ரட்சகன் 11

 

யுவராஜ் காணாமல் போன செய்தி மறுநாள் பெரும்பாலான செய்தித்தாள்களில் முதல் பக்கத்தில் தலைப்புச் செய்தியாக பிரசுரமாகியது. பெரும்பாலான செய்தித்தாள்கள் ‘ராஜேஷ்வரின் மருமகன் மாயம்” என்று எழுதின. குல்ஃபி ஐஸ்காரன் காணாமல் போன செய்தி சில பத்திரிக்கைகளின் உள்ளூர் பதிப்புகளில் மட்டும் முக்கியத்துவம் ஏதுமின்றி உள் பக்கங்களில் ஏதோ ஒரு மூலையில் பத்து வரிச் செய்தியாக வெளியானது. இரண்டு செய்திகளுக்கும் இடையே தொடர்பிருக்கக் கூடும் என்று பத்திரிக்கைகளும், மற்ற ஊடகங்களும் சந்தேகிக்கவில்லை.

 

யுவராஜின் கார் மறுநாள் காலை கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அந்தப் பகுதிக்கு ஏன் யுவராஜ் சென்றான் என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை. போலீஸ் தேடுதல் தீவிரமாக இருந்தது.  யுவராஜுக்கு எதிரிகள் யாராவது இருக்கிறார்களா என்ற கோணத்தில் பத்திரிக்கைகள் யூகங்களை எழுத ஆரம்பித்தன. யுவராஜின் நண்பர்களும், உடன் வேலை பார்க்கும் போலீஸ்காரர்களும் அவன் மற்றவர்களிடம் மிக அன்பாகவும், கண்ணியமாகவும் நடந்து கொள்பவன் என்பதால் அவனுக்கு எதிரிகள் இல்லை என்றார்கள். அடுத்ததாக அவனால் தண்டனை அடைந்த குற்றவாளிகள் யாராவது அவனைக் கடத்தியிருக்கவோ, கொன்றிருக்கவோ சாத்தியம் உண்டா என்று ஊடகங்கள் அலச ஆரம்பித்தன. அவன் இதுவரைக்கும் கைது செய்திருக்கும் குற்றவாளிகளின் பின்னணியை பலரும் சமூக வலைத்தளங்களில் அலச ஆரம்பித்தார்கள். எதிலும் யாருக்கும் ஒரு தெளிவான புரிதல் கிடைக்கவில்லை.

 

ஒரு பத்திரிக்கை ராஜேஷ்வரே இதன் பின்னணியில் இருக்கக்கூடும் என்று சந்தேகத்தை வெளியிட்டது. மகளுடைய காதல் திருமணத்தை அவர் விரும்பாத காரணத்தால் அவரே அவனைக் கடத்தியிருக்கலாம் என்ற வதந்தி உலா வருவதாக அப்பத்திரிக்கை எழுதியிருந்தது. உடனடியாக அத்தகவல் பேசுபொருளானது. தொலைக்காட்சிகளில் அது குறித்து சூடான விவாதங்கள் நடக்க ஆரம்பித்தன.

 

யுவராஜ் காலத்தை மறந்திருந்தான். மயக்க நிலையில் நிஜமும், கனவும் சேர்ந்து குழப்பின. எங்கிருக்கிறோம், எப்படி வந்தோம் என்று அவன் நினைவுபடுத்திப் பார்ப்பதற்குள் மறுபடியும் நினைவிழந்தான். இப்படியே சில முறை ஆனது. அது மணிக்கணக்கு இடைவெளியிலா, நாள் கணக்கு இடைவெளியிலா என்றும் அவனுக்குத் தெரியவில்லை. ஓரளவு மயக்கம் தெளிந்த போது அவனால் கை கால்களை அசைக்க முடியவில்லை. பலம் பிரயோகித்து கை கால்களை அசைக்க முயற்சி செய்த போது அவன் கட்டப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்தான். அந்தப் பலமும் போதுமானதாக இருக்கவில்லை. உடல் பலவீனமாக இருந்தது. வலித்தது. ஆனாலும் முழு உடம்பையும் அசைத்து உருள முற்பட்ட போது இரு பக்கத்திலும் மரப்பலகை இடித்தது. ஒரு மரப்பெட்டிக்குள் இருப்பதை அவன் மெல்ல யூகித்தான்.

 

அவன் வாயைத் திறந்து கத்த முயற்சி செய்த போது தான் வாயும் கட்டப்பட்டு இருந்தது தெரிந்தது.

 

சில சமயங்களில் யார் யாரோ பேசுவது கேட்டது. சில சமயங்களில் அமைதியாக இருந்தது. மயக்கம் முழுமையாக தெளிந்த போது தான் கடைசியாக நடந்த நிகழ்வுகள் எல்லாம் நினைவுக்கு வந்தன. அவன் கடத்தப்பட்டு இருக்கிறான் என்பது புலனாகியது. நிர்ப்பயா மற்றும் நீலேஷின் நினைவு வர மனம் பதற ஆரம்பித்தது. அவர்கள் அவனுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.  ’பதினொன்றரை மணிக்கு வருவதாகச் சொல்லியிருந்தோமே, இப்போது மணி எவ்வளவு? எங்கிருக்கிறோம்?’

 

மூன்றாவது நாள் குல்ஃபி ஐஸ்காரனின் பிணம் ஒரு பாலத்தின் கீழ் கிடைத்தது. அதன் பின் தான் காவல்துறை அவனுக்கும் யுவராஜ் காணாமல் போனதற்கும் இடையே உள்ள இணைப்பை உணர்ந்தது. யுவராஜின் கீழ் பணிபுரியும் இன்ஸ்பெக்டர் என்ன நடந்திருக்க வேண்டும் என்பதை நிர்ப்பயாவிடம் வந்து சொன்னார்.   அவர் சொல்வதை அமைதியாக அவள் கேட்டுக் கொண்டாள்.

 

நிர்ப்பயா தன் பெயருக்கேற்றபடி தைரியமானவளாக இருப்பதையும், அமைதியைப் பெருமளவு தொலைத்து விடாமல் இருப்பதையும் பார்த்த போது, சமீபத்தில் மற்றவர்கள் மனதிற்குள் மெச்சியதைப் போலவே அவரும் மெச்சினார். அவளுடைய இடத்தில் வேறு யார் இருந்திருந்தாலும் அழுது புலம்பி துக்கத்தின் ஆழத்தில் அமிழ்ந்திருப்பார்கள். அது மட்டுமல்ல தற்போதைய நிலைமையை எப்படி சமாளிப்பது என்பதை அறியாமல் பரிதவித்துப் போயிருப்பார்கள்.

 

யுவராஜ் காணாமல் போனதிலிருந்தே அவள் வீட்டு வாசலில் பத்திரிக்கை, தொலைக்காட்சி, யூடியூப் முதலான ஊடக நிருபர்கள் அவளுடைய பேட்டிக்காக குவிய ஆரம்பித்தார்கள். ஆனால் ராஜேஷ்வரின் மகளுக்கு நிருபர்களை எப்படி சமாளிப்பது என்பது நன்றாகத் தெரியும். ஆரம்பத்திலேயே ‘இது குறித்து தனக்கு எதுவும் தெரியாது என்றும் அவர்களைப் போலவே உண்மை நிலவரம் அறிய தானும் ஆவலாக இருப்பதாகவும், இனி எதுவும் சொல்வதற்கில்லை’ என்றும் மரியாதை நிமித்தம் அவர்களிடம் ஒரு முறை தெரிவித்த அவள் பின் அவர்களிடம் வாயையே திறக்கவில்லை. ஆனாலும் அவர்கள் திரும்பத் திரும்ப பல கேள்விகள் கேட்டார்கள். அது அவளை எந்த விதத்திலும் பாதிக்கவில்லை. அவர்கள் யாரும் அங்கில்லை, கேள்விகள் கேட்கவில்லை என்பது போல் அவள் அமைதியாக இருந்தாள். பின் இரண்டு போலீஸார் அவள் வீட்டு வாசலில் இருந்து நிருபர்களை நெருங்காமல் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

 

அவளுக்கு தைரியமும், ஆறுதலும் சொல்ல கண்ணீருடன் வந்த யுவராஜின் சகோதரிகளுக்கு அவள் தைரியமும், ஆறுதலும் சொன்னாள். ”அப்பா எங்கே?’’ என்று அடிக்கடி கேள்வி கேட்ட நீலேஷுக்கு ”அப்பா போயிருக்கும் வேலை இன்னும் முடியவில்லை, வேலை முடிந்தவுடன் வருவார்” என்று அமைதியாகப் பதில் சொன்னாள்.

 

தன்னிடம் தகவல் தர வந்த இன்ஸ்பெக்டரிடம் நிர்ப்பயா கேட்டாள். “என்ன ஆகியிருக்கும் என்று உங்கள் ஆட்கள் நினைக்கிறார்கள்?”

 

அவர் தயக்கத்துடன் சொன்னார். “அவரை யாராவது கடத்திக் கொண்டு போய் இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறோம்.” குல்ஃபி ஐஸ்காரன் பிணம் கிடைத்தது போல யுவராஜின் பிணம் கிடைக்காததால் தான் அவர்கள் அந்த யூகத்தை எட்டியிருந்தார்கள். அந்தக் காரணத்தை அவர் வாய் விட்டுச் சொல்லவில்லை. ஆனாலும் அதை அவள் யூகித்தது போல் இருந்தது.

 

“எதற்கு கடத்தியிருப்பார்கள்?” என்று அவள் கேட்டாள்.

 

அவர் மெல்ல சொன்னார். “உங்கப்பா கிட்ட இருந்து பணம் கேட்கறது அவங்க நோக்கமாயிருக்கலாம்.”

 

“கல்யாணம் ஆனதிலிருந்து என் அப்பாவுக்கும் எங்களுக்கும் எந்த தொடர்பும் இல்லை...”

 

“ஆனாலும் இந்த மாதிரி நிலைமையில் அவர் பணம் கொடுக்க முன்வருவார்னு கடத்தல்காரர்கள் நினைத்திருக்கலாம்.”

 

நிர்ப்பயா பெருமூச்சு விட்டாள். பணம்!  

 

இன்ஸ்பெக்டர் மெல்ல சொன்னார். “குழந்தையையும் பாதுகாப்பாய் உள்ளேயே வைத்திருங்கள்.”

 

அவள் கேள்விக்குறியோடு பார்க்க அவர் சொன்னார். “எச்சரிக்கையாய் இருக்கிறது நல்லது தானே?”

 

ராஜேஷ்வரும் யுவராஜ் குறித்த தகவல்களை உடனுக்குடன் பெற்றுக் கொண்டு தானிருந்தார். நிர்ப்பயாவுக்குத் தகவல்கள் கிடைப்பதற்கு முன் அவருக்குத் தகவல்கள் போய்க் கொண்டிருந்தன. பெரிய தொகை எதிர்பார்த்து தான் யுவராஜ் கடத்தப்பட்டிருக்கலாம் என்று காவல்துறை நினைக்க ஆரம்பித்த தகவல் அவருக்கும் கிடைத்தது. 

 

தகவல் தந்து கொண்டிருந்த உயர் போலீஸ் அதிகாரி கூடுதலாக அவரிடம் சொன்னார். “உங்கள் மகள் மாதிரி தைரியமான பெண்ணை நாங்கள் இதுவரை பார்த்ததில்லை. எல்லாவற்றையும் அமைதியாக நிதானமாக அவர் கையாள்கிறார். பெயருக்குப் பொருத்தமானவராய் தான் இருக்கிறார் என்று எங்கள் ஆட்கள் எல்லோருமே சொல்கிறார்கள்.”

 

ராஜேஷ்வர் மகளை அறிவார். ஆனால் தனியாக எல்லாவற்றையும் அவள் சமாளித்துக் கொண்டிருப்பது அவர் இதயத்தை ரணமாக்கியது. எங்கிருந்தாலும் அவள் சந்தோஷமாக இருந்தால் சரி என்று விலகி இருந்து கொண்டிருந்த அவருக்கு இனி விலகி நிற்க முடியாது. தன்னந்தனியாக சமாளிக்க அவள் அனாதை அல்ல. இன்னமும் அவர் உயிரோடு இருக்கிறார்.

 

அவர் மகளை அலைபேசியில் அழைத்தார்.

 

நிர்ப்பயாவின் அலைபேசி இசைத்தவுடன் அவள் இதயத்துடிப்பு அதிகரித்தது. வருகின்ற தகவல் அவளுடைய கணவனைக் குறித்ததாக இருக்கலாம்.  அல்லது அதிசயத்திலும் அதிசயமாக அழைப்பது அவள் கணவனாகவே கூட இருக்கலாம். அவள் ஓடி வந்து அலைபேசியைப் பார்த்த போது அழைப்பது “அப்பா” என்பது தெரிந்தது. அவளுடைய திருமணம் முடிந்த பின் அவர் இதுவரை ஒரு முறை கூட அவளை அழைத்ததில்லை. வருடா வருடம் அவள் பிறந்த நாளுக்கு வாட்சப்பில் ஒரு வாழ்த்துச் செய்தி வரும். அவள் குழந்தை பிறந்த போதும் வந்தது வாழ்த்துச் செய்தி தான். ஆனால் அவர் வாழ்த்துச் செய்தியாவது அனுப்பினார். அவளுடைய தாயும் தம்பியும் அதைக் கூடச் செய்யவில்லை.

 

மனதில் எழுந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு அலைபேசியை எடுத்துப் பேசினாள்.  “ஹலோ”

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

சதுரங்கம் 37

 

அர்ஜுன் அன்று அதிகாலையிலேயே வீட்டிலிருந்து கிளம்பி விட்டான். நர்மதாவின் வீட்டருகே இருக்கும் பெரிய பூங்காவிற்கு அவன் காலை ஆறு மணிக்கு வந்து சேர்ந்து விட்டான்.

 

நர்மதாவின் வீடிருக்கும் பகுதி செல்வச் சீமான்கள் வசிக்கும் பகுதி. அவர்கள் யாரும் நட்பில் இருந்தால் ஒழிய அண்டை வீட்டுக்காரர்களால் கூட அணுக முடியாதவர்கள். அடுத்த வீட்டில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அறிய ஆர்வமோ, அக்கறையோ இல்லாதவர்கள் அவர்கள். நர்மதா மரணத்திற்குப் பிறகு போலீஸ்காரர்கள் சென்று அவர்களை அதிகாரபூர்வமாக விசாரிக்க முடிந்ததேயொழிய பத்திரிக்கையாளர்களால் அந்த வீட்டுக்காரர்களை நெருங்க முடியவில்லை. கஷ்டப்பட்டு நெருங்கினாலும் “எங்களுக்கு ஒன்றும் தெரியாது.” என்று ஒரே வாக்கியத்தை மட்டும் தான் அவர்களிடமிருந்து பத்திரிக்கையாளர்கள் திரும்பத் திரும்ப கேட்க நேர்ந்தது.

 

நர்மதாவின் வலது பக்கத்து பங்களாக்காரர் ஒரு தொழிலதிபர். அவர் தினமும் அதிகாலையில் அந்தப் பூங்காவில் நடைப்பயிற்சிக்குத் தவறாமல் வருபவர். நிருபராய் அவருடைய வீட்டுக்குச் சென்று பேசினால் அந்த ஒரு வாக்கியத்தோடு தான் திரும்பி வர நேரிடும் என்பதால் தான் அவரிடம் பேச அர்ஜுன் அங்கே அந்த நேரத்தில் வந்திருக்கிறான். இப்போதும் கூட அவர் அவனைக் கண்டு கொள்ளாமல், பேச்சை வெட்டி விட்டு நகரும் வாய்ப்பிருக்கிறது என்றாலும் அர்ஜுன் முயன்று பார்க்க வந்திருக்கிறான்.

 

அவர் 6.05க்கு பூங்காவிற்குள் நுழைந்தார். அவர் அரை சுற்று செல்லும் வரை அர்ஜுன் அவரைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை. அவன் அது வரை அங்கு ஒரு பகுதியில் உடற்பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தான். பின் மெல்ல ஓடி அவரை நெருங்கினான். “குட் மார்னிங் சார்”

 

அவர் புன்னகையில்லாமல் அவனைப் பார்த்து “குட்மார்னிங்” என்றார்.

 

“சார், நான் அர்ஜுன். விடிவெள்ளி பத்திரிக்கை நிருபர்... உங்களைத் தொந்தரவு செய்யறதுக்கு மன்னிக்கணும்.” சொல்லி விட்டு மன்னிப்பு கேட்கும் பாவனையில் அவரைப் பார்த்தபடி அவருடன் அவனும் வேகமாய் நடந்தான்.

 

“நர்மதா பற்றி தானே கேட்கப் போறீங்க தம்பி. தயவு செய்து ஆளை விடுங்க. எனக்கு ஒன்னும் தெரியாது.” என்று கடுகடுத்த குரலில் அவர் சொன்னார்.

 

அவன் தலையாட்டினாலும் அவருடனே நடந்தான். அவரை எதுவும் கேட்கவில்லை. அவனும் அங்கு நடக்கத்தான் வந்திருப்பவன் போல அவருடன் அவன் அமைதியாக நடந்தது மூன்று நிமிடங்களில் அவர் முகத்தின் கடுமையை நீக்கியது.

 

“சமீபத்துல சமூகத்தில் பெருகி வரும் மோசடிகள்னு ஒரு கட்டுரை உங்க பத்திரிக்கைல வந்ததே, அதை எழுதியது நீங்கள் தானா?” என்று அவர் கேட்க அர்ஜுனுக்குப் பெருமையாய் இருந்தது. அவன் கட்டுரையைப் படித்திருப்பதுடன் அவன் பெயரையும் அவர் நினைவு வைத்திருக்கிறார். ஒரு கட்டுரையாளனுக்கு இதை விடப் பெரிய அங்கீகாரம், விருது எல்லாம் கிடையாது.  “ஆமாம் சார்” என்றான்.

 

“அத்தனை நல்ல கட்டுரை எழுதினவர் இந்த சினிமா நடிகை தற்கொலை பற்றி எல்லாம் எழுதறது அவசியம் தானா?”

 

அவன் புன்னகைத்தான். “யாரோடதானாலும் ஒரு உயிர், உயிர் தானே சார். நடிகையோட உயிர்ங்கறதால அதற்கு மதிப்பில்லைன்னு ஆயிடுமா சார்?”

 

அவன் கேட்டது அவரைப் பாதித்தது போல் இருந்தது. அவர் ஒன்றும் சொல்லாமல் சிறிது தூரம் நடந்த பின் சொன்னார். ”அதான் போலீஸ்காரங்க வந்து எல்லாம் கேட்டுட்டுப் போய்ட்டாங்களே. நீங்களும் ஏன் கேட்க வர்றீங்க? அது கொலையாயிருந்தா அவங்க கண்டுபிடிச்சுடுவாங்களே.”

 

“அது கொலைதான்கிறதை மறைக்க போலீஸ்தரப்புல முயற்சி எடுக்கறதா எங்களுக்குச் சந்தேகமாய் இருக்கு சார்”

 

“ஏன்?” அவர் திகைப்புடன் கேட்டார்.

 

“கொலை செஞ்சது செல்வாக்கு உள்ள நபராய் இருக்கலாம்கிறது எங்க சந்தேகம்”

 

ஒரு நிமிடம் மௌனமாக நடந்த அவர் பின் மெல்லச் சொன்னார். “எங்க பகுதில நாங்க யாரும் ஒருத்தருக்கொருத்தர் அதிகமாய் பேசிக்கறவங்க இல்லை. ஆறு வருஷமாய் நானும் நர்மதாவும் பக்கத்து வீட்டுக்காரங்களாய் இருந்தாலும் நான் நர்மதா கிட்ட இதுவரைக்கும் நர்மதா கிட்ட ரெண்டே தடவை தான் பேசியிருக்கேன். அதுவும், எங்களுக்குப் பொதுவாய் இருக்கற காம்பவுண்ட் சுவருக்கு பெயிண்ட் அடிக்கற சம்பந்தமாய் தான் பேசியிருக்கோம்...”

 

“கொலை நடந்த சமயத்துல நடந்த ஏதாவது சந்தேகப்படற மாதிரியோ, வித்தியாசமாயோ இருந்திருக்கிறதாய் உங்களுக்கு ஞாபகம் வருதா சார்?”

 

அவர் சற்று யோசித்து விட்டுச் சொன்னார். ”சாகறதுக்கு ரெண்டு நாள் முன்னாலிருந்து ஒரு பிச்சைக்காரன் எங்களுக்கு எதிர் வீட்டு கேட் கிட்ட உக்கார்ந்து இருந்தான். அந்த வீட்டுக்காரர் வெளிநாட்டுக்குப் போயிருந்ததால யாரும் எதுவும் சொல்ல முடியல.  எனக்கு ஆரம்பத்துல அவன் என் வீட்டை தான் பார்த்துகிட்டிருக்கிறானான்னு சந்தேகம் வந்துச்சு. அதனால நான் தொடர்ந்து அவனை ரகசியமாய் கண்காணிச்சேன். என் வீட்டையும் அவன் பார்க்கிறான்னாலும் அதிகமாய் அவன் அவள் வீட்டைத் தான் பார்க்கிறான்னு பிறகு தெரிஞ்சுது. அவன் எதோ திருட்டு வேலைக்காக கண்காணிக்கிறான்னு நான் நினைச்சுகிட்டேன். அவள் செத்த மறுநாளில் இருந்து அவனைக் காணோம். அந்தப் பிச்சைக்காரனை எங்க ஏரியாவுல அதுக்கு முன்னாடியும் நான் பார்த்ததில்லை, பின்னாடியும் பார்த்ததில்லை.”

 

“இதை நீங்க போலீஸ் கிட்ட சொன்னீங்களா சார்?”

 

“சொன்னேன்.”

 

ஆனால் அதைப் பற்றி போலீஸ் தரப்பிலிருந்து எந்தத் தகவலும் வெளிவராதது  அர்ஜுனின் சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்துவது போலிருந்தது. அவருக்கு நர்மதா பற்றியோ, அவள் கொலை பற்றியோ வேறு எதுவும் சொல்ல இருக்கவில்லை. அந்தப் பிச்சைக்காரனே அவர் வீட்டைப் பார்க்கிறானோ என்ற சந்தேகம் எழுந்திரா விட்டால் அவனும் அவர் கவனத்திற்கு வந்திருக்க மாட்டான் என்பதை அர்ஜுன் புரிந்து கொண்டான். அவள் வீட்டிற்கு யார் வருகிறார்கள் என்றெல்லாம் கவனிக்கும் பழக்கம் அவருக்கு இல்லாததும் அவனுக்குத் தெரிந்தது. அவரிடம் அவன் மேலும் சில கேள்விகளைக் கேட்டான். அவற்றில் அவர் ஒரு கேள்விக்குச் சொன்ன பதில் அவனுக்கு மிக முக்கியமானதாகத் தோன்றியது. அவர் சில நாட்களில் கம்பெனியிலிருந்து இரவு வீடு திரும்பும் போது நர்மதா எதோ ஒரு கருப்பு பென்ஸ் காரில் வீட்டிலிருந்து செல்வதைப் பார்த்திருப்பதாகச் சொன்னார். சில சமயங்களில் அந்த பென்ஸ் கார் அவள் வீட்டு வாசலில் நின்றிருப்பதைப் பார்த்திருப்பதாகவும் அவர் சொன்னார்.  அந்த பென்ஸ் கார் அவளுடையது அல்ல என்பதால் அது குறித்து மேலும் அறிய அர்ஜுன் ஆர்வம் காட்டினான்.

 

ஆனால் அவருக்கு அடுத்த வீட்டு விவகாரங்களில் ஆர்வம் சிறிதும் இல்லாத காரணத்தால் அவர் அதிகமாய் அந்தக் கார் சம்பந்தமாக, கூடுதலாகக் கவனித்திருக்கவில்லை.  ஒரு வயதான டிரைவரைத் தான் அந்தக் காரில் அவர் பார்த்திருக்கிறார். நர்மதாவையும், அந்த டிரைவரையும் தவிர வேறு யாரும் அந்தக் காரில் வருவதையோ, போவதையோ அவர் பார்த்திருக்கவில்லை.  அந்தக் காரின் எண்ணைக் கூட அவர் பார்த்திருக்கவில்லை.  அந்தக் கார் அவளைக் கொன்றவனின் காராகக் கூட இருக்கலாம் என்று அர்ஜுன் நினைத்தான். அவர் வீட்டுக்கு வரும் நேரங்கள் என்பதால், அந்தக் காரை அவள் வீட்டருகே பார்த்த நேரங்கள் உத்தேசமாக இரவு ஒன்பது மணி முதல் பத்து மணிக்குள்ளாகத் தான் ஒவ்வொரு முறையும் இருந்திருக்கிறது என்பதை அவரால் உறுதியாகச் சொல்ல முடிந்தது. சில நாட்கள் அந்தக் காரில் டிரைவர் மட்டும் அமர்ந்திருப்பதையும் அவர் பார்த்திருக்கிறார். அந்தச் சமயங்களில் அந்த காரின் சொந்தக்காரனான மர்ம நபர் நர்மதாவுடன் வீட்டுக்குள்ளே இருந்திருக்கலாம்.   

 

அவருக்கு நன்றி சொல்லி விட்டு அர்ஜுன் கிளம்பினான். யோசிக்க யோசிக்க, அந்தக் கருப்பு பென்ஸ் காரில் வந்து போகும் நபர் தான் கொலையாளியாக இருக்க வாய்ப்பு அதிகமாக இருக்கும் என்ற எண்ணம் அர்ஜுனுக்கு உறுதியாகியது.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

ரட்சகன் 10

 

யுவராஜ் ஜே.என்.பி.டி சாலையை அடையும் வரை வழியில் போக்குவரத்து அதிகமாகத்தான் இருந்தது. அவன் ரக்‌ஷா குடோன் அருகே செல்லும் போது போக்குவரத்து குறைந்திருந்தது. அந்த குடோன் ஒரு தனியார் குடோன். காலை ஆறிலிருந்து இரவு ஒன்பது மணி வரை மிகவும் பரபரப்பாக இருக்கும். அதன் பின் குடோன் மூடப்பட்டு விடும். துறைமுகத்திற்கு அருகில் இருப்பதால் ஒரு காலத்தில் அது இருபத்திநாலு மணி நேரமும் திறந்திருக்கும். எல்லா சமயங்களிலும் சரக்குகள் வந்து போய்க் கொண்டு இருக்கும் என்பதால் எல்லா நேரங்களிலும் அங்கு ‘பிசி’யாக இருக்கும். ஆனால் ஆள் பற்றாக்குறை காரணமாக குடோனை இரவு நேரத்தில் மூடி வைப்பது என்று இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் அதன் உரிமையாளர்கள் முடிவு செய்து விட்டார்கள். அதனால் இப்போது அது பூட்டியிருக்க தான் வாய்ப்பு அதிகம்.

 

ஒருவேளை போதைப் பொருள்கள் அங்கே பதுக்கி வைக்கப்பட்டு இருந்தால் இரவு நேரங்களில் ரகசியமாய் குடோன் பயன்படுத்தப்படும் சாத்தியமுள்ளது என்று யுவராஜ் நினைத்தான். போதைப் பொருள் முடிவில் ஒரு மனிதனை எப்படி மிருகமாகவும், சமூக எதிரியாகவும் ஆக்கி விடுகிறது என்று யுவராஜ் கண்கூடாகப் பார்த்திருக்கிறான். அதை ஒழிக்கா விட்டால் ஒட்டு மொத்த சமுதாயத்தையே அது அழித்து விடும் என்று அவன் உறுதியாக நினைத்தான். அவன் மகன் நீலேஷ் வளர்ந்து வரும் காலத்தில் போதை சூழ்நிலை இருக்கக்கூடாது என்று அவன் ஆசைப்படுகிறான். போதையைப் பயன்படுத்தும் இளைஞர்களில் ஒருவனாக நாளை நீலேஷ் மாறினால் ஒரு தந்தையாக அவனால் தாங்கிக் கொள்ள முடியும் என்று தோன்றவில்லை. அதனால் போதைப் பொருள் ஒழிப்பு அவனுக்கு வெறும் வேலையாக இருக்கவில்லை.  அவனுடைய லட்சியமாகவே இருந்தது.

 

காரை சற்று தூரத்திலேயே நிறுத்தி விட்டு யுவராஜ் குடோனை நோக்கி நடந்தான். ஓரிரு வாகனங்கள் அவனைக் கடந்து சென்றனவே ஒழிய ஆட்கள் யாரும் அப்பகுதியில் இருக்கவில்லை. யுவராஜ் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். மணி 9.55. குல்ஃபி ஐஸ்காரன் வந்து விட்டானா இல்லை இனிமேல் தான் வர வேண்டுமா என்று தெரியவில்லை. குடோன் மூடப்பட்டு இருந்தது. வெளி கேட் பூட்டப்பட்டு இருந்தது. சுற்றும் முற்றும் நோட்டம் விட்டு பின் யுவராஜ் மெல்ல அந்த கேட் ஏறி உள்ளே குதித்தான். உள்பகுதியிலும் யாரும் தென்படவில்லை.

 

யுவராஜ் குடோனின் பின்பகுதிக்குச் சென்றான். அங்கும் யாரும் இருக்கவில்லை. ஆனால் குடோனின் பின்புறக்கதவு லேசாகத் திறந்திருந்ததை யுவராஜ் பார்த்தான். உள்ளே குல்ஃபி ஐஸ்காரன் இருப்பானா இல்லை போதைப் பொருள் கடத்தி விற்பனை செய்யும் ஆசாமிகள் இருப்பார்களா என்று தெரியவில்லை.

 

யுவராஜ் அலைபேசியை எடுத்து குல்ஃபி ஐஸ்காரன் கடைசியாக எப்போது ஆன்லைனில் இருந்தான் என்று அறிய வாட்ஸப்பைப் பார்த்தான். இரவு 8.50க்கு கடைசியாக அவன் வாட்ஸப்பில் இருந்திருக்கிறான் என்பது தெரிந்தது. யுவராஜ் சத்தமில்லாமல் குடோனின் பின்புறக் கதவை அடைந்தான். உள்ளே ஜீரோ வாட்ஸ் பல்பு ஒன்றின் வெளிச்சம் தெரிந்தது. அந்தப் பெரிய குடோனுக்கு அந்த வெளிச்சம் போதுமானதல்ல. அந்த வெளிச்சமும் வலது மூலையிலிருந்து வந்து கொண்டிருந்தது போல் தோன்றியது.

 

உள்ளே எதாவது பேச்சு சத்தம் கேட்கிறதா என்று காதுகளை யுவராஜ் கூர்மையாக்கினான். வலது பக்க மூலையிலிருந்து ஒருவன் பேசுவது மெலிதாக அவனுக்குக் கேட்டது. அவன் யாரிடமோ எதையோ சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான் என்பது தெரிந்தது. ஆனால் வேறு யார் பேசுவதும் கேட்கவில்லை. அதிகமான ஆட்கள் இருக்க வாய்ப்பில்லை. யுவராஜ் சத்தமில்லாமல் உள்ளே நுழைந்தான். அவன் சற்றும் எதிர்பாராத விதமாக திடீரென்று கைக்குட்டையோடு ஒரு கை அவன் முகத்தருகே வருவதை உணர்ந்தான். அவன் வேகமாக சுதாரிப்பதற்குள் நினைவிழந்தான். 

 

முகமதலி யுவராஜ் கீழே விழுந்து விடாமல் இருக்க அவனைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டு தரையில் கிடத்தினான். அங்கு மறைந்திருந்த அவனுடைய ஆட்கள் ஐந்து பேர் வேகமாக வந்தனர். முகமதலி தலையை அசைத்தான். முதலிலேயே அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அவன் கட்டளைகள் பிறப்பித்து வைத்திருந்ததால்  அவர்களிடம் தற்போது சொல்ல எதுவுமில்லை. அவனுடைய தலையசைப்பு ’வேலையை ஆரம்பிக்கலாம்’ என்ற சமிக்ஞையைத் தந்தவுடன் அவர்கள் வேகமாகத் தங்களுக்குத் தரப்பட்ட வேலைகளைச் செய்ய ஆரம்பித்தார்கள்.

 

ஒருவன் யுவராஜின் கால்சட்டைப் பையிலிருந்து கார் சாவியை எடுத்துக் கொண்டு வெளியேறினான். யுவராஜின் காரை இருபது கிலோமீட்டர் தொலைவில் ஆளில்லாத ஒரு பகுதியில் விட்டு விடும் வேலை அவனுக்கு ஒதுக்கப்பட்டு இருந்தது.

 

முகமதலி யுவராஜின் அலைபேசியைக் கைப்பற்றி உள்ளே இருந்த சிம்மை வெளியே எடுத்து அலைபேசியை ஸ்விட்ச் ஆஃப் செய்தான். இருவர் ஒரு பெரிய மரப் பெட்டியை  எடுத்து வர, வேறு இருவர்  யுவராஜின் வாயையும், கை கால்களையும் கயிற்றால் கட்டினார்கள். அவனை அந்த மரப்பெட்டியில் வைத்துப் பூட்டினார்கள். மரப்பெட்டியில் ஒரு சிறிய துவாரம் யுவராஜ் மூச்சு விடுவதற்கு வசதியாக இருந்தது.

 

மரப்பெட்டியைப் பூட்டி மரப்பெட்டி மீது ஏற்கெனவே அவர்கள் எடுத்து வைத்திருந்த சரக்கு விவரக் காகிதங்களை ஒட்டினார்கள். அரை மணி நேரத்தில் மற்ற எத்தனையோ சரக்குகளுடன் இந்த மரப்பெட்டியும் துறைமுகத்திற்குள் சென்றது. கூடவே முகமதலி செல்லவில்லை. துறைமுக கண்காணிப்பு காமிராவில் பதிவாக அவன் விரும்பவில்லை. அவனுடைய ஆட்கள் மூவர் தான் மரப்பெட்டியுடன் சென்றார்கள்.  கவனிக்க வேண்டிய ஆட்களை முன்கூட்டியே அவர்கள் கவனித்திருந்ததால் தேவையற்ற சோதனையோ, பிரச்சினையோ அவர்களுக்கு இருக்கவில்லை.

 

இரண்டு மணி நேரத்தில் அந்த மரப்பெட்டி பாகிஸ்தான் செல்லும் கப்பலில் சரக்குகளோடு சரக்காக ஏற்றப்பட்டது. அதிகாலை நான்கு மணிக்கு அந்தக் கப்பல் மும்பை துறைமுகத்திலிருந்து கிளம்பியது.  

 

குல்ஃபி ஐஸ்காரனின் மனைவியும் மகனும் இரவு ஒன்பது மணியிலிருந்து அவனைத் தேட ஆரம்பித்தார்கள். எப்போதும் அவன் எட்டு மணியளவில் வீடு வந்து சேர்ந்து விடுவான். ஆள் வரவும் இல்லை, அவன் அலைபேசியைத் தொடர்பு கொண்டால் ஸ்விட்ச்டு ஆஃப் தகவலும் வருகிறது என்பது அவர்களைக் கவலை கொள்ள வைத்தது. மும்பையில் விபத்துகள் அதிகம். எங்காவது ஏதாவது லாரியோ, காரோ வண்டியோடு சேர்த்து அவனை அடித்துக் கொண்டு போய் விட்டதா என்று தான் அவர்கள் ஆரம்பத்தில் கவலைப்பட்டார்கள். நேரம் ஆக ஆக உறவினர்களும், அக்கம் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களும் அவனைத் தேடும் பணியில் சேர்ந்து கொண்டார்கள். வீட்டிலிருந்து இரண்டு கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ள பகுதியில் அவனுடைய குல்ஃபி ஐஸ்க்ரீம் வண்டி ஒரு ஓரமாக நிறுத்தப்பட்டு இருப்பதைக் கண்டுபிடித்தார்கள். ஆனால் அவனைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. மறுநாள் காலை அவர்கள் அவன் காணாமல் போனதை போலீஸுக்குத் தெரிவித்து புகார் பதிவு செய்தார்கள்.

 

நிர்ப்பயாவும் பன்னிரண்டு மணி வரை கணவன் வராததால் அலைபேசியில் அவனைத் தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தாள். ’ஸ்விட்ச்டு ஆஃப்’ என்ற அறிவிப்பு வந்தவுடன் அவளுக்குள்ளேயும் கவலை எழ ஆரம்பித்தது. சொன்ன நேரத்தில் வர முடியா விட்டால் கண்டிப்பாகத் தகவல் தெரிவித்து விடும் அளவு பொறுப்பானவன் அழைக்கவில்லை என்றதும் அவளும் விபத்து பற்றியே ஆரம்பத்தில் சந்தேகித்தாள். பின் அவள் அவனுடன் பணி புரியும் ஒரு இன்ஸ்பெக்டரைத் தொடர்பு கொண்டாள். அவருக்கும் அவன் எங்கே சென்றான் என்று தெரியவில்லை. அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் அவனுடன் பணிபுரிபவர்களும், நண்பர்களும் அவனைத் தேட ஆரம்பித்தார்கள். அனைத்து போலீஸ் ஸ்டேஷன்களுக்கும் தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது.    அதிகாலை நான்கு மணியளவில் அவன் கார் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. ஆனால் யுவராஜ் என்ன ஆனான் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்