ரட்சகன் 8

 

யுவராஜ் கண்விழித்த போது அவனுடைய அரவணைப்பில் நிர்ப்பயா உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய அரவணைப்பில் மகன் நீலேஷ் உறங்கிக் கொண்டிருந்தான்.  யுவராஜின் கை மனைவியையும், மகனையும் அவர்களை எழுப்பி விடாத அளவுக்கு லேசாக இறுக்கியது. யுவராஜுக்கு அவன் கைக்குள் அவனுடைய உலகமே அடங்கிக் கிடப்பதாகத் தோன்றியது. அவன், அவள், மகன் என்ற இந்த மூவர் அடங்கியதாகத் தான் இப்போது அவன் உலகம் இருக்கிறது.  இது போதும் அவனுக்கு. வேறெதுவும் தேவைப்படாத பரிபூரண நிலையை அவன் இந்தக் கணத்தில் உணர்கிறான்.

 

உறங்கும் மனைவியையும் மகனையும் மாறி மாறி பார்த்தான். இருவர் முகங்களிலும் களங்கம் இல்லை, கவலையில்லை. நிறைவுடன் நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ‘கடவுளே இப்படியே கடைசி வரை இவர்களை இருக்க வைத்து விடு.’

 

சில சமயங்களில் அவனுக்கு அவனுடைய திருமணமும், அதன் பின் நடந்த அனைத்தும் கனவு போலத் தோன்றும். நிஜத்தில் சாத்தியமில்லாத அந்த அதிசயம் அவன் வாழ்க்கையில் நடந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை என்றும் தோன்றும். திடீரென்று கண்விழித்து திருமணத்துக்கு முந்தைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்பி விடுவோமோ என்ற பயம் அவன் மனதில் எழும். விழித்திருக்கும் காலங்களில் எத்தனையோ முறை ’எல்லாம் நிஜம் தான்’ என்று உறுதிப்படுத்திக் கொண்டாலும் அடிக்கடி அந்தப் பயம் எழுவதை அவனால் தவிர்க்க முடிந்ததில்லை.

 

அவனிடம் எதைக் கண்டு அவள் அனைத்தையும் உதறித்தள்ளி விட்டு வந்தாள் என்பதற்கு இதுவரையில் அவனுக்குச் சரியான பதில் கிடைத்ததில்லை. அவளைப் பெரிதாகக் கவரும் அளவுக்கு உயர்வாய் எதுவும் அவனுக்குள் இருப்பதாக அவன் நினைக்கவில்லை. அழகு என்று பார்த்தால் அவனை விட அழகான இளைஞர்கள் அந்தக் கல்லூரியில் இருந்தார்கள். அறிவு என்று பார்த்தாலும் அவனை விடவும் அதிக அறிவு படைத்தவர்கள் அந்தக் கல்லூரியில் இருந்தார்கள். பணத்தைப் பார்க்க அவனிடம் அது இருக்கவே இல்லை. ஆனாலும் நிர்ப்பயா அவனைக் காதலித்தாள். அவனைத் திருமணம் செய்து கொண்டாள். அழகான மகன் ஒருவனைப் பெற்றுத் தந்திருக்கிறாள். பதிலுக்கு அதிகரித்து வரும் காதலைத் தவிர வேறு எதையும் அவனால் தர முடிந்ததில்லை.

 

மோகம் முப்பது நாள், ஆசை அறுபது நாள் என்று சொன்னவர்கள் காதல் எத்தனை நாள் என்று ஏன் சொல்லவில்லை என்பது அவனுக்கு இப்போது புரிந்தது. காதல் கடைசி மூச்சு வரைக்கும் தான். நாட்படக் குறைவது காமம் மட்டும் தான்.  காதல், உண்மையாக இருக்கும் வரை, நாட்பட நாட்பட அதிகமாகிக் கொண்டு தான் செல்லும். அதை அவன் ஒவ்வொரு நாளும் உணர்கிறான். ஆரம்பத்தில் இருந்ததை விடவும் அவள் மீது அவனுக்கு அன்பு கூடிக் கொண்டே தான் வருகிறது.

 

அவன் அவள் கன்னத்தில் மென்மையாக முத்தமிட்டான். அவள் உறக்கத்திலேயே புன்னகைத்தாள். அவளுடைய புன்னகையை அவன் ரசித்தான். இந்தப் புன்னகைக்கு எதையும் தரலாம். என்னவும் செய்யலாம். ஆனால் தர அவனிடம் அன்பைத் தவிர வேறு எதுவும் அதிகமில்லை. அதனால் தான் அவளுடைய பெற்றோரும், தம்பியும் அவனை அவளுக்குப் பொருத்தமில்லை என்று நினைத்திருக்க வேண்டும்.

 

யுவராஜ் மாமியாரை நேரில் பார்த்ததில்லை. மாமனாரை ஒரே ஒரு முறை தான் சந்தித்துப் பேசியிருக்கிறான். அவரை நேரில் அவன் சந்தித்துப் பேசியதே பெருமைப்பட வேண்டிய விஷயம் என்பது பிற்பாடு தான் அவனுக்குத் தெரிந்தது. ஒரு அப்பாயின்மெண்ட்டுக்காக வருடக்கணக்கில் காத்திருப்பதாகச் சில பெரிய மனிதர்களே அவனிடம் சொல்லியிருக்கிறார்கள். நிரஞ்சனை ஒரு அரசு விழாவில் அவன் பார்த்திருக்கிறான். அந்த அரசு விழாவில் நிரஞ்சன் தான் சிறப்பு விருந்தினர்.

 

யுவராஜ் ஒரு ஓரமாக நின்று கொண்டிருக்க பாதுகாவலர் பலர் சூழ நிரஞ்சன் அவனைக் கடந்து சென்றான். கடந்து செல்கையில் நிரஞ்சனின் பார்வை சாதாரணமாக யுவராஜின் மீது விழுந்தது. அவன் யார் என்று உணர்ந்ததும் நிரஞ்சனின் முகம் கல்லாக இறுகியது. கண்களில் நெருப்பு கொழுந்து விட்டு எரிந்தது. ஒரே ஒரு கணம் தான் அதை யுவராஜ் பார்க்க முடிந்தது. நிரஞ்சன் அவனைக் கடந்து விட்டான். பின் யுவராஜைத் திரும்பிப் பார்க்கும் சிரமத்தை நிரஞ்சன் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

 

நிர்ப்பயாவை யுவராஜ் திருமணம் செய்து கொண்டிருக்கா விட்டால் அவளிடத்திலும் அவனுடைய நிலைமை அப்படித்தான் இருந்திருக்கும். தூரத்தில் இருந்து பார்க்க மட்டுமே அவனால் முடிந்திருக்கும். நெருங்கிப் பழகவோ, பேசவோ முடியாத உயரத்தில் தான் அவள் இருந்திருப்பாள். இப்போதும் அவளுக்கு ஒரு ஆபத்து என்றால், குரல் கொடுத்தால் மின்னல் வேகத்தில் வந்து சேரும்படியாகத் தான் ஒரு ரகசியப் பாதுகாவல் கூட்டம் இருப்பதை யுவராஜ் கவனிக்காமல் இல்லை. வேறு வேறு வேஷங்களில் அந்தப் பாதுகாவலர்கள் இருப்பதை அவள் அறிவாளா இல்லையா என்று யுவராஜுக்குத் தெரியாது. அவனாக அதைப் பற்றி அவளிடம் பேசியதில்லை. அவளாகவும் அதைப் பற்றி அவனிடம் பேசியதில்லை...

 

நிர்ப்பயா மெல்ல கண்விழித்தாள். அவள் முகத்தையே பார்த்தபடி அணைத்துக் கொண்டிருந்த கணவனைப் பார்த்ததும் அவள் முகம் மலர்ந்தது.  காதலுடன் அவனைப் பார்த்துக் கேட்டாள். “என்ன பார்க்கறீங்க?”

 

“தூங்கறப்ப நீ ரொம்ப அழகாய் இருக்கே”

அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. இது போன்ற பாராட்டுகளுக்குப் பதில் சொல்லி அதை வளர்த்தும் பழக்கம் அவளிடம் இல்லை. மௌனத்தாலேயே அதை அவள் கடந்து விடுவாள்.

 

குழந்தையை லாவகமாக சற்று நகர்த்திப் படுக்க வைத்து விட்டு அவளும் அவனை அணைத்துக் கொண்டாள். ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக் கொண்டபடி இருவரும் மௌனமாகப் படுத்திருந்தார்கள். நேசிப்பின் உச்சத்தில் தான் பேச்சும், செயலும் இல்லாமல் இப்படி நிறைவுடன் படுத்திருக்க முடியும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.

 

சிறிது நேரம் கழித்து அவன் சொன்னான். “நேற்று என் நண்பர்கள் எல்லாம் உமன்ஸ் வர்ல்டு கட்டுரையைப் பாராட்டினாங்க.”

 

“அந்த மாதிரி ஒரு பெரிய எழுத்தாளர் எதை எழுதினாலும் அது சிறப்பாய் தான் இருக்கும்.”

 

அதற்கான பெருமையை ஏற்றுக் கொள்ளாமல் அவள் அப்படிச் சொன்னதை அவன் மறுத்தான். “அப்படியெல்லாம் இல்லை. நான் அந்தம்மா எழுதின வேற கட்டுரைகளையும் படிச்சிருக்கேன். அதெல்லாம் சுமார் தான்.”

 

அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவன் கேட்டான். “உன் தோழிகள் எல்லாம் படிச்சாங்களா? என்ன சொன்னாங்க.”

 

அவளுக்கு நெருக்கமான தோழிகள் நிறைய பேர் இல்லை. இரண்டே பேர் தான் இருக்கிறார்கள். “நல்லாயிருக்குன்னு சொன்னாங்க.” அவள் சுருக்கமாகச் சொல்லி நிறுத்திக் கொண்டாள்.

 

’வேற யாராவது பாராட்டினாங்களா?’ என்ற கேள்வி அவன் நாக்கு நுனி வரை வந்தது. ஆனால் அவன் கேட்கவில்லை. அப்படிப் பாராட்டு தெரிவித்து இருந்தால் அவள் கண்டிப்பாக அவனிடம் சொல்லியிருப்பாள்.

 

உள்ளூர அவனுக்கு அதில் வருத்தம் இருந்தது. அவளுக்குக் குழந்தை பிறந்த போது கூட வந்து பார்க்காதவர்கள், வாழ்த்து கூடத் தெரிவிக்காதவர்கள், உமன்ஸ் வர்ல்டு பத்திரிக்கையில் அவளைப் பற்றி வந்த ஒரு கட்டுரைக்காகப் பாராட்டப் போவதில்லை தான். ஆனாலும் நினைக்கையில் அது அவனுக்கு ஏமாற்றமளித்தது.

 

அவர்கள் திருமணம் முடிந்து ஆறு மாதத்தில் யுவராஜின் தந்தை காலமாகி விட்டார். அவனுடைய தாயோ அவன் கல்லூரியில் படிக்கையிலேயே இறந்து விட்டாள். அதனால் இப்போது நீலேஷுக்குத் தந்தை வழியில் தாத்தா பாட்டி இல்லை. ஆனால் தாய் வழியில் இருந்தும் அவன் அவர்களை அறிய மாட்டான். அதில் நிர்ப்பயாவுக்கு வருத்தம் இல்லாமலிருக்க சாத்தியமே இல்லை. ஆனால் அவள் அதை வெளியே காட்டிக் கொண்டதில்லை. அவர்களது திருமண வாழ்க்கை மிக மகிழ்ச்சியாக இருந்த போதிலும் அவளுடைய பெற்றோரை அவளை இழக்க வைத்ததில் யுவராஜுக்கு இப்போதும் குற்றவுணர்ச்சி இருக்கிறது. அவளுடைய இழப்பு அவர்களுடைய குழந்தையின் இழப்புமாகத் தொடர்கிறது என்பது அவன் குற்றவுணர்ச்சியை அதிகப்படுத்தியது.

 

எல்லாவற்றிற்கும் முடிவு காலம் உண்டு என்று சொல்வார்கள். அப்படியானால் நிர்ப்பயாவின் பெற்றோர் மற்றும் தம்பியின் வெறுப்புக்கும் ஒரு முடிவு காலம் இருக்கும் அல்லவா? அது எப்போது என்று யோசிக்கையில் யுவராஜின் முகம் வாட்டமடைந்தது.

 

அவன் என்ன நினைக்கிறான் என்பதை அவன் சொல்லி அவளுக்குத் தெரிய வேண்டியிருக்கவில்லை. இந்த மூன்றாண்டு காலங்களில் ஒருவர் மனதில் என்ன எண்ணம் ஓடுகிறது என்பது மற்றவருக்குத் தெரியும் அளவு ஈருடல் ஓருயிராகத்தான் அவர்கள் இருவரும் இருக்கிறார்கள்.

 

வாட்டமடைந்த அவனை முத்தமிட்டு அவன் கவனத்தை அவள் திருப்பினாள். சில வினாடிகளில் இருவரும் வெளியுலகை மறந்தார்கள்.

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

சதுரங்கம் 34

 

அர்ஜுனுக்கு அவர் எடுத்த முடிவில் இப்போது குற்றம் காண முடியவில்லை. ஆனாலும் அவன் ஒன்றும் சொல்லாமல் மௌனம் சாதித்தான். அவர் சொல்லும் எதையும் அவன் தந்தை அறியாதவர் அல்ல. அவர் அறிவு ஆழமானது, சூட்சுமமானது...

 

ராஜாராம் தொடர்ந்து சொன்னார். “அண்ணா ரொம்ப திறமையான வக்கீல். அண்ணா விரும்பினா கோர்ட்டில் வாதாட ஒரு மணி நேரத்திற்கு குறைந்த பட்சம் ஐந்து லட்சமாவது வாங்க முடியும்னு என் கிட்ட ஒரு சுப்ரீம் கோர்ட் வக்கீல் ஒரு தடவை சொன்னார்.  அந்த அளவு திறமை இருக்கிற எங்கண்ணா இப்போ எவ்வளவு சம்பாதிக்கிறான் அர்ஜுன்?”

 

ஞானமூர்த்தி இப்போது ஒரு மாதத்திற்குக் கூட அந்த அளவு சம்பாதிப்பதில்லை.  அவர் அரசியலில் தீவிரமாக இறங்கி விட்டதால் ஓரிரு வழக்குகளை மட்டும் ஏற்றுக் கொள்கிறார். அதிலும் கட்சிக்காரன் பக்கத்தில் நியாயம் இருந்தால் மட்டுமே ஏற்றுக் கொள்கிறார். எந்த வழக்கையும் அவருடைய வாதத்திறமையால் அவரால் வெல்ல முடியும் என்றாலும், பிழைப்புக்காகக்கூட நியாயமில்லாத பக்கம் நிற்க அவர் சம்மதித்ததில்லை. நியாயமிருந்தும் வழக்கிற்காகச் செலவு செய்ய முடியாத நிலையில் இருக்கிற ஏழைகளிடம் அவர்களுக்குத் தர முடிந்த தொகையைத் தான் அவர் வாங்குகிறார். நியாயமிருந்தும் சில சட்டச்சிக்கல்களால் நீதி கிடைக்க முடியாத நிலையில் இருக்கும் பணக்காரர்களிடம்  மட்டும் அவர் அதற்குரிய தொகையை வாங்குகிறார். அவர் செய்யும் தியாகத்தையும், பெருந்தன்மையையும் எத்தனை பேர் நினைவு வைத்திருப்பார்கள் என்பது மிகப்பெரிய கேள்வியே! காரியம் முடிந்ததும் கடவுளையே கூட மறக்கும் மனிதர்களிடம் அதிகம் எதிர்பார்ப்பதற்கில்லை!

 

”அர்ஜுன், நான் எங்கண்ணாவுக்கு இணையான அறிவாளியை இதுவரைக்கும் பார்த்ததில்லை. ஆனால் ஆனால் அந்தப் பேரறிவு அவனோட சொந்த வாழ்க்கைக்குப் பயன்பட்ட மாதிரி தெரியலை. வாதாட வேண்டியது தான் வக்கீலோட வேலை. தீர்ப்பு சொல்றது நீதிமன்றத்தோட வேலை. ஆனா அண்ணா என்ன செய்யறான்னா, அவனே நீதிபதியா இருந்து ஒரு வழக்கைப் பார்த்துட்டு தான் அதை ஏற்கிறான், இல்லை மறுக்கறான். ஒருவிதத்துல இது முட்டாள்தனமில்லையா? அரசியல்லயும் அப்படித் தான் செய்யறான். அவன் கட்சில மோசமான ஆட்களைச் சேர்த்துக்கறதில்லை. அவனோட அரசியல் கொள்கைகள்லயும் கூட அவன் சமரசம் செய்துக்கறதில்லை. இன்றைக்கிருக்கற சூழ்நிலையில் இப்படியெல்லாம் அரசியல் செய்ய முடியாது அர்ஜுன். போன தேர்தல்ல அண்ணா தோற்றதும், பத்தே பத்து தொகுதிகள் தவிர மற்ற எல்லா இடங்கள்லயும் டெபாசிட் இழந்ததும் அரசியல் களத்துல அண்ணா எங்கே நிற்கறான்னு தெரிவிக்கலையா அர்ஜுன்? ”

 

அர்ஜுன் சொன்னான். “நீங்க சொல்றதெல்லாம் சரிதான் சித்தப்பா. ஆனால் குறுகிய காலத்துல அவர் ஐம்பது தொகுதிகள்ல மூனாவது இடத்தில் இருக்கார். அது சின்ன விஷயமில்லையே?”

 

“நீ ஓட்டு சதவீதத்தைப் பார்த்தா தான் உனக்கு சரியான நிலவரம் தெரியும் அர்ஜுன். ஒரு வகுப்புல ஐந்து மாணவர்கள் இருக்காங்கன்னு வெச்சுக்கோ. முதல் மார்க் 80 இரண்டாவது 50 மூன்றாவது 8 நான்காவது 5 ஐந்தாவது 3. இதில் 8 மார்க் வாங்கியவன் மூன்றாவது இடத்தில் இருக்கறதா சொல்ற நிலையில தான் அண்ணாவும் இருக்கான் அர்ஜுன். அந்த ஐம்பது தொகுதிகள்ல ஆளும் கட்சி 41.38% இருக்கு. எதிர்க்கட்சி 27.32% இருக்கு. அண்ணா கட்சி 6.28% இருக்கு. எதிர்க்கட்சிக்கு இணையாக வரவே நாலுமடங்கு ஓட்டு வேண்டியிருக்கு.”

 

அவர் சொல்வது நிஜம் தான். ஆனால் நிஜம் கசந்தது.  அது என்றைக்கு இனித்திருக்கிறது?

 

”ஒரு காலத்தில் ஊழல்ங்கறது மக்கள் கிட்ட அதிர்ச்சியை உண்டுபண்ணுச்சு. ஆனால் இன்னைக்கோ ஊழல் இல்லைன்னா தான் மக்களுக்கு அது ஆச்சரியத்தை உண்டுபண்ணுது. அந்த அளவு ஊழல், மக்களே ஏற்றுகிட்ட ஒரு விஷயமாயிடுச்சு. எவன் வந்தாலும் ஊழல் தான்னு மக்கள் புரிஞ்சுகிட்டு அதுக்குத் தயாராயிட்டாங்க. ஒரு காலத்தில் விதிமுறைகளுக்குப் பொருந்தாத வேலைகள் ஆக வேண்டி தான் மக்கள் அரசு அதிகாரிகளுக்கு லஞ்சம் கொடுத்தாங்க. இப்ப. விதிமுறைகளுக்குப் பொருந்தியிருந்தாலும் சரி எந்த வேலை அரசாங்க அலுவலகத்தில் ஆக வேண்டியிருந்தாலும் லஞ்சம் தராமல் வேலை ஆவதில்லைன்னு ஆயிடுச்சு. இப்ப எல்லாம் மக்களே லஞ்சம் எவ்வளவுன்னு கேட்டுத் தர்ற நிலைமை உருவாயிடுச்சு. லஞ்சம் தந்தாலும் சீக்கிரம் வேலையானால் அதுவே பெரிய விஷயம்னு நினைக்கிற நிலைமைக்கு மக்கள் வந்துட்டாங்க. இப்ப யாரும் உத்தமனைத் தேர்ந்தெடுக்கத் துடிக்கறதில்லை. எத்தனை வேணும்னா சம்பாதிச்சுக்கட்டும், எங்களுக்கும் கொஞ்சமாவது நல்லது செஞ்சா போதும்னு நினைக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. அந்த அளவு மக்கள் ஊழலை ஏற்றுகிட்டாங்க. ஊழல் எதிர்ப்புங்கறது வெறும் மேடைப் பேச்சு சமாச்சாரமாயிடுச்சு. பேசறவனும் அதை சீரியஸா நினைச்சு பேசறதில்லை. கேட்கறவனும் அதை சீரியஸாய் எடுத்துக்கறதில்லை. இப்படி எல்லாருமே ஊழலை சீரியஸாய் நினைக்கற காலம் போன பிறகும் அண்ணா மேடைப்பேச்சையும் தாண்டி அதை சீரியஸாய் எடுத்துகிட்டுருக்கான்….” ராஜாராமின் குரலில் ஆழ்ந்த வருத்தம் இழையோடியது.

 

அவர் ஒரு கணம் நிறுத்தி அவன் ஏதாவது கருத்து தெரிவிக்கிறானா என்று பார்த்தார். ஆனால் அவன் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தானேயொழிய ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவர் தொடர்ந்தார். “இப்போதெல்லாம் எதிர்க்கட்சி கூட ஆளும் கட்சி கூடப் பேரம் படியாத போது தான் வெளிப்படையாய் புகார் சொல்லுது. ரகசியப் பேச்சு வார்த்தைல பேரம் படிஞ்சுதுன்னா அவங்களும் சத்தமில்லாமல் இருந்துடறாங்க அர்ஜுன். மாநிலமானாலும், மத்திய அரசானாலும் இது தான் வெளிப்படையாய் சொல்லிக்காத விதி அர்ஜுன். இதுலயும் அண்ணா தான் விதிவிலக்கு. சரி இத்தனை நேர்மையாய் நியாயமாய் இருந்து அவன் மக்களுக்காகப் போராடறான். அதற்காவது மக்கள் நன்றியுடையவர்களாக இருப்பாங்களான்னா அதுவும் கிடையாது. தேர்தல் நேரத்துல ஆளும் கட்சியும், எதிர்க்கட்சியும் எண்ணிக் கொடுக்கற ரூபாய் நோட்டுகளுக்குத் தர்ற முக்கியத்துவத்தை மக்கள் அவனுக்கோ, அவனோட கட்சிக்கோ, தர மாட்டாங்க. மக்கள் ஊழலை மறந்துடுவாங்க, மோசமான நிர்வாகத்தை மறந்துடுவாங்க, நிறைவேற்றாத வாக்குறுதிகளை மறந்துடுவாங்க, கடந்த ஆட்சில ஏமாற்றப்பட்டதை மறந்துடுவாங்க. தேர்தல் நேரத்துல தர்ற காசை மட்டுமே பார்த்து தான் ஓட்டுப் போடுவாங்க. இப்ப சொல்லு, ஏமாறுறது மக்களா, எங்கண்ணாவா?”

 

பேரறிவு இருந்தும் இன்றைய அரசியல் களத்தில் ஞானமூர்த்தி அடிமுட்டாள் ஆகத் தான் இருக்கிறார் என்பதைப் பார்க்கையில் அர்ஜுனுக்கு வேதனையாகத் தான் இருந்தது. ராஜாராம் அலசிச் சொன்ன அளவுக்கு அவன் யோசித்திருக்கா விட்டாலும் மேலெழுந்தவாரியாக கிட்டத்தட்ட இந்த நிலவரம் அவனுக்குப் புரிந்துதானிருந்தது.  

 

கடைசியாக ராஜாராம் சொன்னார். “இந்தக் காரணங்களுக்காகத் தான் நான் எங்கண்ணாவை ஆதரிக்கலை. கடைசில அவன் எல்லாராலயும் கோமாளி ஆக்கப்படறத என்னால சகிக்க முடியல அர்ஜுன். என் குடும்பத்துல இன்னொரு பலிக்கடா உருவாகறதை நான் விரும்பலை.”

 

அர்ஜுன் மெல்லக் கேட்டான். “நீங்க இதையெல்லாம் எங்கப்பா கிட்ட சொல்லியிருக்கீங்களா சித்தப்பா?”

 

ராஜாராம் இல்லையென வருத்தத்துடன் தலையசைத்து விட்டுச் சொன்னார். “சொல்லிப் பிரயோஜனம் இல்லை அர்ஜுன். இந்த விஷயத்துல எங்கப்பாவை விட அண்ணா இரண்டு மடங்கு பிடிவாதக்காரன். ”எங்கப்பாவுக்கு மகனாய் இருக்கற எல்லாத் தகுதியும், என்னை விட அண்ணாவுக்குத் தான் அதிகமாயிருக்குங்கறதை நான் பல தடவை உணர்ந்திருக்கேன். எங்கப்பா உயிரோட இருந்திருந்தா அவரோட முழு ஆதரவும் அண்ணாவுக்குத் தான் இருந்திருக்கும். ஆனால் நான் அவராகவோ, அண்ணாவாகவோ இருக்க விரும்பலை அர்ஜுன். இன்றைய அரசியல் ஒரு செஸ் விளையாட்டு மாதிரி தான். தாக்கறதும், தாக்குப்பிடிக்கறதும் தான் இதை விளையாடறவங்களோட குறிக்கோள். அடுத்தவங்க பலவீனத்தைப் பயன்படுத்திக்கறதும், அவங்கள பலவீனப்படுத்த எல்லா முயற்சிகளையும் எடுக்கறதும் ரொம்ப முக்கியம். மறைமுகமாய் நானும் அரசியல்வாதியாகி இந்த விளையாட்டுல சேர்ந்துட்டேன். எங்கப்பா மாதிரியோ, எங்கண்ணன் மாதிரியோ எனக்கு கொள்கை எல்லாம் கிடையாது. மக்களைப் பற்றியோ, மற்றவங்களைப் பற்றியோ நான் கவலைப்படறதில்லை. எனக்கு நிரந்தர நண்பர்களோ, நிரந்தரப் பகைவர்களோ கிடையாது. என்னை அனுசரிச்சுப் போறவங்களுக்கு, அவங்க அனுசரிச்சுப் போய்கிட்டிருக்கற வரைக்கும் நான் ஆதரவு தர்றேன்.  பின்னணியில் இருக்கறதால எனக்கு எப்பவும் நஷ்டமோ, தோல்வியோ இல்லை. நான் இதுவரைக்கும் இந்த அளவு வெளிப்படையாய் இதை யார் கிட்டயும் சொன்னதில்லை அர்ஜுன். உன் கிட்ட தான் சொல்றேன். வாசுதேவன் குடும்பத்தோட ஒரே வாரிசு நீ.  நீ எங்க கிட்ட கோவிச்சுகிட்டு இருந்தால் எங்களால தாங்க முடியாதுடா.” சொல்கையில் ஒரு கணம் அவர் குரல் உடைந்தது.

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

ரட்சகன் 7

 

அகமது அன்சாரி தலைமையில் அங்கு வேறு நான்கு பேர் கூடியிருந்தார்கள். அவர்களில் மூவர் இயக்கத்தில் முக்கியப் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள். நான்காமவன் முகமதலி, அவர்கள் இயக்கத்தின் திறமை வாய்ந்த செயல்வீரன். அப்சல்கானுக்கு இணையானவன் என்று பெயரெடுத்தவன். கடந்த ஏழு ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் அவர்களுடைய இயக்கத்தின் அனைத்து வேலைகளையும் அப்சல்கானோடு சேர்ந்து செய்தவன் அவன். தற்போது அப்சல்கான் சிறையில் இருப்பதாலும், இந்தியாவில் சூழ்நிலை சரியில்லாமல் இருப்பதாலும் அவன் எந்த தீவிர நடவடிக்கையிலும் இறங்காமல் பதுங்கியிருக்கிறான். மறுபடியும் அவன் இயங்க வேண்டியிருப்பதால் அகமது அன்சாரி அவனை வரவழைத்திருக்கிறார்.

 

அகமது அன்சாரி அப்சல்கானின் ஆலோசனையையும், அனைத்து தகவல்களையும் விரல் நுனியில் வைத்திருக்கும் அவர்கள் இயக்கத்து ஆள் அந்த ஆலோசனை வெற்றி தருமா என்று சந்தேகம் தெரிவித்ததையும் முகமதலிக்கும், மற்றவர்களுக்கும் தெரிவித்து விட்டுச் சொன்னார்.

 

“வெற்றி கிடைக்கும் என்று உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு ஒரு செயலில் இறங்க வீரம் வேண்டியதில்லை. சுலபமான வெற்றிகளில் பெருமைப்படவும் ஒன்றும் இல்லை. வெற்றிக்கு வாய்ப்பே இல்லை என்று சொல்லப்பட்ட வேலைகளில் இறங்கி தான் நம்முடைய இயக்கம் இவ்வளவு தூரம் வளர்ந்து முன்னேறி இருக்கிறது. நாம் இந்தியாவில் நம்முடைய சாகசத்தைக் காட்டி மூன்று ஆண்டுகள் ஆகி விட்டன. உலகத்தின் பார்வையில் நாம் பலவீனமாகிக் கொண்டு இருக்கிறோம். அப்சல்கானை இந்தியா தூக்கில் இட்டு விட்டால் நம் பலவீனத்தை நாம் ஒப்புக் கொண்டது போல் ஆகி விடும். அதற்கு முன் நாம் எதாவது செய்து அப்சல்கானை மீட்க வேண்டும். அதற்கு அப்சல்கானின் இந்த ஆலோசனையைத் தவிர வேறு வழி இருப்பதாகத் தெரியவில்லை”

 

அவர் சொல்லி விட்டு மற்றவர்களுடைய முகங்களைப் பார்த்தார். அவர்கள் அவர் சொல்வதைக் கூர்ந்து கேட்டார்களேயொழிய தங்கள் அபிப்பிராயம் எதையும் சொல்லவில்லை.  அவர் முகமதலியிடம் கேட்டார். “நீ என்ன நினைக்கிறாய்?”

 

“அவர் சொன்னது சரி தான் என்றாலும், நீங்கள் சொல்வதும் சரி தான். நாம் எதாவது செய்தாக வேண்டும். இல்லா விட்டால் உலக அரங்கில் நாம் மரியாதையை இழந்து விடுவோம்.”

 

அகமது அன்சாரி திருப்தியுடன் தலையசைத்து விட்டுத் தொடர்ந்து கேட்டார். “கடத்துவதானால் யாரைக் கடத்துவது சுலபம்?”

 

கடத்தும் வேலையை இப்போது செய்ய வேண்டியவன் முகமதலி தான் என்பதால் அவனிடம் அந்தக் கேள்வி கேட்கப்பட்டது. முகமதலி சொன்னான். “மூவரைக் கடத்துவதுமே சுலபமல்ல என்றாலும், சரியாகத் திட்டமிட்டால் யுவராஜைக் கடத்த முடியும்.”

 

அது வரை அமைதியாய் இருந்த மற்றவர்களில் ஒருவர் கேட்டார். “குழந்தை பிறந்த பிறகு கூட யுவராஜை ராஜேஷ்வர் மருமகனாக ஏற்கவில்லை. நம் ஆள் சொன்னது போல, பிடிக்காத மருமகனை நாமாகக் கடத்தினால் அது ராஜேஷ்வருக்கு வசதியாக அல்லவா போய் விடும். திருப்பிக் கொண்டு வந்து அவனைச் சேர்க்கிறேன் என்றால் தான் அவர் வருத்தப்படுவார். நாமாக அவனை அவர்கள் வாழ்க்கையில் இருந்து நீக்கி விட்டால், அவர்களுக்குப் பிடித்த பையனை மகளுக்கு இன்னொரு திருமணம் செய்து வைப்பாரே அவர்.”

 

அகமது அன்சாரி சொன்னார். “நியாயமான சந்தேகம் தான்.. இது பற்றி நானும் நிறைய யோசித்தேன். ராஜேஷ்வர் யுவராஜை மருமகனாக முழுமையாக ஏற்றுக் கொள்ள முடியாதவராய் இருந்தால் கல்யாணத்திற்கு முன்பாகவே அவனை சுலபமாகத் தீர்த்துக்கட்டியிருக்கலாம். அவர் அதைச் செய்யவில்லை. அவர் அஹிம்சாவாதி அல்ல. அவருடைய கம்பெனி ரகசியங்களை போட்டி கம்பெனிக்கு கசிய விட்ட ஒரு ஊழியன் திடீரென்று காணாமல் போய் நான்கு வருடங்கள் ஆகின்றன. இதுவரை அவன் பிணம் கூடக் கிடைக்கவில்லை. அதே போல் அவருடைய வீட்டில் நகைகளைக் கையாடல் செய்த ஒரு வேலைக்காரி பற்றி அவர் போலீஸில் புகார் கூடத் தரவில்லை. அவள் ஒரு வாரத்தில் சாலை விபத்தில் மரணமடைந்தாள். இதற்குப் பின்னணியில் அவர் தான் இருக்கிறார் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். இப்படி அலட்டிக் கொள்ளாமல் ஆட்களைத் தீர்த்துக்கட்டும் ஆள் யுவராஜை விட்டு வைத்திருப்பது பெருந்தன்மையால் தான் என்று நினைக்க முடியவில்லை.” 

 

”அதே போல மகள் காதல் திருமணம் செய்து கொண்டதற்காக அவளை வெறுப்பவராக இருந்தால் கல்யாணத்திற்குப் பிறகும் அவள் பாதுகாப்புக்கு ஆட்களை அனுப்ப வேண்டியதில்லை. யுவராஜ் நிர்ப்பயா இருவர் வாழ்க்கையிலிருந்து விலகி நிற்கிறாரே ஒழிய ஒரேயடியாக உறவை அறுத்துக் கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. இதையெல்லாம் வைத்துப் பார்க்கும் போது யுவராஜை மீட்க எதையும் செய்யாமல் இருப்பார் என்று என்னால் நினைக்க முடியவில்லை.”

 

இன்னொருவர் முதல் முறையாக வாயைத் திறந்தார். “யுவராஜை மீட்க ராஜேஷ்வர் முன்வருவார். அதற்குப் பதிலாக அப்சல்கானை விடுவிக்க அரசாங்கத்திற்கு அழுத்தம் தருவார் என்றே வைத்துக் கொள்வோம். அப்படி அழுத்தம் தந்தால் அரசாங்கம் கண்டிப்பாக அவருக்கு மறுப்பு தெரிவிக்காது. ஏனென்றால் எல்லோருக்கும் தெரிந்தது போல் ஆளும் கட்சி தேர்தல் செலவுகளுக்கு அவர் தயவைத் தான் எதிர்பார்க்கும் நிலைமையில் இருக்கிறது. ஆனால் யுவராஜுக்காக அப்சல்கானை அரசாங்கம் விடுவிக்க எதிர்க்கட்சிகள் அனுமதிக்குமா? பலர் பணயக்கைதிகளாக இருந்தால் அரசாங்கம் அப்சல்கானை விடுவிக்க எதிர்க்கட்சிகள் ஆட்சேபம் தெரிவிக்கப் போவதில்லை. ஆனால் ராஜேஷ்வரின் மருமகனுக்காக அப்சல்கானை விடுவிப்பதற்கு எதிர்க்கட்சிகள் கடுமையாக ஆட்சேபம் தெரிவிக்கும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.”

 

அதை ஆமோதித்து மற்ற இருவர் தலையசைத்தார்கள். முகமதலியும் சொன்னான். “ஆமாம். ஆளுங்கட்சிக்கு தேர்தல் நிதியாகத் தருவதில் பத்து சதவீதம் தான் எதிர்க்கட்சிகளுக்கு ராஜேஷ்வர் தருகிறார் என்ற குற்றச்சாட்டு இருக்கிறது. கிடைத்த பத்து சதவீதத்திற்காக எதிர்க்கட்சிகள் நன்றியோடு இருக்கப் போவதில்லை. கிடைக்காத தொன்னூறு சதவீதத்திற்காக எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் முனைப்பில் தான் இருப்பார்கள்.”

 

அகமது அன்சாரி சற்று யோசித்து விட்டுச் சொன்னார். “அப்படியானால் அரசாங்கத்தோடு இந்த பேச்சுவார்த்தையை நாம் ரகசியமாகவே நடத்துவோம். யுவராஜைக் கடத்தியது நாம் தான் என்று நாம் பகிரங்கப்படுத்த வேண்டியது இல்லை.  அப்சல்கானை நம்மிடம் ஒப்படைப்பதையும் இந்திய அரசாங்கம் வெளிப்படையாகச் செய்ய வேண்டியதில்லை. ரகசியமாகவே இந்தப் பரிவர்த்தனையை முடித்துக் கொள்வோம்.”

 

எதிர்க்கட்சிகள் ஆட்சேபம் தெரிவிக்கும் என்ற கருத்தைச் சொன்னவர் சொன்னார். “அப்சல்கான் திகார் சிறையில் இல்லாமல் போனதற்கு இந்திய அரசாங்கம் என்ன பதிலை எதிர்க்கட்சிகளுக்கும், மக்களுக்கும் சொல்லும்.”

 

அகமது அன்சாரி சொன்னார். “அது நம் தலைவலி அல்ல. இந்திய அரசாங்கம் யோசித்து ஒரு வழி கண்டுபிடிக்கட்டும். கதைகள் சொல்வதற்கும், காரணங்கள் கண்டுபிடிப்பதற்கும் அரசியல்வாதிகளுக்குச் சொல்லித்தரவா வேண்டும்?”  

 

அவர் சொன்னது அவர்களுக்கும் சரியென்றே பட்டிருக்க வேண்டும். அடுத்த கேள்வியோ, சந்தேகமோ யாரிடமிருந்தும் எழவில்லை.

திருப்தி அடைந்த அகமது அன்சாரி முகமதலியிடம் சொன்னார். “இனி எல்லாம் உன் கையில் தான் இருக்கிறது. அப்சல்கானின் உயிர், விடுதலை மட்டுமல்ல, நம் இயக்கத்தின் எதிர்காலமும், கௌரவமும் கூட உன் கையில் தான் இருக்கிறது முகம்மதலி. இதற்கு முன்பும் இந்தியாவில் எத்தனையோ திட்டங்களை நீ சிறப்பாகச் செயல்படுத்தியவன். ஆனால் அப்போதெல்லாம் உன்னுடன் சேர்ந்து இயங்க அப்சல்கான் கூட இருந்தான். இiப்போதும் உனக்கு உதவ நம் ஆட்கள் அங்கே நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள் என்றாலும் , திட்டமிடுவதிலும் செயல்படுத்துவதிலும் ஒவ்வொன்றையும் தீர்மானிக்கும் சுதந்திரமும், பொறுப்பும் உனக்குத் தான் இருக்கிறது. உன் திறமையைத் தனியாக நிரூபிக்க உனக்கு அரிதான வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கிறது. இதை நீ  பயன்படுத்திக் கொண்டு வெற்றி பெற நான் உன்னை வாழ்த்துகிறேன்.”

 

முகமதலி நெஞ்சில் கை வைத்தி தலை தாழ்த்தி வணங்கி அங்கிருந்து வெளியேறினான். ஜீப்பில் சிறிது தூரம் பயணித்தும், பாகிஸ்தான் பஸ்ஸில் சிறிது தூரம் பயணித்தும் தான் அவன் விமான நிலையத்தை அடைய வேண்டியிருந்தது. விமான நிலையம் சென்று சேர்ந்ததும் யுவராஜ்  குறித்த தகவல்களை அவன் இணையத்தில் தேட ஆரம்பித்தான். மும்பை விமான நிலையம் வந்து சேர்ந்த போது யுவராஜ் பற்றி நிறைய பொதுவான தகவல்கள் அவனுக்குக் கிடைத்திருந்தன.  மும்பை வந்து சேர்ந்தவுடன் அவன் பத்திரிக்கைத் துறையில் அவர்கள் இயக்க நண்பரையும், போலீஸ் துறையில் இருக்கும் ஒரு நண்பரையும் அவன் தொடர்பு கொண்டான். அவனுக்குத் தேவையான மிக முக்கியமான தகவல்கள் அவர்கள் மூலம் அவனுக்குக் கிடைத்தன.

 

’ஆபரேஷன் யுவராஜ்’ திட்டம் அவன் மூளையில் உருவாக ஆரம்பித்தது.

 (தொடரும்)

என்.கணேசன்