யாரோ ஒருவன்? 84

கல்யாண் மணிக்கு சொல்ல என்றே ஒரு தனிக்கதையைத் தயாரித்து வைத்திருந்தான். மணி மூலமாக அவனுக்கு வேலையும் நடக்க வேண்டும், அதே நேரத்தில் மணிக்கு நாகரத்தினத்தின் விசேஷ தன்மைகள் எதுவும் தெரியக்கூடாது என்ற இரட்டிப்பு நோக்கத்தை நிறைவேற்றும்படியான கச்சிதமான கதையாக அவன் கதை இருந்தது.

உட்கார்ந்த அவனிடம் தேவையில்லாமல் குசலம் பேசாமல் மணி ”சொல்லுங்க சார்” என்றான்.

கல்யாண் தான் தயாரித்திருந்த கதையைச் சொல்ல ஆரம்பித்தான் “மணி, என் பக்கத்து வீட்டுக்கு ஒரு ஆள் குடி வந்திருக்கார். ஆள் பார்க்க டீசண்டாய் இருப்பார். அவர் கூட அவர் வேலையாள் ஒருத்தன் இருக்கான். வினோதமான ஆள் அவர். அவர் வீட்டிலிருந்து அப்பப்ப பாம்பு சீறுற மாதிரி சத்தம் கூட வரும். அவரே சீறுறாரா இல்லை பாம்பை வளர்த்தறாரான்னு கூட எங்களுக்குத் தெரியாது.... ஆனா எங்களுக்கெந்த பாதிப்புமில்லைங்கறதால நாங்க அதைக் கண்டுக்கலை... பார்த்தா குட் மார்னிங் சொல்ற கட்டத்தோட நாங்க நிறுத்திகிட்டோம்.”

மணி அவன் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேட்டுத் தலையசைத்துக் கொண்டே வந்தானேயொழிய இடைமறித்துக் கேள்விகள் கேட்கவோ அபிப்பிராயங்கள் சொல்லவோ முனையவில்லை.

கல்யாண் தொடர்ந்தான். “என் மனைவி கிட்ட அவ தாய்வழிப்பாட்டி கொடுத்த சில ரத்தினக்கல்கள் இருந்துச்சு. அது நாலஞ்சோ, ஏழெட்டோ அதுவே அவளுக்கு இப்ப சரியாய் நினைவில்லை. அவளுக்கு அந்தப் பாட்டி மேலே உயிர்ங்கறதால அவங்களோட அந்த ரத்தினக்கல்களை அவங்க ஞாபகார்த்தமா ரொம்ப காலமா வச்சிருந்தா. பார்க்க நீலமும் பச்சையுமாய் கலந்து ஜொலிச்சு ரம்யமாய் இருந்தாலும் அதோட மதிப்பு மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனா ஐம்பது அல்லது அறுபதாயிரத்துக்குள்ளே தான் வரும். போன வாரம் அந்த ரத்தினக்கல்கள் காணாம போயிடுச்சு. எங்களுக்கு பக்கத்து வீட்டு ஆள் மேல தான் சந்தேகம். போன வாரம் வீட்ல எல்லாரும் ரெண்டு நாள் வெளியூர் போயிருந்தோம். அந்த சமயத்துல பக்கத்து வீட்டுக்காரன் அதைத் திருடிட்டு போயிருக்கணும்கிறது தான் எங்க பலத்த சந்தேகம்...சந்தேகம்னு கூட சொல்ல முடியாது. அவன் தான் செஞ்சிருக்கான்னு தெரியும்னே வைங்களேன்”

கல்யாண் நிறுத்தி விட்டு மணியைப் பார்த்தான். மணி கேட்டான். “போலீஸ்ல புகார் குடுத்தீங்களா சார்?”

கல்யாண் சொன்னான். “இல்லை.... போலீஸ்காரனுக அதை அவன் கிட்ட இருந்து மீட்டுத்தர முடியும்னு எங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லை. பணமதிப்பு அதிகமில்லாட்டியும் செண்டிமெண்டா என் மனைவிக்கு அந்த ரத்தினங்க மேல உயிர். போலீஸ்ல புகார் குடுத்து பக்கத்து வீட்டுக்காரன் விவரமா அதை எங்கயாவது வித்துட்டாலோ, கைமாத்தி விட்டாலோ எங்களுக்கு அந்த ரத்தினங்க நிரந்தரமா நஷ்டமாற மாதிரியாயிடும். அதனால தான் நான் உங்க கிட்ட வந்தேன். அவன் அமுக்கமா எங்க வீட்ல இருந்து எடுத்த மாதிரி நீங்களும் அங்கே இருந்து எடுத்துட்டு வந்து எங்க கிட்ட குடுக்கணும்...”

மணி அமைதியாகச் சொன்னான். “சார் நான் சொல்றேனேன்னு தப்பா நினைக்காதீங்க... அந்த ரத்தினங்க மதிப்பு அறுபதாயிரம் தான்னா, போலீஸ்ல புகார் குடுக்கவும் நீங்க விரும்பலைன்னா, அதை நீங்க விட்டுத் தள்றது தான் நல்லது. எங்க மினிமம் ரேட்டே அஞ்சு லட்சம் தான். அதுவும் காலி வீட்ல இருந்து எடுக்கறதாயிருந்தா. ஆள் இருக்கற வீட்டிலிருந்து எடுக்கறதாயிருந்தா  சிக்கல்கள் அதிகம்கிறதால மூனு லட்சம் கூடுதலாய் தரவேண்டியிருக்கும்...”

கல்யாண் யோசிப்பது போல் பாவனை காட்டினான். பக்கத்து வீட்டிலிருந்து எடுத்த ரத்தினத்தின் உண்மையான மதிப்பு தெரிந்தால் மணி அந்த ரத்தினங்களோடு காணாமல் போகின்ற வாய்ப்புகள் அதிகம் என்பதால் தான் அதைத் தவிர்க்க இந்தக் கதையை அவன் ஜோடித்தான்.... பல கோடி மதிப்புள்ள பொருளைத் திருடி ஒருவன் கையில் தந்து சில லட்சம் ரூபாய் வாங்கிக் கொண்டு போகுமளவு மணி முட்டாள் அல்ல என்பதை அவன் அறிவான்.

கல்யாண் பெருமூச்சு விட்டவனாகச் சொன்னான். “நீங்க சொல்றது ரொம்பச் சரி. திருட்டுப் போனது என் பொருளாய் இருந்திருந்தால் கண்டிப்பா நீங்க சொன்ன மாதிரி தான் செஞ்சிருப்பேன். ஆனால் பொம்பளைக நம்மள மாதிரி அறிவுபூர்வமாய் யோசிக்கிறதில்லை. என் மனைவி அந்த ரத்தினங்களையே மீட்டுத் தரணும்னு அழறா. அதுக்கு பதிலா வைரமும், வைடூரியமும் செட்டாகவே வாங்கித் தர்றேன்னும் சொல்லிப் பார்த்துட்டேன். கேட்க மாட்டேங்கிறா…”

மணி அவனை இரக்கத்தோடு பார்த்து விட்டுக் கேட்டான். “பக்கத்து வீட்டுக் காரன் எப்பவாவது வெளியூர் போவானா?”

கல்யாண் வருத்தத்தோடு சொன்னான். “அப்படிப் போற மாதிரி தெரியல. என் வீட்லயோ தினம் அழுகை அதிகமாயிட்டே வருது….”

“அப்படி அந்த ஆள் வீட்ல இருக்கறப்பவே எடுக்கணும்னா நான் அப்பவே சொன்ன மாதிரி எட்டு லட்சம் ஆகுமே சார்”

  

கல்யாண் வேறு வழியில்லாமல் ஒத்துக் கொள்ளும் அன்பான கணவனாகத் தன்னைக் காட்டிக் கொண்டு சொன்னான். “வேற வழியில்லை.... தர்றேன்...”

மணி சொன்னான். “இன்னொரு விஷயம்... நாங்க திருடறதுக்குன்னு போய்ட்டா நீங்க சொன்ன பொருளை மட்டும் தான் எடுப்போம்னு உத்திரவாதம் தர முடியாது. கூடுதலாகவும் எடுத்துக்கலாம். நீங்க அதையும் நாங்க உங்க கிட்ட தரணும்னு எதிர்பார்க்கறதோ, எங்களுக்குத் தரவேண்டிய தொகைல அதோட மதிப்பைக் கழிச்சுக்கணும்னு எதிர்பார்க்கறதோ கூடாது. உங்க அந்த ரத்தினங்க நாலஞ்சு இருந்தாலும் சரி, ஏழெட்டு இருந்தாலும் சரி அதைக் குடுத்துடுவோம்....”

அவன் சொன்னதில் கல்யாண் பரம திருப்தி அடைந்தான். நாகராஜிடம் நாகரத்தினங்கள் அதிகமாயிருந்தாலும் அதை அப்படியே இவன் கொண்டு வந்து கொடுத்தால் பிறகு வேறென்ன வேண்டும். தன் சந்தோஷத்தைக் காட்டிக் கொள்ளாமல் கல்யாண் சொன்னான். “எங்க ரத்தினங்கள் எங்களுக்குக் கிடைச்சா போதும். மத்தபடி நீங்க என்ன எடுத்துகிட்டாலும் எங்களுக்கு வருத்தமில்லை.... ஆனா நான் சொல்லி தான் நடக்குதுங்கற விஷயம் பக்கத்து வீட்டுக்காரனுக்குத் தெரிஞ்சுட கூடாது. அந்த ஆள் கிட்ட தேவை இல்லாமல் வம்பு வளர்க்கிறதுல எனக்கு இஷ்டமில்லை.”

மணி சொன்னான். “அது பத்தி நீங்க கவலையே பட வேண்டாம். நாங்க உயிர் போனாலும் சரி உங்களைக் காட்டிக் கொடுக்க மாட்டோம். எங்க தொழில்ல நாங்க யாரையும் காட்டிக் கொடுத்ததாய் சரித்திரமே இல்லை. அதனால தான் எங்க ஃபீஸ் அதிகமானாலும் எங்க கஸ்டமர்ஸ் அதைப் பெருசா நினைக்கிறதில்லை”

அவன் ஃபீஸ் என்று சொன்னது கல்யாணை உள்ளூரச் சிரிக்க வைத்தாலும் அவன் அதை வெளிக்காட்டவில்லை.

மணி சொன்னான். “அட்வான்ஸா மூனு லட்சம் குடுங்க. பொருள் கைக்கு வந்தவுடன மீதியைக் கொடுங்க. அட்வான்ஸ் பணம் கொடுத்த மூனு நாள்ல அந்தப் பொருள் உங்க கைல இருக்கும்....”

ரஞ்சனி இரண்டு நாட்களாக அதிகமாக மாதவனை நினைத்துப் பார்க்கிறாள். நரேந்திரன் கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டிருந்த போது மாதவன் இருப்பை அங்கு உணர்ந்ததை இப்போது நினைத்தாலும் அவளுக்கு மயிர்க்கூச்செறிகிறது. அது போதாதென்று அவள் மகன் தீபக்கும் கொடிவேரி நீர்வீழ்ச்சியில் மாதவன், சரத், கல்யாண் மூவரும் குளித்துக் கொண்டிருக்கும் காட்சியைக் கண்டிருக்கிறான். தீபக் அவர்களின் முகத்தைச் சரியாகப் பார்க்க முடியவில்லை என்று சொன்னாலும் அவன் பார்த்தது அவர்கள் மூவரைத் தான் என்பதில் அவளுக்குச் சந்தேகமேயில்லை. அவன் திரும்பி வரும் போது மாதவனின் வீட்டுக்குச் சென்று அவன் பெற்றோரைச் சந்தித்த விதமும் இயற்கையாய் தற்செயலாக நிகழக்கூடிய சம்பவம் அல்ல. மாதவனின் ஆத்மாவே தீபக்கை அங்கே செல்ல வைத்திருக்கிறது என்று அவள் உறுதியாக நம்பினாள். அவளுக்கு ஒன்று மட்டும் விளங்கவில்லை. இதெல்லாம் ஏன் நடக்கிறது? அதுவும் இத்தனை வருடங்கள் இல்லாமல் இந்த சில நாட்களாக மட்டும் ஏன் நடக்க ஆரம்பிக்கிறது? அவளுக்கு அதற்கான காரணம் என்ன யோசித்தும் இது வரை விளங்கவில்லை.

மாதவன் மிக நல்லவன். அவனுடைய ஆத்மா சாந்தியடைந்து சொர்க்கத்தில் இருக்க வேண்டிய ஆத்மா. அது ஏன் இப்போது இந்த உலகத்திற்கு இறங்கி வர வேண்டும்? அதற்கு என்ன மனக்குறை பாக்கி இருக்க முடியும்? பெற்றோருக்கு யாருமில்லை என்ற காரணம் என்றால் அதுவும் புதிதாக ஏற்பட்டதல்லவே! ஏன் அவன் ஆத்மா அவர்கள் வாழ்க்கையில் இப்போது குறுக்கிடுகிறது?

(தொடரும்)

என்.கணேசன்    

இந்த நாவலையும், சாணக்கியன் உட்பட அச்சில் உள்ள என் மற்ற நூல்களையும் அமேசானில் வாங்க லிங்க் -

https://www.amazon.in/s?me=AU2MIH1I41Z2K&marketplaceID=A21TJRUUN4KGV

(அல்லது)

என்.கணேசன் புக்ஸுக்கு நேரடியாகப் பணம் அனுப்பியும் தபாலில் பெற்றுக் கொள்ளலாம். 

நூல்களின் மொத்தத் தொகையுடன் தபால் செலவு ரூ.50/-ஐயும் சேர்த்து உள்நாட்டு வாசகர்கள் கூகுள் பே, போன் பே, மற்றும் வங்கிக் கணக்குக்கு NEFT மற்றும் IMPS மூலமாக N.Ganeshan Booksக்கு நூல்களுக்கான தொகையை அனுப்பி வைக்கலாம். (ரூ.1000/-க்கு மேல் நூல்கள் வாங்குபவர்களுக்குத் தபால் செலவு தள்ளுபடி செய்யப்படும். நூல்களுக்கான தொகை மட்டும் அனுப்பினால் போதும்)

நூல்களின் குறிப்பு மற்றும் விலையை அறிந்து கொள்ள இங்கு க்ளிக் செய்யவும் - என்.கணேசன் நூல்கள்

அக்கவுண்ட் விவரங்கள் -

G-pay UPI ID : gshubha1968@oksbi

Phonepe UPI ID: nganeshanbooks@ybl

வங்கிக் கணக்கு : LVB (DBS) Kovaipudur Branch

                                        IFSC Code DBSS0IN0188

                                        A/c No.0188386000001146

தொகையை அனுப்பி விட்டு அதற்கான சான்றுடன் தங்கள் விலாசத்தையும் nganeshanbooks@gmail.com மின்னஞ்சலுக்கோ, 94863 09351 அலைபேசி வாட்சப்பிலோ அனுப்பி வைத்தால் அந்த விலாசத்திற்கு நூல்கள் தபாலில் அனுப்பி வைக்கப்படும்.

  

யார் துறவி? யார் தியாகி? | கீதை

சாணக்கியன் 3

 

பாடலிபுத்திரத்துக்கு வந்த உத்தேசம் என்ன என்று கேட்ட கேள்விக்கு உடனடியாக விஷ்ணுகுப்தர் பதில் சொல்லவில்லை. பின் கோபாலனையும் தாண்டி வெற்றிடத்தில் பார்வையை நிலைநிறுத்தியபடி சொன்னார். “அந்தராத்மாவின் குரல் பாடலிபுத்திரம் போ என்று சில காலமாகவே சொல்லி வருகிறது கோபாலா. அதனால் தான் கிளம்பி வந்தேன். இங்கே வந்து என்ன சாதிக்கப் போகிறேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆத்மா உணர்ந்த காரணம் இன்னமும் என் அறிவுக்கு எட்டவில்லை. ஆனால் அந்தராத்மாவின் குரலை நான் எப்போதுமே அலட்சியப்படுத்தியதில்லை”

 

கோபாலன் திகைத்தார். அவருடைய அந்தராத்மாவின் குரலை அவர் இதுவரை கேட்டதில்லை. அது இதுவரை எதையும் சொல்லியதுமில்லை. ஆகவே அந்தராத்மா சொன்னதற்காக மாதக்கணக்கில் பயணம் செய்து தட்சசீலத்திலிரிந்து பாடலிபுத்திரத்துக்கு வந்திருப்பதாக நண்பன் சொன்னதை எப்படி எடுத்துக் கொள்வதென்று அவருக்குத் தெரியவில்லை.

 

விஷ்ணுகுப்தர் தன் நண்பனின் திகைப்பைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். “இங்கிருந்து தட்சசீலம் போனதும் என் அந்தராத்மா சொல்லித் தான் கோபாலா. நம் ஆசிரியரும் என்னை ஏற்றுக் கொள்ளத் தயக்கம் காண்பித்த பின் ஒரு நாள் இனி என்ன செய்வதென்று யோசித்தபடி நான் நடந்து கொண்டிருக்கையில் ஒருவர் இன்னொருவரிடம் தட்சசீலத்திலிருந்து வருவதாகச் சொன்னது காதில் விழுந்தது.  தட்சசீலத்தின் கல்விக்கூடம் மிகவும் பிரபலமானதல்லவா என்று நினைவு வந்தது. உடனே என் அந்தராத்மா என்னை அங்கே போகச் சொன்னது. அதற்கு மேல் நான் அது இருக்கும் தொலைவு உட்பட எதைப்பற்றியும் யோசிக்கவில்லை. உடனே கிளம்பி விட்டேன். என் கல்வி, உத்தியோகம் எல்லாவற்றையும் அந்தப் பயணமே நிர்ணயம் செய்தது. அதில் நான் நிறைவையே உணர்கிறேன். அது போல் சில நாட்களாகவே பாடலிபுத்திரம் போ என்று என் அந்தராத்மா தொடர்ந்து சொல்ல ஆரம்பித்த பின் நான் அதற்கு மேல் யோசிக்கவில்லை. உடனே கிளம்பி வந்து விட்டேன். விதி எதாவது ஒரு காரணம் வைத்திருக்கும்…. அது பிறகு தான் அறிவுக்குப் புலப்படும். இந்தக் காரணத்தை உன்னிடமானதால் சொல்கிறேன். மற்றவர் யார் கேட்டாலும் அறிஞர்களின் சிறப்புக் கூட்டம் எப்படி நடக்கிறது என்று பார்க்க வந்ததாகத் தான் சொல்லப் போகிறேன்…”

 

கோபாலன் தலையசைத்தார். “எத்தனை நாட்கள் இங்கே தங்குவதாய் இருக்கிறாய் விஷ்ணு? நாளை அதிகாலை கிளம்புகிற நான் திரும்பி வருவதற்கு ஒரு வாரமாகலாம். நான் வருகிற வரை இங்கே இருப்பாயா?”

 

“இல்லை கோபாலா. மூன்று அல்லது நான்கு நாட்களில் கிளம்பி விடுவேன்.”

 

கோபாலன் கண்கள் ஈரமாக உணர்ச்சிவசப்பட்டு கேட்டார். “இனி நாம் மீண்டும் சந்திப்பது எப்போது விஷ்ணு?”

 

“தெரியவில்லை கோபாலா…”

 

“நாளை அறிஞர்கள் சிறப்புக் கூட்டத்திற்குச் செல்கிறாயா? பங்கு பெறப் போவதில்லை என்றாலும் பார்வையாளனாக…?”

 

“ஆமாம். வந்திருக்கும் காரணமாக அந்த நிகழ்ச்சியையே சொல்ல வேண்டி இருப்பதால், நாளை காலை அரசவைக்குச் செல்வதாய் இருக்கிறேன். சரி கோபாலா நடுநிசியாகி விட்டது. கிளம்புகிறேன்….”    

 

கிளம்புகையில் கோபாலனைப் போல கண்கலங்கா விட்டாலும் நண்பனைச் சந்திக்க முடிந்ததில் விஷ்ணுகுப்தருக்கு மனநிறைவு இருந்தது.

 

 

மறுநாள் காலை விடுதியிலிருந்து அரசவை நிகழ்ச்சிகளுக்குப் பரபரப்புடன் கிளம்பிய மற்ற ஆட்களுடன் விஷ்ணு குப்தரும் கிளம்பினார். சீக்கிரமாகப் போனால் தான் அமர்ந்து கொள்ள இடம் கிடைக்கும் என்று அவர்களில் சிலர் பேசிக் கொண்டார்கள். யாரிடமும் எதுவும் பேசாமல் மௌனமாகவே இருந்து வரும் விஷ்ணுகுப்தரிடம் ஒருவர் கேட்டார். “நீங்கள் எங்கிருந்து வருகிறீர்கள் ஐயா?”

 

“தட்சசீலத்திலிருந்து” என்று விஷ்ணுகுப்தர் சொன்னது அவரை ஆச்சரியப்படுத்தியது. தட்சசீலம் பெயரைக் கேட்டவுடன் முகத்தில் பெருமதிப்பும் தெரிந்தது.  “அவ்வளவு தொலைவிலிருந்தா வருகிறீர்கள்? நிகழ்ச்சியில் நீங்களும் கலந்து கொண்டு பேசப்போகிறீர்களா ஐயா?”

 

“இல்லை. கேட்டு மகிழும் பார்வையாளனாகத் தான் வந்திருக்கிறேன்” என்று விஷ்ணுகுப்தர் சொன்னவுடன் அந்த மனிதர் முகத்தில் முன்பு தெரிந்த மதிப்பு சற்று குறைந்தது போல் இருந்தது. கல்விக்குப் புகழ்பெற்ற தட்சசீலத்திலிருந்து வந்தாலும் பேசும் அளவுக்கு இந்த மனிதருக்கு ஞானம் இல்லை என்பதாக அதைப் புரிந்து கொண்ட அந்த மனிதர், தான் அயோத்தியிலிருந்து வருவதாகவும், ஜோதிடத்திலும், தர்க்க சாஸ்திரத்திலும் புலமை உள்ளவர் என்றும் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். அரசவை நுழைவாயில் வரை தன் உயர்வுகளைச் சொல்லிக் கொண்டே வந்தார்.  கடந்த மூன்று வருடங்களாக வந்து கொண்டிருப்பதாகவும், ஒவ்வொரு வருடமும் ஏதாவது பரிசு பெற்றுச் செல்வதாகவும் சொன்னார்.

 

அரசவையில் அவர் அறிந்த அறிஞர் ஒருவரைக் கண்டதும் விஷ்ணுகுப்தரைப் பார்த்து தலையசைத்து விடைபெற்றுப் பிரிந்து அந்த அறிஞருடன் அந்த அயோத்திவாசி சேர்ந்து அமர்ந்து கொண்டார். விஷ்ணுகுப்தர் சிறிது காலியாக இருந்த இடம் பார்த்து அமர்ந்து கொண்டார். சிறிது நேரத்தில் அரசவையில் அரசர், அமைச்சர்கள் மற்ற முக்கியஸ்தர்களின் இருக்கைகள் தவிர மற்றவர்கள் அமருமிடங்கள் நிறைந்து விட்டன.

 

அமைச்சர்களில் வரருசி மட்டுமே தனது இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தார். சபை நிறைந்திருப்பதை பெருமிதத்துடன் அவர் பார்ப்பதை விஷ்ணுகுப்தர் கவனித்தார். அவர் இந்த அரசவைக்கு வருவது இதுவே முதல் முறை. தனநந்தனின் அரசவை செல்வச்செழிப்போடு இருந்தது. அவனது சிம்மாசனம் தங்கத்தில் ஜொலித்தது. அமைச்சர்களின் இருக்கைகள் வெள்ளியில் செய்யப்பட்டிருந்தன. மற்ற அதிகாரிகள், முக்கியஸ்தர்கள் இருக்கைகள் விலையுயர்ந்த மரத்தில் செய்யப்பட்டிருந்தன. எல்லா இருக்கைகளிலும் விலையுயர்ந்த பட்டினாலான மெத்தைகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. மற்றவர்கள் அமரும் மேடைப்பகுதிகளில் அழகான சுத்தமான விரிப்புகள் விரிக்கப்பட்டிருந்தன.

 

சிறிது நேரத்தில் வேறிரண்டு அமைச்சர்கள் வந்து அவர்களது ஆசனங்களில் அமர்ந்தார்கள்.  பிரதம அமைச்சர் உள்ளே நுழைகையில் பலர் எழுந்து நின்று வணங்கினார்கள். பொதுவான வணக்கத்தை எல்லோருக்குமாகச் செலுத்தியபடி சென்ற ராக்‌ஷசர் முகம் சிரிப்பறியாத முகமாக இருந்ததை விஷ்ணுகுப்தர் கவனித்தார். ஆனால் அந்த மனிதர் ஒரே பார்வையில் நிறைய விஷயங்களைக் கவனித்து மனதில் கணக்கெடுத்துக் கொண்டது தெரிந்தது.

 

வேகமாக முன்னேறி வரருசியைப் பார்த்து கைகூப்பி வணங்கிய ராக்‌ஷசர் காலியாக இருந்த சில அமைச்சர்களின் இருக்கையைப் பார்த்து அதிருப்தி அடைந்தது அவர் முகபாவனையிலேயே தெரிந்தது. அங்கிருந்து  பின்வழியாகச் சென்று அரசர் இருக்குமிடத்தை அவர் அடைந்த போது தனநந்தன் ஒரு அமைச்சருடன் சதுரங்கம் ஆடிக் கொண்டிருந்தான். வேறு இரண்டு அமைச்சர்கள் அவர்களது சதுரங்க ஆட்டத்தைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

 

“வணக்கம் அரசே” என்று ராக்‌ஷசர் கைகூப்பியபடி கம்பீரமான குரலில் சொல்ல தனநந்தன் நிமிர்ந்தான். “வணக்கம். வாருங்கள் ராக்‌ஷசரே” என்று அவன் கைகூப்ப அமைச்சர்களும் கைகூப்பினார்கள்.

 

ராக்‌ஷசர் கடுமையான குரலில் அமைச்சர்களிடம் சொன்னார். “சிறப்புக்கூட்டத்திற்கு பாரதத்தின் மூலை முடுக்கிலிருந்தெல்லாம் அறிஞர்கள், ஆர்வலர்கள் வந்து அரசவையில் காத்திருக்கிறார்கள். முன்பே போயிருக்க வேண்டிய நீங்கள் இங்கே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்?”

 

உடனே அமைச்சர்கள் எழுந்து நிற்க தனந்நதன் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான். “என்னிடம் சதுரங்க ஆட்டத்தில் தோற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் ராக்‌ஷசரே”   

 

ராக்‌ஷசர் பார்த்த பார்வையிலேயே அமைச்சர்கள் அங்கிருந்து அரசவைக்கு விரைந்தார்கள். ராக்‌ஷசர் மன்னனுக்கென்றே பிரத்தியேகமாக ஒதுக்கி வைத்திருக்கும் தன் விசேஷப் புன்னகையைப் பூத்தபடி தனநந்தனிடம் சொன்னார். “அரசே உங்களுக்காக எல்லோரும் காத்திருக்கிறார்கள். வாருங்கள் அரசவைக்குச் செல்வோம்.”

 

தனநந்தன் கொட்டாவி விட்டபடி கேட்டான். “ராக்‌ஷசரே. ஏன் என்னை இப்படி அந்தச் சிறப்புக்கூட்டத்திற்கு வரச் சொல்லி துன்புறுத்துகிறீர்கள்?”

 

ராக்‌ஷசர் புன்னகை கலையாமல் கேட்டார். “அங்கு வருவதில் துன்பத்திற்கு என்ன இருக்கிறது அரசே?”

 

பணிப்பெண்ணிடம் சதுரங்கக் காய்களை எடுத்து வைக்க சைகை செய்த தனநந்தன் தன் இருக்கையில் சாய்ந்து உட்கார்ந்தபடி சலிப்பான குரலில் சொன்னான். ”வருடா வருடம் அறிஞர்கள் என்று நீங்கள் அழைக்கிற கூட்டம் வந்து சொல்லும் பெயர்களும் தெரிவதில்லை, அவர்கள் சொல்கின்ற விஷயங்களும் சரியாகப் புரிவதில்லை. குறிப்பாக ராஜநீதி என்ற தலைப்பில் ஆளாளுக்குச் சொல்கின்ற விஷயங்கள் எனக்கு எட்டிக்காயாய் கசக்கின்றது. அங்கு அமர்ந்திருப்பதே முள்ளில் அமர்ந்திருப்பது போலிருக்கிறது. இந்த வேதனைகளுக்கு முடிவில் என் பொறுமையைச் சோதித்தவர்களுக்கு பரிசளிப்பு என்ற பெயரில் என் கையாலேயே அவர்களுக்கு வாரி வழங்க வைத்து என் கஜானாவைக் காலியாக்குகிறீர்கள். இது எனக்கு இரட்டிப்பு துன்பமாகவே இருக்கிறது.”

 

ராக்‌ஷசர் புன்னகை அபூர்வமாய் சின்னச் சிரிப்பாய் விரிந்தது. “அரசே. இன்று பாரதத்தில் மகதம் ஒரு சக்தி வாய்ந்த சாம்ராஜ்ஜியமாக இருக்கிறது. நம் சேனை பலத்துக்கு இணையான சேனை பலம் நமக்கு நான்கு திசைகளிலும் இல்லை. செல்வத்திலும் நாம் முதலிடத்தில் இருக்கிறோம். இப்படி சக்தியும், செல்வமும் மிகுதியாக இருக்கும் மகதத்தில் கல்விக்கு ஒரு சிறப்பான இடமில்லை என்றால் அது நமக்கு அவமானமல்லவா? அதனால் தான் இந்த நிகழ்ச்சியை எல்லோரும் வியக்கும்படியாக நடத்திக் கொண்டிருக்கிறோம். இது உங்களுக்குத் தெரியாததல்ல. எழுந்திருங்கள் அரசே. போவோம்”

 

”நீங்கள் சொன்னால் எதையும் எனக்கு மறுக்க முடிவதில்லை. என்ன செய்வது!“ என்று சொல்லி விட்டு தனநந்தன் பெருமூச்சு விட்டபடி எழுந்தான்.

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்   

இந்த நாவலையும் அச்சில் உள்ள என் மற்ற நூல்களையும் அமேசானில் வாங்க லிங்க் -

https://www.amazon.in/s?me=AU2MIH1I41Z2K&marketplaceID=A21TJRUUN4KGV

(அல்லது)

பதிப்பாளருக்கு நேரடியாகப் பணம் அனுப்பியும் தபாலில் பெற்றுக் கொள்ளலாம். 

நூல்களின் மொத்தத் தொகையுடன் தபால் செலவு ரூ.50/-ஐயும் சேர்த்து உள்நாட்டு வாசகர்கள் கூகுள் பே, போன் பே, மற்றும் வங்கிக் கணக்குக்கு NEFT மற்றும் IMPS மூலமாக N.Ganeshan Booksக்கு நூல்களுக்கான தொகையை அனுப்பி வைக்கலாம். அக்கவுண்ட் விவரங்கள் -

G-pay UPI ID : gshubha1968@oksbi

Phonepe UPI ID: nganeshanbooks@ybl

வங்கிக் கணக்கு : LVB (DBS) Kovaipudur Branch

                                        IFSC Code DBSS0IN0188

                                        A/c No.0188386000001146

தொகையை அனுப்பி விட்டு அதற்கான சான்றுடன் தங்கள் விலாசத்தையும் nganeshanbooks@gmail.com மின்னஞ்சலுக்கோ, 94863 09351 அலைபேசி வாட்சப்பிலோ அனுப்பி வைத்தால் அந்த விலாசத்திற்கு நூல்கள் தபாலில் அனுப்பி வைக்கப்படும். (ரூ.1000/-க்கு மேல் நூல்கள் வாங்கினால் தபால் செலவு தள்ளுபடி செய்யப்படும். நூல்களின் மொத்தத் தொகை மட்டும் அனுப்பினால் போதும்.)

நூல்களின் குறிப்பு மற்றும் விலையை அறிந்து கொள்ள இங்கு க்ளிக் செய்யவும் - என்.கணேசன் நூல்கள்

முந்தைய சிந்தனைகள் 79

 சிந்திப்போமா? 

யாரோ ஒருவன்? 83

வேலாயுதம் சொன்னார். “நாகராஜ் நம்ம கிட்ட நல்லா பழகறவனா இருந்திருந்தா அவன் கிட்டயே இவன் ஏன் வந்தான்னு கேட்டுத் தெரிஞ்சுருக்கலாம்.... அவன் இப்பப்ப புன்னகை பண்றானே ஒழிய அதுக்கு அதிகமா நம்ம கிட்ட கூடுதலா பழக மாட்டேன்கிறானே சனியன்...”

நாகராஜ் கொஞ்சம் நெருங்க முடிந்தவனாக இருந்தால் அவர் எப்படியாவது குழைந்து பேசி நட்பு பாராட்டி அந்த வீட்டுக்குள் நுழைந்திருப்பார்.  அவன் நெருங்கிப் பழகும் தீபக் கூட அந்த வீட்டுக்குள் இன்னும் நுழைய முடியவில்லை. தீபக்கும் அதற்கான முயற்சிகளை எடுக்கிற மாதிரி தெரியவில்லை. அதனால் அவர்கள் யாரும் நாகராஜ் வீட்டில் நுழைந்து சோதிக்கும் வாய்ப்பு சுத்தமாக இல்லை..

மகன் தீவிரமாக யோசிப்பதைப் பார்த்து அவர் கேட்டார். “என்னடா யோசிக்கறே?”

“அந்த ஆள் அந்தப் பழைய வெடிகுண்டு வழக்கை விசாரிக்க வந்தவன். அவன் மாதவனைப் பத்தி எங்க கிட்ட விசாரிக்கிறதுல ஆச்சரியம் இல்லை. அவன் ஏன் இந்த நாகராஜை விசாரிக்கணும்? நாகராஜ்னு மாதவனுக்கு ஒரு நண்பன் இருக்கறானான்னு எங்ககிட்டயும் ஏன் கேட்கணும்?..” கல்யாண் ஆழ்ந்த யோசனையோடு கேட்டான். ஏற்கெனவே புதிராக இருக்கும் நாகராஜ் அந்தப் பழைய வழக்கோடும், இந்த ரா அதிகாரியோடும் சம்பந்தப்படுவது நல்லதாகத் தோன்றவில்லை...

“அது எதுவாகவோ இருந்துட்டுப் போகுது; விட்டுத் தள்ளு... அந்த விசேஷ நாகரத்தினத்தைப் பத்தி யோசி.... திடீர்னு நாகராஜ் ஒருநாள் வீட்டைக் காலி பண்ணிட்டு போவான் போலத்தான் தெரியுது.... அவனோட அந்த நாகரத்தினமும் போயிட்டா நம்மள நெருங்கி வந்த அருமையான சந்தர்ப்பத்தை நாம நழுவ விட்ட மாதிரியாயிடும்டா”

“அவன் சக்தி வாய்ந்தவன்னு எல்லாரும் சொல்றாங்கப்பா…. எதையும் யோசிச்சு தான் செய்யணும்…”

“அதைத்தான் சீக்கிரம் யோசின்னு நான் சொல்றேன்…. அவன் போனதுக்கப்பறம் யோசிச்சி என்ன பண்றது? அவன் சக்தி அவன்கிட்ட நாகரத்தினங்க இருக்கறதால தான் இருக்கு. அந்த நாகரத்தினங்க நம்ம கிட்ட வந்தா அந்த சக்திகள்லாம் நமக்கு வந்துடும்…” அவர் சொல்லும் போதே அவர் கண்கள் பளீரிட்டன.

“ஆபத்துல நாம மாட்டிக்க கூடாதுப்பா” என்று தீவிர யோசனையுடனேயே கல்யாண் சொன்னான்.

“அந்த அளவு அதிர்ஷ்டமும் அதுல புதைஞ்சிருக்குதுடா. அதை மறந்துடாதே. கவனக்குறைவா இருக்கணும்னு நான் சொல்லலை. நாம நேரடியா ஈடுபடணும்னும் சொல்லலை. தகுந்த ஆளைப் பிடி. அவனுக்குக் காசைக்குடு. எத்தனையானாலும் பரவாயில்ல. வேலையானா முழு அதிர்ஷ்டமும் நமக்குக் கிடைக்கும். வேலையாகலைன்னா அந்தக் காசு போகும் அவ்வளவு தானே? எத்தனையோ சின்ன நஷ்டங்கள்ல அதுவும் ஒன்னுன்னு எடுத்துக்கலாம். குறைந்த பட்சமா முயற்சியே பண்ணாத முட்டாளா இல்லாமலிருப்போமில்லையா?”

அவர் சொன்னது மிகச்சரியாகவே அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் யோசித்து முடிவில் சொன்னான். “ஒரு ஆள் இருக்கான். அவன் கிட்ட நான் நாளைக்கே பேசறேன்ப்பா”

வேலாயுதம் நிம்மதியடைந்தார்.

அஜீம் அகமது முன்னால் அவன் ஆட்கள் இருவர் மிகுந்த பயபக்தியோடு நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அஜீம் அகமது அவர்களிடம் கேட்டான். “இப்ப மகேந்திரன் மகன் எங்கே இருக்கான்?”

ஒருவன் சொன்னான். “கோயமுத்தூர்ல இருக்கான்…. அந்தத் தமிழ்ப்பசங்க கிட்ட விசாரிச்சிகிட்டு இருக்கறதா கேள்விப்பட்டோம்….”

“ஜனார்தன் த்ரிவேதி என்ன பண்றார்?”

“அடிக்கடி என் கிட்ட கேட்கறார். இங்கே நடக்கறதை எல்லாம் உங்க கிட்டே சொல்லிட்டேனா இல்லையான்னு அவருக்கு இன்னும் சந்தேகம் தீரலை…” இன்னொருவன் சொன்னான்.  

அஜீம் அகமது மெலிதாகப் புன்னகைத்தான். கிழவர் கட்சி ஆட்சியில் இருந்திருந்தால் அவரே மகேந்திரன் மகனை ஒரு கை பார்த்திருப்பார். இந்த நேரத்தில் ஆட்சியில் இல்லாமல் போனது உண்மையில் அவருக்கு துரதிர்ஷ்டம் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்…

“நான் இங்கே வந்திருப்பதை அவர்கிட்ட சொல்லலையே?”

“இல்லை.”

“நல்லது. இனிமேயும் சொல்ல வேண்டியதில்லை.”

ஒரு காலத்தில் எங்கும் நிறைய ஆட்கள் சூழ இருப்பதில் பிரியப்பட்டவன் இப்போது தனிமையையும், அமைதியையுமே அதிகம் விரும்பினான். எதிரிகள் உலக அளவில் அதிகமாகி விட்டதால் அதிகம் பேருக்குத் தெரியாமல் ரகசியமாய் எங்காவது தனிமையில் இருப்பதே பாதுகாப்பாகவும் இருந்தது. ஜனார்தன் த்ரிவேதிக்குத் தெரிந்தால் அவர் கண்டிப்பாக வந்து பார்ப்பார். அவர் அவருக்கு நம்பிக்கையான யாரிடமாவது அதைச் சொல்லவும் வாய்ப்பிருக்கிறது. அல்லது அவரைப் பின் தொடர்ந்து வந்தும் எதிரிகள் தெரிந்து கொள்ளவும் வாய்ப்பிருக்கிறது. எல்லாமே அனாவசியமான பிரச்னைகள்….

அஜீம் அகமது கேட்டான். ”மகேந்திரன் பையன் அந்த ரெண்டு பேரையும் எங்கே அடைச்சு வெச்சிருக்கான்னு உங்களுக்கு ஏதாவது அனுமானம் இருக்கா?”

அவர்கள் இருவரும் இல்லையென்று தாழ்த்தியபடியே தலையசைத்தார்கள்.

அவன் அவர்களை இகழ்ச்சியாகப் பார்த்தான். பின் மெல்லக் கேட்டான். “மூளைக்கு அப்பப்ப வேலை குடுங்க. அவன் அவங்க ரெண்டு பேரையும் தனித்தனி இடங்கள்ல அடைச்சு வெச்சிருப்பானா இல்லை ஒரே இடத்துல அடைச்சு வெச்சிருப்பானா?”

ஒருவன் சொன்னான். “சஞ்சயை டெல்லி பக்கத்துல எங்கயாவதும், மதன்லாலை சிம்லா பக்கத்துல எங்கயாவதும் அடைச்சு வெச்சிருப்பான்னு தோணுது…”

இரண்டாவது ஆள் சொன்னான். “ரெண்டு பேரையும் ஒரே இடத்துல அடைச்சி வச்சிருக்கறதுக்கு தான் வாய்ப்பு அதிகமா எனக்குத் தோணுது…”

அஜீம் அகமது இரண்டாவது ஆளிடம் கேட்டான். “அப்படி எங்கே அடைச்சு வெக்க வாய்ப்பு அதிகம்? டெல்லியா சிம்லாவா?”

”டெல்லி பக்கத்துல தான் எங்கயோ அடைச்சு வெச்சிருக்கணும்…. ஏன்னா அது தான் அவனுக்கு அடிக்கடி போய் வர சுலபமா முடியற இடம்…”

“ஆனா சில நாளா அவன் அடிக்கடி போய் வந்த இடங்களை எல்லாம் கண்காணிச்சுட்டு தானே இருக்காங்க. அதுல அந்த மாதிரி இடம் எதையும் அவங்க கண்டுபிடிக்கலையே”

அந்த இரண்டாவது ஆளுக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. மௌனமாக இருந்தான்,.

அஜீம் அகமது தானே பதில் சொன்னான். “அவனைக் கண்காணிக்கறாங்கன்னு தெரிஞ்சவுடனேயே அவன் உஷாராயி அந்தப் பக்கமே போகாம இருந்திருப்பான். அந்த ரெண்டு பேரைக் காவல் காக்க ஆள்கள வெச்சுருப்பான்..”

இரண்டாவது ஆள் தலையசைத்தான்.

அஜீம் அகமது சொன்னான். “இப்ப நீங்க ரெண்டு பேரும் அவன் நிலைமைல இருக்கீங்கன்னு வெச்சுக்கோங்க. அப்படி இருக்கிறப்ப ரெண்டு பேரை அடைச்சு வெக்கணும்னா எங்க அடைச்சு வெப்பீங்கன்னு யோசியிங்க. ஆளுக்கு குறைஞ்சது ஐம்பது இடங்களாவது பொருத்தமான இடங்களாய் நாளைக்கு காலைல ஒன்பது மணிக்கு வந்து சொல்லணும். அது வரைக்கும் வேற எந்த யோசனையும் உங்களுக்கு இருக்ககூடாது…. நீங்க போகலாம்”

அவர்கள் இருவரும் போனபின் அஜீம் அகமது தன் லாப்டாப்பைத் திறந்தான். அவன் மெயிலுக்கு ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன் தான் டெல்லியின் தற்போதைய விரிவான வரைபடம் வந்து சேர்ந்திருந்தது. அடுத்த இரண்டு நிமிடங்களில் அவன் கவனத்தை முழுவதுமாக அந்த வரைபடம் ஆக்கிரமிக்க ஆரம்பித்தது.

கல்யாண் அந்த ஆளை மறுநாளே சந்தித்தான். பணக்காரர்கள் அதிகம் வசிக்கிற பகுதியில் பணக்காரர்களில் ஒருவனாக வாழும் அந்த நபர் மணி என்ற பெயரில் தான் முன்பொரு முறை அவனுக்கு அறிமுகப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறான். அது அந்த ஆளின் உண்மையான பெயர் தானா என்பதில் கல்யாணுக்கு  இப்போதும் சந்தேகம் உண்டு. ரியல் எஸ்டேட் பிசினஸ் செய்வதாக அந்த ஆள் சமூகத்தில் அறியப்பட்டாலும் திருட்டு, கொள்ளை தான் மணியின் முக்கிய தொழில். அதைப் பலகாலமாக மணி செய்து வந்தாலும் மாட்டிக் கொள்ளாமல் சாமர்த்தியமாகச் செய்து வருவது தான் அவனுடைய தனித்தன்மையாக இருந்தது. அவனுக்கென்று ஒரு தனி கூட்டாளிக் கும்பல் உண்டு. அவர்கள் தனித்தனியாக சில சமயங்களில் மாட்டிக் கொள்வதுண்டு. ஏதோ ஒரு உறவுமுறை சொல்லி, அல்லது வேண்டப்பட்டவர்களின் உறவுமுறையைச் சொல்லி ஜாமீனில் எடுப்பது, வழக்கிலிருந்து விடுவிப்பது என்று உதவினாலும் மணி அவர்களுடன் தொழிலில் சம்பந்தப்பட்டவன் என்று யாருமே அறியும் அளவுக்கு அவன் அஜாக்கிரதையாக இருந்ததில்லை.

நேற்றிரவு போன் செய்த போது காலை பத்து மணிக்கு வந்து பார்க்கும்படி மணி சொல்லியிருந்தான். கல்யாண் பத்து மணிக்குப் போன போது மணி நெற்றியெல்லாம் திருநீறு பூசிக்கொண்டு பக்திப் பழமாகத் தெரிந்தான். கழுத்தில் இருந்த கனத்த தங்கச் சங்கிலியும் கை மணிக்கட்டில் இரண்டரை பவுனில் இருந்த ப்ரேஸ்லெட்டும் அவன் நிதிநிலைமையை பிரகடனப்படுத்தின.

“வாங்க சார்” என்று மரியாதையாக வரவேற்று வரவேற்பறையில் இருந்த விலையுயர்ந்த வெள்ளை ஷோபாவில் கல்யாணை மணி அமர வைத்தான்.

    

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

இந்த நாவலையும், சாணக்கியன் உட்பட அச்சில் உள்ள என் மற்ற நூல்களையும் அமேசானில் வாங்க லிங்க் -

https://www.amazon.in/s?me=AU2MIH1I41Z2K&marketplaceID=A21TJRUUN4KGV

(அல்லது)

என்.கணேசன் புக்ஸுக்கு நேரடியாகப் பணம் அனுப்பியும் தபாலில் பெற்றுக் கொள்ளலாம். 

நூல்களின் மொத்தத் தொகையுடன் தபால் செலவு ரூ.50/-ஐயும் சேர்த்து உள்நாட்டு வாசகர்கள் கூகுள் பே, போன் பே, மற்றும் வங்கிக் கணக்குக்கு NEFT மற்றும் IMPS மூலமாக N.Ganeshan Booksக்கு நூல்களுக்கான தொகையை அனுப்பி வைக்கலாம். (ரூ.1000/-க்கு மேல் நூல்கள் வாங்குபவர்களுக்குத் தபால் செலவு தள்ளுபடி செய்யப்படும். நூல்களுக்கான தொகை மட்டும் அனுப்பினால் போதும்)

நூல்களின் குறிப்பு மற்றும் விலையை அறிந்து கொள்ள இங்கு க்ளிக் செய்யவும் - என்.கணேசன் நூல்கள்