என்னுடைய நூல்கள் வாங்க விவரங்களுக்கு பதிப்பாளரை 9600123146 எண்ணிலோ, blackholemedia@gmail.com மின்னஞ்சலிலோ தொடர்பு கொள்ளுங்கள்....

Monday, September 25, 2017

மயான தாராவின் தரிசனமும், அருளும்!


மாவாசை இரவில், மயானத்தில், அமானுஷ்ய சடங்கை ஆரம்பிக்கும் முன் விமலானந்தாவிடம் ஜீனசந்திர சூரி ஒரு ஜபமாலையைத் தந்து, திரும்பத் திரும்ப சொல்ல வேண்டிய மந்திரத்தையும் சொல்லித் தந்தார். பின் மயான தேவதையான தாரா வரும் போது படைக்க இதுஎன்று சொல்லி ஒரு பாட்டில் சாராயம், சிறிது மாமிசம் இரண்டையும் தந்தார். பின் சொன்னார். “மயான தாரா என்ன வேண்டும் என்று கேட்கும் போது, என்னைக் காட்டி, “என் குரு என்ன கேட்கிறாரோ அதைத் தந்து அருள்பாலிக்க வேண்டும்என்று கேட்க வேண்டும்” .

சொல்லி விட்டு சுமார் நூறு அடிகள் தள்ளி ஜீனசந்திர சூரி அமர்ந்து கொண்டார்.  இத்தனை கூத்தும் இந்த ஆளின் சுயலாபத்திற்குத் தானா?என்று மனம் நொந்தாலும் விமலானந்தாவால் மறுக்கவோ, அங்கிருந்து தப்பித்துச் செல்லவோ முடியவில்லை.

சவத்தின் வாயில் எண்ணெய் விட்டு ஒரு திரியையும் வைத்து தீபம் பற்ற வைப்பதிலிருந்து சடங்கு ஆரம்பமானது. ஜபமாலையை உருட்டியபடி ஜீனசந்திர சூரி சொல்லித் தந்த மந்திரத்தை விமலானந்தா உச்சரிக்க ஆரம்பித்தார்.  சடங்கின் போது ஏதாவது ஆவி அந்த சவத்தின் உடலில் புகுந்து, சவத்தின் மேல் அமர்ந்திருப்பவரைத் தள்ளி விட்டு எழுந்து விடுவதும் உண்டு அதனால் என்னேரமும் முழுப் பலமும், கவனமும் இருக்க வேண்டும் என்று வேறு ஜீனசந்திர சூரி எச்சரித்திருந்தார். அதனால் விமலானந்தாவுக்கு சவத்தின் மீதும், சொல்லும் மந்திரத்தின் மீதும் முழுக்கவனமும் இருந்து கொண்டே இருந்தது. மயானத்திற்கு வரும் போது பழங்குடிகள் கொண்டு வந்திருந்த தீவட்டிகள் அணைக்கப்பட்டிருந்தன. பிணத்தின் மீது எரிந்து கொண்டு இருந்த தீபத்தைத் தவிர சுற்றிலும் வேறு ஒளியேதும் இல்லை. அதுவே ஒருவித அமானுஷ்ய, திகிலூட்டும் சூழ்நிலையை ஏற்படுத்தி இருந்தது. அதையெல்லாம் மீறி அந்தச் சடங்கிலும் சொல்லும் மந்திரத்திலும் கவனம் செலுத்த ஏதோ ஒரு சக்தி விமலானந்தாவுக்கு உதவியது.  

விமலானந்தா மந்திரம் ஜெபித்துக் கொண்டிருந்ததில் காலம் மறந்தார். எத்தனை நேரம் போனதென்றே தெரியவில்லை. திடீரென்று தூரத்தில் இருந்து இரண்டு மின்னும் கண்கள் அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததை அவர் மெல்ல உணர ஆரம்பித்தார். அவருக்கு மயிர்க்கூச்செறிந்தது. சிறிது சிறிதாக இருட்டிலிருந்து குள்ள நரி ஒன்று வெளிப்பட்டது. அதனுடைய கண்கள் தான் இருட்டில் இருந்து மின்னிக் கொண்டிருந்தன. மயான தாரா பெரும்பாலும் மிருக ரூபத்தில் தான் அணுகும் என்று ஜீனசந்திர சூரி சொல்லி இருந்தது அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது.  

அந்தக் கணத்தில் தனக்கு முன்பே ஜீனசந்திர சூரி விடுத்திருந்த எச்சரிக்கையை விமலானந்தா மறந்தார். ஏதோ ஒரு ஆவேசம் அவரை ஆட்டுவித்தது. சவத்தின் மீதிருந்து எழுந்து, ஜீனசந்திர சூரி சுற்றிலும் கருப்புக் கயிறால் போட்டிருந்த ரட்சனை வளையத்தைத் தாண்டி வந்து அந்த குள்ளநரியைத் தாவிப் பிடித்தார். “உனக்கு என் இரத்தம் தானே வேண்டும். எடுத்துக் கொள்.என்று கூறியபடி அதன் வாயில் தன் கைவிரல்களை விட்டார். ஜீனசந்திர சூரி தந்திருந்த மாமிசத்தையோ, சாராயத்தையோ தர அவருக்கு நினைவிருக்கவில்லை.

குள்ள நரியின் கூரிய பற்கள் அந்த இருட்டில் பளிச்சென்று தெரிந்தன. குள்ள நரி அவரது பெருவிரலுக்கும், ஆட்காட்டி விரலுக்கும் இடைப்பற்ற பகுதியைக் கடித்து இரத்தம் வெளிவர ஆரம்பித்தது. குள்ளநரி அந்த இரத்தத்தை நக்கியது. அடுத்த கணம் குள்ள நரி மறைந்து மயான தாரா பிரத்தியட்சமானாள்.

மிக உயரமாய், கருநீல நிறமாய், மிக அழகான கண்களுடன் தோன்றிய மயான தாராவின் நீட்டிய நாக்கில் இருந்து இரத்தம் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது.  கழுத்தில் மண்டை ஓடுகளின் மாலை தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. நான்கு கைகளில் ஒன்றில் கத்திரி, ஒன்றில் வாள், ஒன்றில் தூக்குக் கயிறு, ஒன்றில் மண்டையோடு வைத்தபடித் தோன்றிய மயான தாராவைப் பார்த்தவுடன் பெரும்பாலான மனிதர்கள் பயத்தில் உறைந்து போய், மாரடைப்பு வந்தோ, மூச்சு நின்றோ மரணிக்கும் தருணம் அது. அப்படிப் பலர் இறந்து போனதை விமலானந்தா பிற்காலத்தில் நிறையவே கண்டிருக்கிறார். ஆனால் அப்படியெல்லாம் ஆகாமல், அச்சம் சிறிதுமில்லாமல் இருந்ததற்குக் காரணம் பூர்வ ஜென்மங்களில் இருந்த தொடர்பாகவே இருக்க வேண்டும் என்று பின்னர் உணர்ந்தார்.

விமலானந்தா மயான தாராவைக் கண்டவுடன் பேரானந்தம் கொண்டார். பல பிறவிகளில் கண்ட உருவமாய், தேடிய உருவமாய் அவருக்குத் தோன்றியது. அன்னையைத் தொலைத்துத் திரும்பக் கண்ட குழந்தையைப் போல் கண்ணீர் மல்கியது, மனம் உருகியது.

மயான தாரா உனக்கு என்ன வேண்டும், கேள்என்றாள்.

அந்தக் கணத்தில் ஜீனசந்திர சூரி சொன்னது போல் விமலானந்தாவுக்குக்  கேட்கத் தோன்றவில்லை. அம்மா எனக்கு இப்போது பம்பாயில் இருக்கும் என் வீட்டுக்குப் போக வேண்டும். எனக்கு வேறெதுவும் வேண்டாம். அந்த ஆள் கட்டாயப்படுத்தியதன் காரணமாகவே நான் இந்த சவ சாதனாவைச் செய்தேன்.

மயான தாரா புன்னகைத்தபடி சொன்னாள். “வீட்டுக்குப் போகலாம் இப்போதைக்கு அழைத்ததற்கு என்னிடம் ஏதாவது கேள்
எனக்கு வீட்டுக்குப் போகவேண்டும். நான் வீட்டுக்குப் போன பிறகு வேண்டுமானால் வேறெதாவது கேட்கிறேன்என்றார் விமலானந்தா.

சிரித்தபடியே மயான தாரா சொன்னாள். “சரி. கண்களை மூடிக் கொள்  விமலானந்தாவும் கண்களை மூடிக் கொண்டார். அவர் கண்களைத் திறந்த போது அவர் வீட்டில் அவர் படுக்கையில் இருந்தார். தலை பலமாக வலித்தது. எல்லாம் கனவு போலத் தோன்றியது. எல்லாம் கனவோ என்கிற எண்ணம் அவருக்கு எழுந்தது. கையைப் பார்த்தார். கையில் கட்டை விரலுக்கும் ஆட்காட்டி விரலுக்கும் இடையே இரத்தக் காயம் இருந்தது. ஆனாலும் நடந்ததை நம்பக் கஷ்டமாக இருந்தது. ஆனாலும் மிகவும் களைப்பாக இருந்ததால் விமலானந்தா உறங்கிப் போனார்.

விழிப்பு வந்த போதும் தலைவலி தாங்க முடியாமல் இருக்கவே அவர் வேலைக்காரனை அழைத்து ஆஸ்பிரின் மருந்து வாங்கி வரச் சொல்லிச் சாப்பிட்டு விட்டு வலி குறைந்தவுடன் நடந்ததை எல்லாம் மீண்டும் யோசித்தார். அவரிடம் ஜீனசந்திர சூரி தந்திருந்த ஜபமாலையும், யந்திரமும் இன்னமும் இருந்தன. அப்படியானால் நடந்தது கனவல்ல என்பது ஊர்ஜிதமாகியது. உடனே அந்த ஜபமாலையை எடுத்து, ஜீனசந்திர சூரி தந்திருந்த யந்திரத்தை வைத்து, அவர் சொல்லித் தந்திருந்த  மந்திரத்தை விமலானந்தா உச்சரிக்க ஆரம்பித்தார். நூறு முறை சொல்வதற்கு முன் மீண்டும் மயான தாரா அவர் முன் தோன்றினாள். மகனே இப்போது கேள். உனக்கு என்ன வேண்டும்?

அப்போதும் விமலானந்தாவுக்கு எதையும் கேட்கத் தோன்றவில்லை. மயான தாரா வற்புறுத்தவே “அன்னையே நான் விரும்பும் போதெல்லாம் நீ என் முன் தோன்ற வேண்டும். நான் உன்னை வணங்க வேண்டும்....என்ற வரத்தை விமலானந்தா கேட்டார்.

“அப்படியே ஆகட்டும் மகனே. ஆனால் இங்கு நான் தினமும் வர முடியாது. நீ மயானத்திற்குத் தான் என் தரிசனத்திற்கு வர வேண்டும்....என்றாள் மயான தாரா.  விமலானந்தாவும் அதற்குச்  சம்மதித்தார். அக்காலத்தைய மும்பையில் இப்போதைய கூட்ட நெரிசல் இருக்கவில்லை. மயானங்களோ நள்ளிரவில் ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத இடங்களாக இருந்தன. எனவே மும்பையில் வோர்லி மயானத்தை, அன்னை மயான தாராவைச் சந்திக்கும் இடமாக விமலானந்தா தேர்ந்தெடுத்தார்.

தினமும் இரவு அந்த மயானத்திற்கு விமலானந்தா சென்று அன்னையைச் சந்திப்பார். அன்னைக்குத் தர தினமும் ஒரு இளநீரைக் கொண்டு வர ஒரு ஆளை அவர் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். அதை அன்னைக்குப் படைத்து, அன்னை குடித்து மீதம் வைத்ததைப் பிரசாதமாகத் தானும் குடிப்பார். மயான தாராவுடன் உரையாடும் போது பல்வேறு சடங்குகள், அதன் முறைகள், அதன் அர்த்தங்கள், மயான தாராவின் பல்வேறு தோற்றங்கள், பல அகோர ரகசியங்கள் விமலானந்தா அறிந்து கொண்டார். சில சமயங்கள் இந்தச் சந்திப்புகள் அதிகாலை வரை நீள்வதும் உண்டு. வோர்லி மயானத்தின் அருகில் வசித்து வந்த மிஷ்கின் ஷா என்ற முகமதிய பக்கிரி விமலானந்தாவுக்கு அந்த நாட்களில் நட்பானார். அந்தப் பக்கிரி நடப்பது அனைத்தையும் அறிந்திருந்தார்.   அந்தப் பக்கிரியுடன் சிறிது பேசிக் கொண்டிருந்தபடி தேநீர் அருந்தி விட்டு வீடு திரும்புவது வழக்கமானது.

அன்னையின் அருளுக்குப் பாத்திரமான பிறகு வாழ்க்கையில் மேலும் இரண்டு முறை சவ சாதனாவை விமலானந்தா செய்திருக்கிறார். ஒரு முறை ஆணின் சவத்தின் மீதமர்ந்து. இன்னொரு முறை கர்ப்பிணிப் பெண்ணின் சவத்தின் மீதமர்ந்து. இரண்டையும் அன்னையிடம் இருந்து அறிந்த வேறு இரு முறைகளில் தான் செய்தார். ஆனால் எதையும் சுயலாபத்திற்காக அவர் செய்யவில்லை.

சரி ஜீனசந்திர சூரி என்ன ஆனார், என்ன செய்தார் என்பதையும், விமலானந்தாவின் மற்ற அனுபவங்களையும் அடுத்த வாரம் பார்ப்போமா?

(தொடரும்)
என்.கணேசன்
நன்றி: தினத்தந்தி  27.06.2017

Thursday, September 21, 2017

இருவேறு உலகம் – 48


ர்ம மனிதனின் அந்தக் கேள்வி சதாசிவ நம்பூதிரியைத் திடுக்கிட வைத்தது. அவர் இந்தக் கோணத்தில் அந்த இரண்டு ஜாதகங்களையும் பார்த்திருக்கவில்லை என்பதை அவர் திகைப்பில் இருந்தே மர்ம மனிதன் யூகித்தான். அவனையே சில வினாடிகள் யோசனையுடன் அவர் பார்த்தார். மர்ம மனிதன் தன் முகத்தை இயல்பாகவே வைத்திருந்தான்.

சதாசிவ நம்பூதிரி மெல்ல தன் பார்வையை அந்த ஜாதகங்கள் மீது திருப்பினார். இரண்டு நிமிடங்கள் அந்த ஜாதகங்களை ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் பார்த்து விட்டு அவர் மெல்லச் சொன்னார். “ரெண்டு பேரும் எதிரிகளானா ரெண்டு பேருக்குமே அழிவு தான்

மர்ம மனிதன் தனக்குள்ளே எழுந்த புன்னகையைச் சாமர்த்தியமாக மறைத்தான். அவன் முகத்தில் போலியான கவலை குடிகொண்டது. சதாசிவ நம்பூதிரி அவனிடம் கேட்டார். “நீங்க எதனால அந்தக் கோணத்துல பார்த்தீங்க?”

மர்ம மனிதன் சொன்னான். “ரெண்டு பேருமே வலிமையானவங்க. ரெண்டு  பேருக்குமே ஆபத்தான காலம். ரெண்டு பேருக்குமே பலமான எதிரிகள் இருப்பாங்கன்னு எல்லாம் தெரிஞ்சப்ப, ஏன் ரெண்டு பேருமே ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் எதிரியாய் இருந்துடக் கூடாதுன்னு தோணுச்சு. அதான் கேட்டேன்

கிரகங்கள் அப்படித்தான் இருக்கு. ஆனால் ரெண்டு நல்லவங்களுக்கு மத்தியில சின்ன பிணக்குகள் வரலாமே ஒழிய பெரிய பகை வர வாய்ப்பு குறைவுங்கறதால நான் அந்தக் கோணத்துல யோசிச்சுப் பார்க்கல.”

உன் சொந்த அபிப்பிராயத்தைச் சொல்லாதே கிழவா, ஜோதிடம் என்ன சொல்கிறது என்பதைச் சொல்என்று மனதுக்குள் கடுகடுத்த மர்ம மனிதன் வெளியே பொறுமையாகக் கேட்டான். “ஆனால் ஜோதிடப்படி அதற்கான வாய்ப்பு இருக்கல்லவா ஐயா?”

இரண்டு ஜாதகங்களையும் மாறி மாறிப் பார்த்து விட்டுஇருக்குஎன்று சதாசிவ நம்பூதிரி ஒத்துக் கொண்டார். ஆனால் அந்த இரண்டு ஜாதகங்களையும் ஆராய்ந்து பார்த்ததில் அவர்களை நிஜ மனிதர்களாகவே உணர்ந்து விட்டிருந்த அவருக்கு மிக நல்லவர்களான அவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் எதிரியாவதை எண்ணிப் பார்க்கவே கசந்தது.

அவர் அவனிடம் தொடர்ந்து சொன்னார். “இவங்க ஜாதகப்படி ரெண்டு பேருக்குமே மறைமுக எதிரி தான் உண்மையான எதிரியாக இருப்பான்….”  

நானும் அதைக் கவனிச்சேன்…..”  அவன் ஒத்துக் கொண்டான்.

சதாசிவ நம்பூதிரி ஒரு கணம் தயங்கி விட்டு அவனிடம் தாழ்ந்த குரலில் கேட்டார். “நீங்க இந்த ரெண்டு ஜாதகங்களையும் பத்தி யார் கிட்டயாவது பேசினீங்களா? இங்கே என் கிட்ட குடுத்துப் பார்க்கச் சொன்னதா சொன்னீங்களா?”

ஜோதிடம் தெரிஞ்ச சில பேர்கிட்ட இந்த ஜாதகங்களைக் காமிச்சிருக்கேன். அவங்க கிட்ட இந்த ஜாதகங்கள உங்க பார்வைக்கு அனுப்பி இருக்கறதை சொல்லியும் இருக்கேன். ஏன் கேக்கறீங்க?”

சதாசிவ நம்பூதிரி குரலை உயர்த்தாமலேயே சொன்னார். “அவங்கள்ல ஒருத்தர் இவங்களோட ரகசிய எதிரியாய் இருக்க வாய்ப்பிருக்கு. இல்லாட்டி அவங்க மூலமா அந்த ரகசிய எதிரிக்குத் தகவல் போயிருக்கு. ஏன் சொல்றேன்னா இந்த ஜாதகங்களை அலசிகிட்டிருக்கறப்ப நேத்து ராத்திரி அந்த ரகசிய எதிரி இங்கே வந்திருந்தான்…..”

ஐயா என்ன சொல்றீங்க?” மர்ம மனிதன் தன் முகத்தில் பேரதிர்ச்சியைக் காட்டினான். சதாசிவ நம்பூதிரி தன் நேற்றிரவு அனுபவத்தைச் சுருக்கமாக அவனிடம் தெரிவித்தார். மர்ம மனிதன் வாயடைத்துப் போனது போல் காட்டிக் கொண்டான். பின் உணர்ச்சிவசப்பட்டுக் கேட்பது போல் அவரிடம் கேட்டான். “ஐயா நீங்க ஏன் அந்த ஆளோட ஆருட ஜாதகத்தை இன்னும் விரிவா பார்க்கக்கூடாது? அவன் தான் போயிட்டானே

மேற்கொண்டு பார்க்க வேண்டாம்னு சொன்னதும் எனக்கு ஆருடம் தான். அதனால விஷப்பரிட்சைல நான் இறங்கலை. இறங்கப் போறதுமில்லை. உங்களுக்குத் தகவல் சொன்னேன். அவ்வளவு தான்சதாசிவ நம்பூதிரி உறுதியாகச் சொல்லித் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொண்டார்.

உனக்கு ஆயுசு கெட்டி கிழவாஎன்று மனதினுள் மெச்சினாலும் அவரது முடிவால் வருத்தம் கொள்வது போல் அவன் காட்டிக் கொண்டான். பின் யோசனையுடன் சொல்வது போல் சொன்னான். “எனக்கு இவங்க ரெண்டு பேர் யாருன்னே தெரியலை. ஜாதகங்கள் சுவாரசியமா இருந்ததால தான் நானும் ஆழமா பார்த்து உங்களையும் பார்க்கச் சொன்னேன்….. நீங்க சொன்ன மாதிரி நான் இந்த ஜாதகங்களைப் பத்திப் பேசின ஆட்கள்லயோ, அந்த ஆட்களுக்குத் தெரிஞ்சவங்கள்லயோ இவங்களோட எதிரி இருந்தா அவங்களைக் கண்டுபிடிச்சு அவங்க மூலமா இந்த ரெண்டு பேரைக் கண்டு பிடிக்கப் பார்க்கணும்…. கஷ்டம் தான் ஆனால் முயற்சி செஞ்சா முடியாததில்லை.....”

சதாசிவ நம்பூதிரி ஒன்றும் சொல்லாமல் தலையசைத்தார். அவன் அவர் எதாவது சொல்வார் என்று எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்து, சொல்லாமல் போகவே மெல்லக் கேட்டான்.

நீங்க பார்த்த வரைக்கும் அந்த எதிரி ஜாதகம் எப்படி ஐயா இருந்துச்சு?”

அதை விவரிச்சு சொல்றது கஷ்டம்

சுருக்கமாவாவது சொல்லுங்களேன்….”

எமனோட ஏஜெண்டுசொல்லும் போது அவரையும் மீறி அவர் உடல் நடுங்கியது.   

அவன் அதிர்ந்து போனது போல் காட்டிக் கொண்டான். பின் கவலை தொனிக்கச் சொன்னான். “இவங்க ரெண்டு பேரையும் காப்பாத்த இவங்களோ, இவங்களுக்காக மத்தவங்களோ என்ன பண்ணனும்னு நீங்க நினைக்கிறீங்கன்னு சொல்லுங்க ஐயா. எப்படியாவது இவங்களைக் கண்டுபிடிச்சு தெரிவிச்சுடறேன்…..”

’சொன்னால் தப்பித் தவறியும் அவர்கள் அதைச் செய்து விடாமல் பார்த்துக் கொள்கிறேன்’ என்று அவன் மனதிற்குள் சொல்லிக் கொண்டான்….


நினைவு திரும்பிய போது க்ரிஷ் அந்த மலை மேல் இருந்தான். சற்று முன் வரை அவன் உணர்ந்து வந்த குளிரும் இருட்டும் இப்போதில்லை. கண்விழித்துப் பார்த்த அவனை அதிகாலையின் இளங்காற்றும், அரையிருட்டும் வரவேற்றன. உடல் களைப்பிலிருந்து மீண்டிருந்தது. அவன் எழுந்து உட்கார்ந்தான். எச்சரிக்கையுடன் பக்கத்தில் ஏதாவது பாம்பு தென்படுகிறதா என்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். முன்பெல்லாம் இந்தப் பகுதியில் பாம்பு கிடையாது. அதுவும் கடும்விஷமுள்ள பாம்பு கிடையவே கிடையாது. அப்படி இருக்கையில் அன்றிரவு அவனை அப்படி ஒரு விஷமுள்ள பாம்பு கடித்திருந்தது இப்போது ஒரு எச்சரிக்கை உணர்வை ஏற்படுத்தியது.

“பயப்படாதே. இங்கே பாம்பு கிடையாது” வேற்றுக்கிரகவாசி தெரிவித்தான். “அன்றைக்கு உன்னைக் கடித்ததும் இங்கே இருந்த பாம்பு அல்ல. உன்னைக் கொல்ல, கொண்டு வரப்பட்ட பாம்பு”

க்ரிஷ் திகைத்தான். முன்பின் பார்த்திராத அந்தக் கண்ணுக்குத் தெரியாத எதிரி, என்றோ வழியில் குறுக்கிடக்கூடும் என்று இப்போதே அவனைக் கொலை செய்ய முயற்சித்தது முட்டாள்தனமாகப் பட்டது.

”இந்தத் தடவை உன்னைக் கொல்ல முயற்சி செஞ்சது அந்த எதிரி அல்ல உன் நண்பன் தான்….” என்று ஆரம்பித்த வேற்றுக்கிரகவாசி அன்றிரவு என்ன நடந்தது  என்பதை விவரித்தான். விவரிக்கும் போது சம்பந்தப்பட்ட ஒவ்வொருவரும் என்ன நினைத்து எப்படி நடந்து கொண்டார்கள் என்பதையும் கூட ஒன்று விடாமல் சொன்னான். க்ரிஷின் திகைப்பு அதிர்ச்சியாக மாறவில்லை. எல்லாம் தெரிந்து கொண்ட பிறகு ஒருவித வெறுமையே முடிவில் மிஞ்சியது. முன்பே அவர்களை ஆழ்மனதில் எடைபோட்டு அறிந்திருந்தது போன்ற உணர்வே அவனுக்கு மேலிட்டது.

வேற்றுக்கிரகவாசி கடைசியில் சொன்னான். “…… கடைசியில் நீ சாக வேண்டியிருந்த அந்த அமாவாசை ராத்திரியில் அந்த வாடகைக் கொலையாளி செத்துப் போனான்”

“எப்படி செத்தான்?”

“அந்தப் பாம்பு அவனைக் கடித்து விட்டது…”

“அதெப்படி?”

“அதன் மனதில் சின்னப் ப்ரோகிராம் போட்டு வேலை செய்கிறதா என்று சோதித்துப் பார்த்தேன். ப்ரோகிராம் சக்சஸ்…. ஆள் க்ளோஸ்…”

க்ரிஷ் புன்னகைத்தான். “பாம்புக்கும் மனம் எல்லாம் இருக்கிறதா என்ன?”

“மனிதன் மனமளவு பல அடுக்கு, பரிமாணங்கள் எல்லாம் இல்லை என்றாலும் எல்லா உயிரினங்களுக்கும் நுணுக்கமான அடிப்படை உணர்வுநிலைகள் கொண்ட மனம் இருக்கிறது…”

வேற்றுகிரகவாசி க்ரிஷை மறுபடியும் பிரமிக்க வைத்தான். ’இவன் தொடாத சப்ஜெக்டே இருக்காது போலிருக்கிறதே’ என்று எண்ணியவனாய் ’வேறென்னவெல்லாம் பரிசோதனைகள் செய்தாய்?’

“விளையாட்டாய் சிலதெல்லாம் செய்தேன். அந்த வாடகைக்கொலையாளி மொபைல் போன் மூலமாய் சங்கரமணிக்கு சில தடவை போன் செய்து பார்த்தேன்….. மனுஷன் ரொம்பவே டென்ஷன் ஆயிட்டார்….. இத்தனைக்கும் நான் ஒன்னுமே சொல்லலை….”

க்ரிஷ் அந்தக் காட்சியை மனக்கண்ணில் கற்பனை செய்து பார்த்து, வாய்விட்டுச் சிரித்தான். “ஒன்னும் சொல்லாதது தான் ப்ரச்னையே”

அவன் சிரித்து முடியும் வரை காத்திருந்து விட்டு வேற்றுக்கிரகவாசி சொன்னான். “க்ரிஷ் நாம் பிரிய வேண்டிய நேரம் நெருங்கி விட்டது…..”

(தொடரும்)
என்.கணேசன்