இருவேறு உலகம் – 103

புதுடெல்லி உயரதிகாரி உடனே இஸ்ரோ டைரக்டரிடம் போனில்  பேசினான். அந்த ரகசிய மனிதன் கேட்கச் சொன்ன கேள்வியைக் கேட்டான்.  டைரக்டருக்கு அந்த உயரதிகாரி புரியாத புதிராக விளங்கினான். தங்கள் ஆராய்ச்சி சம்பந்தமாக என்ன தெரிவித்தாலும் கிட்டத்தட்ட வேண்டாவெறுப்பாகக் கேட்டுக் கொள்வது போலவே இருக்கும் அந்த ஆளுக்கு உண்மையில் இதில் எந்த ஈடுபாடும் இல்லை என்றே அந்த டைரக்டர் நினைத்திருந்தார். ஆனால் போன் செய்து கூப்பிட்டுக் கேட்கும் அளவுக்கு அந்த ஆள் இதில் அக்கறை காட்டுவது அவருக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

“நேற்று தான் அந்த நாஸா விஞ்ஞானி பேசினார் சார். கிட்டத்தட்ட அதே போன்ற அலைவரிசைகள் இமயமலையில் சில  இடங்களில் அபூர்வமாக சில சமயங்களில் அகப்படுகின்றன என்கிறார் அவர். அதை நாஸா முன்பே கவனித்திருக்கிறது. அது உச்ச தவநிலையில் இருக்கும் யோகிகள் வெளிப்படுத்தும் அலைவரிசைகள் போல் இருக்கின்றது என்று   அவர்கள் சொல்கிறார்கள்…. சில சமயங்களில் அந்த அலைவரிசைகள் அசாதாரண வெப்பத்தையும் உருவாக்குமாம். அந்த நேரங்களில் கடுங்குளிர் காலத்திலும், சூரிய ஒளியே விழாத போதும் கூட இமயமலையின் பனி உருகுவது உண்டாம். அதை இமயமலையில் பனியில் ட்ரெக்கிங் போகிறவர்கள் கூடக் கண்டிருக்கிறார்கள், அதை அதிசயமாக நினைத்து ரிப்போர்ட் செய்திருக்கிறார்கள் என்று அந்த விஞ்ஞானி சொன்னார். அவர்களுக்கு அந்த யோகிகள் செயல் என்று தெரிவதில்லை என்றார் அவர். விஞ்ஞான பூர்வமாக முழுமையாக நிரூபிக்க அவர்களுக்கு இன்னும் அதிக ’டேட்டாஸ்’ தேவைப்படுகின்றது என்றாலும் இதைப் பூரணமாக நம்புவதாகச் சொன்னார்…. அது மட்டுமல்லாமல் அந்தக் கருப்புப் பறவையின் புகைப்படங்களை நம் இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகள் மேலும் நுணுக்கமாக ஆராய்ந்ததில் அது ஒரு சக்தி வாய்ந்த விண்கலம் என்று தெரிய வந்திருக்கிறது. வெளித்தோற்றம் மட்டுமே பறவையினுடையதாக இருந்திருக்கிறது……”  

டைரக்டர் போனில் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது தனக்குள்ளே யாரோ புகுந்து கொண்டு கேட்பது போல் புதுடெல்லி உயரதிகாரி உணர்ந்தான். இந்த ரகசிய மனிதருக்குத் தெரிவிக்க வேண்டிய விஷயங்கள் எல்லாவற்றிலும் இது போன்ற உணர்வு வருவது வாடிக்கையாகி விட்டது….. மற்ற சமயங்களில் இந்தத் தொந்திரவு இல்லை….

அந்த ரகசிய மனிதருக்குப் போன் செய்து டைரக்டர் சொன்னதை உடனே சொன்னான். “சரி” என்ற ஒற்றைச் சொல்லோடு மறுபக்கம் முடித்துக் கொண்டது. ஐந்தே நிமிடத்தில் அவன் கணக்கில் பணம் வந்து சேர்ந்த செய்தி வந்து சேர்ந்தது.

மர்ம மனிதனுக்கு டைரக்டர் சொன்ன தகவலின் மூலமாகத் தனக்குத் தேவையான மிக முக்கிய வேறொரு தகவல் தெரிய வரலாம் என்று உள்ளுணர்வு சொன்னது. அதனால் அவன் தீவிரமாக யோசித்தான். அலெக்சாண்டிரியா நகர் மூதாட்டி காளி கோயிலில் கிடைத்த வரைபடத்தை வைத்துச் சொன்ன விவரங்கள் நினைவில் மறுபடி ஓடின.

”குளிர்கிறது…….. பனிமலைப்பகுதி………. பிரம்மாணடமான மலை போல் தெரிகிறது…… கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை பனி படர்ந்திருக்கிறது….. பனிக்கு சொருகப்பட்டிருக்கிறது…… அந்தப் பாறைக்கு அடியில் ஒரு குகை……..” அடியில் ஒரு மிகப்பெரிய பாறை……  பாறையின் மேல் ஒரு ஆயுதம்….. அந்தக் கோயிலில் பெண் தெய்வம் கையில் இருந்தது போல் ஆயுதம்… ”குளிர்கிறது…….. பனிமலைப்பகுதி………. பிரம்மாணடமான மலை போல் தெரிகிறது…… கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை பனி படர்ந்திருக்கிறது….. பனிக்கு சொருகப்பட்டிருக்கிறது…… அந்தப் பாறைக்கு அடியில் ஒரு குகை…….. அடியில் ஒரு மிகப்பெரிய பாறை……  பாறையின் மேல் ஒரு ஆயுதம்….. அந்தக் கோயிலில் பெண் தெய்வம் கையில் இருந்தது போல் ஆயுதம் ….என்ன ஆச்சரியம்…… குகைக்குள்ளே ஒரு மனிதன் உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கிறான்…… மிக வயதானவன்……. இடுப்பில் ஆரஞ்சு நிறத்துணியை உடுத்தியிருக்கிறான்….. கண்களை மூடித்தியானத்தில் இருக்கிறான்…… வேறு உடை எதுவும் உடலில் இல்லை…. ஆனால் இந்தக் குளிரிலும் அவன் உடம்பு நடுங்கவில்லை….. என்ன ஆச்சரியம் அவன் மூச்சு விடமாட்டேன்கிறான்….. உடலில் உயிர் இருக்கிறது……….ம்ம்ம்ம்ம்…… இப்போது ஒரு முறை மூச்சு விட்டான்……. பல நிமிடங்களுக்கு ஒரு முறை தான் மூச்சு விடுகிறான் போலிருக்கிறது…… அதுவும் ஒரு மூச்சு தான் விடுகிறான்……..”

அவள் சொன்ன இடம் இமயமலை என்பதிலும், அந்த மனிதன் ஒரு யோகி என்பதிலும் அவனுக்குச் சிறிதும் சந்தேகமில்லை. அந்தக் கடும்பனிக் குளிரிலும் உடல் நடுங்கவில்லை என்றால் அவன் யோகசக்தியே அந்தக் குளிர் பாதிக்காத அளவு வெப்பத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது என்று அர்த்தம்…. நாஸா விஞ்ஞானி சூரிய வெப்பம் படாமலேயே பனி உருகுவதாகவும், அதை ட்ரெக்கிங் போகிற சிலர் பார்த்திருக்கிறார்கள் என்று சொன்னதும் அது யோகிகளால் தான் என்று நம்புவதாகச் சொன்னதும் எல்லாம் சேர்த்துப் பார்த்தால் அந்த வரைபட இடத்தைக் கண்டுபிடித்து விடலாம் என்றே தோன்றியது.

ஒரு மாபெரும் புத்துணர்ச்சி பெற்றவனாய் மர்ம மனிதன் இணையத்தில் பனிக்காலத்தில் ட்ரெக்கிங் போகிறவர்கள் பற்றித் தேடினான். ஹிமாச்சல பிரதேச அரசாங்கமும், சில ட்ரெக்கிங் பயிற்சியாளர்களும் எழுதியிருக்கும் பக்கங்களை மேலோட்டமாகப் பார்த்து விட்டு மேலும் தேடினான். ‘இமயத்தின் பனிமலையேற்ற வீரர்கள் குழுமம்’ என்ற அமைப்பு ஒன்று தெரிந்தது. அதில் பல வீரர்கள் உறுப்பினர்களாக இருந்தார்கள். அவர்கள் அனைவரும் இமயத்தின் பனிமலைகளில் ட்ரெக்கிங் போன போது தங்களுக்கு ஏற்பட்ட சுவையான அனுபவங்களை விவரித்திருந்தார்கள். 127 இணையப் பக்கங்களில் அந்த அனுபவங்கள் இருந்தன. மர்ம மனிதன் பொறுமையாக  படிக்க ஆரம்பித்தான்.   அவனுக்குத் தேவையான தகவல் 116வது பக்கத்தில் இருந்தது. ரிச்சர்ட் டவுன்செண்ட் என்ற ஐரோப்பியர் மூன்று வருடங்களுக்கு முன் எழுதியிருந்தார்.

“டிசம்பர் 25. என்னுடைய கிறிஸ்துமஸ் இமயமலையில் கடும்பனியில் கொண்டாடினேன். எத்தனை தான் தயாராக வந்திருந்த போதும் இமயத்தின் பனி என்னை வதைக்கவே செய்தது. என்னுடன் ட்ரெக்கிங் வந்திருந்த டேவிட்சனும், சட்டர்ஜியும் பின் தங்கி விட்டார்கள். கிட்டத்தட்ட அரை கிலோமீட்டராவது கீழேயே இருப்பார்கள் போலிருந்தது. அவர்கள் வருவதற்காகக் காத்திருந்தேன். அப்போது தான் பக்கத்து மலையில் அந்த அதிசயக் காட்சியைப் பார்த்தேன். அங்கு திடீரென்று பனி உருக ஆரம்பித்தது. பனிப்புயலோ என்று ஆரம்பத்தில் பயந்தேன். அந்த மலையில் ஒரு இடத்தில் மட்டும் ஏற்படுகிற மாற்றம் எப்படி பனிப்புயல் ஆகும்..? பயம் தணிந்து ஆச்சர்யத்துடன் கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். என் பார்வை மட்டத்திற்குச் சற்று கீழே அந்த அதிசயம் நடந்து கொண்டிருந்ததால் எனக்கு அது மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. பனி உருகி உருகி ஏதோ ஒரு இரும்பு ஆயுதம் தெரிய ஆரம்பித்தது. அந்த இரும்பு ஆயுதத்தை இந்தியாவில் சில கோயில்களில் பார்த்திருக்கிறேன். மூன்று சிறிய கூர்மையான அம்புகளைக் கொண்ட ஒரு ஈட்டி அது. அங்கும் ஏதாவது சிறிய பனிக்கோயில் இருக்கிறதோ என்னவோ? இமயத்தில் கோடைகாலத்தில் மட்டும் வழிபாடு நடக்கும் எத்தனையோ சிறிய கோயில்கள் இருக்கின்றன. அவற்றில் இதுவும் ஒன்றாக இருக்கலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். திடீர் என்று ஒரு கழுகு எங்கிருந்தோ வந்து அந்த இடத்தை வட்டமிட ஆரம்பித்தது. இதுவரை இமயத்தில் இந்தப் பனிக்காலத்தில் அப்படிப்பட்ட கழுகை நான் பார்த்ததில்லை. திடீரென்று நான் நின்றிருந்த இடம் லேசாகி நானும் வழுக்க ஆரம்பித்தேன். நான் சுதாரித்து ஒரு உறுதியான இடத்தில் நிற்பதற்குள் நிறையவே கீழே வந்து விட்டேன். டேவிட்சனும் சட்டர்ஜியும் பார்வைக்குத் தெரிந்தார்கள். அவர்கள் கையசைத்தார்கள். நானும் கையசைத்து விட்டுப் பக்கத்து மலையைப் பார்த்தேன். உருகிய பனி வழிவது லேசாகத் தெரிந்தாலும் அந்த ஈட்டி என் பார்வைக்குத் தெரியவில்லை. சற்று முன் வட்டம் போட்ட கழுகும் கூடத் தெரியவில்லை. நான் டேவிட்சனிடமும், சட்டர்ஜியிடமும் நான் பார்த்த காட்சியைச் சொன்னேன். அவர்களும் ஆர்வத்துடன் அந்தக் காட்சியைக் காண ஆசைப்பட்டார்கள். வேகமாக மறுபடி மேலே ஏறினோம். நான் முன்பு இருந்த இடத்தை அடைந்தும் விட்டோம். ஆனால் இப்போது பார்த்த போது பக்கத்து மலையில் சற்று முன் பார்த்த காட்சிக்கான அறிகுறியே இல்லை. கழுகையும் காணோம். டேவிட்சனும், சட்டர்ஜியும் என்னைச் சந்தேகத்துடன் பார்த்தார்கள்……”

மர்ம மனிதன் பரபரப்படைவது மிக அபூர்வம். இப்போது அவன் பரபரப்படைந்தான். அந்தக் குழுமத்தை இணையத்தில் நிர்வகிக்கிற நபரின் போன் நம்பர், விலாசம் கண்டுபிடித்தான். அட்லாண்டாவில் வசிக்கும் அவரைப் போனில் தொடர்பு கொண்டான். ரிச்சர்ட் டவுன்செண்டின் போன் நம்பர், விலாசம் கேட்டான்.

“அவர் இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் இமயமலை மலையேற்றத்தின் போது  சறுக்கி விழுந்து இறந்து விட்டார்….”

மர்ம மனிதன் யோசித்து விட்டு  டேவிட்சன், சட்டர்ஜி இருவரின் தொடர்பு எண், விலாசம் கேட்டான்.

“டேவிட்சனும் டவுன்செண்டோடு சேர்ந்து தான் அந்த மலையேற்றத்தின் போது இறந்தார்…”

இரண்டு பேர் அடுத்த வருட மலையேற்றத்திலேயே இறந்து போனது மர்ம மனிதனை நிறைய யோசிக்க வைத்தது.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே- என் உரையின் மூன்று காணொளிகள்

அன்பு வாசகர்களுக்கு வணக்கம்.

கடந்த ஞாயிறன்று கோவையில் “வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே” என்ற தலைப்பில் நான் ஆற்றிய சொற்பொழிவின் மூன்று காணொளிகளை நான் இங்கே இணைத்துள்ளேன்.

வாழ்க்கையை சிந்தித்து வாழ்கிறோமா? எப்படி வாழ்கிறோம்? நாம் எப்படி வாழ வேண்டும், செய்யக்கூடிய தவறுகள் என்ன? சரிப்படுத்திக் கொள்வது எப்படி? எது வெற்றி? எது நிறைவு? என்ற கேள்விகளுக்குப் பதில் அளிக்கும் விதமாக அமைந்துள்ளவை முதலிரண்டு காணொளிகள்.

முதல் பகுதி-




இரண்டாம் பகுதி -





மூன்றாவது காணொளி என் சொற்பொழிவில் முரண்பட்டு ஒரு நண்பர் கேட்ட கேள்வியும் எனது பதிலும்.




அன்புடன்
என்.கணேசன்

சத்ரபதி 40

சிவாஜி தேர்ந்தெடுத்திருந்த இடத்திற்கு சில மணி நேரங்கள் முன்பே தன் படைவீரர்களுடன் போய்ச் சேர்ந்து விட்டான். அங்கு சென்றவுடன் தன் வீரர்களிடம் தன் திட்டத்தை விரிவாக விளக்கினான். யார் யார் எங்கு இருக்க வேண்டும், கல்யாண் படை நெருங்கியவுடன் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைத் தெளிவாகத் தெரிவித்தான்.

“திட்டத்தைச் செயல்படுத்தும் போது குழப்பமே இருக்கக்கூடாது. முழுத் தெளிவுடன் வேகமாகச் செயல்பட்டால் தான் நாம் வெற்றி அடைய முடியும். சந்தேகம் இருந்தால் இப்போதே கேட்டுக் கொள்ளுங்கள்.”

ஓரிருவர் தங்கள் சந்தேகங்களைக் கேட்டு நிவர்த்தி செய்து கொண்டார்கள். பின் இரண்டு குழுக்கள் இருமருங்கு மலைகளிலும் ஏறி பாறைகளின் பின் பதுங்கிக் கொண்டார்கள். மற்ற படைவீரர்கள் இரண்டு பிரிவாகப் பிரிந்து கொண்டார்கள். ஒரு பிரிவு குறுகலாகப் பாதை துவங்கும் இடத்திற்குச் சற்றுத் தள்ளி மலைச்சரிவான பகுதியில் மறைந்து கொண்டார்கள். வரும் படைவீரர்கள் பாதையின் விளிம்பு வரை வந்து எட்டிப் பார்த்தால் ஒழிய படைவீரர்கள் பதுங்கி இருப்பதை அறிய முடியாது. மற்றொரு பிரிவுப் படைவீரர்கள் குறுகலான பாதையின் முடிவில் பக்கவாட்டில், அகன்ற பகுதியில், மறைவாகக் காத்திருந்தார்கள்.

சிவாஜி ஒரு மலையில் உயரமான பாறை ஒன்றின் பின் மறைவாய்க் காத்திருந்தான். ஒரு மணி நேரம் கழித்து ஒரு குதிரை வீரன் தெரிந்தான். அவன் கையில் பீஜாப்பூர் கொடியை வைத்திருந்தான். பொதுவாக இது போன்ற செல்வப் பேழைகள் கொண்டு செல்லப்படும் போதோ, அரசகுலத்து இளம்பெண்கள் பயணிக்கும் போதோ அவர்களுக்குச் சில நிமிடங்கள் முன்னதாகவே ஒரு வீரன் பயணிப்பது வழக்கம். வழியில் எங்காவது ஆபத்தை அவன் கண்டால் அவன் விசேஷமாக ஏதாவது வகையில் கூக்குரலிட்டு ஆபத்தைப் பின்னால் வருபவர்களுக்கு எச்சரிக்கை செய்வான். பின்னால் வரும் வீரர்கள் முழு எச்சரிக்கையடைந்து விடுவார்கள். செல்வப்பேழைகளுக்கோ, அரச குலத்துப் பெண்மணிகளுக்கோ பாதுகாப்பாக ஒரு வலிமையான படை சூழ்ந்து கொண்டு அரணாகக் காக்க, மற்ற படை வேகமாக ஆபத்தை ஏற்படுத்தக் காத்திருப்பவர்களைத் தாக்கப் பாய்ந்து வரும். அதனால் முன்னால் வரும் வீரன் பெரும்பாலும்  பின்னால் இருப்பவர்களின் பார்வையிலேயே இருக்கும் படியே பயணிப்பான். அவனைத் தாக்கிக் கூக்குரலிடாதபடி கொள்ளையர்கள் அவன் வாயடைக்க வாய்ப்பு இருக்கும் என்பதால் அவன் தொலைதூரத்திலும் தங்கள் பார்வைக்குத் தெரியா விட்டால் பயணத்தை நிறுத்தி படைவீரர்களில் ஒருவன் அவனுக்கு என்ன ஆயிற்றென்று பார்க்க முன்னால் விரைந்து செல்வான். இந்த எளிய ஏற்பாடு பெரும் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தும்படி இருப்பதால் இதை அனைவரும் பின்பற்றினார்கள்.

சிவாஜி முன்னால் வரும் குதிரை வீரனைக் கூர்மையான பார்வையினால் அளந்து விட்டு வேகமாக மலையிலிருந்து இறங்கினான். வரும் குதிரை வீரனின் உடல்வாகு, உயரம் உள்ள தன் வீரன் ஒருவனைச் சுட்டிக் காட்டித் தலையசைத்தான். அந்த வீரன் உடனே குறுகலான பாதையின் ஆரம்பத்தில் இருக்கும் ஒரு பாறையின் பின் ஓடிச்சென்று ஒளிந்து கொண்டான். 

அந்தக் குறுகலான பாதை ஆரம்பிக்கும் இடம் ஒரு வளைந்து திரும்பும் பாதை. அந்த வளைந்த பாதையில் அந்த முன்னால் குதிரை வீரன் வருகையில் சிறிது தூரம் வரை சற்றுப் பின்னால் வரும் படைவீரர்கள் கண்ணில் அவன் பட முடியாது. மலைப்பாதைகளில் இது போன்ற வளைவுகளில் இது தவிர்க்க முடியாதது.

முன்னால் வரும் குதிரை வீரன் வளைவில் திரும்பியவுடன் மூன்று வீரர்கள் மேல்பகுதி பாறைகளில் இருந்து அவன் மீது லாவகமாகக் குதித்து கீழே தள்ளினார்கள். மூவரில் ஒருவன் குதிரைகளை மிக நேர்த்தியாகக் கையாளத் தெரிந்தவன். அவன் குதிரை பீதியடைந்து அலறி ஓடி விடாதபடி அதனை நட்புடன் தடவி சமாதானப்படுத்த குதிரை சத்தமில்லாமல் இயல்பாகவே செல்ல ஆரம்பித்தது. வேக வேகமாக அந்தக் குதிரை வீரனின் வாயைப் பொத்தி ஆடைகளைக் களைந்து பாறைக்கருகே முன்பே ஒளிந்து இருக்கும் வீரன் மீது வீச அவன் மின்னல் வேகத்தில் அந்த உடைகளுக்கு மாறிக் கொடியைக் கையில் ஏந்திக் கொண்டு அந்தக் குதிரை மேல் ஏறிக் கொண்டான். இரண்டு நிமிடங்களில் பின்னால் வரும் படைவீரர்கள் வளைவில் திரும்ப ஆரம்பித்த போது தொலைவில் முன்னால் சென்று கொண்டிருப்பது தங்கள் ஆளல்ல என்பது அவர்களுக்குத் தோன்றவே இல்லை. அதே உடையோடு, அதே உடல்வாகோடு, அவர்களது அதே கொடியைப் பிடித்துக் கொண்டு அதே வேகத்தில் சீராக அவன் போய்க் கொண்டிருந்ததால் அவர்களுக்கு சிறிய சந்தேகம் கூட ஏற்பட்டு விடவில்லை.  

அவர்கள் படை காத்திருக்கும் ஆபத்தை அறியாமல் அந்த குறுகலான பாதையில் பயணித்தது. முன்னால் செல்லும் வீரர்கள் குறுகலான பாதையில் எல்லையை அடையும் வரை எதுவும் நிகழவில்லை. ஆனால் அது அந்த எல்லையை நெருங்கிய கணம் கடைசி வீரர்கள் கிட்டத்தட்ட அந்த ஆரம்பப் பகுதியைக் கடந்து முழுவதுமாகக் குறுகலான பாதையில் பயணிக்க ஆரம்பித்து விட்ட கணமாகவும் இருந்தது. இந்தக் கணத்தைக் கவனித்து சமிக்ஞை செய்ய உத்தரவிடப்பட்டிருந்தவன் மலைப்பகுதிப் பறவை போல் ஓசையெழுப்பினான். அந்த ஓசையும் அப்பகுதிப் பறவை எழுப்பும் ஒலியாகவே தோன்றியதால் கல்யாண் வீரர்கள் அப்போதும் சந்தேகம் கொள்ளவில்லை. அதனால் நடுப்பகுதியில் பாறைகளுக்கு மேல் இருந்து சிவாஜியின் வீரர்கள் அந்தப் பேழைகள் இருக்கும் ரதங்களின் மேல் குதித்த போது அவர்கள் குழப்பத்துடன் அதிர்ந்து போனார்கள்.

நடுப்பகுதியில் வீரர்கள் குதிக்கும் சத்தம் கேட்டு திகைப்புடன் முன்னால் சென்று கொண்டிருந்த வீரர்கள் கவனமும், கடைசியில் வந்து கொண்டிருந்த வீரர்கள் கவனமும் நடுப்பகுதிக்குச் சென்ற அந்தக் கணத்தில் முன்னால் மறைவாக வீரர்களுடன் காத்திருந்த சிவாஜி முன்னால் இருந்து அந்தப் படையைத் தாக்க ஆரம்பித்தான். அதே நேரத்தில் பின்னால் மலைச்சரிவில் காத்திருந்த சிவாஜியின் இன்னொரு பிரிவுப் படைவீரர்கள் பின்னால் வேகமாக வந்து பின் பகுதிப் படையைத் தாக்க ஆரம்பித்தார்கள். இப்படி முன்னாலும், மையத்திலும், பின்னாலும் சரமாரியாகத் தாக்க ஆரம்பித்தவுடன் கல்யாண் வீரர்களுக்குச் சுதாரிக்கவே சிறிது நேரம் தேவைப்பட்டது.

முன்பே நிறைய தூரம் பயணித்திருந்த அவர்கள் பயணக்களைப்பில் இருந்ததாலும், சிறிது தூரத்தில் இளைப்பாறும் இடம் என்று தெரிந்து வைத்திருந்ததாலும் அவர்கள் மனம் சிவாஜி எதிர்பார்த்தபடியே சண்டைக்குப் பதிலாக இளைப்பாறவே தயார்நிலையில் இருந்தது. அவர்கள் சுதாரித்து யுத்த மனநிலைக்கு வரும் முன் சிவாஜியின் கை ஓங்கி வீட்டிருந்தது. கல்யாண் வீரர்கள் நிறைய பேர் உயிரிழந்தும் காயப்பட்டும் இருந்தார்கள். ஆனாலும் சுதாரித்த பின் அவர்கள் வீரத்துடனேயே போராடினார்கள். அந்த மலைப்பகுதியின் குறுகலான பகுதியும், சிவாஜி வீரர்களின் கொரில்லா முறைகளும், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக சிவாஜியின் வீரமும் அவர்கள் தாக்குப்பிடிக்க முடியாததாக இருந்தது. சிவாஜி மின்னல் வேகத்தில் அங்கும் இங்கும் பாய்ந்து கொண்டிருந்தான். அவன் பாய்ந்த இடங்களில் எல்லாம் மரணமே உறுதி என்றாக இருந்தது. அவன் தனி மனிதனாகத் தோன்றவில்லை. ஏதோ பெரும் சக்தி இயக்கும் எமனாகவே தெரிந்தான். அவன் வீரர்களும் அவன் அந்தச் சக்தியைத் தாராளமாக வினியோகித்தது போல் அவர்களும் உத்வேகமாகப் போராடினார்கள்.

சிவாஜியின் பக்கம் சில வீரர்கள் உயிரிழந்தார்கள். சில வீரர்கள் பெரும் காயமடைந்தார்கள். ஆனால் கல்யாண் படையில் இந்த இழப்பு மும்மடங்காக இருந்தது. கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரத்தில் கல்யாண் படைத்தலைவன் தோல்வியை ஒப்புக் கொண்டு வாளைக் கீழே வைத்து சிவாஜி முன் மண்டியிட்டான். அதைக் கண்ட அவர்கள் வீரர்களும் அவனைப் பின்பற்றினார்கள். மண்டியிட்டாலும் அந்தப் படைத்தலைவன் சொல்லிப் பார்த்தான்.

“சிவாஜி. இது எங்கள் செல்வம் அல்ல. பீஜாப்பூர் சுல்தானின் செல்வம். அவர் கஜானாவிற்குப் போக வேண்டிய செல்வத்தை நீ கைப்பற்ற நினைக்கிறாய். அவருடைய சாம்ராஜ்ஜியத்தின் குடிமகனாகிய நீ இப்படிச் செய்வது ராஜத் துரோகம் அதை நினைவில் வைத்துக் கொள்”

சிவாஜி அலட்டிக் கொள்ளாமல் சொன்னான். “நான் பீஜாப்பூர் சுல்தானின் குடிமகன் அல்ல. இப்பகுதியின் தலைவன் நான். நாளை உன் கல்யாண் பகுதிக்கும் தலைவனாகப் போகிறவன். என் செல்வம் இன்னொரு கஜானாவிற்குச் செல்வதை நான் விரும்பவில்லை வீரனே. இங்கு ஏழைகள் இரண்டு வேளை உணவுக்கே போராடிக் கொண்டிருக்கையில் உன் பீஜாப்பூர் சுல்தான் இங்கு திரட்டிய இந்தச் செல்வத்தில் கட்டிடங்கள் எழுப்பிக் கொண்டிருப்பதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை….”

சிவாஜி சொன்னதில் இருந்த உண்மையை அந்தப் படைத்தலைவனால் மறுக்க முடியவில்லை. பீஜாப்பூர் சுல்தான் முகமது ஆதில்ஷா கட்டிடப்பிரியர். அவர் காலத்தில் பீஜாப்பூரில் கட்டப்பட்ட அழகுக் கட்டிடங்கள் ஏராளம்.  அந்தக் கட்டிடங்களில் காட்டிய அக்கறையை அவர் ஏழைக் குடிமக்களின் அடிப்படைத் தேவைகளுக்குக் காட்டவில்லை. ஆனால் அரசனின் தீர்மானத்தைக் கேள்வி கேட்கவோ மறுக்கவோ நீ யார் என்று அந்தப் படைத்தலைவனுக்குக் கேட்கத் தோன்றியது.

ஆனால் சிவாஜி நின்றிருந்த தோரணை ‘இங்கு நானே அரசன்’ என்று சொல்வது போல் அவனுக்குத் தோன்றியது. வார்த்தைகளை விட வலிமையாய் அந்தத் தோரணை மனதில் பதிய படைத்தலைவன் களைப்புடன் பெருமூச்சு விட்டான்…..

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

27.9.2018 முதல் 07.10.2018 வரை தேவக்கோட்டையில் நடக்கும் புத்தகத் திருவிழாவில்  அரங்கு எண் 61 (ராமகிருஷ்ணா மட அரங்கு)ல் என் நூல்கள் சிறப்புத்தள்ளுபடியில் கிடைக்கும். அங்கு செல்ல முடிந்த வாசகர்கள் இந்த வாய்ப்பினைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளவும். 

இருவேறு உலகம் – 102

                 

மாஸ்டர் தன் வாழ்க்கையில் அன்றைய நாள் வரை அடுத்தவர் முன் கூனிக்குறுகி நின்றதில்லை. இலக்கில்லாத வாழ்க்கை வாழ்ந்து திரிந்து கொண்டிருந்த இளமைப் பருவத்திலும் கூட  யாருக்கும் பணிந்தோ, தலைகுனிந்தோ  நின்றதில்லை. முதல் முறையாக தன் ஆன்மிக இயக்கத்தின் உறுப்பினர்கள் முன் கூனிக்குறுகி நின்றார். இயக்கத்தின் மிக மூத்த துறவி ஒருவரையும் பிரத்தியேக அழைப்பு விடுத்து வரவழைத்திருந்தார். அந்தத் துறவி தவ வாழ்க்கை வாழ்பவர். இயக்கத்தின் கூட்டங்களிலோ, மற்ற நிகழ்ச்சிகளிலோ கலந்து கொள்வதைத் தவிர்ப்பவர். அவரை வற்புறுத்தியே மாஸ்டரால் வரவழைக்க முடிந்தது. வந்தவர்களில் இந்தக் கூட்டம் ஏன் என்று அறிந்தவர்கள் இருவர் மட்டுமே. கிருஷ்ணவேணி மற்றும் சுரேஷ்…..

இப்படிப்பட்ட மனிதர் இரண்டு நாட்களில் நடைப்பிணமாகக் காட்சி அளிப்பார் என்று சற்றும் எதிர்பார்த்திராத கிருஷ்ணவேணி மாஸ்டருக்காக மனமுருகினார். ஏமாந்த கதையை போனில் தெரிவித்த போதே மாஸ்டரின் மனவேதனையை அவரால் உணர முடிந்தது. நேரில் பார்த்த போதோ மேலும் கொடுமையாக இருந்தது.

தளர்ந்த குரலில் அனைவரையும் வரவேற்றுப் பேசிய மாஸ்டர் க்ரிஷ் அவரிடம் “பரஞ்சோதி முனிவர் சொன்ன ஆள் நீங்களாகக்கூட இருக்கலாம் அல்லவா?” என்று எழுப்பிய கேள்வியில் ஆரம்பித்து ஹரித்வாரில் வங்கியில் சொத்துக்களும், பணமும் மொத்தமாக கபளீகரம் ஆனது அறிந்தது வரை சொன்னார். கூட்டத்தினரின் அதிர்ச்சி அவர்கள் முகங்களில் தெரிந்தது. அவர்களில் பலருக்கும் கூச்ச சுபாவம் உள்ள, அதிர்ந்து கூடப் பேசாத, மிகவும் பணிவாகவும் இத்தனை காலம் காட்சி அளித்த விஸ்வம் இப்படி  நடந்து கொண்டார் என்பதை ஜீரணிக்க முடியாமல் இருந்தது அவர்கள் முக பாவனையில் இருந்தே தெரிந்தது. அவரவர்களுக்கு வர வேண்டிய தொகைகளைத் தகுந்த ஆவணங்களுடன் தெரிவித்தால் சிறிதும் கால தாமதமில்லாமல் அவரவர் கணக்குக்கு அந்தப் பணம் வந்து சேர்வது பற்றி அவர்கள் பல முறை தங்களுக்குள் சிலாகித்துப் பேசிக் கொண்டதுண்டு. அந்த மனிதரா இப்படி?

மாஸ்டர் மிகுந்த வேதனையுடன் மனம் விட்டு எதையும் ஒளிக்காமல் தன் தற்கொலை முயற்சியையும், க்ரிஷின் போன்கால் அந்த சமயம் வந்து அதைத் தடுத்ததையும் கூடச் சொன்னார். கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர்கள் முகங்களில் அதிர்ச்சியும், சிலர் கண்களில் ஈரமும் தெரிந்தது.

மாஸ்டர் தொடர்ந்து சொன்னார். “நான் செய்தது தவறல்ல. மாபெரும் குற்றம். எத்தனையோ அபூர்வ சக்திகளைக் கூடப் பெற்ற நான், ஒரு சாதாரண அறிவும், நேர்மையும் இருக்கிறவன் பொறுப்பாக நடந்திருக்கக்கூடிய அளவு கூட பொறுப்பாக நடந்து கொள்ளவில்லை. என் குருநாதர் எனக்குக் கொடுத்திருந்த அதிகாரம் முழுவதையும் விஸ்வத்துக்குத் தந்த நான், குருநாதர் என்னை அறிந்திருந்தது போல விஸ்வத்தை முழுமையாக அறிந்திருந்தேனா என்ற கேள்வியை கிருஷ்ணவேணி அம்மா என்னைக் கேட்டார். அறியவில்லை என்பதும், அறிந்து கொள்ள நான் சரியான முயற்சியை மேற்கொள்ளவில்லை என்பதுமே உண்மை. வீட்டு சாவியை நம்பி ஒருவனிடம் தரும் முன் ஒரு சராசரி மனிதன் யோசிக்கிற அளவு கூட நான் யோசிக்கவில்லை. இந்த அலட்சியத்தில் நான் தொலைத்தது என் செல்வமாய் இருந்திருந்தால்……” மாஸ்டரின் குரல் உடைந்து போனது. கண்களில் நீர் நிரம்பியது. கஷ்டப்பட்டு தொடர்ந்தார். “…….. என் செல்வமாக இருந்திருந்தால் கூட நன்றாக இருந்திருக்கும். நான் தொலைத்தது இந்த இயக்கத்தின் செல்வம்….. நீங்கள் எல்லாரும் என் மேல் வைத்திருந்த நம்பிக்கை…… என் குருநாதர் என் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கை……” குருநாதர் நம்பிக்கையைத் தகர்த்ததைச் சொன்ன போது மாஸ்டர் முழுவதுமாக உடைந்து போனார். கண்களில் இருந்து ஆறாக நீர் பெருகியது. அங்கிருந்தோர் கண்களும் நிறைந்தன.

அவர்கள் அவரை அறிவார்கள். கம்பீரமான மனிதர், எதற்கும் அஞ்சாத மனிதர், நேர்மையில் சிறு குறை கூட அவரிடம் அவர்கள் கண்டதில்லை. எத்தனையோ சக்திகள் பெற்றிருந்தாலும் எத்தனை சிறியவரையும் குறைவாகப் பார்க்கத் தெரியாத மனிதர்…. இது நாள் வரை தன் குருவைத் தவிர யாரையும் தலைவணங்கி அவர்கள் பார்த்திராத மனிதர் இன்று தன்னைத் தானே குற்றம் சாட்டிக் கொண்டு தலைதாழ்ந்து நிற்பதை அவர்களுக்குப் பார்க்கச் சகிக்கவில்லை.

மாஸ்டர் கைகூப்பினார். “என்னை மன்னித்து விடுங்கள். மானசீகமாக ஒவ்வொருவர் காலையும் தொட்டு வணங்கி நான் கேட்டுக் கொள்கிறேன். இந்தப் பாவியை மன்னித்து விடுங்கள்…..”

கூட்டத்தில் இரண்டு மூன்று ஆட்கள் கதறி விட்டார்கள். கதறியவர்களில் சுரேஷும் ஒருவன். கலங்காத கண்கள் அங்கே இருக்கவில்லை.

“இந்த இயக்கத்தின் மிக மோசமான தலைவனாக நான் இருந்து விட்டேன். இனியும் இந்தப் பொறுப்பில் சிறிதும் அருகதை இல்லாத நான் இருப்பது சரியல்ல. அதனால் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்து விலகுகிறேன். நம் இயக்கத்தின் தலைமைக்குழு உறுப்பினர்களில் மிக மூத்த துறவி இமயமலையில் இருந்து வந்திருக்கிறார்கள். அவரிடம் இந்த ராஜினாமா கடிதத்தை ஒப்படைக்கிறேன். தகுதி இருக்கும் ஒரு நல்ல தலைவரை நியமிக்கும்படியும், எனக்கு என்ன தண்டனை என்பதைத் தீர்மானிக்கும்படியும் அவரைப் பணிவுடன் கேட்டுக் கொள்கிறேன்”

மாஸ்டர் ராஜினாமா கடிதத்தை கலங்கிய கண்களுடன் தந்து விட்டு அவர் காலில் விழுந்து வணங்கி எழுந்தார்.

மூத்த துறவி சிலை போல அமர்ந்திருந்தார். அவர் நடந்த நிகழ்வுகளையும், இப்போது நடப்பதையும் சிறிதும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை என்பது அவர் முகபாவனையில் இருந்தே தெரிந்தது. கூட்டத்திலும் மயான அமைதி நிலவியது. அவர் மெல்ல எழுந்து மிக அமைதியாகப் பேசினார்.

“நல்ல மனிதர்களின் மிகப் பெரிய பலவீனம், மற்றவர்களின் தீமைகள் எந்த அளவில் இருக்கக்கூடும் என்பதைச் சந்தேகிக்கக் கூட முடியாத அளவு நல்லவர்களாக இருப்பது தான். அதைப் பல சமயங்களில் தீய மனிதர்கள் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். இது இயற்கை. சாதாரண அறிவு படைத்தவன் கூட இப்படி ஏமாற மாட்டானே, இத்தனை அறிவும், அமானுஷ்ய சக்திகளும் படைத்த நீங்கள் எப்படி ஏமாந்தீர்கள் என்று பச்சாதாபப்படுகிறீர்கள். இது உங்கள் அறிவையும், அமானுஷ்ய சக்திகளையும் விட அதிகமாக நீங்கள் நல்லவராக இருக்கிறீர்கள் என்பதையே காட்டுகிறது மாஸ்டர். உங்கள் குரு உங்களை சந்தேகிக்காதது போல, சந்தேகிக்க காரணம் எதுவும் காட்டாமல் கச்சிதமாக வேலை பார்த்த இன்னொருவரை உங்களால் சந்தேகப்பட முடியவில்லை. இதை நல்லவர்களின் இயல்பான தவறு என்று சொல்லலாமே ஒழிய குற்றம் என்று சொல்ல முடியாது. நல்லவர்களைத் தண்டிப்பதும் நியாயமல்ல. ஆனாலும் தண்டனையைக் கேட்கிறீர்கள், மாஸ்டர். ஏமாற்றப்பட்ட உண்மை தெரிந்த நிமிஷத்திலிருந்து இந்த நிமிஷம் வரையும் நீங்கள் அனுபவித்த வேதனையும், இனியும் இந்த உறுத்தலில் காலம் பூராவும் நீங்கள் அனுபவிக்க இருக்கும் வேதனையும் தேவைக்கும் அதிகமான பெருந்தண்டனையாக இருக்கப் போகிறது. கூடுதல் தண்டனையைக் கேட்காதீர்கள்…”

“இந்த ஆன்மிக இயக்கம் இழந்திருப்பது பணத்தை மட்டும் தான். அது அளவில் எத்தனை பெரிதாக இருந்தாலும் கூட பணம் மட்டுமே. இந்த இயக்கத்தின் ஆணி வேரான ஆன்மிக நாட்டத்தையோ, உலக நன்மை நாட்டத்தையோ நாம் இழந்து விடவில்லை. அதனால் உங்கள் தலைமையில் மிக முக்கியமான எதையும் இந்த இயக்கம் இழந்து விடவில்லை. நம் இயக்கத்து தவசிகள் எச்சரித்திருக்கும் மிகவும் பிரச்னைக்குரிய காலக்கட்டத்தில் இருக்கிறோம். உலக நடப்புகள் அப்படியே தெரிகின்றன. நம் இயக்கத்திலேயே ஒரு விஷமி ஊடுருவி இருக்கிறான். நம் குருவின் அசாதாரண மரணம் நிகழ்ந்திருக்கிறது. இந்த அசாதாரண சூழ்நிலையில் நம் இயக்கத்திற்கு மிகப் பெரிய பொறுப்பு இருக்கிறது. நாம் செயல்பட வேண்டிய நேரமிது. இந்த நெருக்கடியான கட்டத்தில் நீங்கள் தகுதி வாய்ந்த நல்ல தலைவராக வேறு ஆளை நியமிக்கச் சொல்கிறீர்கள். எல்லா விதங்களிலும் உங்களை விடத் தகுதி வாய்ந்த நல்ல மனிதர் எங்களுக்கு எங்கே கிடைப்பார்கள்?”

குற்றம் பெரிதானாலும் அன்பின் காரணமாக அதைச் சிறிதாகப் பார்க்கிறார்கள் என்று நினைத்த  மாஸ்டர் மறுபடியும் கண்கலங்கினார். பேச வார்த்தைகள் அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை. அதனால் மறுத்து கைகளை மட்டும் அசைத்து வேண்டாம் என்று சைகையால் சொன்னார்.

அவர் மனநிலையைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்த கிருஷ்ணவேணி எழுந்து பேசினார். “மாஸ்டர் உங்கள் தவறையோ, இயக்கத்தின் பண இழப்பையோ நாங்கள் சரி என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் மனிதகுலமே அழியும் என்கிற நிலை உருவாகி வருகிறது என்று நம் தவசிகளும் எச்சரித்திருக்கிறார்கள். க்ரிஷிடம் வேற்றுக்கிரகவாசியும் எச்சரித்திருக்கிறான். மனிதகுலமே அழியும் நிலை வந்தால், இந்த பணத்தையும் சொத்துக்களையும் வைத்து எதைக் காப்பாற்றப் போகிறோம். மதிப்பிற்குரிய மூத்த துறவி அவர்கள் சொன்னது போல நாம் இழக்கக்கூடாத அதிமுக்கியமான எதையும் இழக்கவில்லை. இப்போது தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்து நீங்கள் விலகுவது தான் இந்த இயக்கத்துக்கு மிகப் பெரிய நஷ்டமாக இருக்கும். நீங்கள் தலைவராகத் தொடர வேண்டும், முன்பை விடத் தீவிரமாக செயல்பட வேண்டும். எந்த விதத்திலும் எதிரியை வெல்ல அனுமதிக்கக்கூடாது. அந்தக் கடமை உங்களுக்கிருக்கிறது. உங்கள் குரு உங்களை இறக்க அனுமதிக்காத காரணமும் இந்தக் கடமைக்காகவே இருக்கும் என்று நம்புகிறேன்…..” 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

27.9.2018 முதல் 07.10.2018 வரை தேவக்கோட்டையில் நடக்கும் புத்தகத் திருவிழாவில்  அரங்கு எண் 61 (ராமகிருஷ்ணா மட அரங்கு)ல் என் நூல்கள் சிறப்புத்தள்ளுபடியில் கிடைக்கும். அங்கு செல்ல முடிந்த வாசகர்கள் இந்த வாய்ப்பினைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளவும். 

சத்ரபதி 39

சிவாஜியின் ஒற்றர்கள் கல்யாண் வரிவசூல் தொகை போகும் பாதையின் முழுவிவரங்களோடு அவன் கொடுத்த காலத்திற்கு முன்பாகவே வந்து சேர்ந்தார்கள். அவர்கள் சொன்ன வழித்தடத்தை சிவாஜி மிகவும் கவனமாகக் கேட்டான். பின்பு அவர்களிடம் நிதியோடு வரும் படை பற்றிக் கேட்டான்.

“இதுவரை எப்போதும் பணப்பெட்டிகள் வைக்கப்பட்டிருக்கும் சிறிய ரதங்கள் ஐந்தாகவே இருந்திருக்கின்றன. ஒவ்வொரு ரதத்திலும் ஐந்து வீரர்கள் வாள், ஈட்டிகள் வைத்துக் கொண்டு பயணிக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு ரதத்தையும் இரண்டிரண்டு குதிரைகள் இழுத்துச் செல்கின்றன. ஐந்து ரதங்களுக்கு முன்னால் சுமார் இருநூற்றி இருபது குதிரை வீரர்களும், பின்னால் இருநூற்றி இருபது குதிரை வீரர்களும் செல்கிறார்கள். ரதங்களின் பக்கவாட்டில் இருபக்கங்களிலும் பத்து பத்து குதிரைவீரர்கள் வருகிறார்கள். அனைவரும் வாள் அல்லது ஈட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். இது வரை இந்தச் செல்வத்தை வழிப்பறி செய்ய பல முயற்சிகள் நடந்திருக்கின்றன. முயற்சி செய்தவர்கள் தோல்வியடைந்து மரணத்தைத் தழுவி இருக்கிறார்கள். கல்யாண் பகுதியின் தலைவன் முல்லானா அகமது தன் படையில் இருப்பவர்களில் வலிமையானவர்களையே தேர்ந்தெடுத்து இந்த வேலையில் ஈடுபடுத்துகிறார் என்பதால் வீரர்கள் அனைவரும் சிறந்தவர்கள் தான்…..”

“அவர்கள் இரவுகளில் தங்கி இளைப்பாறும் இடங்கள் எவை?” சிவாஜி கேட்டான். கல்யாணிலிருந்து பீஜாப்பூர் சென்று சேரப் பல நாட்கள் ஆகும் என்பதால் பிரயாண காலத்தில் அவர்கள் தங்கி இளைப்பாறும் இடங்கள் மிக முக்கியமானவை. ஒற்றர்கள் தெரிவித்த இடங்கள் அனைத்தும் இரவு நேரத் தாக்குதல்களுக்கு உகந்ததல்ல என்பது அவனுக்கு உடனே புரிந்தது. கொள்ளையர்கள் அடிக்கடித் தாக்குதல் நடத்துவது இரவு நேரங்களிலேயே என்பதால் முன்கூட்டியே திட்டமிட்டு பாதிக்கப்படாத, பாதுகாப்பான  இடங்களிலேயே முல்லானா அகமது தன் ஆட்களைத் தங்க ஏற்பாடு செய்திருந்தான்.

சிவாஜி அடுத்ததாக அவர்கள் பயண வேகம் குறித்துக் கேட்டான். எத்தனை நாட்களில் பீஜாப்பூரை அடைகிறார்கள்? ஒரே வேகத்தில் செல்கிறார்களா அல்லது சில இடங்களில் வேகமாகவும், சில இடங்களில் மந்தமாகவும் செல்கிறார்களா என்று கேட்டான். சீரான வேகத்திலேயே செல்கிறார்கள் என்ற பதில் வந்தது. மேலும் பல கேள்விகள் கேட்டுத் திருப்தி அடைந்த சிவாஜி அந்த ஒற்றர் தலைவனை அழைத்துக் கொண்டு தங்கள் பகுதிகளுக்கு மிக அடுத்து அவர்கள் பயணிக்கும் பாதையில் பயணம் செய்தான். தங்கள் எல்லை முடியும் வரை பயணம் செய்த சிவாஜி மீண்டும் அதே வழியில் திரும்ப வந்து பாதையில் ஓரிடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

அவன் தேர்ந்தெடுத்த இடம் சற்றுக் குறுகலான பாதை, இருமருங்கிலும் மலைகள். எத்தனை பெரிய படை வந்தாலும் இந்தக் குறுகிய பாதையில் வரிசை வரிசையாகவே செல்ல முடியும்… இரு பக்க மலைகளிலும் பதுங்கிக் காத்திருக்க வசதியான பாறைகள் இருக்கின்றன. குறுகிய பாதை முடிவடைகையில் அகலமான பகுதி இருக்கிறது. அங்கு கணிசமான குதிரை வீரர்களை ரகசியமாய் காத்திருக்க வைக்கலாம்….

சிவாஜி ஒற்றர் தலைவனிடம் கேட்டான். “அவர்கள் இந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்வது எந்த நேரத்திலாக இருக்கும்?”

“சுமார் மாலை நேரமாக இருக்கும் தலைவரே. அடுத்து அவர்கள் இளைப்பாறும் இடத்திற்கு சுமார் அரைமணி நேரத் தொலைவு தான் இருக்கிறது…”

சிவாஜி திருப்தியுடன் புன்னகைத்தான். இங்கு வரும் போது கண்டிப்பாகப் பயணக் களைப்பில் இருப்பார்கள். சிறிது நேரத்தில் இளைப்பாறும் இடம் என்பதால் இங்கு வரும் போதே மானசீகமாக இளைப்பாறுவதற்கு அவர்கள் மனம் தயாராகி விட்டிருக்கும். எல்லா விதங்களிலும் அந்த இடம் அவன் திட்டத்திற்கு ஏற்றதாக இருக்கிறது….

சிவாஜி ஒற்றர் தலைவனிடம் கேட்டான். “நாம் கல்யாண் நிதியைக் கைப்பற்றினால் அந்தத் தகவல் பீஜாப்பூருக்கும், கல்யாணுக்கும் குறைந்த பட்சம் எந்தக் கால அளவில் போய்ச் சேரும்”

ஒற்றர் தலைவன் கண்களை மூடிக் கணக்குப் போட்டு விட்டுச் சொன்னான். “பீஜாப்பூருக்கு குறைந்தபட்சம் ஒன்றரை நாளிலும், அதிகபட்சமாய் இரண்டு நாளிலும் தகவல் போய்ச் சேர வாய்ப்பிருக்கிறது. கல்யாணுக்குக் குறைந்த பட்சம் இருபது மணி நேரங்களிலும் அதிக பட்சம் ஒரு நாளிலும் தகவல் போய்ச் சேர வாய்ப்பிருக்கிறது….”

சிவாஜி திருப்தியுடன் தலையசைத்தான்.

மறுநாள் அவன் நண்பர்களும் படைத்தலைவர்களும் தங்கள் தங்கள் திட்டங்களுடன் வந்தார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொருவராகத் தங்கள் இலக்கு இடங்களின் பலம், பலவீனங்களையும், தங்கள் திட்டங்களையும், அதை நிறைவேற்றத் தேவையானவற்றையும் சொன்னார்கள். சிவாஜி ஒவ்வொருவர் சொன்னதையும் கூர்ந்து கேட்டான். அவர்கள் கருத்தில் இருந்து வித்தியாசப்பட்டால் அதை வெளிப்படையாகவே காரணங்களுடன் தெரிவித்தான். ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் இந்த இரண்டு நாட்களில் கஷ்டப்பட்டுக் கண்டுபிடித்ததையும், சிந்தித்ததையும் விட அதிகமாக அவன் அறிந்திருந்தான் என்பதை உணர்ந்தார்கள். சிலர் கேட்டதை விட அதிகமாய் ஒதுக்கினான். சிலர் கேட்டதை விடக் குறைவாக ஒதுக்கினான். சிலர் கேட்டபடியே தந்தான். கிட்டத்தட்ட அனைவர் திட்டங்களிலும் சின்னச் சின்ன மாறுதல்கள் செய்தான். அந்தச் சின்ன மாறுதல்கள் திட்டங்களின் பலவீனங்களை அடைத்து பலமடங்கு பலப்படுத்துவதாக இருப்பதைக் கண்டு பிரமித்தார்கள்.

சிவாஜி சொன்னான். “நான் கல்யாண் நிதியைக் கைப்பற்றியவுடன் இந்த நிகழ்வுகள் வேகமாக கிட்டத்தட்ட ஏக காலத்தில் நடக்க வேண்டும். முடிந்த அளவு மற்றவர்கள் என்ன நடக்கிறது என்று புரிந்து கொண்டு தயாராவதற்குள் நாம் அவர்களை வென்றுவிட வேண்டும்…..”

அவர்கள் தலையசைத்தார்கள். அவர்களில் அபாஜி சோன் தேவ் என்பவனிடம் கல்யாணைக் கைப்பற்றும் பொறுப்பை சிவாஜி ஒப்படைத்து இருந்தான். அவனிடம் சொன்னான். “அபாஜி. கல்யாண் தலைவன் முல்லானா அகமது தன் வலிமையான வீரர்கள் அனைவரையுமே வரிவசூலை பீஜாப்பூருக்குக் கொண்டு செல்லும் பணியில் ஈடுபடுத்தி இருக்கிறான். எனவே நீங்கள் செல்லும் போது அங்கே பெரிய எதிர்ப்பிற்கு வாய்ப்பில்லை. உங்கள் பணி சுலபமாகப் போகிறது….”

அபாஜி சோன் தேவுக்கு அது தான் கிடைத்திருக்கும் முதல் பெரிய வாய்ப்பு. அவனை நிரூபிக்கக் கிடைத்திருக்கும் சந்தர்ப்பத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்திக் காட்ட நினைத்திருந்த அவனுக்கு இந்தச் செய்தி கூடுதல் உற்சாகத்தைத் தந்தது.

கடைசியில் அனைவரிடமும் சிவாஜி சொன்னான். “எந்த ஒரு திட்டமும் பரிபூரணமானதல்ல. நடைமுறையில் வரும் போது எதிர்பாராத எத்தனையோ விஷயங்கள் நம் திட்டத்திற்கு எதிர்மாறானதாக இருக்கலாம். அப்படி நடப்பது விதிவிலக்கல்ல. சொல்லப் போனால் அதுவே விதி. அப்படி நடக்கும் போது பதறாதீர்கள். மன தைரியம் இழக்காதீர்கள். இருக்கும் நிலைமையை எப்படிப் பயன்படுத்திக் கொள்வது என்று கூர்மையாகக் கவனியுங்கள். கண்டிப்பாக வழி ஏதாவது புலப்படவே செய்யும். அந்த வழியைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். தோல்வியே வரும் நிலைமை வந்தாலும் கூட உடைந்து போகாதீர்கள். நான் இருக்கிறேன். உங்கள் உதவிக்கு நான் விரைந்து வருவேன்…. இது என் சத்தியம்…..!”

சிவாஜி உணர்வு பூர்வமாக ஆத்மார்த்தமாகச் சொன்னது. அத்தனை மனங்களிலும் பெரும் தைரியத்தை ஏற்படுத்தியது. நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகிறோம் என்ற பெயரில் ஒரு கற்பனை தைரியத்தை அவன் உருவாக்கவில்லை. இப்போது அவர்கள் பழுதேயில்லாத பிரமாதமான திட்டத்தை உருவாக்கி இருக்கிறோம் என்ற உணர்வில் இருக்கும் போதும் அது அப்படியே செயல்படுத்த முடியாமல் போகலாம், சில மாற்றங்கள் தேவைப்படலாம் என்று அவன் எச்சரித்தது நிஜங்களின் யதார்த்தத்தை உணர்த்தியது போல் இருந்தது. வெற்றி வாகை சூட்டி வாருங்கள் என்று அனுப்பி வைப்பவன் தோல்வியே வந்தாலும் துவண்டு விடாதீர்கள், உங்கள் உதவிக்கு நான் வருவேன் என்று சொன்ன விதம் அவர்களுக்கு அசாதாரண மனவலிமையை ஏற்படுத்தியது. இந்தத் தலைவனின் கீழ் அவர்களுக்கு முடியாதது தான் என்ன? அனைவரும் புத்துணர்ச்சியோடு அங்கிருந்து சென்றார்கள்.

அவர்கள் சென்ற பின் சிவாஜி தன்னுடன் நாளை வர மொத்தம் முன்னூறு வீரர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தான். முன்னூறு பேரில் நூறு பேர் கொரில்லா போர்முறையில் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள். சகாயாத்ரி மலைத்தொடரில் முன்பு வாழ்ந்தவர்கள். மலைப்பகுதியில் நடத்தப் போகும் தாக்குதலுக்குப் பொருத்தமானவர்கள்…..

திட்டத்தைச் செயல்படுத்தும் நாளில் சிவாஜி அதிகாலையில் குளித்து அன்னை பவானியை நீண்ட நேரம் பிரார்த்தித்தான். பின் அவன் எழுந்து கிளம்பிய போது வீர அன்னை பவானியும் கூட வருவதாக அவன் உணர்ந்தான். மாபெரும் சக்தி ஒன்று உள்ளத்தை ஆக்கிரமிக்க முன்னூறு வீரர்களுடன் சிவாஜி புறப்பட்டான்.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

கோவையில் என் சொற்பொழிவு - வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே!

வணக்கம் வாசகர்களே!

வரும் ஞாயிறு 23.9.2018 அன்று நூலக இலக்கிய மன்றம் ஏற்பாடு செய்துள்ள நிகழ்ச்சியில் கோவைப்புதூர் பொது நூலக வளாகத்தில் ”வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே” என்ற தலைப்பில் சொற்பொழிவாற்ற இருக்கிறேன்.

நாம் முறையாகத் தான் வாழ்கிறோமா? நம் வாழ்க்கையில் அர்த்தமும், அமைதியும், ஆனந்தமும், உற்சாகமும், துடிப்பும் இருக்கின்றனவா? இல்லை நாம் அதை இழந்து விட்டிருக்கிறோமா? இழந்திருந்தால் அதை எப்படி இழக்கிறோம்? திரும்பவும் அவற்றைப் பெறமுடியுமா? அதற்கான வழிகள் என்ன? என்ற கேள்விகளுக்குப் பதில் அளிக்கும் விதமாக என் பேச்சு இருக்கும்.

கோவையில் உள்ள வாசக நண்பர்களில் முடிந்தவர்கள் வருகை புரியுமாறும், இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளுமாறும் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.  

வாழ்க்கையைக் குழப்பத்திலிருந்து தெளிவிற்கும், அர்த்தமின்மையில் இருந்து அர்த்தத்திற்கும், எந்திரத்தன்மையிலிருந்து உயிரோட்டத்திற்கும், பலவீனத்திலிருந்து மகாசக்திக்கும் மாற்ற, இந்தச் சொற்பொழிவுக்கு வாங்க! சிந்திக்கலாம்!

நாள்: 23.9.2018 (ஞாயிறு)

நேரம்: மாலை 6.00 – 7.30

இடம்: கோவைப்புதூர் நூலக வளாகம், (நாகப்பிள்ளையார் கோயில் பின்புறம்)  கோவைப்புதூர். கோயமுத்தூர் 641042

அன்புடன்

என்.கணேசன்

இருவேறு உலகம் – 101

மாஸ்டர் சிந்தனைகள் நடந்து முடிந்த நிகழ்வுகளிலேயே தொடர்ந்து இருந்தன. யோசிக்கையில் பல பழைய நிகழ்வுகளுக்குப் புது அர்த்தங்கள் இப்போது தெரிந்தன. சில ஆச்சரிய நிகழ்வுகள் ஏன் நடந்தன என்ற இயல்பான கேள்வி அவை நடந்த சமயங்களில் அவர் மனதில் எழவில்லை. அதனால் அதற்கான பதிலையும் அவர் யோசித்திருக்கவில்லை. இப்போது ஒன்றொன்றாக அவை எழுந்தன. வேற்றுக்கிரகவாசி க்ரிஷைத் தொடர்பு கொண்டது இஸ்ரோவிலேயே சிலருக்கு மட்டும் தெரிந்திருந்தது. உமா நாயக் மூலமாக அவர் இயக்கத்தின் மிக முக்கிய உறுப்பினர்கள் சிலருக்குத் தெரிந்திருந்தது. அந்த உண்மை தெரிந்ததால் தான் அவன் தான் பரஞ்சோதி முனிவர் சொன்ன ‘அன்னிய சக்தியின் கைப்பாவை’ என்ற அனுமானத்திற்கு அவரது இயக்கத்தின் மிக முக்கிய உறுப்பினர்கள் வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் யாரும் அது குறித்து மற்ற பொது உறுப்பினர்களுடன் பேசவோ, விவாதிக்கவோ மாட்டார்கள். அப்படி இருக்கையில் அது குறித்து உறுப்பினர்கள் அனைவரும் அறிந்திருந்தது எப்படி? க்ரிஷை சீடனாக  அவர் ஏற்றுக் கொண்டவுடன் சுரேஷ் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது... “எல்லாருமே க்ரிஷை எதிரி ஸ்தானத்துல வெச்சு தான் பார்க்கறாங்க. நீங்க வாரணாசி போயிருந்த போது இயக்கத்து ஆள்களைக் கூட்டி விஸ்வம் ஐயா குருவோட மரணத்தைச் சொன்ன போது எல்லாருமே கொதிச்சுப் போனதை நான் என் கண்ணால பார்த்தேன். எதிரியின் ஆளை நீங்க சிஷ்யனாய் ஏத்துகிட்டதை அவங்களால ஏத்துக்க முடியுமான்னு பயப்படறேன்…..”

க்ரிஷ் பற்றியே அனைவரும் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லாத போது எல்லாருமே அறிந்திருந்ததும், க்ரிஷை எதிரி ஸ்தானத்தில் வைத்து பார்க்க ஆரம்பித்திருந்ததும் எப்படி? அது மட்டுமல்ல, அப்படி பார்க்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள் என்பதை அறிந்ததும் க்ரிஷை சிஷ்யனாக ஏற்றுக் கொண்டதைத் தெரிவிக்க கூட்டத்திற்கு ஏற்பாடு செய்யச் சொன்ன அவர் அந்தத் தகவலைக் கூட்டத்தில் தெரிவித்து ஏன் ஏற்றுக் கொண்டேன் என்ற காரணத்தையும் சொல்ல எண்ணி இருந்தார். ஆனால் கூட்டத்திற்கு வந்தவர்களுக்கு முன்பே அவர் க்ரிஷை சிஷ்யனாக ஏற்றுக் கொண்டிருந்தது தெரிந்திருந்தது. அதற்கு ஒரே காரணம் தான் இருக்க முடியும் கூட்டத்திற்கு அழைப்பு விடுக்கும் போதே அந்தத் தகவலையும் சேர்த்து சொல்லியிருக்க வேண்டும். அந்தக் கூட்டத்தைக் கூட்ட விஸ்வத்திடம் தான் சொல்லியிருந்தார். அதே போல் குரு மரணத்தைக் கூட்டம் கூட்டித்  தெரிவித்ததும் விஸ்வம் தான்.  அதைச்   சொல்லும் போது வேற்றுக்கிரகவாசி தான் எதிரி, க்ரிஷ் அவனது ஆள் என்பதைச் சேர்த்தும் அவர் தான் தெரிவித்திருக்கிறார்.

இப்போது தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரியும் இந்த விஷயங்கள் முன்பு சின்ன சந்தேகத்தைக் கூட ஏற்படுத்தியிருக்கவில்லை. விஸ்வம் என்ற மனிதனுடன் நெருங்கிப் பழகும் போது கூட அந்தக் கபட அலைகளை அவரால் அடையாளம் கண்டுபிடித்திருக்க முடியவில்லை. இயல்பான விழிப்புணர்வும் வேலை செய்யவில்லை, கற்ற வித்தைகளும் இந்த விஷயத்தில் கைகொடுக்கவில்லை…… மாஸ்டருக்குத் தன் மீதே வெறுப்பாக இருந்தது.

நடந்தவற்றை எல்லாம் இயக்கத்திற்குத் தெரிவிக்க வேண்டிய பொறுப்பு இருக்கிறது. அதைத் தெரிவித்து விட்டு அவமானத்துடன் தலைமைப் பொறுப்பை விட்டு விலகுவது தவிர வேறு வழியில்லை. எத்தனை பிறவிகள் எடுத்தாலும் இந்தக் கறையைப் போக்க முடியாது என்று மனம் கதறியது. இயக்கத்தின் அவசரப் பொதுக்கூட்டத்தை உடனே நடத்த ஏற்பாடுகளை ஆரம்பித்தார்.

செந்தில்நாதன் ஹரிணி கடத்தல் சம்பந்தமாக இதுவரை விசாரித்த போலீஸ் அதிகாரிகளிடம் இருந்து விசாரணைத் தகவல்கள் அனைத்தையும் வாங்கிப் படித்தார். அவள் காணாமல் போன அன்று கல்லூரி வாசலில் சிலர் பார்த்திருக்கிறார்கள். அதன் பிறகு அவளை யாரும் பார்க்கவில்லை. ஹரிணி கல்லூரியில் இருந்து வீடு போகும் வழித் தெருக்கள் எல்லாம் என்னேரமும் ஆள் நடமாட்டமும், வாகனப் போக்குவரத்தும் இருக்கக்கூடியவை. அந்த வழித் தெருக்கள் அனைத்திலும் போலீஸ் அதிகாரிகள் விரிவாகவே விசாரித்திருக்கிறார்கள். விசாரித்ததில் யாரும் ஒரு பெண் கடத்தல் சம்பந்தமாக இருக்கலாம் என்று சந்தேகப்படும்படியாக அந்த குறிப்பிட்ட மாலைப் பொழுதில் எதுவும் அசாதாரணமாய் பார்க்கவில்லை என்றே சொல்லி இருக்கிறார்கள். அவளது நெருங்கிய தோழிகள், நண்பர்கள், உறவினர்கள் எல்லாரையுமே கூட விசாரித்திருக்கிறார்கள். ஒருவேளை வீட்டுக்குப் போகாமல் அங்கே எங்காவது போயிருக்கலாம், போகிற வழியில் கடத்தல் நிகழ்ந்திருக்கலாம் என்ற கோணத்திலும் விசாரித்திருக்கிறார்கள். அதுவும் இல்லை, கடத்தல்காரர்களிடமிருந்து போனும் வரவில்லை என்றான பிறகு இனி எப்படி விசாரணையைத் தொடர்வது என்று அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை.

செந்தில்நாதன் கிரிஜா, க்ரிஷ், ஹரிணியின் தோழிகள் ஆகியோரிடம் கேட்டதில் அவள் எப்போதும் போகும் பாதையை அடிக்கடி மாற்றுவதில்லை என்பது உறுதியாகத் தெரிந்தது. செந்தில்நாதனே அந்த நேரத்தில் அந்த வழியில் போய்ப் பார்த்தார். போக்குவரத்து அதிகமாகவே இருந்தது. அந்தப் பாதைத் தெருக்களில் அவள் காணாமல் போன மாலையில் பெண் கடத்தல் போன்ற அசாதாரண சம்பவம் நடக்கவில்லை என்று விசாரித்து அறிந்ததில்  தவறிருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் வேறு எதாவது வித்தியாசமாகவோ, அசாதாரணமாகவோ நடந்திருக்கலாம். அதன் மறைவில் இந்தக் கடத்தல் நடந்திருக்கலாம்….. அதை விசாரிக்க ஆரம்பித்தார்.

இது போன்ற நிகழ்வுகளை விரிவாக முழுவதுமாகக் காண நேரமும், சூழலும் எல்லோருக்கும் இருப்பதில்லை. அப்படி இருக்கக்கூடிய ரகத்தினர் சிலர் உண்டு. தெருவோரப் பிச்சைக்காரர்கள், செருப்பு தைப்பவர்கள், தெருவோர வியாபாரிகள், டீக்கடையில் ஒரு டீ குடித்து விட்டு ஒரு மணி நேரத்துக்கும் அதிகமாக இருந்து பேப்பர் அனைத்தையும் படித்து, வந்து போகிறவர்களிடம் சினிமா, அரசியல் எல்லாம் பேசி அலசி விட்டுப் போகும் வேறு வேலையில்லாதவர்கள்.... செந்தில்நாதன் அவர்களை விசாரிக்க ஆரம்பித்தார். ஒரு பிச்சைக்காரன் சொன்னான். “நீல்கிரிஸ் டிபார்ட்மெண்ட் ஸ்டோருக்கு முன்னாடி ஒரு பைக்கும் ஆட்டோவும் மோதி கொஞ்ச நேரத்துக்கு டிராபிக் ஜாம் ஆயிடுச்சு சார். சண்டையின்னா சண்டை அப்படி சண்டை….. கடைசில சமாதானம் ஆயிப் போனாங்க. அப்பறம் தான் டிராபிக் சரியாச்சு…..”

செந்தில்நாதன் அந்த டிபார்ட்மெண்டல் ஸ்டோர் செக்யூரிட்டியிடம் விசாரித்தார். “ஆமா சார். அன்னிக்கு சாய்ங்காலம் டிராபிக் ஜாம் இங்க ஆச்சு. தப்பு பைக் காரன் மேல தான். அவன் சிக்னல் குடுக்காம திடீர்னு க்ராஸ் பண்ணிட்டான் சார்….. ஆனா தப்ப ஒத்துக்க மாட்டேங்கிறான். கடசில பஞ்சாயத்து பண்ணி எல்லாரும் சேர்ந்து ப்ரச்சனய முடிச்சு வெச்சாங்க….. என்ன சார்?... அந்த டைம்ல டூ வீலர்ஸ் கொஞ்ச பேர் அட்ஜஸ்ட் பண்ணி எப்படியோ சைடுல போனாங்க…. சில பேர் பக்கத்து தெரு வழியா போய் சுத்தி மெய்ன் ரோட்டுக்குப் போனாங்க…..”

செந்தில்நாதன் பக்கத்து தெருவுக்குப் போனார். சின்ன தெரு. பெரிய வாகனங்கள் செல்வது ஒரு பெரிய மரம் கால்பாகத் தெருவை அடைத்து நின்றதால் சற்று சிரமம் தான். இரண்டு சக்கர வாகனங்கள் ஆட்டோரிக்‌ஷா எல்லாம் போகலாம்… அந்த வழியாகப் போய்ப் பார்த்தார். அந்தத் தெருவிலும், குறுக்குத் தெருக்களிலும் அதிக ஆள்நடமாட்டமோ, வாகனப் போக்குவரத்தோ இல்லை. ஹரிணி போக்குவரத்து நெரிசல் காரணமாக இந்தத் தெருவில் திரும்பி இருக்க வேண்டும். அவள் சென்றவுடன் பெரிய வாகனம் ஏதாவது பின்னால் வந்து அந்த மரம் அருகே வந்து தெருவை அடைத்து நின்றால் மற்ற வாகனங்கள் அவளைத் தொடர்ந்து வந்திருக்க முடியாது. குறுக்குத் தெருவில் முன்பே கடத்தல்காரர்கள் காத்திருந்தால் அவளை வழிமறித்து கடத்திச் சென்றிருப்பது சுலபம். அவளைக் கடத்திய பின் மெல்ல அவள் பின் வந்த பெரிய வாகனம் கஷ்டப்பட்டு கடப்பது போலக் கடந்திருக்கும். யாருக்கும் எந்த சந்தேகமும் தோன்றியிருக்காது…. இப்படித்தான் நடந்திருக்க வேண்டும் என்று செந்தில்நாதன் யூகித்தார்.

புதுடெல்லி உயரதிகாரியின் செல்போன் அலறியது. அழைப்பது யாரென்று பார்த்தான். அந்த ரகசிய மனிதன். ஏனோ மனம் திகிலடைந்தது. கூடவே வருமானம் என்றும் மனம் சொன்னது. உயரதிகாரி பேசினான். “ஹலோ”

அந்த மறக்க முடியாத குரல் சொன்னது. “போன தடவை புனே போன போது இஸ்ரோ டைரக்டர் நாசா விஞ்ஞானிகளிடம் பேசி பூமியில் சமீபத்தில் அபூர்வ சக்தி அலைகள் ஊடுருவியதைப் பற்றிச் சொன்னது நினைவிருக்கிறதா?”

உயரதிகாரிக்கு நினைவில்லை. ஆனால் நினைவில்லை என்றால் கிடைக்கின்ற பணம் குறையலாம். அதனால் நினைவிருப்பதாக அவன் சொன்னான்.

“நல்லது. நீங்கள் அந்த டைரக்டருக்குப் போன் செய்து மேற்கொண்டு அந்த அபூர்வ சக்தி அலைகள் பற்றி நாசாவில் இருந்து என்ன புதிய தகவல் வந்திருக்கின்றது என்று கேட்டு அவர் என்ன சொல்கிறார் என்பதைச் சொல்லுங்கள். அவசரம்”

(தொடரும்)

என்.கணேசன்