இருவேறு உலகம் – 16

என்ன தான் தயார் நிலையில் இருந்தாலும் கூட செந்தில்நாதன் வந்து போகும் வரை மன அழுத்தத்தைத் தவிர்க்க முடியாது என்றே மணீஷுக்குத் தோன்றியது. இத்தனைக்கும் பஞ்சுத்தலையர் சொன்னது போல் என்ன செய்திருக்கிறோம், என்ன நடந்திருக்கிறது என்றே தெளிவில்லாத நிலை தான் இப்போது. ஆனாலும் குற்றமுள்ள மனது குறுகுறுத்துக் கொண்டே இருந்தது....

பஞ்சுத்தலையர் வீட்டில் அவன் இருக்கும் போது தான் செந்தில்நாதன் போன் செய்திருந்தார். க்ரிஷ் குறித்துப் பேச வேண்டும் என்று சொன்னவரிடம் ஏன் என்ன விஷயம் என்று குரலில் முழு திகைப்பைக் காட்டி, அவர் தெரிவித்த தகவலில் அதிர்ச்சியைக் காட்டி சின்ன சந்தேகம் கூட அவருக்கு வராதபடி கவனமாக இருந்திருந்தான். க்ரிஷ் காணாமல் போனது குறித்துத் தெரிவிக்க தன்னிடம் எந்தப் புதிய தகவலும் இல்லை என்பதை நாசுக்காக அவன் சொல்லியும் அவர் அவனை நேரில் சந்திக்க வேண்டும் என்று உறுதியாக இருந்ததால் அவனுக்கு ஒத்துக் கொள்ள வேண்டியதாகப் போயிற்று. அவரை வீட்டுக்கு வரச் சொல்லி விட்டுத் தானும் வீட்டுக்கு விரைந்தான்.

அவன் வீடு போய்ச் சேர்ந்து கால் மணி நேரத்தில் செந்தில்நாதன் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். அவர் அவனைப் பற்றி ஓரளவு தகவல்கள் சேகரித்து விட்டே வந்திருந்தார். மணீஷ் அமைச்சர் மாணிக்கத்தின் ஒரே மகன், பள்ளிப் படிப்பை ஊட்டி கான்வெண்டில் படித்தவன், படிப்பில் கெட்டிக்காரன், மூன்று வருடங்களுக்கு முன் தாயை இழந்தவன், இரண்டு குடும்பங்களுக்கும் இடையே இருந்த நெருங்கிய தொடர்பின் காரணமாகச் சிறிய வயதிலிருந்தே க்ரிஷின் நண்பன், சென்னை ஐஐடியில் தான் கல்லூரிப் படிப்பில் இருவரும் இணைந்தார்கள், க்ரிஷைப் போலவே அரசியலில் ஈடுபட விரும்பாதவன் ....

அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டவுடன் கவலை தோய்ந்த முகத்துடன் மணீஷ் அவரிடம் கேட்டான். “சார் க்ரிஷ் பத்தி எதாவது தகவல் ....?”

‘இல்லை’ என்று தலையசைத்த செந்தில்நாதன் கேட்டார். “உங்களுக்குத் தெரிந்து க்ரிஷ்க்கு எதிரிகள் யாராவது இருக்காங்களா?”

“இல்லை”

“அவரை யாராவது பின் தொடர்றதாகவோ, சந்தேகப்படற மாதிரி அவர் கிட்ட நடந்துகிட்டதாகவோ எப்பவாவது உங்க கிட்ட சொல்லிருக்காரா?”

யோசிப்பதாகச் சிறிது காட்டி விட்டு மணீஷ் இல்லை என்றான்.

பதில் தெரிந்திருந்தாலும் கூடக் கேட்டார். “நீங்க ரெண்டு பேரும் ஸ்கூல்ல இருந்தே ஒன்னா படிச்சவங்களா?”

“இல்லை சார். நான் ஊட்டி கான்வெண்ட்ல படிச்சேன். க்ரிஷ் சென்னைலயே தான் படிச்சான்..... காலேஜ்ல இருந்து தான் கூடப்படிக்கிறோம்.... ஐஐடில”

“ரெண்டு பேருமே காலேஜ்ல ஒரே வகுப்பா?”

“ஆமா”

செந்தில்நாதனின் அடுத்த கேள்விகள் கல்லூரி சூழல், நண்பர்கள் பற்றியதாக இருந்தன. மணீஷ் அந்த விஷயத்தில் மறைக்க ஏதுமில்லாததால் உண்மையையே சொல்லிக் கொண்டு வந்தான்.

“சமீப காலமா க்ரிஷ் என்ன ஆராய்ச்சியில் இறங்கியிருந்தார்னு தெரியுமா?”

“சமீப காலங்கள்ல அமானுஷ்யமான விஷயங்கள்ல அதிகமா ஆர்வம் காண்பிச்சான்.... ஆனா ஆராய்ச்சி அது சம்பந்தமா செஞ்சானான்னு தெரியல...”

“பொதுவா அவர் செய்யற ஆராய்ச்சிகள் பத்தி உங்க கிட்ட அவர் பகிர்ந்துக்குவாரா”

“பகிர்ந்துக்கறதுண்டு. ஆனா எல்லாமே முடிவடைஞ்சதுக்கு அப்புறமா தான்.... இது தான் உண்மைன்னு அவன் கண்டுபிடிக்கறதுக்கு முன்னால அது சம்பந்தமா வாயே திறக்க மாட்டான்.... அது சம்பந்தமான பேச்சு வர்றப்ப கூட அவன் கிட்ட இருந்து ஒரு கருத்தைப் பிடுங்க முடியாது.....”

சொல்லும் போது சின்னதாக ஒரு கசப்பைக் குரலில் வெளிப்படுத்தாமல் இருக்க மணீஷால் முடியவில்லை. அந்த விஷயத்தில் க்ரிஷ் உண்மையிலேயே அழுத்தக்காரன்....

“அவர் ஒவ்வொரு அமாவாசையும் அந்த மலைக்குப் போகிறது உங்களுக்குத் தெரியுமா?”

பிரச்னைக்குரிய பகுதி வந்து விட்டது என்பதை உணர்ந்த மணீஷ் கவனமாகப் பதில் அளித்தான். ”தெரியும்....  ஒரு அமாவாசை சாயங்காலம் நான் அவன் வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன்.... அவன் அங்கே போக கிளம்பிகிட்டிருந்தான்....”

“ஏன் போகிறாருங்கறதயும் அவர் சொன்னாரா...?”

“சொன்னான்”

செந்தில்நாதன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார். “என்ன சொன்னார்?”

“ஒரு விஷயத்தை தெரிஞ்சுக்க வேண்டியிருக்குன்னு சொன்னான். பொதுவா எதாவது ஆராய்ச்சில இருக்கறப்ப நாம ’என்ன செய்யறே’ன்னு கேட்டா அவன் சொல்ற ஒரே பதில் அது தான்....”

”அதுக்கு மேல ஒன்னும் நீங்க கேக்கலயா?”

“கேட்டா அது அவன் காதுல விழாது..... கேள்வியே அனாவசியம்னு அவன் நினச்சா பதிலும் அனாவசியம்னு காதுலயே விழாத மாதிரி இருந்துடுவான்....” என்று சொன்ன மணீஷ் தன் வாழ்வில் பின்பற்ற ஆசைப்பட்டு முடியாமல் அவஸ்தைப்படும் ஒரு விஷயமாகவே அது இருந்தது. அந்த விஷயத்தில் க்ரிஷைப் போலவே இருக்க மணீஷ் எத்தனையோ முறை முயன்று தோற்றிருக்கிறான்.... பதில் சொல்லா விட்டாலும் உள்ளே கோபம் கொதித்துக் கொண்டாவது இருக்கும்....

“அங்கே அவர் என்ன மாதிரியான ஆராய்ச்சி செஞ்சிகிட்டிருந்திருப்பார்னு நினைக்கிறீங்க?”

அந்தக் கேள்வி சின்னதாய் எரிச்சலைக் கிளப்ப அதை அப்படியே அடக்கிக் கொண்டு அவன் சொன்னான். ”அவன் ஆராய்ச்சிகள் விஷயத்துல நாம எதையுமே யூகிக்க முடியாது....”

“மாயமா மறைகிற தன்மை பத்தி அவர் ஏதாவது ஆராய்ச்சியில் இறங்கி இருக்க வாய்ப்பிருக்கா?” செந்தில்நாதன் க்ரிஷ் கடைசியாக ஆர்வம் காட்டிய பல விஷயங்களில் ஒன்றை பொதுவாகத் தேர்ந்தெடுத்து சும்மா தான் கேட்டார்.

ஆனால் இப்படி ஒரு ஆராய்ச்சி பற்றி சற்றும் எதிர்பாராமலிருந்த மணீஷுக்கு உடனடியாக முகம் வெளுத்தது. உடல் வியர்த்தது..... க்ரிஷ் சாகாமல் தன் ஆராய்ச்சியில் வெற்றி பெற்று மாயமாக மறைந்திருப்பானோ?...  

அந்த மனிதருக்கு வயது சுமார் ஐம்பதிருக்கும். கம்பீரமான தேஜஸுடன் கங்கைக் கரையில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். மாலை நேரங்களில் கங்கை பிரத்தியேக அழகு பெற்று விடுகிறது. அவர் அழகை ரசிப்பவர். நதியானாலும், கடலானாலும், மலையானாலும், மழையானாலும், மனிதர்களானாலும் காணக்கிடைக்கிற அழகை அவர் ரசித்து லயிக்காமல் இருப்பதில்லை. தூரத்தில் சில யாத்திரீகர்கள் கங்கையில் மூழ்கிக் குளித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். சில இளைஞர்கள் நீந்தி விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.....

அவர் செல்போன் மெலிதாக இசைத்தது. அவர் என்றுமே செல்போன் ஒலியை மெலிதாகவே வைத்திருப்பார். ஒலிப்பது அவருக்கு மட்டும் கேட்டால் போதும். எந்த சந்தடியிலும் அந்த மெலிதான சத்தம் அவருக்குக் கேட்கும்.... செல்போனைக் கையில் எடுத்து அழைப்பது யாரென்று பார்த்தார். உமா நாயக் என்ற பெயர் பளிச்சிட்டது.  ISTRAC ல் வேலை செய்யும் பெண் விஞ்ஞானி.....

கங்கையைப் பார்த்துக் கொண்டே  ஆங்கிலத்தில் “சொல்” என்றார்.

“சென்னையிலிருந்து ஒரு புதுத்தகவல்” அவளும் ஆங்கிலத்தில் சொன்னாள்.

“என்னது?”

“அந்த அமாவாசை இரவு ஒரு ஆள் அட்டைப் பெட்டியை எடுத்துகிட்டு  மலையேறினான்னு சொன்னேனே. அவன் இறந்துட்டான்....”

“எப்படி?”

“பாம்பு கடிச்சு செத்திருக்கான்.... டிவியில் நியூசில் வினோத் தற்செயலா பார்த்திருக்கான்... பார்த்துட்டு எனக்கு சொன்னான்.....”

வினோத் ISTRAC ல் வேலை செய்யும் ஆராய்ச்சியாளன்.... அந்த மனிதர் கண்கள் தானாக மூடின. மூளை வேகமாக இயங்க ஆரம்பித்தது. “பாம்பு கிடைச்சுதா...”

“இல்லை.... அந்த ஏரியா ஜனங்க பீதியோட இன்னும் தேடிகிட்டிருக்கறதா ந்யூஸ்ல சொன்னாங்களாம்....”

“உன் டைரக்டருக்கு சொன்னாயா?”

“சொன்னேன்.... அந்த மனுஷன் அதுக்கு பெரிய முக்கியத்துவம் தரல...”

“முட்டாள்” என்று சொல்லியபடி அந்த மனிதர் எழுந்தார். எந்தத் தகவலும் அதன் முக்கியத்துவம் அறிந்தவர்களுக்கு மட்டுமே உதவ முடியும். முட்டாள்கள் எதன் அருமையையும் கடைசியாக மட்டுமே உணர்கிறார்கள்.

”சரி.... அந்தக் கருப்பு படங்கள் பத்தி ரிப்போர்ட் ஏதாவது வந்துச்சா”

“இன்னும் வரலை....”

“வந்தவுடனே போன் செய்” என்றவர் நடக்க ஆரம்பித்தார். அதன் பின் அவர் கவனம் கங்கை பக்கம் செல்லவில்லை. கிடைத்த தகவலைத் தீர்க்கமாக யோசிக்க ஆரம்பித்தார். முடிவில் ‘களத்தில் முதல் காய் நகர்த்தப்பட்டு விட்டது’ என்பது புரிந்தது.

அவரும் களமிறங்க வேண்டிய நேரம் வந்து விட்டது!

(தொடரும்)

என்.கணேசன்  

கீதை கூறும் செயல்திறன் இரகசியம்

நீங்கள் செய்ய வேண்டியது என்ன, அதைச் சிறப்பாய் உச்சத் திறனோடு செய்வது எப்படி என்பதை கீதையின் கர்மயோகம் தெள்ளத் தெளிவாகச் சொல்லி வழிகாட்டுகிறது. வெற்றிக்கும், சாதனைக்கும், இந்த இரண்டோடு சேர்ந்து ஆத்மதிருப்திக்குமாய் அறிந்து கொள்ளுங்கள் கீதை கூறும் செயல்திறன் இரகசியத்தை!

காணொளியில் காண - 

பவர்பாயிண்டில் பார்க்க-

கீதையின் செயல்திறன் இரகசியம் from N Ganeshan

இருவேறு உலகம் – 15

க்ரிஷின் கம்ப்யூட்டரில் ஆராய்ந்ததில் செந்தில்நாதனுக்கு சில உபயோகமான தகவல்கள் கிடைத்தன. க்ரிஷ் தனது கம்ப்யூட்டரில் ஏராளமான தகவல்களை முறையாகப் பிரித்து வைத்திருந்தான். புத்தகங்களை விட இரு மடங்கு அதிகப் பிரிவுகளில் தகவல்களையும், கட்டுரைகளையும், ஆராய்ச்சிகளையும் அதில் சேமித்து வைத்திருந்தான். எல்லாவற்றையும் மேலோட்டமாகப் பார்ப்பதற்கே சில நாட்கள் ஆகும் போலத் தெரிந்தது. செந்தில்நாதன் அவன் இணையத்தில் சமீப காலங்களில் அதிகமாகத் தேடியதும், படித்ததும், டவுன்லோடு செய்ததும் எவை என்று தேடிப் பார்த்தார். பறக்கும் தட்டுகள், விண்கலங்கள்,  வேற்றுக்கிரக மனிதர்கள்,  ஆவியுலகம், ஆவிகள், சித்தர்கள், மாயமாகும் தன்மை ஆகியவை குறித்து தான் கடந்த சில மாதங்களில் அவன் அதிகம் மூழ்கி இருந்திருப்பது தெரிந்தது.

அவர் அருகில் அமர்ந்தபடி பார்த்துக் கொண்டிருந்த உதய்க்கு அம்மா சொன்ன ஆவி சமாச்சாரம் தான் தம்பி காணாமல் போயிருக்க காரணமாய் இருக்குமோ என்ற சந்தேகம் வந்தது. கூடவே மாயமாகும் தன்மை பற்றி நிறைய ஆய்வுக்கட்டுரைகள் வேறு அவன் படித்திருக்கிறானே..... உதய் செந்தில்நாதன் ஏதாவது சொல்வார் என்று எதிர்பார்த்தான். ஆனால் செந்தில்நாதன் தன் கருத்தையோ, சந்தேகத்தையோ தெரிவிக்காமல் சுவாரசியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

ஓரளவு க்ரிஷ் சமீப காலத்தில் ஆர்வம் காட்டிய விஷயங்களை மனதில் குறித்துக் கொண்ட செந்தில்நாதன் ”அவரோட இ-மெயில் செக் பண்ண முடியுமா?” என்று கேட்டார்.

“அதுவும் ஓப்பனா தான் இருக்கும் ....”  என்றான் உதய். அவன் சொன்னபடியே தான் இருந்தது. செந்தில்நாதன் க்ரிஷ் அனுப்பியிருந்த மெயில்களையும், அவனுக்கு வந்த மெயில்களையும் படித்துப் பார்த்தார். வந்திருந்த மெயில்கள் பெரும்பாலானவை அவனிடம் ஏதாவது சந்தேகம் கேட்டும், தகவல்கள் கேட்டும் வந்தவையாக இருந்தன. அவன் அனுப்பி இருந்த மெயில்கள் எல்லாம் அந்த மெயில்களுக்கு பதில் மெயில்களாகத் தான் இருந்தன. மற்றவை அவன் பள்ளி, கல்லூரி நண்பர்கள், ஆசிரியர்களுக்கு அனுப்பி இருந்ததும், அவர்களிடமிருந்து வந்திருந்தவையுமாக இருந்தன. பிறந்த நாள் வாழ்த்துகள், பொதுவான நலம் விசாரிப்புகள் தான் அவற்றின் சாராம்சமாகவும் இருந்தன. அதிலிருந்து, க்ரிஷ் தன் சமீபத்திய ஆராய்ச்சிகள் குறித்த எந்தத்தகவலையும், யாரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

செந்தில்நாதன் இப்போதைக்கு இவ்வளவு போதும் என்று நினைத்தவராக எழுந்தார். உதய் அவர் எதாவது சொல்வார் என்ற எதிர்பார்ப்போடு அவரைப் பார்த்தான். அவர் சொல்வதற்குப் பதிலாகக் கேள்வி தான் கேட்டார். “மணீஷ், ஹரிணி ரெண்டு பேரும் அடிக்கடி இங்கே வருவாங்களா?”

உதய் சொன்னான். “மணீஷ் வாரத்துக்கு ரெண்டு தடவையாவது வருவான். ஹரிணியும் முதல்ல எல்லாம் வாரத்துக்கு ஒரு தடவையாவது இங்கே வருவாள். ஆனா இந்த மூணு மாசமா வரலை....”

“ஏன்?”

“தெரியல....”

”க்ரிஷ் அவங்க ரெண்டு பேர் வீட்டுக்கும் அடிக்கடி போவாரா?”

“அவன் போறது அபூர்வம் தான்”

”க்ரிஷ் வரலைன்னவுடனே நீங்க யாராவது இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் போன் செஞ்சு எதாவது சொன்னீங்களா, விசாரிச்சீங்களா?”

“இல்லை....” 

“க்ரிஷ் காணாம போன பிறகு அவங்க போன் செஞ்சாங்களா?”

“இல்லை.  போன் செஞ்சு கேட்கணுமா?” உதய் கேட்டான்.

“வேண்டாம்.... அவங்க ரெண்டு பேரோட மொபைல் நம்பர் குடுங்க. நான் அப்பறமா பேசிக்கறேன்”

உதய் தந்தான். அவர் குறித்துக் கொண்டார்.

பஞ்சுத்தலையருக்கு அவர் வீட்டுப் பகுதியிலிருந்து தான் அந்த மர்மநபர் போன் செய்திருக்கிறான் என்ற செய்தியை ஜீரணிக்கவே கஷ்டமாக இருந்தது. யாரவன்? இந்தப் பகுதியிலேயே சுற்றிக் கொண்டு அவரை அவன் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறானோ? போன் செய்த பிறகு அவர் எதிர்வினை எப்படி இருக்கும் என்பதை ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறானோ? மனதின் ஆழத்தில் இனம் புரியாத ஒருவித பயம் வேர்விட ஆரம்பித்தது. சிங்கம் போல் இருந்த அவரை எவனோ ஒருவன் இப்படியொரு நிலைமைக்குத் தள்ளி விட்டானே என்று கோபமாகவும் இருந்தது.

உடனே போன் செய்து ஒரு நபருக்கு ஆணையிட்டார். “என் வீட்டுப் பக்கத்துல சந்தேகப்படற மாதிரி யாராவது சுத்திகிட்டிருந்தா புடிச்சி விசாரி.... என்ன விஷயமா?.... பெருசா ஒன்னுமில்ல..... எவனோ வீட்டை வேவு பார்க்கிறானான்னு சந்தேகமா இருக்கு..... நேத்துல இருந்து தான்..... இல்லை.... டிபார்ட்மெண்ட்ல புகார் பதிவு பண்ண விரும்பல..... ஏன்னா இது சந்தேகம் தானே ஒழிய உறுதியில்ல..... உடனே ஆள் ஏற்பாடு பண்ணு.”

’இத்தனை நடந்தும் கிழம் நிலைகுலைந்து போகாமல் என்ன செய்ய வேண்டுமோ செய்கிறதே..... அப்பா இந்த ஆளை இத்தனை காலமாய் கூடவே வைத்துக் கொண்டிருப்பதற்குக் காரணம் இந்த சாமர்த்தியம் தான்....’ என்று மணீஷ் மனதில் நினைத்துக் கொண்டான்.

“நேத்து செந்தில்நாதன் க்ரிஷ் வீட்டுல என்ன கேட்டானாம்?” கிழவர் கேட்டார்.

“வழக்கமா கேக்கற கேள்விகள் தான் போலருக்கு. க்ரிஷ் ரூம்ல உக்காந்து கம்ப்யூட்டர் எல்லாம் செக் செஞ்சிருக்கிறாராம்.... ராத்திரி பத்து மணி வரைக்கும் அங்கே இருந்தார்னு சொன்னாங்க”

”என்ன கண்டுபிடிச்சானாம்.....”

“அந்த ஆள் எதுவும் சொல்லலையாம்…..”

“சொல்ல மாட்டான் அழுத்தக்காரன்..... ஆமா நீ கருப்பா பெரிய பறவை எதாவது இது வரைக்கும் பார்த்திருக்காயா?”

“நான் காக்கா தவிர வேற கருப்பான பறவையே பார்த்தது கிடையாது.....”

“நான் சொல்ற பறவை காக்காவை விட நாலஞ்சு மடங்கு பெருசு.... அந்த மலையடிவாரத்துல நான் பார்த்தேன்.... ஒரு வேளை உன் ஃப்ரண்டு அந்தப் பறவைய ஆராய்ச்சி பண்ணப் போயிருப்பானோ?.... உன் கிட்ட பேசறப்ப அந்த மாதிரி ஏதாவது பறவை பத்தி சொன்னானா?”

கிழத்துக்கு பயத்தில் புத்தி பேதலித்து விட்டதா இல்லை பார்வைக் கோளாறா என்று சந்தேகத்தோடு மணீஷ் பார்த்தான்.

அவன் பார்வையைப் படித்த பஞ்சுத்தலையர் கோபப்பட்டார். “பிரமையல்ல. நிஜமாவே பாத்தேன்டா படிச்ச முட்டாளே.....”

அவர் அதிக கோபம் கொள்ளும் போது மட்டுமே அவனிடம் “டா” போட்டுப் பேசுவார். மற்ற நேரங்களில் ஒருமையில் பேசுவாரே ஒழிய “டா”விகுதி சேராது.

“அமாவாசை இருட்டில் நீங்க என்ன பாத்தீங்களோன்னு நினைச்சேன்....” என்ற மணீஷ் உடனே மொபைலை எடுத்து கூகுளில் very large black bird என்று தேடினான். வட அமெரிக்கப் பகுதியில் உள்ள அண்டங்காக்கைகள் பற்றிய தகவல்கள் வந்தன....

“அந்த மாதிரி பறவைகள் வட அமெரிக்கால தான் இருக்காம்.... நம்ம நாட்டுல எல்லாம் இல்லையாம்.....” என்றான்.

“அபூர்வமா ஒன்னு ரெண்டு இந்தப்பக்கம் வந்து, அந்த மலைப்பக்கம் சுத்திகிட்டிருந்திருக்கலாம். அதை அவன் ஆராய்ச்சி செய்யப் போயிருக்கலாம்.....”

“அப்படியே ஆனாலும் அது அமாவாசைக்கு அமாவாசை தான் வருமா என்ன?...”

அவன் சந்தேகமும் அவருக்கு நியாயமாகத் தான் தோன்றியது. அந்த நேரத்தில் அவரது வேலையாள் போன் செய்தான். “ஐயா சன் செய்திகளப் பாருங்கய்யா” என்றான்.

பஞ்சுத்தலையர் அவசர அவசரமாக டிவியில் சன் செய்திகளைப் பார்த்தார். செய்தியாளர் ஒருவர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். “.... இவர் உடலைப் போஸ்ட் மார்ட்டம் செய்த அறிக்கையில் இவரைக் கடித்த பாம்பு கடும் விஷம் கொண்ட பாம்பு என்றும் கடித்த ஓரிரு நிமிடத்திலேயே உயிர் போக்க வைக்கும் விஷத்தன்மை கொண்டது என்றும் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்ததால் இந்தப் பகுதி மக்கள் மத்தியில் பாம்பு குறித்த பீதி நிலவி வருகிறது. பகுதி மக்கள் பாம்பை மிகவும் தீவிரமாகத் தேடி வருகிறார்கள்....”

திரையில் வாடகைக் கொலையாளியை நெருக்கத்தில் காண்பித்தார்கள். அவன் முகத்தில் பீதி தெரிந்தது. உயிரோடிருக்கையில் அவன் உணர்ந்த கடைசி உணர்வு பிணமான பின்னும் அப்படியே தங்கி விட்டதாய் பஞ்சுத்தலையருக்குத் தோன்றியது. கடைசியாக யாராவது ஆளைப் பார்த்தானா இல்லை அந்தப் பாம்பைப் பார்த்தானா...?

பஞ்சுத் தலையருக்கு அவன் அந்தப் பாம்பு இருந்த அட்டைப் பெட்டியை அவர் அருகே கொண்டு வந்த போது அவர் பின் வாங்கியதை ரசித்த காட்சி நினைவுக்கு வந்தது. உடனே லேசான புன்னகை இப்போது அவருக்கு வந்தது. “அப்ப என் பயத்தை ரசிச்சியேடா பாவி... இப்ப நீயே கடிபட்டு பயத்தோடவே செத்துட்டியே. இது வரைக்கும் நான் எடுத்துகிட்ட வேலைல ஒருதடவ கூட தோத்ததில்லைன்னு பெருமையா சொன்னியே, இப்ப இந்த வேலைல ஜெயிச்சிட்டு செத்தாயா, தோத்துட்டு செத்தாயா? ஒன்னுமே புரியலயே”

அதே நேரத்தில் பெங்களூருவில் அந்த ஆராய்ச்சியாளனும் அந்தச் செய்தியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். தமிழ்நாட்டில் க்ரிஷ் மறைவு பற்றி ஏதாவது செய்திகள் வெளியாகின்றனவா என்று ஒவ்வொரு சேனலாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது தற்செயலாக அவன் இந்தச் செய்தியைப் பார்த்தான். அமாவாசை இரவில் அந்த மலைக்கு ஒரு அட்டைப்பெட்டியோடு வந்தவன் பிணமாகக் காட்டப்பட்டது அவனுக்கு பெருத்த சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. இது தற்செயல் தானா, இல்லை அந்த அமாவாசை இரவு நிகழ்ச்சியோடு தொடர்புடையதா?...

(தொடரும்)

என்.கணேசன்       

முந்தைய சிந்தனைகள் - 6

மேலும் சில சிந்தனைகள்-

இருவேறு உலகம் – 14

“க்ரிஷோட அந்த ரெண்டு நண்பர்களும் அவர் செய்யற ஆராய்ச்சில எப்பவாவது கலந்துக்கறதுண்டா” – செந்தில்நாதன் அவர்களைக் கேட்டார்.

இல்லையென மூன்று பேரும் ஒருசேரத் தலையசைத்தார்கள்.

“ஆனா அவங்களுக்கு க்ரிஷோட ஆராய்ச்சிகள் பத்தி உங்கள விட அதிகமா தெரிஞ்சிருக்க வாய்ப்பிருக்கு. இல்லையா?”

ஆமென்று அவர்கள் தலையசைத்தார்கள்.

செந்தில்நாதன் சொன்னார். “எனக்கு க்ரிஷோட ரூம், அவரோட கம்ப்யூட்டர் எல்லாம் செக் பண்ணனும்....”

அவரை அழைத்துப் போக உதய் எழுந்தான். அவரும் எழுந்து அவனைப் பின் தொடர்ந்தார். போகும் போது அவனைக் கேட்டார். “அவர் கம்ப்யூட்டர் பாஸ்வர்டு உங்களுக்குத் தெரியுமா?”

“எல்லாமே ஓப்பனா தான் இருக்கும். எதையும் அவன் வெளிப்படையா தான் வச்சிருப்பான்.....” உதய் சொன்னான்.

க்ரிஷின் அறை ஒரு பக்கம் புத்தகங்களால் நிறைந்திருந்தது. பல அலமாரிகள், அதில் ஏராளமான புத்தகங்கள்.... ஆனால் எல்லாம் ஒழுங்காகவும் நேர்த்தியாகவும் வைக்கப்பட்டிருந்தன. அந்த ஒழுங்கும், நேர்த்தியும், கட்டில், கம்ப்யூட்டர் டேபிள், சில உடற்பயிற்சிக் கருவிகள் என அறை முழுவதும் எல்லாவற்றிலும் தெரிந்தது. பெரும்பாலான அறிவுஜீவிகள் அப்படி இருப்பதில்லை என்பதை செந்தில்நாதன் கண்கூடாகப் பார்த்திருக்கிறார். இதிலும் இவன் வித்தியாசமானவன் தான்....

செந்தில் நாதன் முதலில் புத்தக அலமாரியருகே போனார். நாவல்கள், இலக்கியங்கள், வானவியல், உளவியல், தத்துவம், வரலாறு, தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி, ஆழ்மனசக்தி, ஆன்மீகம், மாந்திரீகம், உடலியல், அறிவியல் என பல பிரிவுகளில் நூல்கள் நூலகத்தில் வைத்திருப்பது போல் வைக்கப்பட்டிருந்தன. அவர் சில புத்தகங்களை எடுத்துப் பார்த்தார். அவற்றில் எல்லாம் பல பக்கங்களில் பென்சிலில் அவன் எழுதியிருந்த குறிப்புகள் பக்கவாட்டில் தெரிந்தன. படிக்காமல் வைத்துக் கொண்டிருக்கும் புத்தகங்கள் எதுவும் இல்லை போல் தெரிந்தது.

அவர் திரும்பவும் அலமாரியில் வைத்த புத்தகங்கள் சில வரிசைக்கு வெளியில் தெரிய உதய் உடனே அதைச் சரிப்படுத்தினான். அதைக் கவனித்த செந்தில்நாதனிடம் மெல்லச் சொன்னான். “அவன் வந்து பாத்தா திட்டுவான்... நான் பல தடவை அவன் கிட்ட திட்டு வாங்கியிருக்கேன்....”

அவர் அதற்குப் பின் எடுத்த புத்தகங்களைக் கவனமாக வைத்தார். பின் மெல்லக் கேட்டார். “நீங்களும் இப்படி தான் உங்க ரூமை வச்சிருப்பீங்களா?”

அவனுக்கு குபுக்கென்று சிரிப்பு வந்தது. “ஐயோ, என் ரூம்ல எதுவுமே ஒழுங்கா இருக்காது. அம்மா அப்பப்ப வந்து ஒழுங்குபடுத்திட்டு போவாங்க. ஆனா கொஞ்ச நேரத்துலயே பழையபடி மாறிடும்...”

அவன் வெளிப்படையாகச் சொன்ன விதம் அவரைக் கவர்ந்தது. அப்படிப்பட்டவன் இங்கு தம்பியின் அலமாரியில் சற்று விலகிய நிலையில் இருக்கும் புத்தகத்தைக் கூடச் சரிசெய்ததும், தம்பி பார்த்தால் திட்டுவான் என்று சொன்னதும் அவனை வித்தியாசமான கோணத்தில் அவருக்குக் காட்டியது....

க்ரிஷின் மேசையில் ஏதாவது புத்தகங்கள் இருக்கிறதா என்று செந்தில்நாதன் பார்த்தார். இல்லை. இருந்திருந்தால் கடைசியாக அவன் படித்துக் கொண்டிருந்த புத்தகம் எது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள வசதியாக இருந்திருக்கும். அவர் உதயிடம் சொன்னார். “உங்க தம்பிக்கு நிறைய விஷயங்கள்ல ஆர்வம் இருந்திருக்கு....”

அவன் பெருமையுடன் சொன்னான். “ஆமா.... சில சமயம் கல்லு, சில சமயம் ஓலைச்சுவடி, சில சமயம் ஆளுங்க, சில சமயம் ஆகாயம்னு அவனுக்கு சாதாரணத்துல இருந்து பெரிய விஷயங்க வரைக்கும் உலகத்துல எத்தனையோ விஷயங்க பிரமிப்பானதா இருந்துச்சு. எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சுக்கணும், ஆழமா புரிஞ்சுக்கணும்னு நினைப்பான்....” 

க்ரிஷ் பற்றிய அந்தக் கருத்தை அவனைப் பற்றிப் படிக்கையிலேயே உணர்ந்திருந்த செந்தில்நாதன் தலையசைத்து விட்டு ”கம்ப்யூட்டரை ஆன் செய்றீங்களா?” என்றார்.

உதய் கம்ப்யூட்டரை ஆன் செய்தான். கம்ப்யூட்டர் திரையில் கண்ணாடி அணிந்திருந்த ஒரு அழகான பெண் தெரிந்தாள்...... கண்களில் புத்திசாலித்தனம் தெரிந்தது. ”இது யார்?” என்று செந்தில்நாதன் கேட்க உதய் “இது தான் ஹரிணி” என்றான்.

அவள் தோழி மட்டுல்ல சற்று அதிகப்படியாகவும் இருக்கலாம் என்று செந்தில்நாதனுக்குத் தோன்றியது. ஆனால் அதை அவர் கேட்கவில்லை. அவர் நாற்காலியில் அமர்ந்து கம்ப்யூட்டரில் தனக்கு ஏதாவது தகவல்கள் கிடைக்கிறதா என்று தேட ஆரம்பித்தார்.

ஹரிணியின் புகைப்படத்தை தம்பியின் டெஸ்க்டாப்பிலேயே பார்த்த உதய் மனதை சின்னதாய் ஒரு சோகம் சூழ்ந்தது. முதலில் எல்லாம் அடிக்கடி வரும் அவள் கடந்த மூன்று மாதங்களாக வருவதில்லை...

க்ரிஷ் அவளைக் காதலிப்பது அவனுக்குத் தெரியும். காதல் என்பது வாழ்க்கையில் ஒரே ஒரு முறை ஒரே ஒருத்தியோடு மட்டும் ஏற்படும் ஆத்மார்த்தமான உணர்வு என்று நம்புபவன் க்ரிஷ். அவளோடு இருக்கிற போதெல்லாம் க்ரிஷிடம் கூடுதல் பிரகாசம் தெரிவதாக உதய்க்குத் தோன்றும். அவளிடமும் அதே பிரதிபலிப்பை அவன் பார்த்திருக்கிறான்.  ஒரு முறை இதே அறையில் இருவரும் மிக நெருக்கமாக இருந்த காதல் தருணத்தை உதய் தற்செயலாகப் பார்த்து விட்டு பல நாட்கள் தம்பியைச் சீண்டி இருக்கிறான். “டேய் எத்தனை தெரிஞ்சு என்ன பிரயோஜனம். சிலதை எல்லாம் செய்யறதுக்கு முன்னாடி ரூம் கதவ தாள் போட்டுக்கணும்கிற சின்ன விஷயம் கூட உனக்குத் தெரியலையே”.

தம்பியின் வெட்கமும், முகச்சிவப்பும் அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அடிக்க வரும் தம்பியிடமிருந்து விலகி ஓடி விடுவான். எதிலும் தம்பியிடம் திருப்பிப் பேச முடியாத அவனுக்குக் கிடைத்த இந்த ஒரே ஒரு சந்தர்ப்பத்தை அவன் வீணாக்கவில்லை. க்ரிஷ் அவனிடம் பதில் பேச முடியாமல், திட்ட முடியாமல் தர்மசங்கடப்படும் ஒரே விஷயம் அது தான். எனவே உதய்  பெற்றோர் இருக்கையிலும் ஜாடை மாடையாக இதையே  சொல்லித் தம்பியின் வெட்கத்தையும், கோபத்தையும் ரசித்திருக்கிறான். பெற்றோர் என்ன என்று கேட்கும் போது வேறெதோ கதை சொல்லி சமாளித்து இருக்கிறான்...

இப்போது ஏனோ அந்த நினைவுகள் மனதில் கனக்கின்றன.

பஞ்சுத் தலையருக்கு பிறகு தூக்கம் வரவேயில்லை. அவர் போன் செய்து நள்ளிரவிலேயே அந்த சுந்தரத்திடம் எங்கிருந்து போன் வந்தது என்று கண்டுபிடித்துச் சொல்லச் சொல்லியிருந்தாலும் அவன் மறு நாள் காலையில் தான் கண்டுபிடித்துச் சொல்ல முடியும் என்று தன் நிலையை மிகவும் பணிவாகச் சொல்லியிருந்தான்.

நள்ளிரவில் அவன் சொன்னதில் எந்தத் தவறும் இல்லை என்றாலும் அவருக்கு அவன் மேல் கோபம் வந்தது. “காசை வீசினாலும் சில வேலைகள் வேகமா நடக்க மாட்டேங்குது....” என்று மனம் நொந்தவர் எங்கிருந்து யார் இந்த சதிவேலையைச் செய்திருக்க முடியும் என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தார். மணீஷ் சொன்னது போல எதோ ஒரு புறம்போக்கு அந்த மலை மேல் இருந்திருக்க வேண்டும். அவன் தான் அந்த வாடகைக் கொலையாளி மரணத்திற்கும் காரணமாய் இருந்திருக்க வேண்டும். க்ரிஷின் பிணத்தை ஒளித்து வைத்து விளையாடுகிறான். ஒரு வேளை அந்தச் சனியன் வீடியோ கூட எடுத்து வைத்திருக்கலாம்.....

திடீரென்று இப்படிப் போன அவருடைய எண்ணப் போக்கு அவரையே பயமுறுத்தியது. “கற்பனைல மணீஷ மிஞ்சுடுவோம் போல இருக்கே.... ச்சே” என்று தன்னையே கண்டித்துக் கொண்டவர் அவன் யாராக இருந்தாலும் அவனை ஜாக்கிரதையாகக் கையாள வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டார்.

அந்த ஆள் இன்னும் அந்தப் பகுதியிலிருந்து தான் போன் செய்கிறானா, இல்லை அந்த அமானுஷ்யப் பேய்க்காற்றை எதிலாவது பதிவு செய்து வைத்துக் கொண்டு பயமுறுத்துவதற்காக, போன் பேசும் போது போட்டு விடுகிறானா என்று தெரியவில்லை.

”பணம் பிடுங்கறதுக்காக என்கிட்ட விளையாடறியா நாயே. உனக்கு நான் யாருன்னு காட்டறேன் இரு....” என்று முகம் தெரியாத அவனிடம் மனதில் அடிக்கடி சொல்லிக் கொண்டார்.

அவர் நிலைமையைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் நிதானமாக நகர்ந்தது காலம். ஒருவழியாக விடிந்தது. காலையில் மணீஷிடமும் அவர் போன் செய்து முந்தைய இரவு வந்த அந்தப் போன்கால் பற்றித் தெரிவித்தார். அவன் சிறிது நேரத்தில் அங்கு வந்து விட்டான். இருவரும் தங்கள் யூகங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டு தாங்களே சிறிது பயப்பட்டார்கள்.

ஒருவழியாக அவர்கள் இருவரும் ஆவலாக எதிர்பார்த்திருந்த சுந்தரத்தின் போன் கால் வந்தது. உடனே ஸ்பீக்கரை அழுத்தி விட்டு பஞ்சுத்தலையர் பேசினார். “ஹலோ”

“ஐயா அவன் உங்க வீட்டு ஏரியால இருந்து தான் போன் பண்ணிருக்கான்” என்று சொன்னான். பஞ்சுத்தலையருக்கு ரத்த அழுத்தமும், இதயத்துடிப்பும் அதிகரிக்க ஆரம்பித்தாலும் மூளை வேலை செய்வதை நிறுத்தவில்லை.

“அவன் எனக்குப் போன் செஞ்ச மாதிரி வேற யாருக்காவது போன் செஞ்சிருக்கானா? இல்லை வேற யாராவது அந்த நம்பருக்குப் போன் செஞ்சு பேசி இருக்காங்களா?”

”இல்லைங்க ஐயா. வேற யார் கிட்டயும் அந்த ஆள் பேசல. அதே மாதிரி வேறெந்த காலையும் அந்த ஆள் அட்டெண்ட் பண்ணல”

மணீஷும் பஞ்சுத்தலையரும் கலவரத்துடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்  

காலம் வீணாகும் விதங்களும், தடுக்கும் முறைகளும்!

அறிந்தும் அறியாமலும் எப்படியெல்லாம் நம் காலம் வீணாகிறது, அதை எப்படி எல்லாம் தடுப்பது என்று பார்ப்போமா?

யூட்யூபில் காண-



ஸ்லைட்யுகளில் காண-

காலம் வீணாகும் விதங்களும் தடுக்கும் முறைகளும்! from N Ganeshan