மாமனாரிடம் அவனோ, அவன் மனைவியோ, மகனோ போய் நிற்கக்கூடாது என்பதில் அவன் மிக உறுதியாக இருந்தவன். ஆனால் இன்று அவனைப் பணயக்கைதியாக்கி அவன் மாமனாரிடம் இந்தக் கடத்தல்காரர்கள் பணம் பறிக்கத் திட்டமிட்டு இருப்பது போல் தெரிகிறது. அவன் உயிரோடு வீடு திரும்ப வேண்டுமென்றால் கடத்தல்காரர்கள் கேட்பதை அவன் மாமனார் தர வேண்டிய நிலைமை இன்று இருக்கிறது. அதாவது அவனுடைய மாமனாரின் தயவு தேவைப்படுகிறது. விதி அவனுக்குக் கருணை காட்டவில்லை.  

 

அவனை மீட்க அவர் எதையும் செய்யா விட்டாலும் அவருடைய மகளை அவர் கைவிட்டு விடமாட்டார் என்ற நம்பிக்கை யுவராஜுக்கு இருக்கிறது. கைவிடுபவராக இருந்தால் அவனுடன் வாழும் போது கூட அவளுக்குப் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் செய்திருக்க மாட்டார். நிர்ப்பயாவும், நீலேஷும் நலமாகவும் பாதுகாப்புடனும் இருந்தால் அது போதும் அவனுக்கு. ஆனால் அவனைப் பிரிந்திருக்கும் அவர்கள் மனம் வாடுவார்கள் என்ற வேதனை தான் மனதை அரித்தது.   

(தொடரும்)

என்.கணேசன்