சதுரங்கம் 37

 

அர்ஜுன் அன்று அதிகாலையிலேயே வீட்டிலிருந்து கிளம்பி விட்டான். நர்மதாவின் வீட்டருகே இருக்கும் பெரிய பூங்காவிற்கு அவன் காலை ஆறு மணிக்கு வந்து சேர்ந்து விட்டான்.

 

நர்மதாவின் வீடிருக்கும் பகுதி செல்வச் சீமான்கள் வசிக்கும் பகுதி. அவர்கள் யாரும் நட்பில் இருந்தால் ஒழிய அண்டை வீட்டுக்காரர்களால் கூட அணுக முடியாதவர்கள். அடுத்த வீட்டில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அறிய ஆர்வமோ, அக்கறையோ இல்லாதவர்கள் அவர்கள். நர்மதா மரணத்திற்குப் பிறகு போலீஸ்காரர்கள் சென்று அவர்களை அதிகாரபூர்வமாக விசாரிக்க முடிந்ததேயொழிய பத்திரிக்கையாளர்களால் அந்த வீட்டுக்காரர்களை நெருங்க முடியவில்லை. கஷ்டப்பட்டு நெருங்கினாலும் “எங்களுக்கு ஒன்றும் தெரியாது.” என்று ஒரே வாக்கியத்தை மட்டும் தான் அவர்களிடமிருந்து பத்திரிக்கையாளர்கள் திரும்பத் திரும்ப கேட்க நேர்ந்தது.

 

நர்மதாவின் வலது பக்கத்து பங்களாக்காரர் ஒரு தொழிலதிபர். அவர் தினமும் அதிகாலையில் அந்தப் பூங்காவில் நடைப்பயிற்சிக்குத் தவறாமல் வருபவர். நிருபராய் அவருடைய வீட்டுக்குச் சென்று பேசினால் அந்த ஒரு வாக்கியத்தோடு தான் திரும்பி வர நேரிடும் என்பதால் தான் அவரிடம் பேச அர்ஜுன் அங்கே அந்த நேரத்தில் வந்திருக்கிறான். இப்போதும் கூட அவர் அவனைக் கண்டு கொள்ளாமல், பேச்சை வெட்டி விட்டு நகரும் வாய்ப்பிருக்கிறது என்றாலும் அர்ஜுன் முயன்று பார்க்க வந்திருக்கிறான்.

 

அவர் 6.05க்கு பூங்காவிற்குள் நுழைந்தார். அவர் அரை சுற்று செல்லும் வரை அர்ஜுன் அவரைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை. அவன் அது வரை அங்கு ஒரு பகுதியில் உடற்பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தான். பின் மெல்ல ஓடி அவரை நெருங்கினான். “குட் மார்னிங் சார்”

 

அவர் புன்னகையில்லாமல் அவனைப் பார்த்து “குட்மார்னிங்” என்றார்.

 

“சார், நான் அர்ஜுன். விடிவெள்ளி பத்திரிக்கை நிருபர்... உங்களைத் தொந்தரவு செய்யறதுக்கு மன்னிக்கணும்.” சொல்லி விட்டு மன்னிப்பு கேட்கும் பாவனையில் அவரைப் பார்த்தபடி அவருடன் அவனும் வேகமாய் நடந்தான்.

 

“நர்மதா பற்றி தானே கேட்கப் போறீங்க தம்பி. தயவு செய்து ஆளை விடுங்க. எனக்கு ஒன்னும் தெரியாது.” என்று கடுகடுத்த குரலில் அவர் சொன்னார்.

 

அவன் தலையாட்டினாலும் அவருடனே நடந்தான். அவரை எதுவும் கேட்கவில்லை. அவனும் அங்கு நடக்கத்தான் வந்திருப்பவன் போல அவருடன் அவன் அமைதியாக நடந்தது மூன்று நிமிடங்களில் அவர் முகத்தின் கடுமையை நீக்கியது.

 

“சமீபத்துல சமூகத்தில் பெருகி வரும் மோசடிகள்னு ஒரு கட்டுரை உங்க பத்திரிக்கைல வந்ததே, அதை எழுதியது நீங்கள் தானா?” என்று அவர் கேட்க அர்ஜுனுக்குப் பெருமையாய் இருந்தது. அவன் கட்டுரையைப் படித்திருப்பதுடன் அவன் பெயரையும் அவர் நினைவு வைத்திருக்கிறார். ஒரு கட்டுரையாளனுக்கு இதை விடப் பெரிய அங்கீகாரம், விருது எல்லாம் கிடையாது.  “ஆமாம் சார்” என்றான்.

 

“அத்தனை நல்ல கட்டுரை எழுதினவர் இந்த சினிமா நடிகை தற்கொலை பற்றி எல்லாம் எழுதறது அவசியம் தானா?”

 

அவன் புன்னகைத்தான். “யாரோடதானாலும் ஒரு உயிர், உயிர் தானே சார். நடிகையோட உயிர்ங்கறதால அதற்கு மதிப்பில்லைன்னு ஆயிடுமா சார்?”

 

அவன் கேட்டது அவரைப் பாதித்தது போல் இருந்தது. அவர் ஒன்றும் சொல்லாமல் சிறிது தூரம் நடந்த பின் சொன்னார். ”அதான் போலீஸ்காரங்க வந்து எல்லாம் கேட்டுட்டுப் போய்ட்டாங்களே. நீங்களும் ஏன் கேட்க வர்றீங்க? அது கொலையாயிருந்தா அவங்க கண்டுபிடிச்சுடுவாங்களே.”

 

“அது கொலைதான்கிறதை மறைக்க போலீஸ்தரப்புல முயற்சி எடுக்கறதா எங்களுக்குச் சந்தேகமாய் இருக்கு சார்”

 

“ஏன்?” அவர் திகைப்புடன் கேட்டார்.

 

“கொலை செஞ்சது செல்வாக்கு உள்ள நபராய் இருக்கலாம்கிறது எங்க சந்தேகம்”

 

ஒரு நிமிடம் மௌனமாக நடந்த அவர் பின் மெல்லச் சொன்னார். “எங்க பகுதில நாங்க யாரும் ஒருத்தருக்கொருத்தர் அதிகமாய் பேசிக்கறவங்க இல்லை. ஆறு வருஷமாய் நானும் நர்மதாவும் பக்கத்து வீட்டுக்காரங்களாய் இருந்தாலும் நான் நர்மதா கிட்ட இதுவரைக்கும் நர்மதா கிட்ட ரெண்டே தடவை தான் பேசியிருக்கேன். அதுவும், எங்களுக்குப் பொதுவாய் இருக்கற காம்பவுண்ட் சுவருக்கு பெயிண்ட் அடிக்கற சம்பந்தமாய் தான் பேசியிருக்கோம்...”

 

“கொலை நடந்த சமயத்துல நடந்த ஏதாவது சந்தேகப்படற மாதிரியோ, வித்தியாசமாயோ இருந்திருக்கிறதாய் உங்களுக்கு ஞாபகம் வருதா சார்?”

 

அவர் சற்று யோசித்து விட்டுச் சொன்னார். ”சாகறதுக்கு ரெண்டு நாள் முன்னாலிருந்து ஒரு பிச்சைக்காரன் எங்களுக்கு எதிர் வீட்டு கேட் கிட்ட உக்கார்ந்து இருந்தான். அந்த வீட்டுக்காரர் வெளிநாட்டுக்குப் போயிருந்ததால யாரும் எதுவும் சொல்ல முடியல.  எனக்கு ஆரம்பத்துல அவன் என் வீட்டை தான் பார்த்துகிட்டிருக்கிறானான்னு சந்தேகம் வந்துச்சு. அதனால நான் தொடர்ந்து அவனை ரகசியமாய் கண்காணிச்சேன். என் வீட்டையும் அவன் பார்க்கிறான்னாலும் அதிகமாய் அவன் அவள் வீட்டைத் தான் பார்க்கிறான்னு பிறகு தெரிஞ்சுது. அவன் எதோ திருட்டு வேலைக்காக கண்காணிக்கிறான்னு நான் நினைச்சுகிட்டேன். அவள் செத்த மறுநாளில் இருந்து அவனைக் காணோம். அந்தப் பிச்சைக்காரனை எங்க ஏரியாவுல அதுக்கு முன்னாடியும் நான் பார்த்ததில்லை, பின்னாடியும் பார்த்ததில்லை.”

 

“இதை நீங்க போலீஸ் கிட்ட சொன்னீங்களா சார்?”

 

“சொன்னேன்.”

 

ஆனால் அதைப் பற்றி போலீஸ் தரப்பிலிருந்து எந்தத் தகவலும் வெளிவராதது  அர்ஜுனின் சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்துவது போலிருந்தது. அவருக்கு நர்மதா பற்றியோ, அவள் கொலை பற்றியோ வேறு எதுவும் சொல்ல இருக்கவில்லை. அந்தப் பிச்சைக்காரனே அவர் வீட்டைப் பார்க்கிறானோ என்ற சந்தேகம் எழுந்திரா விட்டால் அவனும் அவர் கவனத்திற்கு வந்திருக்க மாட்டான் என்பதை அர்ஜுன் புரிந்து கொண்டான். அவள் வீட்டிற்கு யார் வருகிறார்கள் என்றெல்லாம் கவனிக்கும் பழக்கம் அவருக்கு இல்லாததும் அவனுக்குத் தெரிந்தது. அவரிடம் அவன் மேலும் சில கேள்விகளைக் கேட்டான். அவற்றில் அவர் ஒரு கேள்விக்குச் சொன்ன பதில் அவனுக்கு மிக முக்கியமானதாகத் தோன்றியது. அவர் சில நாட்களில் கம்பெனியிலிருந்து இரவு வீடு திரும்பும் போது நர்மதா எதோ ஒரு கருப்பு பென்ஸ் காரில் வீட்டிலிருந்து செல்வதைப் பார்த்திருப்பதாகச் சொன்னார். சில சமயங்களில் அந்த பென்ஸ் கார் அவள் வீட்டு வாசலில் நின்றிருப்பதைப் பார்த்திருப்பதாகவும் அவர் சொன்னார்.  அந்த பென்ஸ் கார் அவளுடையது அல்ல என்பதால் அது குறித்து மேலும் அறிய அர்ஜுன் ஆர்வம் காட்டினான்.

 

ஆனால் அவருக்கு அடுத்த வீட்டு விவகாரங்களில் ஆர்வம் சிறிதும் இல்லாத காரணத்தால் அவர் அதிகமாய் அந்தக் கார் சம்பந்தமாக, கூடுதலாகக் கவனித்திருக்கவில்லை.  ஒரு வயதான டிரைவரைத் தான் அந்தக் காரில் அவர் பார்த்திருக்கிறார். நர்மதாவையும், அந்த டிரைவரையும் தவிர வேறு யாரும் அந்தக் காரில் வருவதையோ, போவதையோ அவர் பார்த்திருக்கவில்லை.  அந்தக் காரின் எண்ணைக் கூட அவர் பார்த்திருக்கவில்லை.  அந்தக் கார் அவளைக் கொன்றவனின் காராகக் கூட இருக்கலாம் என்று அர்ஜுன் நினைத்தான். அவர் வீட்டுக்கு வரும் நேரங்கள் என்பதால், அந்தக் காரை அவள் வீட்டருகே பார்த்த நேரங்கள் உத்தேசமாக இரவு ஒன்பது மணி முதல் பத்து மணிக்குள்ளாகத் தான் ஒவ்வொரு முறையும் இருந்திருக்கிறது என்பதை அவரால் உறுதியாகச் சொல்ல முடிந்தது. சில நாட்கள் அந்தக் காரில் டிரைவர் மட்டும் அமர்ந்திருப்பதையும் அவர் பார்த்திருக்கிறார். அந்தச் சமயங்களில் அந்த காரின் சொந்தக்காரனான மர்ம நபர் நர்மதாவுடன் வீட்டுக்குள்ளே இருந்திருக்கலாம்.   

 

அவருக்கு நன்றி சொல்லி விட்டு அர்ஜுன் கிளம்பினான். யோசிக்க யோசிக்க, அந்தக் கருப்பு பென்ஸ் காரில் வந்து போகும் நபர் தான் கொலையாளியாக இருக்க வாய்ப்பு அதிகமாக இருக்கும் என்ற எண்ணம் அர்ஜுனுக்கு உறுதியாகியது.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

ரட்சகன் 10

 

யுவராஜ் ஜே.என்.பி.டி சாலையை அடையும் வரை வழியில் போக்குவரத்து அதிகமாகத்தான் இருந்தது. அவன் ரக்‌ஷா குடோன் அருகே செல்லும் போது போக்குவரத்து குறைந்திருந்தது. அந்த குடோன் ஒரு தனியார் குடோன். காலை ஆறிலிருந்து இரவு ஒன்பது மணி வரை மிகவும் பரபரப்பாக இருக்கும். அதன் பின் குடோன் மூடப்பட்டு விடும். துறைமுகத்திற்கு அருகில் இருப்பதால் ஒரு காலத்தில் அது இருபத்திநாலு மணி நேரமும் திறந்திருக்கும். எல்லா சமயங்களிலும் சரக்குகள் வந்து போய்க் கொண்டு இருக்கும் என்பதால் எல்லா நேரங்களிலும் அங்கு ‘பிசி’யாக இருக்கும். ஆனால் ஆள் பற்றாக்குறை காரணமாக குடோனை இரவு நேரத்தில் மூடி வைப்பது என்று இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் அதன் உரிமையாளர்கள் முடிவு செய்து விட்டார்கள். அதனால் இப்போது அது பூட்டியிருக்க தான் வாய்ப்பு அதிகம்.

 

ஒருவேளை போதைப் பொருள்கள் அங்கே பதுக்கி வைக்கப்பட்டு இருந்தால் இரவு நேரங்களில் ரகசியமாய் குடோன் பயன்படுத்தப்படும் சாத்தியமுள்ளது என்று யுவராஜ் நினைத்தான். போதைப் பொருள் முடிவில் ஒரு மனிதனை எப்படி மிருகமாகவும், சமூக எதிரியாகவும் ஆக்கி விடுகிறது என்று யுவராஜ் கண்கூடாகப் பார்த்திருக்கிறான். அதை ஒழிக்கா விட்டால் ஒட்டு மொத்த சமுதாயத்தையே அது அழித்து விடும் என்று அவன் உறுதியாக நினைத்தான். அவன் மகன் நீலேஷ் வளர்ந்து வரும் காலத்தில் போதை சூழ்நிலை இருக்கக்கூடாது என்று அவன் ஆசைப்படுகிறான். போதையைப் பயன்படுத்தும் இளைஞர்களில் ஒருவனாக நாளை நீலேஷ் மாறினால் ஒரு தந்தையாக அவனால் தாங்கிக் கொள்ள முடியும் என்று தோன்றவில்லை. அதனால் போதைப் பொருள் ஒழிப்பு அவனுக்கு வெறும் வேலையாக இருக்கவில்லை.  அவனுடைய லட்சியமாகவே இருந்தது.

 

காரை சற்று தூரத்திலேயே நிறுத்தி விட்டு யுவராஜ் குடோனை நோக்கி நடந்தான். ஓரிரு வாகனங்கள் அவனைக் கடந்து சென்றனவே ஒழிய ஆட்கள் யாரும் அப்பகுதியில் இருக்கவில்லை. யுவராஜ் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். மணி 9.55. குல்ஃபி ஐஸ்காரன் வந்து விட்டானா இல்லை இனிமேல் தான் வர வேண்டுமா என்று தெரியவில்லை. குடோன் மூடப்பட்டு இருந்தது. வெளி கேட் பூட்டப்பட்டு இருந்தது. சுற்றும் முற்றும் நோட்டம் விட்டு பின் யுவராஜ் மெல்ல அந்த கேட் ஏறி உள்ளே குதித்தான். உள்பகுதியிலும் யாரும் தென்படவில்லை.

 

யுவராஜ் குடோனின் பின்பகுதிக்குச் சென்றான். அங்கும் யாரும் இருக்கவில்லை. ஆனால் குடோனின் பின்புறக்கதவு லேசாகத் திறந்திருந்ததை யுவராஜ் பார்த்தான். உள்ளே குல்ஃபி ஐஸ்காரன் இருப்பானா இல்லை போதைப் பொருள் கடத்தி விற்பனை செய்யும் ஆசாமிகள் இருப்பார்களா என்று தெரியவில்லை.

 

யுவராஜ் அலைபேசியை எடுத்து குல்ஃபி ஐஸ்காரன் கடைசியாக எப்போது ஆன்லைனில் இருந்தான் என்று அறிய வாட்ஸப்பைப் பார்த்தான். இரவு 8.50க்கு கடைசியாக அவன் வாட்ஸப்பில் இருந்திருக்கிறான் என்பது தெரிந்தது. யுவராஜ் சத்தமில்லாமல் குடோனின் பின்புறக் கதவை அடைந்தான். உள்ளே ஜீரோ வாட்ஸ் பல்பு ஒன்றின் வெளிச்சம் தெரிந்தது. அந்தப் பெரிய குடோனுக்கு அந்த வெளிச்சம் போதுமானதல்ல. அந்த வெளிச்சமும் வலது மூலையிலிருந்து வந்து கொண்டிருந்தது போல் தோன்றியது.

 

உள்ளே எதாவது பேச்சு சத்தம் கேட்கிறதா என்று காதுகளை யுவராஜ் கூர்மையாக்கினான். வலது பக்க மூலையிலிருந்து ஒருவன் பேசுவது மெலிதாக அவனுக்குக் கேட்டது. அவன் யாரிடமோ எதையோ சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான் என்பது தெரிந்தது. ஆனால் வேறு யார் பேசுவதும் கேட்கவில்லை. அதிகமான ஆட்கள் இருக்க வாய்ப்பில்லை. யுவராஜ் சத்தமில்லாமல் உள்ளே நுழைந்தான். அவன் சற்றும் எதிர்பாராத விதமாக திடீரென்று கைக்குட்டையோடு ஒரு கை அவன் முகத்தருகே வருவதை உணர்ந்தான். அவன் வேகமாக சுதாரிப்பதற்குள் நினைவிழந்தான். 

 

முகமதலி யுவராஜ் கீழே விழுந்து விடாமல் இருக்க அவனைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டு தரையில் கிடத்தினான். அங்கு மறைந்திருந்த அவனுடைய ஆட்கள் ஐந்து பேர் வேகமாக வந்தனர். முகமதலி தலையை அசைத்தான். முதலிலேயே அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அவன் கட்டளைகள் பிறப்பித்து வைத்திருந்ததால்  அவர்களிடம் தற்போது சொல்ல எதுவுமில்லை. அவனுடைய தலையசைப்பு ’வேலையை ஆரம்பிக்கலாம்’ என்ற சமிக்ஞையைத் தந்தவுடன் அவர்கள் வேகமாகத் தங்களுக்குத் தரப்பட்ட வேலைகளைச் செய்ய ஆரம்பித்தார்கள்.

 

ஒருவன் யுவராஜின் கால்சட்டைப் பையிலிருந்து கார் சாவியை எடுத்துக் கொண்டு வெளியேறினான். யுவராஜின் காரை இருபது கிலோமீட்டர் தொலைவில் ஆளில்லாத ஒரு பகுதியில் விட்டு விடும் வேலை அவனுக்கு ஒதுக்கப்பட்டு இருந்தது.

 

முகமதலி யுவராஜின் அலைபேசியைக் கைப்பற்றி உள்ளே இருந்த சிம்மை வெளியே எடுத்து அலைபேசியை ஸ்விட்ச் ஆஃப் செய்தான். இருவர் ஒரு பெரிய மரப் பெட்டியை  எடுத்து வர, வேறு இருவர்  யுவராஜின் வாயையும், கை கால்களையும் கயிற்றால் கட்டினார்கள். அவனை அந்த மரப்பெட்டியில் வைத்துப் பூட்டினார்கள். மரப்பெட்டியில் ஒரு சிறிய துவாரம் யுவராஜ் மூச்சு விடுவதற்கு வசதியாக இருந்தது.

 

மரப்பெட்டியைப் பூட்டி மரப்பெட்டி மீது ஏற்கெனவே அவர்கள் எடுத்து வைத்திருந்த சரக்கு விவரக் காகிதங்களை ஒட்டினார்கள். அரை மணி நேரத்தில் மற்ற எத்தனையோ சரக்குகளுடன் இந்த மரப்பெட்டியும் துறைமுகத்திற்குள் சென்றது. கூடவே முகமதலி செல்லவில்லை. துறைமுக கண்காணிப்பு காமிராவில் பதிவாக அவன் விரும்பவில்லை. அவனுடைய ஆட்கள் மூவர் தான் மரப்பெட்டியுடன் சென்றார்கள்.  கவனிக்க வேண்டிய ஆட்களை முன்கூட்டியே அவர்கள் கவனித்திருந்ததால் தேவையற்ற சோதனையோ, பிரச்சினையோ அவர்களுக்கு இருக்கவில்லை.

 

இரண்டு மணி நேரத்தில் அந்த மரப்பெட்டி பாகிஸ்தான் செல்லும் கப்பலில் சரக்குகளோடு சரக்காக ஏற்றப்பட்டது. அதிகாலை நான்கு மணிக்கு அந்தக் கப்பல் மும்பை துறைமுகத்திலிருந்து கிளம்பியது.  

 

குல்ஃபி ஐஸ்காரனின் மனைவியும் மகனும் இரவு ஒன்பது மணியிலிருந்து அவனைத் தேட ஆரம்பித்தார்கள். எப்போதும் அவன் எட்டு மணியளவில் வீடு வந்து சேர்ந்து விடுவான். ஆள் வரவும் இல்லை, அவன் அலைபேசியைத் தொடர்பு கொண்டால் ஸ்விட்ச்டு ஆஃப் தகவலும் வருகிறது என்பது அவர்களைக் கவலை கொள்ள வைத்தது. மும்பையில் விபத்துகள் அதிகம். எங்காவது ஏதாவது லாரியோ, காரோ வண்டியோடு சேர்த்து அவனை அடித்துக் கொண்டு போய் விட்டதா என்று தான் அவர்கள் ஆரம்பத்தில் கவலைப்பட்டார்கள். நேரம் ஆக ஆக உறவினர்களும், அக்கம் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களும் அவனைத் தேடும் பணியில் சேர்ந்து கொண்டார்கள். வீட்டிலிருந்து இரண்டு கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ள பகுதியில் அவனுடைய குல்ஃபி ஐஸ்க்ரீம் வண்டி ஒரு ஓரமாக நிறுத்தப்பட்டு இருப்பதைக் கண்டுபிடித்தார்கள். ஆனால் அவனைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. மறுநாள் காலை அவர்கள் அவன் காணாமல் போனதை போலீஸுக்குத் தெரிவித்து புகார் பதிவு செய்தார்கள்.

 

நிர்ப்பயாவும் பன்னிரண்டு மணி வரை கணவன் வராததால் அலைபேசியில் அவனைத் தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தாள். ’ஸ்விட்ச்டு ஆஃப்’ என்ற அறிவிப்பு வந்தவுடன் அவளுக்குள்ளேயும் கவலை எழ ஆரம்பித்தது. சொன்ன நேரத்தில் வர முடியா விட்டால் கண்டிப்பாகத் தகவல் தெரிவித்து விடும் அளவு பொறுப்பானவன் அழைக்கவில்லை என்றதும் அவளும் விபத்து பற்றியே ஆரம்பத்தில் சந்தேகித்தாள். பின் அவள் அவனுடன் பணி புரியும் ஒரு இன்ஸ்பெக்டரைத் தொடர்பு கொண்டாள். அவருக்கும் அவன் எங்கே சென்றான் என்று தெரியவில்லை. அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் அவனுடன் பணிபுரிபவர்களும், நண்பர்களும் அவனைத் தேட ஆரம்பித்தார்கள். அனைத்து போலீஸ் ஸ்டேஷன்களுக்கும் தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது.    அதிகாலை நான்கு மணியளவில் அவன் கார் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. ஆனால் யுவராஜ் என்ன ஆனான் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

சதுரங்கம் 36

 

அர்ஜுனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. இந்தத் தகவல்கள் அவன் அறியாதவை. அப்பா இது வரை இதையெல்லாம் அவனிடமோ நித்யாவிடமோ சொன்னதில்லை. வருடா வருடம் அவர் இமயமலைக்குப் போய் அங்கு ஒரு வாரம் தங்கி விட்டு வருவார் என்றாலும் அவருடைய பயண அனுபவங்களை அவர் அவர்களிடம் சொன்னதில்லை. அவர்களும் கேட்டதில்லை...

 

அர்ஜுன் கேட்டான். “முதல் தடவை அந்த மகானைப் பார்த்தார் என்கிறீர்கள் சரி. ஒவ்வொரு தடவையும் அந்த மகானை அவர் சந்திக்கிறார் என்று எப்படிச் சொல்கிறீர்கள் சித்தப்பா?”

 

“வெறும் அனுமானம் தான்.” என்று ராஜாராம் ஒத்துக் கொண்டார். “முதல் தடவை நண்பர்களோடு ட்ரெக்கிங் போவதற்காகப் போனவன் அடுத்த தடவைகள்ல போனப்ப எல்லாம் அவர்களைக் கூப்பிடக்கூட இல்லை. அதனால் நான் அப்படி நினைக்கிறேன்....”

 

அர்ஜுன் அந்த இரண்டு நண்பர்கள் யாரென்று கேட்டான். இருவரில் ஒருவர் தற்போது உயிரோடு இல்லை என்றும், இன்னொருவர் வெளிநாட்டுக்குச் சென்று அங்கேயே வசிக்க ஆரம்பித்து விட்டார் என்றும் ராஜாராம் சொன்னார்.  சிறிது நேரம் அவரும் அவனும் ஒன்றும் பேசிக் கொள்ளாமல் கடல் காட்சியையும், காற்றையும் ரசித்து அனுபவித்தார்கள்.

 

ராஜாராம் அர்ஜுனிடம் மெல்லக் கேட்டார். “என்னடா கல்யாணம் எப்போ? அண்ணா கிட்ட சொல்லிட்டியா?”

 

”அப்பா கிட்ட இன்னும் சொல்லலை சித்தப்பா”

 

“அண்ணா கண்டிப்பாய் மறுக்க மாட்டானேடா.”

 

”அது எனக்கும் தெரியும் சித்தப்பா. கல்யாணத்துக்கு இன்னும் ஒரு வருஷம் போகட்டும்னு நினைக்கிறேன் சித்தப்பா. அதனால தான் சொல்லலை.”

 

“அந்தப் பொண்ணு பெயர் என்னடா?”

 

”கீதா” என்று சொன்ன அர்ஜுன் அவளும் வேறொரு பத்திரிக்கையில் நிருபராக இருக்கிறாள் என்பதையும் தெரிவித்தான். பத்திரிக்கையின் பெயரைக் கேட்டுக் கொண்ட ராஜாராம் அதற்கு மேல் கீதாவைப் பற்றிய தகவல்களை அவனிடம் கேட்கவில்லை. இந்தத் தகவல் போதும். இனி மீதியை அவரே தெரிந்து கொண்டுவிட முடியும்.

 

“சரி சித்தப்பா நான் கிளம்பறேன்” என்று அர்ஜுன் கிளம்பினான். அவர் தலையசைத்தார். அவன் போய் விட்டான். சிறிது நேரம் அவர் மட்டும் கடந்த கால நிகழ்வுகள் குறித்த சிந்தனைகளில் ஆழ்ந்தபடி அங்கே அமர்ந்திருந்தார். முடிவில் அவரும் அங்கிருந்து கிளம்ப எழுந்த போது அவர் மனம் கனத்திருந்தது. ‘சில மனக்கணக்குகள் பொய்த்து விடுகின்றன. பொய்த்து விட வாய்ப்பிருக்கிறது என்ற பிரக்ஞையாவது முன்பே இருந்திருந்தால் கூட, சில முடிவுகளை வேறு விதமாக எடுத்திருக்கலாம். என்ன செய்வது? வாழ்க்கைக் கடிகாரத்தில் பின்னுக்குத் திருப்பும் வசதியில்லையே!’

 

அர்ஜுன் நித்யாவிடம் சித்தப்பாவின் கடற்கரை பங்களாவைப் பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டிருக்க, நித்யாவும் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் அண்ணன் சொல்வதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். முடிவில் கேட்டாள். “அதை சித்தப்பா எப்போ வாங்கினார்?”

 

“சரியாய் தெரியலை. கிட்டத்தட்ட மூனு வருஷம் இருக்கலாம்னு நினைக்கிறேன்.”

 

“சித்தப்பா கிரஹப்பிரவேசத்துக்கு ஏன் நம்மளைக் கூப்பிடவேயில்லை?”

 

அந்தக் கேள்வியை அர்ஜுனும் அங்கிருந்து வருகையில் தனக்குள் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். ஒரே ஒரு பதில் தான் அவனுக்குக் கிடைத்தது. அதை அவளிடமும் சொன்னான். “கூப்பிட்டிருந்தால், அதை வாங்க உனக்கு எப்படி பணம் கிடைச்சுதுன்னு அப்பா அவரைக் கேட்டுடுவாரோன்னு தவிர்த்து இருக்கலாம்னு தோணுது.”

 

நித்யா புன்னகையுடன் சொன்னாள். “இருக்கும். அப்பாக்கு மட்டும் ஏன் அண்ணா அந்த மாதிரி ஆசையெல்லாம் வர மாட்டேங்குது?”

 

சித்தப்பா சொன்னது அர்ஜுனுக்கு நினைவு வந்தது. ”கடவுள் குற்றங்குறையில்லாத ஒரு நிறைமனிதனைப் படைக்க ஆசைப்பட்டு அண்ணாவைப் படைச்சாரோன்னு நான் சில சமயங்கள்ல ஆச்சரியப்பட்டதுண்டு.” அவர் சொன்னதை அவன் தங்கையிடம் சொல்ல அவள் பெருமிதத்துடன்  சொன்னாள். “அப்பா க்ரேட். இல்லையா அண்ணா?”

 

“இருக்கலாம் நித்யா. ஆனால் அது அவரை எந்த மாதிரியான வாழ்க்கை நிலைல வெச்சிருக்குன்னு யோசிக்கறப்ப அது முட்டாள்த்தனம் கூடன்னு தோணுது.”

 

அவள் ஒன்றும் சொல்லாமல் அவனைப் பார்த்தாள். அவன் கேட்டான். “உனக்கு அப்படித் தோணலையா நித்யா?”

 

“இல்லை அண்ணா. திருடனுக்கும், கொள்ளையடிக்கறவனுக்கும் கூட அதைச் செய்யாதவங்க முட்டாள்களாய் தோணலாம்.  ஆனால் அதை நம்மால ஏற்றுக்க முடியுமா அண்ணா?”

 

அர்ஜுன் தங்கையைப் பெருமிதத்தோடு பார்த்தான். அவள் சொல்வதும் சரிதான்... அவளிடம் அவன் சித்தப்பா சொன்ன இமயமலைச் சம்பவத்தையும் சொன்னான்.  அவளும் அதைக் கேட்டு ஆச்சரியப்பட்டாள். “அண்ணா நாம அப்பா கிட்ட நேரடியாய் இதைக் கேட்டால் என்ன?”

 

“நீ கேளு” என்றான் அர்ஜுன். வாயாடியான அவள் அவரைப் பல முறை கேள்விகளால் துளைத்திருக்கிறாள். அதனால் அவள் கேட்பது அவருக்கு வித்தியாசமாய்த் தெரியாது..

 

அன்றிரவு செய்திகளில் ஒரு அமைச்சரின் காரசாரமான பேச்சு விவாத விஷயமாக இருந்தது. அவர் ஒரு மதத்தினரின் உணர்வுகளைப் புண்படும் வகையில் பேசியிருந்தார்.

 

இனி சில நாட்களுக்கு இது தான் இங்கு பேசுபொருளாக இருக்கும் என்பது அர்ஜுனுக்குப் புரிந்தது. அரசியலில் அரசியல்வாதியின் ஒவ்வொரு பேச்சுக்கும் காரணம் உண்டு. எதுவுமே உணர்ச்சிவசப்பட்டோ, வாய்தவறியோ வந்துவிடுவதில்லை. எல்லாமே கணக்கு போட்டு பேசப்படுபவை, அல்லது பேசத் தவிர்ப்பவையாகத் தான் இருக்கும். இது போன்ற பேச்சுக்கள் உணர்ச்சிவசப்பட்டு பேசப்படுபவை போலத் தோன்றினாலும், இவை மக்கள் கவனத்தைத் திசை திருப்பும் நோக்கத்தினாலேயே பேசப்படுபவை. ஆளும் கட்சிக்குப் பிரச்சினையான ஒன்றின் மீது மக்கள் கவனம் போகக்கூடாது என்னும் அவசியம் வரும் போது இப்படி வில்லங்கமாக எதையாவது பேசி  மக்கள் கவனத்தைத் திருப்பவென்றே சிலர் இருக்கிறார்கள்.

 

ஆனால் இப்போதைக்கு ஆளும் கட்சிக்குப் பிரச்சினையாகும் பெரிய விஷயம் எதுவும் இல்லை. இப்போது தேர்தலும் நெருக்கத்தில் இல்லை. பின் ஏன் இந்த ஆள் இப்படிப் பேசுகிறார் என்று அர்ஜுன் யோசித்தான். செய்திகளில் அடுத்து நர்மதாவின் வீட்டு சிசிடிவி கேமிரா இரண்டு நாட்கள் முன்பே பழுதாகி விட்டிருக்கிறது என்றும் அதை அவள் சரிப்படுத்தாமல் வைத்திருப்பது விரக்தியாலும், தற்கொலை எண்ணத்தாலும் என்று போலீஸார் நினைப்பதாகவும் செய்தி வாசித்தார்கள். அன்று காலை தான் நர்மதாவின் தங்கை தமிழக போலீசார் மந்தமாகச் செயல்படுவதாகக் குற்றம் சாட்டியிருந்தாள். நர்மதாவின் கொலையைத் தவிர வேறு எதுவும் பரபரப்பாக இங்கு நடந்து விடவில்லை. அதிலும் கூட அவனைப் போன்ற சிலர் தான் ஆளும் கட்சியைச் சேர்ந்த யாரோ இதில் சம்பந்தப்பட்டிருக்கலாம் என்று நினைக்கிறார்களே ஒழிய பொதுமக்கள் அந்த வகையில் இன்னும் யோசிக்க ஆரம்பிக்கவில்லை. அப்படி மக்கள் யோசிக்க ஆரம்பிப்பதற்கு முன் அவர்கள் கவனத்தைத் திருப்ப நினைக்கும் முன்னெச்சரிக்கையோ? அந்த வகையில் அவன் யோசிக்க ஆரம்பித்த போது, நர்மதா கொலை பற்றித் தீவிரமாக விசாரிப்பது முக்கியமாக அவனுக்குத் தோன்ற ஆரம்பித்தது.

 

அன்றிரவிலேயே ராஜாராமுக்கு கீதா பற்றிய அனைத்து தகவல்களும் வந்து சேர்ந்தன. கீதாவின் தந்தை ஒரு அரசு வங்கியில் மேலாளராக வேலை பார்க்கிறார். அம்மா இல்லத்தரசி. கீதாவின் தம்பி பத்தாவது படிக்கிறான். அவர்கள் வசிக்கும் வீடு சொந்த வீடு. கீதா பட்டதாரி. ’நாட்டு நடப்பு’ பத்திரிக்கையில் மூன்று வருடங்களாக அவள் நிருபராக வேலை பார்க்கிறாள். அவள் இப்போது வாங்கும் மாத சம்பளம் பெட்ரோல் செலவு நீங்கலாக ரூ.21000/- கலகலப்பான நல்ல பெண். அவளும்  அர்ஜுனும் மூன்று வருடங்களாகப் பழகுகிறார்கள். அவர்கள் இருவரும் காதலர்களாக இருக்கலாம் என்ற சந்தேகம் மற்ற பல நிருபர்களுக்கு இருக்கிறது....

 

யசோதா மகனிடம் பேச சமயம் பார்த்துக் காத்திருந்தாள். மைதிலி தன் இளைய சகோதரியுடன் தினமும் இரவு ஒன்பதரை மணிக்குப் பேச ஆரம்பிப்பது வழக்கம். அப்படிப் பேசுகையில் அவள் மொட்டை மாடிக்குச் சென்று விடுவாள். அவள் அப்படிச் சென்ற அடுத்த நிமிடம் யசோதா மகன் அறைக்கு வந்தாள். “அர்ஜுன் என்னடா சொல்றான்?”

 

“அத்திவாக்கம் போனதைப் பற்றி இன்னைக்கும் அவன் மூச்சு விடலை. கல்யாணம் எப்படான்னு கேட்டேன். இன்னும் ஒரு வருஷம் கழிச்சுன்னு சொல்றான். அவன் அந்தப் பெண்ணைக் காதலிக்கிறதைப் பற்றி இன்னும் அண்ணா கிட்ட பேசலையாம்...”

 

யசோதா முகத்தில் ஏமாற்றம் தெரிந்தது. அவள் மெல்லக் கேட்டாள். “அந்தப் பொண்ணைப் பற்றி எதாவது விவரம் தெரிஞ்சுதா?”

 

தனக்குக் கிடைத்த விவரங்களை ராஜாராம் அவளிடம் சொன்னார். அவர்கள் குடும்ப கௌரவத்திற்கு பெண்ணின் குடும்பம் போதாது தான். ஆனாலும் பெரிதாகக் குறை சொல்ல எதுவுமில்லை. அதனால் பேரனுக்கு மனைவியாகப் போகும் பெண் குறித்து அதிருப்தி எதையும் அவள் உணரவில்லை. ஆனால் ஒரு வருடம் கழித்து தான் அவன் திருமணம் செய்து கொள்வதாக உள்ளான் என்பது தான் அவளை அதிருப்தியடைய வைத்தது. ஆனால் அந்த விஷயத்தில் அவள் எதுவும் செய்வதற்கில்லை. அன்று முழுவதும் அவள் மனம் பேரனைச் சுற்றியே இருந்தது. தேவையில்லாமல் அவன் பழைய விஷயங்களைக் கிளறாமல் இருந்தால் போதும் என்று அவள் மனம் பிரார்த்தித்தது.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்