சதுரங்கம் 39

 

சாவித்திரி சொன்னாள். ”ஆமாம்மா. அந்த விலைல எல்லாம் வாட்ச் இருக்காம். இதை நம்ப முடியலையில்ல? எனக்கும் தான் நம்ப முடியல. தங்கத்துல செஞ்சாலே நாலஞ்சு பவுனுக்கு மேல இருக்காதுங்களேம்மா. அந்தக் கணக்கு எடுத்துகிட்டா கூட மூனு லச்சம் வருமா? அதனால நர்மதாம்மா கோடி ரூபாய்க்கு மேலன்னு சொன்னப்ப நான் நம்பல. இந்த வேலைக்காரி படிப்பறிவில்லாதவ, நாம என்ன சொன்னாலும் நம்பிடுவான்னு அவங்க கதை விடறாங்கன்னு புரிஞ்சுகிட்டேன். அவங்களும் நான் நம்பலைன்னு புரிஞ்சுகிட்டாங்க. ஆனா ஒன்னும் சொல்லாம சிரிச்சுகிட்டு அந்த வாட்ச்சை வாங்கி வெச்சுகிட்டாங்க.”

 

“இல்லைங்க. அந்த மாதிரி கோடிக்கணக்குல விலை இருக்கற வாட்ச்களும் இருக்கு.” என்று கீதா சொன்னதும் சாவித்திரி அவளைத் திகைப்புடன் பார்த்தாள். “அப்படின்னா, உள்ளே வைரங்களும் இருக்குமோ?”

 

கீதா சாவித்திரியின் திகைப்பைப் பார்த்து புன்னகைத்தபடி சொன்னாள். “அந்த மாதிரி வாட்ச்களும் இருக்கு தான். ஆனா அப்படி தங்கம் வைரம் அல்லாமலேயே கூட கோடிக்கணக்குல விலை இருக்கற வாட்ச்கள் இருக்கு. அதையெல்லாம் தயாரிக்கிறதுக்கு சில வெளிநாட்டுக் கம்பெனிகள் இருக்கு.... நீங்க அந்தக் கடிகாரத்தை எப்போ எப்படி பார்த்தீங்க?”

 

“ஒரு நாள் நான் நர்மதாம்மா ரூமை பெருக்கிகிட்டு இருக்கறப்ப பெட்டுக்கு கீழே ஒரு வாட்ச் விழுந்து கிடந்துச்சு. அது அவங்க கட்டற வாட்ச் அல்ல. அதை எடுத்து நர்மதாம்மா கிட்ட காமிச்சேன். அதை வாங்கிட்டு அவங்க “பாரு கோடிக்கு மேல மதிப்பு இருக்கற வாட்ச்சை விட்டுட்டு போனது கூடத் தெரியாம இருக்கார் மனுஷன். போன் செஞ்சு கூட கேட்கலை. பணம் எக்கச்சக்கமாய் இருந்தால், அலட்சியம் தானாய் வந்துடுது”ன்னு சொன்னாங்க.”

 

”இது எப்ப நடந்துச்சு?”

 

“நாலு மாசம் இருக்கும்.”

 

“அப்போ அது யாரோடதுன்னு உங்க கிட்ட சொன்னாங்களா?”

 

“இல்லைம்மா.”

 

“நீங்க அந்த ஆளை எப்போதாவது பார்த்திருக்கீங்களா? அந்த ஆளைப் பற்றி நர்மதாம்மா உங்க கிட்ட எப்போதாவது சொல்லியிருக்காங்களா?”

 

இரண்டு கேள்விகளுக்கும் சாவித்திரி ’இல்லை’ என்று தலையசைத்தாள்.

 

“இந்த வீட்டுல வந்த ஆள்கள் யாரையெல்லாம் நீங்க பார்த்திருக்கீங்க?”

 

“விமல் சாரைப் பாத்திருக்கேன். அவர் எப்போதாவது வருவார்.”

 

“அவர் ஆள் எப்படி?”

 

“நல்ல ஆளில்லைம்மா?”

 

“ஏன் அப்படிச் சொல்றீங்க?”

 

“பொம்பளை கிட்ட கைநீட்டி காசு வாங்கிச் செலவழிக்கற ஆம்பளைகளை நல்ல ஆள்ன்னு எப்படிம்மா சொல்றது.? ஆம்பளை சம்பாதிச்சு பொம்பளைக்கு குடுக்கறது தானம்மா ஆம்பளைக்கு கௌரவம். இந்த ஆளு நர்மதாம்மா கிட்ட காசை வாங்கிட்டு போகறதுக்காகவே வருவார். நர்மதாம்மா அவருக்குப் பணம் தர்றதை நானே கண்ணாரப் பார்த்திருக்கேன்.”

 

“பெரிய தொகையாய் வாங்கிட்டு போவாரோ?”

 

“கரெக்டா எவ்வளவு தர்றாங்கன்னு தெரியாது. ஆனா ஐநூறு ரூவாய் நோட்டுக் கட்டாய் தர்றதை நான் பார்த்திருக்கேன்.”  

 

“அப்படி அவர் வர்றப்ப அவரும் நர்மதாம்மாவும் சண்டை போட்டு நீங்க பார்த்திருக்கீங்களா?”

 

“இல்லைம்மா அவங்க ரெண்டு பேரும் சண்டை போட்டு நான் பார்த்தது கிடையாது. அப்படி காசை வாங்கிட்டு போறவங்க சண்டை போட மாட்டாங்கம்மா. சண்டை போட்டா காசு கிடைக்காதுன்னு அவங்களுக்குத் தெரியும்.”

 

“வேற யாரு இந்த வீட்டுக்கு வந்து பார்த்திருக்கீங்க?”

 

“நர்மதாம்மா தங்கச்சி ஒரு தடவை வந்திருக்காங்க. அவங்க நல்ல சுபாவம். நல்லா யதார்த்தமாய் பழகுவாங்க. நர்மதாம்மா இறந்த பிறகு கூட என் கிட்ட போன்ல பேசினாங்க. ரொம்ப வருத்தப்பட்டாங்க.”

 

“அவங்க அளவுக்கு யதார்த்தமாய் நர்மதாம்மா பழக மாட்டாங்களோ?”

 

“செத்தவங்கள பத்தி தப்பா பேசக்கூடாது. சில சமயம் நர்மதாம்மா அன்பா பழகுவாங்க. சில சமயம் எரிஞ்சு விழுவாங்க. எந்த சமயத்துல எப்படி இருப்பாங்கன்னு நம்மளால சொல்லவே முடியாது. ஆனாலும் செத்துப் போனது வருத்தமாய் தான் இருக்கு. என்ன கஷ்டம் வந்தாலும் தற்கொலை செய்துக்கலாமா? முதலாவது இவங்களுக்கெல்லாம் கஷ்டம் என்னன்னு தெரியுமா? எனக்கெல்லாம் வந்த கஷ்டத்துக்கு இன்னேரம் நான் பல தடவை தற்கொலை செஞ்சிருக்கணும் தெரியுமா? அந்த மாதிரி ஒரு கஷ்டத்தை இவங்க பார்த்திருப்பாங்களா?”

 

சாவித்திரி ’பல தடவை தற்கொலை செஞ்சிருக்கணும்’ என்று சொன்னது கீதாவைப் புன்னகைக்க வைத்தது. ”என்ன கஷ்டமெல்லாம் பட்டிருக்கிறாய் நீ?” என்ற சிறிய கேள்வி கேட்டு விட்டால் பேச்சு முழுமையாகத் திசைமாறி விடும் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு அவளுக்கு நன்றி சொல்லி விட்டு கீதா கிளம்பினாள்.

 

“நீங்க என்னை ஃபோட்டோவே எடுத்துக்கலையே?” சாவித்திரி கேட்க கீதா அப்போது தான் நினைவு வந்தவள் போல, “நல்ல வேளை ஞாபகப்படுத்தினீங்க. இல்லைன்னா நான் அதுக்குன்னு இன்னொரு தடவை வந்திருக்கணும்.” என்று சொல்லி தன் அலைபேசியில் அவளை இரண்டு புகைப்படங்கள் எடுத்துக் கொண்டு கீதா கிளம்பினாள்.   

 

அடுத்ததாய் அவள் விமலின் அண்ணாவையும், தங்கையையும் சந்தித்தாள். அவர்களுடைய பெற்றோர் இறந்து விட்டதால் இப்போது விமலுக்கு இருக்கும் இரத்த பந்தங்கள் அவர்கள் இருவரும் தான். ஆனால் அவர்கள் இருவருக்கும் விமல் இருக்குமிடம் தெரிந்திருக்கவில்லை. மேலும் அவன் அவர்களுடன் நல்ல உறவில் இருக்கவில்லை என்று தெரிந்தது.

 

விமலின் அண்ணன் வெளிப்படையாகவே சொன்னான். “ஒரு படம் ஹிட் ஆனவுடனேயே அவன் ரஜினிகாந்த், விஜய், அஜித் லெவலுக்கு போயிட்ட மாதிரி பந்தா பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டான். நாங்க எல்லாம் எதுக்கும் லாயக்கு இல்லைன்னு சொல்வான். அதனால நான் அவன் கிட்ட பேசறதையே நிறுத்திட்டேன். அவனைப் பார்த்தே நாலு வருஷம் இருக்கும்... இல்லை.. அவன் என் கிட்ட போன்ல கூடப் பேசறது இல்லை.... கொலை எல்லாம் பண்ற அளவுக்குத் தைரியம் பத்தாது.... பயந்த சுபாவம் தான் அவன்...”

 

விமலின் தங்கை சொன்னாள். “எங்களை எல்லாம் மனுசங்களாவே மதிக்க மாட்டான் அவன். அதனால எங்களுக்குள்ளே பேச்சு வார்த்தையே கிடையாது.  அவனுக்கு நண்பர்களா? சினிமாவுலயும், சீரியல்லயும் நடிக்கற சின்ன நடிகர்கள் ரெண்டு மூனு பேர் இருக்காங்க....”

 

கீதா விமலின் சினிமா, சீரியல் நண்பர்களையும் சென்று பார்த்தாள். அவன் அவர்களுடனும் தொடர்பில் இல்லை என்று அவர்கள் சொன்னார்கள். நர்மதா மரணத்திற்கு பத்து நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு நண்பன் தந்த விருந்தில் தான் அவனை அவர்கள் கடைசியாகச் சந்தித்திருக்கிறார்கள். நர்மதாவின் மரணத்திற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு நண்பனுடன் விமல் போனில் பேசியிருக்கிறான். நர்மதாவின் மரணத்திற்குப் பின் அவன் யாரையும் தொடர்பு கொள்ளவில்லை. அவர்கள் பலமுறை அவனைத் தொடர்பு கொள்ள முயற்சி செய்தும் “ஸ்விட்ச்டு ஆஃப்” அறிவிப்பு தான் வருவதாகச் சொன்னார்கள். அவள் மரணத்திற்கு அவனை போலீஸ் பொறுப்பாக்கி விடலாம் என்று பயந்து அவன் எங்காவது சென்றிருக்கலாம் என்று அவர்கள் அபிப்பிராயம் தெரிவித்தார்கள். அவர்களும் அவன் கொலை செய்யும் அளவுக்கு மோசமானவன் அல்ல என்று தெரிவித்தார்கள்.

 

கீதா அர்ஜுனைச் சந்தித்து சாவித்திரியிடமும், மற்றவர்களிடமும் பெற்ற தகவல்களைச் சொன்னாள். அர்ஜுன் மிக முக்கியத் தகவலாய் அந்த ‘கோடி ரூபாய்’ கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். மற்ற எல்லாத் தகவல்களும் அவனும் ஏற்கெனவே திரட்டியவையும், அனுமானித்தவையும் தான்.

 

அர்ஜுன் சொன்னான். “நம்ம சந்தேகம் ஆளும் கட்சிப் பிரமுகர்கள் மேல இருக்கு. அவர்கள்ல கோடி ரூபாய்க்கும் மேல மதிப்புள்ள வாட்ச் கட்டும் அளவு வசதி இருக்கற ஆள்கள் நிறையவே இருக்காங்க. ஒரு காலத்துலன்னா பணம் இருந்தாக்கூட அரசியல்வாதிங்க அந்த மாதிரி விலையுயர்ந்த வாட்ச்களோ, கார்களோ, பங்களாக்களோ வெச்சிருக்க மாட்டாங்க. பார்க்கறவங்க தப்பாய் நினைச்சுக்குவாங்கங்கற பயம் எல்லாருக்கும் இருந்துச்சு. இந்தக் காலத்துல அந்தப் பயமெல்லாம் அரசியல்வாதிகளுக்குப் போயிடுச்சு.  கோடிக்கணக்குல விலை இருக்கற கார்கள், பங்களாக்கள், கட்டிடங்கள், வாட்ச்கள்னு பல பேர் கிட்ட இருக்கு.”

 

கீதா சொன்னாள். “முதலமைச்சர் கைல கூட ஒன்றரை கோடி ரூபாய் வாட்ச் ஒன்னு இருந்ததை நான் பார்த்திருக்கேன். ஆனால் அவர் தினமும் அதைக் கட்டிக்கறதில்லை. அவர் மகன் கைல எப்பவுமே இருக்கு. நிதியமைச்சர் கைலயும், சாராய அமைச்சர் கைலயும் கூட எப்பவுமே இருக்கு. அந்த வாட்ச்களும் ஐம்பது லட்சத்திலிருந்து ரெண்டு கோடி வரைக்கும் இருக்கற வாட்ச்கள் தான். பல அமைச்சர்களோட மகன்கள் கைலயும் அந்த மாதிரி வாட்ச்கள் இருக்கு. தினமும் அந்த மாதிரி வாட்ச்கள் கட்டறவங்க ஆறேழு பேர் இருப்பாங்கன்னா, தினமும் கட்டிக்கறவங்க பத்து பேராவது இருப்பாங்க. எதிர்க்கட்சியிலயும் நாலஞ்சு பேர் கிட்டயாவது அந்த மாதிரி வாட்ச்கள் இருக்கு.”

 

அர்ஜுன் சொன்னான். “அவங்கள்ல யாரோ ஒருத்தர் தான் கொலையாளியாய் இருக்கணும், கீதா”

(தொடரும்)

என்.கணேசன் 

ரட்சகன் 12

 

மகளுடைய குரலைக் கேட்டதும் ஒரு கணம் ராஜேஷ்வருக்குத் தொண்டையை அடைத்தது. பின் சொன்னார். “அப்பா பேசறேன்ம்மா. நான் காரை அனுப்பறேன். நீயும் குழந்தையும் இங்கே வந்து சேருங்க.”

 

திடீரென்று அவர் வீட்டுக்கு வரச் சொன்னதால் நிர்ப்பயா மேலும் உணர்ச்சிவசப்பட்டாள். வேகமாக தன்னை சுதாரித்துக் கொண்டு அமைதியாக அவள் சொன்னாள். ”ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லப்பா. நான் பார்த்துக்கறேன்.”

 

”இந்த சந்தர்ப்பத்துல நீ தனியாய் இருக்கறது நல்லதல்ல நிர்ப்பயா.”

 

“நான் இப்ப நிர்ப்பயா யுவராஜ்ப்பா. யுவராஜ் இல்லாதப்ப நான் தனியாய் தான் இருந்தாகணும். நான் சமாளிச்சுக்குவேன்ப்பா. கூப்பிட்டதுக்கு தேங்க்ஸ்”

 

ராஜேஷ்வர் பெருமூச்சு விடும் சத்தம் நிர்ப்பயாவுக்குக் கேட்டது. அவர் அவளுடைய பிடிவாதத்தை அறிவார்.

 

“நீ நிர்ப்பயா யுவராஜாவே இரு. ஆனா நிர்ப்பயா யுவராஜ், ராஜேஷ்வரோட மகள்ங்கறதை உலகத்துல எதுவுமே மாத்திட முடியாதும்மா. அவன் திரும்பி வந்தவுடனே நீ போய்க்கோ. அது வரைக்கும் நம்ம வீட்டுல இரு. நீ அங்கேயே இருக்கறது உன் குழந்தைக்கும் ஆபத்தாய் முடியலாம்.”

 

அவர் சொன்னதில் நிர்ப்பயா மனம் நெகிழ்ந்தாள். அவர் நீலேஷுக்கும் ஆபத்து என்று சொன்னதை அவளால் அலட்சியப்படுத்த முடியவில்லை. இதையே தான் அந்த இன்ஸ்பெக்டரும் சூசகமாகச் சொல்லியிருக்கிறார். ஆனால் அவள் சொன்னாள். “நான் நிர்ப்பயா யுவராஜாய் அங்கே வர்றதுல ஒரு சிக்கல் இருக்குப்பா. நீங்க ஏற்றுகிட்ட மாதிரி அம்மாவும், தம்பியும் ஏற்றுக்கலை. நான் அங்கே வந்தால் அவங்க எதாவது அவரைப் பற்றி சொன்னால் அதைக் கேட்டுகிட்டு நான் அங்கே இருக்கறது சரியாயிருக்காது.”

 

“உன் புருஷனைப் பற்றி உன் அம்மாவும், உன் தம்பியும் எதுவும் சொல்ல மாட்டாங்க. நான் வாக்கு தர்றேன். அதனால சும்மா சாக்கு போக்கு சொல்லாம வந்து சேரு. உனக்கு கிளம்பத் தயாராக எத்தனை நேரம் தேவைப்படும்?”

 

நிர்ப்பயா தந்தையின் வீட்டுக்குக் கிளம்பத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த போது நீலேஷ் மழலைக்குரலில் கேட்டான். “நாம் எங்கே போறோம். அப்பா கிட்டயா?”

 

நிர்ப்பயா மகனைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள். “உன் அப்பாவுக்கு இன்னும் வேலை முடியல இல்லையா. அதனால நாம அங்கே போக முடியாது. அதனால நாம எங்கப்பா வீட்டுக்குப் போறோம்.”

 

நீலேஷ் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான். “உனக்கும் அப்பா இருக்கா?”

 

“ஆமா”

 

“அம்மா?”

 

“இருக்காங்க.”

 

அம்மாவின் அப்பா அம்மாவை அவன் இதுவரை பார்த்திருக்காதது அவனை ஆச்சரியப்படுத்தியிருக்க வேண்டும். “நான் பார்க்கல”

 

“அதுக்காகத் தான் பார்க்க போறோம்.”

 

குழந்தை தலையசைத்தான். நிர்ப்பயாவுக்கு அவளுடைய கணவனை ஏற்றுக் கொள்ளாத இடத்திற்குப் போவதில் உடன்பாடில்லை. ஆனால் வறட்டுப் பிடிவாதத்தில் அவள் இங்கு இருந்து கொண்டு தன் மகனுக்கும் ஆபத்தை ஏற்படுத்த விரும்பவில்லை. அரை மனதோடு தான் அவள் அங்கு செல்ல சம்மதித்திருக்கிறாள்.

 

அவள் தன்னுடைய கணவனின் சகோதரிகளிடமும், எப்போதும் வீட்டுக்கு வந்து நலம் விசாரிக்கும் இன்ஸ்பெக்டரிடமும், தந்தை வீட்டுக்குப் போவதைத் தெரிவித்து விட்டு தந்தை அனுப்பும் காருக்காகக் காத்திருந்தாள். அவர் அனுப்பிய ரோல்ஸ் ராய்ஸ் கார் சிறிது நேரத்தில் வந்து சேர்ந்தது. பின்னாலேயே வேறு ஒரு வாகனத்தில் ஐந்து தனி பாதுகாவலர்கள் வந்து சேர்ந்தார்கள். அதற்குள் பல நிருபர்கள் அங்கே கூடி விட்டார்கள். பாதுகாவலர்களின் பாதுகாப்புடன் வேகமாக இரண்டு சூட்கேஸ்களுடன் நிர்ப்பயா மகனையும் அழைத்துக் கொண்டு ரோல்ஸ் ராய்ஸில் ஏறினாள்.

 

ராஜேஷ்வர் நிர்ப்பயாவின் நிபந்தனையை மனைவியிடமும், மகனிடமும் சொன்ன போது அவர்கள் இருவர் முகங்களும் இறுகின. அவர்கள் கோபமாக எதோ சொல்ல வாயைத் திறப்பதற்குள் ராஜேஷ்வர் சொன்னார். “நான் அவளுக்கு வாக்கு கொடுத்துட்டேன். அதனால நீங்க அவள் இங்கே இருக்கிற வரைக்கும் அவள் புருஷனைப் பற்றி எதுவும் சொல்லக்கூடாது. அவ்வளவு தான்.”

 

தாயும் மகனும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். நிரஞ்சன் கோபத்துடன் கேட்டான். “அவ்வளவு கவுரவம் பார்க்கிறவளை நீங்கள் இங்கே கூட்டிகிட்டு வர என்ன காரணம்?”

 

ராஜேஷ்வர் சொன்னார். “அவளோட அப்பா இன்னும் சாகாமல் உயிரோட இருக்கேன்கிறது தான் காரணம்.”

 

அவருடைய வார்த்தைகளின் காரத்தால் நிர்மலாவும் நிரஞ்சனும் பயந்து போய் அதற்குப் பின் ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் பின்வாங்கினார்கள்.

 

நிரஞ்சனுக்கு அக்காவை நினைக்கும் போது பொறாமையாக இருந்தது. அவனுக்கு நினைவு தெரிந்த நாளில் இருந்தே அவள் தனது வாழ்க்கையைத் தன் வழியிலேயே வாழ்ந்திருக்கிறாள். அடுத்தவர்களுடைய அபிப்பிராயங்கள் அவளை லேசாக அசைத்தது கூடக் கிடையாது. அவளைப் போல் வேறு யாரையும் அவன் பார்த்தது கிடையாது. மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவராய் அவன் அடிக்கடி வியந்து பார்க்கும் தந்தையும் கூட ஓரளவு அப்படித் தான் என்றாலும் அவர் பல சமயங்களில் பலரிடம் வளைந்து போவதை அவன் பார்த்திருக்கிறான். அவருடைய மிகப்பெரிய வெற்றிக்கு அது மிக முக்கிய காரணம் என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது என்றாலும் அவரும் கூட வளைந்து கொடுக்கின்ற சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகள் இருந்தன. ஆனால் நிர்ப்பயா எதிலும் வளைந்து சமரசமாய் போனதில்லை.

 

அதை அவள் சாதிக்க முடிந்ததற்குக் காரணம் அவள் ஒருசில விஷயங்களில் மட்டுமே உறுதியாக முடிவெடுப்பாள், அதற்கு மட்டுமே அவள் அதிக முக்கியத்துவம் தருவாள் என்பதாகவும் இருக்கலாம். மற்ற விஷயங்களில் என்ன நடந்தாலும் அவளால் பாதிக்கப்படாமல் விலகியிருக்க முடியும். அவனால் அதுவும் முடிந்ததில்லை.  பல நேரங்களில் அவன் மனம் நேர் எதிரான இரண்டு முடிவுகளிலும் கூடத் தங்கும். ஒரு சமயம் ஒன்று சரியென்று தோன்றும். இன்னொரு சமயம் அதற்கு நேர் எதிரான இன்னொன்று சரியென்று தோன்றும். இரண்டில் எதை முடிவெடுப்பது என்று அவனுக்குத் தடுமாற்றம் ஏற்படும். ஆனால் அவளுக்கு மட்டும் அது போன்ற குழப்பங்கள் கிடையாது. ஏதோ ஒரு முடிவை எடுத்து அதில் அவள் உறுதியாக இருப்பாள்.

 

அவளுடைய அந்த தெளிவு அவனைப் பல சமயங்களில் அசத்தும். அவளைப் போன்ற புத்திசாலி தன் திருமண விஷயத்திலும் அப்படி ஒரு தடாலடி முடிவை எடுத்து, பணம் மட்டுமல்லாமல் அவர்கள் அனைவரையும் உதறித் தள்ளி விட்டுப் போனது அவனால் இன்று வரை ஜீரணிக்க முடியாத செயலாய் இருந்தது.

 

சிலர் “அந்தப் பையன் ஒன்னுமில்லாத குப்பனோ சுப்பனோ இல்லையே. ஒரு ஐபிஎஸ் அதிகாரி தானே.” என்று அவனிடம் சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆனால் அவன் அரசியல்வாதிகள் ஐஏஎஸ், ஐபிஎஸ் அதிகாரிகளை எப்படி நடத்துகிறார்கள் என்பதைப் பல இடங்களில் பார்த்தவன்.  அதனால் அக்காவின் கணவன் ஐபிஎஸ் அதிகாரி என்பதில் அவனுக்குத் துளியும் பெருமை இல்லை. அன்றே அந்த ஆளைத் தீர்த்துக் கட்டச் சொல்லி அவன் தந்தையிடம் மன்றாடி இருக்கிறான். அவர் அதற்கு ஒத்துக் கொள்ளவில்லை.

 

“ஏன்ப்பா?”

 

“அவள் அவன் செத்தாலும் வேற யாரையும் கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டா.”

 

அவர் சொன்னதில் அவனுக்கு சந்தேகம் இருக்கவில்லை. அவன் அக்கா அப்படிப்பட்டவள் தான். அன்றைக்கும் இந்த வீட்டில் அவள் வாழ்க்கை அவள் சொன்னபடி தான் நடந்தது. இன்றைக்கும் அவள் விஷயத்தில் அவள் சொன்னபடி தான் இந்த வீட்டில் எல்லாம் நடக்கப் போகிறது. அதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்ட பின் தான் இங்கே வர அவள் சம்மதித்திருக்கிறாள்.

 

‘அவள் புருஷனை ஒன்றும் சொல்லக்கூடாதாம்’ கோபத்தில் அவன் மனதிற்குள் பொறுமியபடி அம்மாவைப் பார்த்தான். யுவராஜ் விஷயத்தில்  நிர்மலாவும் அவனும் ஒரே நிலைப்பாடுடையவர்கள் தான் என்றாலும், ராஜேஷ்வர் நிபந்தனையைச் சொன்ன போது அவளும் அவனைப் போலவே கோபப்பட்டாள் என்றாலும், அவள் சில நிமிடங்களில் கோபத்தைத் தொலைத்திருந்தாள். மூன்று வருடங்கள் கழித்து மகளைப் பார்க்கப் போகும் ஆவல் அவள் முகத்தில் தெரிந்தது.  மகளை மட்டுமல்ல பேரனைப் பார்க்கப் போகும் ஆர்வமாகவும் இருக்கலாம்.

 

சில நாட்களுக்கு முன்பு தான் யுவராஜின் மகன் புகைப்படத்தை அவனிடம் காட்டி விட்டுச் சொன்னாள். “பாரு நீயும் சின்னதில் இப்படி தான் இருந்தாய்”

 

நிரஞ்சன் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்தான். இன்னமும் அந்தப் பொடியனை அவனால் அக்காவின் மகனாகப் பார்க்க முடியவில்லை. ஆனால் அம்மா சொல்கிறபடி புகைப்படத்தில் அந்தப் பொடியனின் பக்கவாட்டுச் சாயல் அவனைப் போல் தான் இருந்தது. 

 

ஆனால் அவன் மனம் கனிந்து விடவில்லை. வீட்டில் இருந்து கொண்டு அவர்களை வரவேற்கும் மனநிலையில் அவன் இல்லை. அவர்கள் வருவதற்குள் கம்பெனிக்குப் போய்விட வேண்டும் என்று நினைத்து அவசரமாக அவன் கிளம்பிப் போனான்.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

சதுரங்கம் 38

 

கீதாவுக்கு சாவித்திரியின் வீட்டைக் கண்டுபிடிக்க அதிக சிரமம் இருக்கவில்லை. அந்தக் குறுகிய வீதியில் வலதுபுறம் நான்காவது வீடு என்று சொல்லியிருந்தார்கள். கிட்டத்தட்ட பல பத்திரிக்கையாளர்களும், ஊடகவியலாளர்களும் அந்த வீட்டுக்கு வந்து சாவித்திரியிடம் பேட்டி எடுத்து விட்டுப் போயிருந்ததால் சாவித்திரி ஓரளவு பிரபலமாகியிருந்தாள். அவளுக்குத் தெரிந்ததையெல்லாம் அவள் பேட்டி எடுத்தவர்களிடம் சொல்லியிருந்தாலும் சொல்லாததும் இருக்கக்கூடும் என்று அர்ஜுன் நம்பினான். தெரிந்தும், சொல்லக்கூடாது என்று நினைத்து சொல்லாமல் விட்டுப் போனதாக எதுவும் இருக்கா விட்டாலும், சம்பந்தப்பட்ட கேள்வி எழுப்பாததால், சொல்லாமல் விடுபட்ட பதிலாக அது இருக்கலாம் என்று அர்ஜுன் சொன்னான்.

 

நர்மதா வீட்டுக்கு அடிக்கடி வந்து போய்க் கொண்டிருந்த அந்தக் கருப்பு பென்ஸ் கார் மனிதனைப் பற்றி கீதாவிடம் சொன்ன அர்ஜுன் அந்த ஆளைக் குறித்து ஏதாவது தகவலை சாவித்திரி அறிந்திருக்கலாம் என்று நினைப்பதாகவும் சொன்னான்.

 

அதைக் கேட்ட கீதா சொன்னாள். ”நீ சொல்றதைப் பார்த்தா அந்த ஆள் அதிகமாய் நர்மதா வீட்டுக்கு வந்து போன நேரம் ராத்திரி ஒன்பது மணில இருந்து பத்து மணிக்குள். சாவித்திரி நர்மதா வீட்டுக்கு வேலைக்கு வந்து போனதோ காலையில் இருந்து மதியத்திற்குள் தான். அப்படி இருக்கறப்ப சாவித்திரிக்கு எதாவது தெரிஞ்சுருக்கலாம்னு எப்படி சொல்றே அர்ஜுன்?”

 

அர்ஜுன் சொன்னான். “சாவித்திரி மாதிரி வேலைக்காரிகள் எல்லாம் தங்கள் முதலாளிகளைப் பற்றி எப்பவுமே அதிகமாய் தெரிஞ்சு வெச்சிருப்பாங்க கீதா. அவங்க மனநிலை, நர்மதா வீட்டுப் பகுதில இருக்கற மேட்டுக்குடி மக்கள் மனநிலைக்கு எதிர்மாறான மனநிலையாய் தான் இருக்கும். எதையும் கூடுதலாய் கூர்ந்து கவனிப்பாங்க. சம்பந்தமில்லாத விஷயங்களையும் கூடுதலாய் தெரிஞ்சுக்க ஆசைப்படுவாங்க. சொல்லப் போனால், பிரபலங்களோட வேலைக்காரங்கள்ல பலருக்கும் சுவாரசியமான பொழுது போக்கே முதலாளிகளின் அந்தரங்க விஷயங்களைத் தெரிஞ்சுக்கறது தான்…”

 

அப்படி ஏதாவது சாவித்திரி அறிந்திருந்தால் அதை அறிந்து கொள்ளத்தான் கீதா இப்போது இங்கே வந்திருக்கிறாள். சாவித்திரி நான்கு வீடுகளில் வேலை செய்பவள். காலை ஏழு மணியிலிருந்து மதியம் இரண்டரை மணி வரை அவள் அந்த வீடுகளில் வேலை செய்கிறாள் என்பதை அறிந்திருந்ததால் நான்கு மணியளவில் கீதா அங்கே வந்து சேர்ந்திருக்கிறாள்.

 

சாவித்திரி கீதாவைப் பார்த்தவுடனேயே அவள் பத்திரிக்கை அல்லது சமூக ஊடக நிருபர் என்பதைக் கண்டுபிடித்து விட்டாள். இப்போதெல்லாம் அவளுக்குத் தெரியாத யாராவது அவளைத் தேடி வந்தாலே அந்த நபர் நிருபராகத் தான் இருக்க வேண்டுமென்பதை அவள் யூகித்து விடுகிறாள். வேறு யார் அவளைத் தேடி வரப்போகிறார்கள்? அவர்களுக்கு பேட்டி கொடுப்பதில் அவளுக்கு ஆனந்தமே. அவர்கள் வீடியோ அல்லது புகைப்படம் எடுப்பதற்கு முன் அவள் சிறிது ஒப்பனை செய்து விட்டு வரவும் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறாள்.

 

நர்மதா இறந்த பின் காலை நேரத்தில் அவள் கொடுத்த பேட்டி பல தொலைக்காட்சிகளில் வந்திருந்தது. அதிலெல்லாம் அவள் கலைந்த தலைமுடியோடு இருந்தது, தொலைக்காட்சியில் அவள் தெரிந்த சந்தோஷத்தை, பாதியாகக் குறைத்து விட்டது. அதனால் அவள் இப்போதெல்லாம் மிகவும் கவனமாக இருக்கிறாள். கீதாவிடம் எந்தப் பத்திரிக்கை என்று கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டு அவளை அமர வைத்து விட்டு உள்ளே போய் அவசர அவசரமாய் ஒப்பனை செய்து கொண்டு அவள் புன்னகையுடன் வெளியே வந்தாள். 

 

மற்ற பத்திரிக்கைகளுக்கும், ஊடகங்களுக்கும் சாவித்திரி தந்த பேட்டிகளை கீதா படித்திருந்தாள். அந்தப் பொதுவான கேள்விகளையே அவளும் ஆரம்பத்தில் கேட்டாலும், சாவித்திரி சொன்ன பதில்களைப் புதிதாய் கேட்பது போல் கேட்டுக் கொண்டாள்.

 

சாவித்திரி நர்மதாவிடம் நான்கு வருடங்களாய் வேலை பார்க்கிறாள். நர்மதா அவளிடம் அன்பாய் இருந்தாள். பெரும்பாலும் காலை எட்டிலிருந்து ஒன்பது மணிக்குள் நர்மதா வீட்டுக்கு வேலைக்குப் போய் விடுவாள். வெளி கேட் சாவியும், உள்ளே பிரதான கதவின் சாவியும் அவளிடமும் இருக்கின்றன. அவளுடைய சாவிகளை வைத்து யாரும் கள்ளச்சாவிகள் தயாரித்திருக்க வழியே இல்லை. அவள்  வீட்டுக்கு வந்தவுடன் பத்திரமாக அந்தச் சாவிகளை பீரோவில் வைத்து பூட்டி விடுவாள். அப்படி வைப்பது பாதுகாப்புக்காக மட்டுமல்ல மறுநாள் அதைத் தேட வேண்டியதில்லை என்பதால் தான் இப்படி ஆரம்பத்திலிருந்து செய்து வருகிறாள்…. இந்தத் தகவல்கள் எல்லாம் தங்கு தடையில்லாமல் சாவித்திரியிடமிருந்து வந்தன.

 

“இது தற்கொலையாக இல்லாமல் கொலையாக இருக்கவும் வாய்ப்பு இருக்கிறதாய் உங்களுக்குத் தோன்றியிருக்கா?” என்று கீதா கேட்ட போது சாவித்திரி முகத்தில் தர்மசங்கடம் தெரிந்தது.

 

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு வந்த போலீஸ்காரர் நர்மதா கொலை செய்யப்பட்டு இருக்கக்கூடும் என்றெல்லாம் அதிகப்பிரசங்கித்தனமாக யாரிடமும் சொல்லக் கூடாது என்று எச்சரித்து விட்டுப் போயிருந்தார். ”அப்படிச் சொன்னால் நீ தான் சாவியைக் கொடுத்து கொலையாளிக்கு உதவியிருக்கிறாய்” என்று சொல்லி விசாரணைக்கு அடிக்கடி அழைப்போம் என்று பயமுறுத்தி விட்டுப் போயிருந்தார். என்னவொரு அநியாயம்!

 

“இல்லைம்மா” என்று சுருக்கமாய் சாவித்திரி சொல்லி விட்டாள்.

 

“நீங்க காலை நேரம் அல்லாமல் சாயங்காலம் அல்லது ராத்திரி நேரங்களில் எப்போதாவது வேலைக்கு வந்திருக்கீங்களா?”

 

“இல்லைம்மா”

 

“நர்மதா ஏன் தற்கொலை செஞ்சுகிட்டாங்கன்னு நினைக்கிறீங்க.?”     

 

“வாழ்க்கைல அவங்களுக்கு விரக்தி வந்திருக்கணும் பாவம்”

 

“சினிமால வாய்ப்பு குறைஞ்ச சமயங்கள்ல அவங்களுக்கு விரக்தி வந்திருக்கலாம். ஆனால் போகப் போக அவங்களுக்கு அது பழகிட்ட மாதிரி தான் எனக்குத் தோணுது. நான் மூனு மாசத்துக்கு முன்னாடி அவங்கள பேட்டி எடுத்தப்ப அவங்க அதைத்தான் சொன்னாங்க. அதுமட்டுமில்லாமல் அவங்க பணத்துக்கு கஷ்டப்படற நிலைமையும் இருக்கலையே”

 

சாவித்திரி மெல்லக் கேட்டாள். “நீங்க மூனு மாசத்துக்கு முன்னாடி அவங்கள பேட்டி எடுத்தீங்களா?”

 

கீதா ஒரு ரகசியத்தை அவளிடம் மட்டும் பகிர்ந்து கொள்வது போல் தாழ்ந்த குரலில் சொன்னாள். “ஆமா. ஆனால் இந்த விஷயம் நம்ம ரெண்டு பேருக்குள்ளே மட்டும் இருக்கட்டும்.  நான் பேட்டி எடுத்தப்போ அவங்க மனசு விட்டுப் பேசினாங்க. சினிமாத் துறையில நடிகர்களுக்கு இருக்கற சலுகைகளும் மரியாதைகளும் நடிகைகளுக்குக் கிடைக்கறதில்லைன்னு என் கிட்ட ஆதங்கப்பட்டாங்க. அது உண்மை தானே. இங்கே நடிகர்கள் ஐம்பது வயசு தாண்டினாலும் கதாநாயகர்கள் தான். ஆனால் நடிகைகள் முப்பது, முப்பத்திரண்டு தாண்டினாலே அக்கா, அம்மா வேஷம் போட வேண்டி வந்துடுது. என்ன செய்யறது? அப்ப தான் ”இப்பவெல்லாம் மனசு எல்லாத்தையும் ஏத்துக்க பழகிடுச்சு”ன்னு என் கிட்ட மனசார சொன்னாங்க. அந்தப் பேட்டியை பாதில நிறுத்த வேண்டியதாய் போச்சு. யாரோ ஒருத்தர் கருப்பு பென்ஸ் கார்ல வந்தார். அவரைப் பார்த்தவுடன நர்மதா “மீதி பேட்டியை இன்னொரு நாள் வெச்சுக்கலாம்”னு என்கிட்டே சொல்லிட்டாங்க.   நானும் பிறகு அடிக்கடி வெளியூர் போயிட்டதால மீதி பேட்டி எடுக்க வர முடியலை. அவங்க இறந்துடுவாங்கன்னு தெரிஞ்சிருந்தா நான் கண்டிப்பாய் வந்து பேட்டியை எடுத்திருப்பேன்…”  

 

சொல்லி விட்டு கீதா சாவித்திரியைக் கூர்ந்து பார்த்தாள். கருப்பு நிற பென்ஸ் கார் சாவித்திரியிடம் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தி விடவில்லை. அப்படியானால் அந்த நபர் பற்றி அவளுக்குத் தெரியாது போலிருக்கிறது….

 

ஆனாலும் கீதா தொடர்ந்து சொன்னாள். ”அந்தக் கார்ல வந்தவர் கொஞ்சம் லேட்டாய் வந்திருந்தால் நான் பேட்டியை முடிச்சிருப்பேன். நர்மதா கடைசியாய் கொடுத்த பேட்டிங்கற பெருமையும் இருந்திருக்கும்.”

 

சாவித்திரி மெல்லக் கேட்டாள். “அந்த ஆள் பார்க்க எப்படி இருந்தார்?”

 

”பார்க்க பெரிய பணக்காரர் மாதிரி தெரிஞ்சார். கருப்புக் கண்ணாடி போட்டிருந்தார்.” என்று கற்பனையாகச் சொன்ன கீதா திடீரென்று சாவித்திரியைக் கேட்டாள். ”அவரை நீங்க பார்த்திருக்கீங்களா?”  

 

சாவித்திரி “இல்லை” என்றாள். பின் யோசனையுடன் அவள் சொன்னாள். “நீங்க சொல்றதைப் பார்த்தா அன்னைக்கு நான் பார்த்த கோடி ரூபாய் வாட்ச் அந்த ஆளோடதாய் தான் இருந்திருக்கணும்.”

 

கீதா பரபரப்பானாள். “கோடி ரூபாய் வாட்ச்சா?”

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்