வாழ்க்கைப் பயணத்தில் …

 

வாழ்க்கையின் பாதையிலே

வெகுதூரம் செல்கையிலே

கல்லிருக்கும் முள்ளிருக்கும்

கள்ளிச்செடி உள்ளிருக்கும்

பாதையை நீ பழிக்காமல்

பார்த்து நட மானிடனே!

பாராட்டு சில நேரம்

வசைபாட்டு சில நேரம்

பாராமுகமாகவே

ஊரிருக்கும் பல நேரம்

மனமுடைந்து முடங்காமல்

தினம் செல்வாய் மானிடனே!

சில சமயம் துணையிருக்கும்

சில சமயம் பகையிருக்கும்

பல சமயம் தனித்தே நீ

பயணிக்கும் நிலையிருக்கும்

இறை இருப்பான் துணையென்று

முறை நடப்பாய் மானிடனே!

                   - என்.கணேசன்

எந்தக் காதல் எது வரை?

அழகைக் கண்டு

பழகும் காதல்

இளமை முடிந்தால்

விலகிப் போகும்!

மனதைப் பார்த்து

உணரும் காதல்

குணம் மாறினால்

ரணமாய் விடும்!

செல்வம் கண்டு

கொள்ளும் காதல்

செல்வம் போனால்

சேர்ந்தே போகும்!

ஆத்மார்த்தமாய்

பூத்திடும் காதல்

நீத்திடும் உயிர்வரை

நீங்காது வாழ்ந்திடும்!

வந்த காதல்

எந்த நாள்வரை?

இந்தக் கணக்கினில்

அறிந்து கொள்வீர்!

- என்.கணேசன்

வேரை மறந்த விழுதே...

உன்னில் என்றும் தன்னைக் கண்டனள்

தன்னில் அதிகம் உன்னை உயர்த்தினள்

கண்ணே மணியே பொன்னே என்று

விண்வரை உன்னை வைத்தே போற்றினள்.

ஊட்டிய பாலுக்கு விலை வைத்ததில்லை

கொட்டிய பாசத்தை கணக்கிட்டதில்லை

நீட்டிய போதுன் விரல் வாசலை நோக்கி

தீட்டிய கத்தியில் குத்தவள் உணர்ந்தனள்.

தனியாய் பயணம் கிளம்பிய போதும்

தவியாய் அவள்மனம் தவித்திட்ட போதும்

விதியாய் எண்ணி நொந்தனள் தவிர

சதியாய் கண்டுனை சபித்திட நினைத்திலள்.

தேவைகள் முடிகையில் உறவுகள் முறியுமோ?

பார்வைகள் மாறியே பாசமும் விலகுமோ?

சேவைகள் செய்ததன் நினைவுகள் மறக்குமோ?

நேர்மையும் நியாயமும் நெஞ்சினில் இறக்குமோ?

தலையில் ஊற்றிய நீரது விரைவில்

காலை நனைக்கும் நினைவில் கொள்வாய்!

நாளை முதுமை உனக்கும் வருகையில்

பிள்ளை உன்வழி நடக்கையில் உணர்வாய்!

- என்.கணேசன்

மாற்றங்கள்

கருவறையில் இருக்கையிலே

இருட்டறை தான் என்றாலும்

உணர்ந்தோம் ஒரு பாதுகாப்பை.

வெளிச்சமும் பிடிக்கவில்லை

வெளியுலகம் வருவதற்கோ

துளியளவும் விருப்பமில்லை.

உள்ளேயே இருப்பதற்கா

கருவாய் நீ உருவானாய்

என்றே பரிகசித்தே படைத்தவன்

பாரினில் பிறக்க வைத்தான்.

அழுதே நாம் பிறந்தோம் பாதுகாப்பை

இழந்தே நாம் தவித்தோம்.

பிறந்தது இழப்பல்ல

பெற்றது ஒரு பேருலகம்

என்றே பிறகுணர்ந்தோம்.

சிரிக்கவும் பழகிக் கொண்டோம்

உறவுகளை நாம் பெற்றோம்

நண்பர்களைக் கண்டெடுத்தோம்

தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய

அனைத்தும் நாம் கற்றும் கொண்டோம்.

ஒன்றை இழக்கையிலே

ஓராயிரம் நாம் பெறுவோம்

இழந்ததையே நினைத்திருந்தால்

புதியதையே பெற மறப்போம்

எதையும் இழக்கும் பொழுதெல்லாம்

இதை நினைக்கும் மனமிருந்தால்

இருக்கையிலே போற்றினாலும்

இழக்கையிலே மனம் வருந்தோம்

இனிப் பெறுவதென்னவென்றே

இன்முகத்துடன் எதிர்பார்ப்போம்.

-         என்.கணேசன்

(சமீபத்தில் கோவை தமிழ்ச்சங்கம் நடத்திய 72 மணி நேரக் கவியரங்கில் நான் வாசித்த கவிதை)

அந்த நாலு பேர்

வாழ்ந்தேன்
வயிறெரிந்தார்கள்
வீழ்ந்தேன்-நான்
வீண் என்றார்கள்
இவர்கள் தொல்லை தாளாமல்
இறந்தேன்
இடுகாடு வரை வந்தழுகிறார்கள்
இனி நாம் விமரிசிக்க
இவன் இல்லையே என்று!

- என்.கணேசன்

நிஜ மரணம்

மூச்சு நிற்கும்
இந்தக் கணம்
எந்தன் மரணம்
நிகழவில்லை, மகனே!
முன்பே உன்னால்
முதியோர் இல்லத்தில்
மனம் ரணமாக
முதலடி வைத்த போதே
நிஜ மரணம் எனக்கு
நிகழ்ந்து விட்டது.
எனவே என் மரண நாளாக
அதையே நீ குறித்துக் கொள்!


-என்.கணேசன்

விதி!

நல்லது செய்வதை

நாளைக்கென வைத்து

இன்றைய பொழுதை

இஷ்டத்தில் கழித்து

என்றைக்கும் நாம் படும்

கஷ்டத்துக்கெல்லாம்

காரணமாய் உடனே

கண்ட பெயர்- விதி.

- என்.கணேசன்