என் நூல்களை வாங்க பதிப்பாளரை 9600123146 எண்ணிலோ blackholemedia@gmail.com மின்னஞ்சலிலோ தொடர்பு கொள்ளுங்கள் ....

Monday, May 21, 2018

சத்ரபதி 21


சாம்பாஜியுடன் சிவாஜி ராஜவீதியில் சென்று கொண்டிருக்கையில் தான் அக்காட்சியைப் பார்த்தான். ஒரு பசுவை வெட்ட கசாப்புக்காரன் ஆயத்தமாகி இருந்தான். சாம்பாஜி தன் பார்வை அங்கு செல்வதைத் தவிர்த்து விட்டான். இது அவன் சிறு வயதிலிருந்தே அடிக்கடிப் பார்க்கும் ஒரு சம்பவம். அவன் கண்கள் பக்கவாட்டில் தம்பியைப் பார்த்தன. தம்பி தந்தையுடன் பசு வதை குறித்து விவாதிப்பதை அவன் கேட்டிருக்கிறான் என்பதால் எச்சரிக்கையோடு தம்பியைப் பார்க்கையில் அருகில் தம்பி இல்லை. திகைத்துப் போன சாம்பாஜி சுற்றும் முற்றும் பார்க்கையில் சிவாஜி அந்தக் கசாப்புக்காரன் மீது பாய்ந்திருந்தான்…

தன் மீது திடீரென்று நடந்த தாக்குதலால் நிலைகுலைந்து போன கசாப்புக்காரன் கையிலிருந்த வெட்டுக்கத்தியைப் பிடுங்கிய சிவாஜி அதை வீசித் தூர எறிந்தான். கயிற்றில் கட்டப்பட்டிருந்த பசுவை விடுவித்து விட்டு காலாந்தகன் போல கடுஞ்சினத்துடன் நின்ற சிவாஜியை கசாப்புக்காரன் திகைப்புடன் பார்த்தான். யாரிவன்?

சாம்பாஜி சிவாஜியின் பின் வந்து நின்ற போது தான் கசாப்புக்காரனுக்கு அவன் ஷாஹாஜியின் இளைய மகன் என்பதை யூகிக்க முடிந்தது. இவனைப் பற்றி அவன் கேள்விப்பட்டிருக்கிறான்…. தூர ஓடிக் கொண்டிருந்த பசுவைத் திகைப்புடன் பார்த்து விட்டு கோபத்துடன் சிவாஜியிடம் சொன்னான். “அந்தப் பசுவை ஏன் விடுவித்தாய்.? நான் அதை விலை கொடுத்து வாங்கியிருக்கிறேன்”

சிவாஜி சினம் குறையாமல் சொன்னான். ”புனிதத்திற்கு விலை இல்லை மூர்க்கனே….. இந்தக் காசுகளை வைத்துக் கொள்….. நல்ல வேளையாக என் கண்முன் அதை நீ வெட்டியிருக்கவில்லை. வெட்டியிருந்தால் உன் உயிரை இழந்திருப்பாய்..” என்று சொன்ன சிவாஜி சில தங்கக் காசுகளை அவன் மீது விட்டெறிந்தான்.

பலரும் அங்கே கூடி விட்டார்கள். சாம்பாஜியிடம் சிவாஜி சொன்னான். “வா போகலாம்……” திகைப்பு குறையாமல் சாம்பாஜி சிவாஜியைப் பின் தொடர்ந்தான்.

செய்தி ஷாஹாஜியை எட்டிய போது அவரும் அதிர்ந்து போனார். ராஜவீதியில் நடந்த இந்த சம்பவம் சுல்தானைக் கண்டிப்பாக எட்டாமலிருக்க வழியில்லை…. கடுங்கோபத்துடன் அவர் சிவாஜியை அழைத்துக் காரணம் கேட்ட போது அவன் அதைவிட அதிகக் கோபத்துடன் பதில் சொன்னான். “இந்த மண்ணில் பூஜிக்கப்படும் பசுவை பூஜிப்பவர்கள் முன்பே வெட்ட ஒருவன் ஆயத்தமாக இருந்தால் அதைப் பார்த்துக் கொண்டு சும்மா இருக்கச் சொல்கிறீர்களா தந்தையே!.... இதையெல்லாம் சகித்துக் கொண்டு வாழ்வதில் என்ன பெருமை இருக்கிறது தந்தையே”

ஷாஹாஜி பொறுமையை வரவழைத்துக் கொண்டு சொன்னார். “மகனே. ஆள்பவர்களின் சட்டம் அதைத் தடுக்கவில்லை. அதனால் அதைத் தடுக்க நாம் முயன்றால் குற்றவாளிகளாகவே இங்கே கருதப்படுவோம். இதை ஏன் நீ புரிந்து கொள்ள மறுக்கிறாய்.?...”

சிவாஜி கோபம் குறையாமல் அவரையே பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தான். ஷாஹாஜி சொன்னார். “சிவாஜி. உன் நம்பிக்கை உனக்கு. அவர்கள் நம்பிக்கை அவர்களுக்கு. நாம் ஒருவர் வழியில் இன்னொருவர் ஏன் குறுக்கிட வேண்டும், யோசித்துப் பார்”

”தந்தையே என் முன் பசுவை அவன் வெட்டும் போது என் வழியில் அவன் குறுக்கிடுகிறான் என்றே நான் நினைக்கிறேன்….”

ஷாஹாஜிக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று புரியவில்லை. பின் மெல்லச் சொன்னார். “மகனே, மதங்கள் வேறானாலும் இங்கே மனிதர்கள் ஒற்றுமையுடனேயே வாழ்கிறார்கள். இந்த மண்ணின் பெருமையும் அதுவாகவே இருக்கிறது. என் பெயர் கூட இந்துப் பெயர் அல்ல என்பதை நீ கவனித்திருப்பாய். பிள்ளைகள் இல்லாத என் தந்தை பிர் ஷாஹா ஷரிஃப் என்ற இஸ்லாமிய பக்கிரியின் சமாதியை வணங்கி நான் பிறந்ததால் தான் எனக்கு ஷாஹாஜி என்ற பெயர் வைத்தார். எனக்குப் பின் பிறந்த என் தம்பிக்கு ஷரிஃப்ஜி என்ற பெயர் வைக்கப்பட்டது…..”

சிவாஜி சொன்னான். “எந்த மதத்திற்கும் நான் எதிரியல்ல தந்தையே. இறைவனை வலியுறுத்துவதாலேயே அனைத்து மதங்களையும் நான் மதிக்கிறேன். அதே போல் மற்றவர்கள் நம்பிக்கைகளுக்கும் நான் எதிரானவன் அல்ல. அது மற்றவர்கள் சுதந்திரத்தை மறுப்பது போல் தவறு என்று நம்புபவன் நான். ஆனால் என் கண் முன் என் தாய் கஷ்டப்படுவதை என்னால் எப்படிச் சகிக்க முடியாதோ அதே போல் பசு வெட்டப்படுவதையும் என்னால் சகிக்க முடியாது…”

சிவாஜி முடிவாகச் சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து போய் விட்டான். ஷாஹாஜி ஜீஜாபாயைப் பார்த்தார். அவள் என் மகன் சொல்வதில் என்ன தவறு என்பது போலவே அவரைப் பார்த்தாள். தாங்க முடியாத ஷாஹாஜி நீண்ட யோசனைக்குப் பின் தன் நண்பரும், சுல்தானின் மரியாதைக்குப் பாத்திரமானவருமான மீர் ஜும்லாவின் இல்லத்திற்கு விரைந்தார். நடந்ததை எல்லாம் மனம் விட்டு அவரிடம் சொன்னார்.

மீர் ஜும்லா ஆழமாய் யோசித்து விட்டுச் சொன்னார். “ஷாஹாஜி, உங்கள் மகன் பேசியதில் என்னால் குறை காண முடியவில்லை”

ஷாஹாஜி திகைப்புடன் நண்பரைப் பார்த்து விட்டுக் கேட்டார். “என்ன சொல்கிறீர்கள் நண்பரே. நான் பசு மாமிசம் சாப்பிடுவதில்லை. அது என் மத நம்பிக்கை. அதை நீங்களும் சாப்பிடக்கூடாது என்று உங்களை நான் வற்புறுத்த முடியுமா?”

மீர் ஜும்லா சொன்னார். “உங்கள் மகன் எங்களைப் பசு மாமிசம் சாப்பிட வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லையே ஷாஹாஜி. உங்கள் கண் முன் பசுவை வெட்ட வேண்டாம் என்றல்லவா சொல்கிறான். இரண்டுக்கும் இடையே பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறதல்லவா?”

ஷாஹாஜி கவலையுடன் சொன்னார். “மாற்றுக் கருத்துகளை ஏற்றுக் கொள்ளும் மனப்பக்குவம் தங்களுக்கு இருக்கிறது மீர் ஜும்லா. அதனால் பெருந்தன்மையுடன் இதைச் சொல்கிறீர்கள். ஆனால் பிரச்னை சுல்தான் முன் வருகையில் நான் எப்படி இதைச் சொல்ல முடியும்?”

”நீங்கள் சொல்வதில் சங்கடம் உணர்வது இயல்பே ஷாஹாஜி. ஆனால் நான் சொல்லல்லாம் அல்லவா? நான் சுல்தானிடம் பேசுகிறேன். கவலை வேண்டாம்”

ஷாஹாஜி கண்கள் ஈரமாக நண்பரை இறுக்க அணைத்துக் கொண்டார். “நன்றி நண்பரே….”



றுநாள் அரசவையில் சிவாஜி விவகாரம் பேசப்பட்டது. ஷாஹாஜியின் வளர்ச்சியைச் சகிக்க முடியாமல் பொறாமைப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ஒருவர் தான் சிவாஜி முந்தைய தினம் செய்த காரியத்தை சுல்தான் முன் எடுத்துச் சொன்னார். ஆதில்ஷா நெற்றி சுருங்க முழுவதையும் கேட்டார். ஷாஹாஜிக்கு சுல்தானைத் தலைநிமிர்ந்து பார்க்க முடியவில்லை….

ஆதில்ஷா ஒரு கணம் ஷாஹாஜியைப் பார்த்து விட்டுப் பின் சபையில் பொதுவாகக் கேட்டார். “இந்தச் சம்பவம் குறித்து அரசவை அறிஞர்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?”

மற்றவர்கள் எதுவும் சொல்வதற்கு முன் மீர் ஜும்லா முந்திக் கொண்டார். “மன்னரே! நண்பர் ஷாஹாஜியின் இளைய மகன் சிவாஜி தங்களைக் காணும் போது தந்தையைக் காண்பது போல் உணர்ந்ததாகச் சொன்னான். அவன் தன் உணர்வைச் சொன்னாலும் அது பொதுவாகவே கூட மிகச்சரியான உணர்வே என்று நான் சொல்வேன். அரசர் தன் பிரஜைகளுக்குத் தந்தையைப் போன்றவர். அவர்களைப் பொறுத்த வரை தந்தையைப் போல சரிசமமானவர். அவரும் தன் பிரஜைகளைச் சரிசமமாகவே நடத்த வேண்டியவர். இந்துக்களுக்கு பசு தெய்வத்துக்கு இணையானது. அவர்களுடன் சேர்ந்து வாழும் நாம் பசு மாமிசத்தை உண்பதைத் தவிர்க்க முடியாது என்றாலும் அவர்கள் பார்வையில் படும்படி அதைக் கொல்வதையோ, அதை விற்பதையோ தவிர்க்க முடியும். இதில் நாம் இழக்க எதுவுமில்லை…..”

ஆதில்ஷா ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் அவையைப் பார்த்தார். மீர் ஜும்லா சொன்னதற்கு எதிராக எந்தக் குரலும் எழவில்லை.

மீர் ஜும்லா தொடர்ந்து சொன்னார். “தங்கள் அரசவையில் தங்கள் மீது பேரன்பு கொண்ட ஷாஹாஜி போன்ற இந்துக்கள் நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் கண் முன் பசுவதை, பசு மாமிசம் விற்பனை நடப்பது அவர்களின் உணர்வுகளைப் புண்படுத்தினாலும் கூட இதுவரை அவர்கள் அதுகுறித்து எதுவும் சொன்னதில்லை. மௌனமாகவே சகித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்தச் சூழலில் வளராத சிவாஜி அதை நேரடியாகக் காணும் போது கொதித்தெழுந்தது திட்டமிட்டு நிகழ்ந்ததல்ல. மனம் பதைத்த வேதனையின் உடனடி வெளிப்பாடே அது. இந்துக்களின் உணர்வுகளைத் தங்களுக்குத் தெரியப்படுத்த எல்லாம் வல்ல அல்லா ஏற்படுத்திக் கொடுத்த வாய்ப்பாகவே இதைக் காண்கிறேன்…..”

ஆதில்ஷா ஷாஹாஜியையும், மற்ற இந்துப் பிரபுக்களையும் ஒரு கணம் பார்த்தார். பின் சிறிது நேர யோசனைக்குப் பின் பேசினார். “இன்றிலிருந்து பசு வதை நகரத்தின் உள்ளே நடப்பதற்குத் தடை விதிக்கிறேன். அதே போல பசு மாமிசமும் நகர எல்லைக்குள் விற்பனை செய்யக்கூடாது என்று ஆணையிடுகிறேன். அதே சமயத்தில் நகர எல்லைக்கு வெளியே இந்த இரண்டும் நடக்க எந்தத் தடையும் இல்லை…..”

ஷாஹாஜி உட்பட அனைத்து இந்துக்களும் எழுந்து கரகோஷம் செய்து சுல்தானை வாழ்த்தினார்கள். மீர் ஜும்லா போன்ற சில இஸ்லாமிய பிரபுக்களும் நட்புணர்வுடன் அந்தக் கரகோஷத்தில் கலந்து கொள்ள ஷாஹாஜி பெருத்த நிம்மதியை உணர்ந்தார்.

ஆனால் அந்த நிம்மதி ஒரே வாரத்தில் காணாமல் போகும் என்று அவர் அறிந்திருக்கவில்லை.

(தொடரும்)
என்.கணேசன் 

Thursday, May 17, 2018

இருவேறு உலகம் – 83



மாஸ்டர் க்ரிஷைப் பார்த்தவுடனேயே அவனிடம் தெரிந்த மாற்றத்தைக் கவனித்தார். அவனிடம் இந்த இரண்டு நாட்களிலேயே நல்ல முன்னேற்றம் தெரிந்தது. கண்களில் கூடுதலாக ஒளி, முகத்தில் கூடுதலாக தேஜஸ், நடையில் தானாகக் கூடியிருந்த கம்பீரம் முதலானவற்றை எல்லாம் அவரே இவ்வளவு சீக்கிரம் அவனிடம் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. இது வரை அவரிடம் கற்றுக் கொண்ட மாணவர்களில் மிகச்சிறந்தவன் இவனுடைய இரண்டு நாள் நிலையை எட்ட எட்டு மாதங்கள் தேவைப்பட்டிருந்தன…. முற்பிறவிகளில் முயன்றிருந்தவர்களுக்கே இந்த வேகம் சாத்தியம்…. ஆனால் வெளிப்படையாக தன் கருத்துகளைச் சொல்லாமல் அவன் இந்த இரண்டு நாட்களில் எப்படிப் பயிற்சிகள் செய்தான், என்னவெல்லாம் உணர்ந்தான், வந்த தடங்கல்களை எப்படி எல்லாம் சமாளித்தான் என்பதைக் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டார். அவன் தன் ஆரம்ப நிலைக்கு அற்புதமாகவே எல்லாவற்றையும் சமாளித்திருக்கிறான் என்று தோன்றியது. வேறொரு குறைவான சீடனாக இருந்தால் வெளிப்படையாக அவர் சிலாகித்திருப்பார். ஆனால் இவன் குறைவான மாணவன் இல்லை. அதனால் இவனிடம் அவர் பாராட்டைத் தெரிவிக்கவில்லை….

மாஸ்டர் க்ரிஷைக் கேட்டார். “நீ பயிற்சிகள் தியானம் எல்லாம் செய்து முடித்துத் தனிமையில் உணருவது போலவே மற்ற எல்லா நேரங்களிலும் உணர்கிறாயா?”

க்ரிஷ் யோசித்தான். நிச்சயமாக இல்லை என்றே தோன்றியது. பிராணாயாமம், பயிற்சிகள், தியானம் எல்லாம் முடித்து அதிகாலையில் ஆரம்பத்தில் உணரும் அந்த மிகத்தெளிவான உணர்வுநிலை, மற்ற வேலைகள் செய்யும் போதும், மற்றவர்களுடன் இருக்கும் போதும் இருப்பதில்லை. இழந்து விடுவதில்லை என்ற போதும் அதே தெளிவான நிலையில் இருந்து விடுவதும் இல்லை. சிறிதாவது நீர்த்துப் போய் விடுகிறது தான்…. அவன் அதை வாய்விட்டுச் சொன்னான்.

தன் மாணவனுக்கு மனதில் கூடுதல் மார்க் போட்டார் மாஸ்டர். அவன் சொன்னது தான் நிஜம், அது தான் யதார்த்தம். மகா சித்தர்களும், யோகிகளும் மட்டுமே எல்லா நேரங்களிலும் அந்தத் தெளிவான விழுப்புணர்வுடன் கூடிய உணர்வுநிலையைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியும். அதை அறிந்து கொண்டே தான் மாஸ்டர் கேட்டார். உள்ளதை உள்ளபடி ஒத்துக் கொள்ளும் உயர்ந்த பண்பு ‘ஈகோ’வை முற்றிலும் ஒழித்து விட்டிருந்த மாணவனுக்கே சாத்தியம். க்ரிஷ் அதிலும் ஜெயித்து விட்டான்….

க்ரிஷ் சொன்னதிலேயே அவன் ஹரிணி சீண்டிய போது சமாளித்த விதத்தை அவர் மிகவும் ரசித்தார். அவளைத் தவிர்த்தும் விடாமல், அவளிடம் தடுமாறியும் விடாமல் அவன் பேச்சைத் திசை திருப்பியது புத்திசாலித்தனமான அணுகுமுறையாகத் தோன்றியது. அவன் தர்ம நியாயம் தன் பக்கம் இருப்பதால் கடவுளும் தன் பக்கமாகத் தான் இருப்பார் என்று உறுதியாக அவளிடம் சொன்னதும் ரசிக்க வைத்தது. இந்த அளவு நீதி, நியாய, தர்மத்தில் உறுதியாக இருப்பவனை எப்படி அந்த ஏலியன் மாற்றப் போகிறான், ஏமாற்றப் போகிறான்…….?

அன்று நிறைய நேரம் அவர்கள் இருவரும் அபூர்வ சக்திகள் பற்றிப் பேசினார்கள். பேச்சின் போது க்ரிஷ் தன் சந்தேகத்தைக் கேட்டான். “மாஸ்டர் முறையாகப் பயிற்சியோ, சாதகமோ செய்யாமல் கூடச் சிலர் அபூர்வ சக்திகள் பெற்று விடுகிறார்களே அது எப்படி?”

மாஸ்டர் சொன்னார். “தற்செயலாக அந்த உயர் அலைவரிசைகளில் ஏதோ ஒன்றைத் தொடர்பு கொண்டு விடுவது நிறையவே நடக்கிறது. அப்படி நடக்கும் போது சம்பந்தப்பட்ட நபருக்கு சம்பந்தப்பட்ட ஒரு மகாசக்தி கிடைத்து விடுகிறது. அது எப்படி வந்தது என்றும், எப்படி வேலை செய்கிறது என்றும் அந்த நபரால் விளக்க முடிவதில்லை….. வந்தபடியே ஏதோ ஒரு நாள் அந்த சக்தியை அந்த ஆள் இழந்தும் விடலாம். ஏதாவது ஒரு காரணத்தால் அந்த அலைவரிசையில் தொடர்பு வெட்டப்பட்டு விடலாம். மறுபடி அதை எப்படி பெறுவது என்பது தெரியாமல் அந்த ஆள் திண்டாடலாம்…..”

க்ரிஷுக்கு  இந்த சக்திகள் எல்லாமே ஆச்சரியமாகவும் பிரம்மாண்டமாகவும் தோன்றியது. பேரன்பினால் கூடச் சில சமயங்களில் ஒருவர் மற்றவர் குறித்த தொலைதூரச் செய்திகளைப் பெற்று விடுவதும் உண்டு என்று சொன்ன மாஸ்டர் அவன் அமேசான் காடுகளில் இருக்கும் போது அம்மா என்று ஈனசுரத்தில் அழைத்த ஒரு கணம் அப்படிக் கேட்டதாக உணர்ந்து பத்மாவதி அந்தத் திசை நோக்கித் திரும்பிப் பார்த்ததைச் சொன்னார். க்ரிஷ் பேராச்சரியத்துடன் அவரைப் பார்த்தான்.


செந்தில்நாதனை மந்திரவாதியிடம் அழைத்துப் போன குற்றவாளி அந்தக் கட்டிடத்தில் இருந்து வெளியே வந்தவுடன் மெல்லச் சொன்னான். “நீங்கள் தேடுகிற ஆள் பற்றி எனக்குத் தெரியும்னு நினைக்கிறேன்….”

செந்தில்நாதன் அவனை ஊடுருவிப் பார்த்தார். “அதையேன் நீ முதல்லயெ சொல்லலை”

“அந்த மாதிரி சக்திகளைச் சொல்லித் தர்ற ஆளைத்தான் தேடறீங்கன்னு நான் நினைச்சுட்டேன். அந்த மாதிரி சக்திகளைக் கத்துக்க விரும்பி வந்த ஒரு சக்தி வாய்ந்த ஆள்னு கேட்டிருந்தா நான் முதல்லயே சொல்லி இருப்பேன்…..” என்று அவன் தயக்கத்துடன் சொன்னான்.

அவன் சொன்னதும் சரியாகவே அவருக்குத் தோன்றியது. “சரி சீக்கிரம் சொல்லு. அந்த ஆள் எங்கிருக்கான்……”

“அந்த ஆள் எங்கிருக்கான்னு தெரியாது. ஆனா நான் அவனைப் பார்த்திருக்கேன்…..”

செந்தில்நாதன் பரபரப்புடன் சொன்னார். “விவரமாய் சொல்லு”

“இமயமலைப்பகுதில ஒரு சாது இருக்கார். அவருக்குச் சில அபூர்வ சக்திகள் இருக்குன்னு பலர் நினைச்சாங்க. அந்த ஆள் கஞ்சா, போதைல தான் அதிகம் இருப்பார். அவரைப் பார்த்து பலர் பயந்து ஓடறதை நான் பார்த்திருக்கேன்….. நாலஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னால் நீங்க சொன்ன ஆள் அந்த சாது கிட்ட வந்து அந்த சக்திகளைக் கத்துக்க ஒரு மாசம் இருந்தான்…….”

“உனக்கெப்படி இது தெரியும்?”

அவன் தயக்கத்துடன் சொன்னான். “அந்த சாதுக்கு கஞ்சா, போதை மருந்து எல்லாம் நான் தான் சப்ளை பண்ணிட்டிருந்தேன்……”

எழுந்த புன்னகையை அப்படியே அடக்கிக் கொண்டு செந்தில்நாதன் கேட்டார். “அந்த ஆளும் போதை மருந்தெல்லாம் சாப்பிடுவானா?”

“அவனுக்கு அந்தப் பழக்கம் எல்லாம் இருக்கலை போல. அவன் சாப்பிடல. அவன் அந்தப் பழக்கத்தை அருவருப்போட பார்த்த மாதிரி இருந்துச்சு. நான் அந்த சாது கிட்ட அந்த போதைப் பொருள் தர்றப்ப எல்லாம் அந்த மாதிரி தான் அந்த சாதுவை அவன் பார்த்தான்…..”

“ஆனா வாய்விட்டு எதுவும் அவன் சொல்லலை…. அதைத் தடுக்கலை. இல்லையா?”

“தடுக்கலை. சொல்லப்போனா அந்த ஆள் தான் அந்த ஒரு மாசத்துல அந்த போதைப் பொருளுக்கு பணம் குடுத்தான்….. அந்த ஒரு மாசத்துல அந்த சாது  கைல காசு இஷ்டத்துக்கு விளையாடுச்சு. ரொம்ப விலையுயர்ந்த சரக்கா தான் வாங்குவாரு…”

“அந்த ஆள் தான் நான் தேடி வந்த சக்தி வாய்ந்த ஆள்னு எப்படி சொல்றே?”

“அந்த சாதுவே கடைசி கடைசில அந்த ஆளப் பார்த்து பயந்த மாதிரி இருந்துச்சு…… அவர் பார்வைல ஒரு பயம் தெரிய ஆரம்பிச்சதை நானே கவனிச்சிருக்கேன்…..”

இவனைப் போன்ற குற்றவாளிகளின் பார்வைகள் கூர்மையானவை. அதுவும் இந்த பயம் மாதிரி உணர்வுகளை உடனுக்குடனே மோப்பம் பிடித்து விடுவார்கள்….. இவன் சொல்கிற ஆளாகவே எதிரி இருக்க வேண்டும் என்று உள்ளுணர்வு சொன்னது.

“சரி அந்த ஆள் பார்க்க எப்படி இருப்பான்னு விவரி பார்ப்போம்…..” என்றார்.


நடுத்தர வயது, திடகாத்திரமான உடல்வாகு, தீட்சணியமான கண்கள், தலையில் ஒரு காவித் துண்டு, சிறிய தாடி என்று குற்றவாளி வர்ணித்தான். முதல் மூன்றும் சரியாக இருக்கலாம்….. காவித்துண்டு, தாடி எல்லாம் வேடமாக இருக்கலாம், என்று அவர் போலீஸ் புத்தி சொன்னது.

”அவனை அப்பறமா நீ பார்க்கவே இல்லையா?”

“இல்லை சார்”

“அந்த சாது?”

“அவர் இன்னும் இங்கேயே தான் சுத்திகிட்டிருக்கார்….”

“இப்பவும் அந்த ஆளுக்கு நீ சப்ளை பண்றியா?” என்று நட்புடன் கேட்டார்.

“இப்ப எல்லாம் அவர் கிட்ட காசுப் புழக்கம் அதிகம் இல்லங்க சார்”

“அப்ப பொருளைக் கண்ணுல காட்டினா ஆள் கிட்ட தகவல்களைக் கறந்துடலாம் இல்லையா”. அவர் சொன்னதைக் கேட்டு அவன் புன்னகையோடு தலையசைத்தான்.

“அந்த ஆளைப் பேச வைக்க எதாவது பொருள் இப்ப வச்சிருக்கியா?” அவர் கேட்ட போது தயக்கத்துடன் அவரைப் பார்த்தான்.

“பாரு நான் ஒரு போலீஸ் அதிகாரிங்கறதையே மறந்துடு. செலவு பத்தியும் மறந்துடு. எனக்கு நான் வந்த வேலை ஆகணும்.. அவ்வளவு தான்…..”

குற்றவாளி தயக்கம் நீங்கி தன் தொள தொள சட்டையின் உள் பாக்கெட்டிலிருந்து பல பொட்டலங்களை மெல்ல வெளியே எடுத்தான்.

(தொடரும்)
என்.கணேசன் 

Wednesday, May 16, 2018

முந்தைய சிந்தனைகள்- 32

சிந்தனைக்குச் சில வார்த்தைகள் (என் நூல்களிலிருந்து)










என்.கணேசன்

Monday, May 14, 2018

சத்ரபதி – 20


”சிவாஜி எங்கே?” ஷாஹாஜி சாம்பாஜியிடம் கேட்டார்.

சாம்பாஜி சிரித்தபடி சொன்னான். “குதிரை லாயத்தில் இருக்கிறான். குதிரைகளை ஆராய்ந்து கொண்டும் அவற்றுடன் பேசிக்கொண்டும் இருக்கிறான். நேற்றெல்லாம் யானைகளோடு இருந்தான்….”

ஷாஹாஜி சத்தமில்லாமல் குதிரை லாயத்திற்குப் போய் இளைய மகனைக் கவனித்தார். சிவாஜி ஒவ்வொரு குதிரையாக ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டும், அதன் மீது ஏறி சிறிது தொலைவு சுற்றி வந்து கொண்டும் இருந்தான். அவன் குதிரையில் செல்வது ஒரு லயத்தோடு இருந்தது. குதிரைகள் அவன் சொன்னபடி இணங்கிச் சென்றன. இறங்கும் போது ஒவ்வொரு குதிரையையும் சிவாஜி அன்பாகத் தட்டிக் கொடுத்து விட்டே இறங்கினான். தந்தையைக் கவனித்த பின் குதிரைகளை விட்டு விட்டு புன்னகையுடன் தந்தையிடம் வந்தான். இருவரும் குதிரைகளைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டே வீடு திரும்பினார்கள். மகன் குதிரைகளைப் பற்றிப் பேசிய விஷயங்கள் ஆழமானதாகவும் நுட்பமானதாகவும் இருந்ததை ஷாஹாஜி கவனித்தார். மகனை நினைக்க தந்தைக்குப் பெருமையாக இருந்தது. ‘இத்தனை அறிவுடன் இருக்கும் இவன் சற்று அனுசரித்தும் போகிறவனாக இருந்தால் மிகப்பெரிய நிலைகளை எளிதில் எட்டி விடுவான்…..’ என்று அவர் நினைத்துக் கொண்டார்.

வீட்டுக்கு வந்தவுடன் மெள்ள ஆதில்ஷா அவனை அழைத்து வரச் சொன்னதை சிவாஜியிடம் அவர் தெரிவித்தார். சிவாஜி அந்த அழைப்பில் உற்சாகத்தைக் காட்டவில்லை. அவன் வயதில் வேறு யாராவது இருந்திருந்தால் சுல்தானின் அழைப்பில் புளங்காகிதம் அடைந்திருப்பார்கள். சிவாஜி ஒன்றும் கூறாமல் மௌனம் சாதித்தான். அவர் வற்புறுத்திச் சொன்ன பிறகு தான் கடைசியில் சிவாஜி வேண்டாவெறுப்பாகச்  சம்மதித்தான். ஷாஹாஜி பாதி நிம்மதி அடைந்தார். மீதி நிம்மதி அவன் அரசவையில் எப்படி நடந்து கொள்கிறான் என்பதைப் பொறுத்தது…. சுல்தான் ஆதில்ஷா தங்கமான மனிதர், ஷாஹாஜியிடம் அன்பும் மரியாதையும் வைத்திருப்பவர், எத்தனையோ விஷயங்களில் பெருந்தன்மையாக நடந்து கொண்டவர் என்பதையெல்லாம் அவர் இளைய மகனிடம் சொன்னார். அவர் எதற்காக இதையெல்லாம் சொல்கிறார் என்று புரிந்து கொண்ட சிவாஜி கடைசியில் சொன்னான். “கவலை வேண்டாம் தந்தையே. நான் சுல்தானிடம் அவமரியாதையாக நடந்து கொள்ள மாட்டேன்”

ஷாஹாஜிக்கு மகன் சொன்னது முழு நிம்மதியைத் தந்து விடவில்லை. ’மரியாதையாக நடந்து கொள்வேன் என்று சொல்வதற்கும் அவமரியாதையாக நடந்து கொள்ள மாட்டேன் என்று சொல்வதற்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசம் பெரியதல்லவா!’ ஆனால் இதற்கும் மேல் ஏதாவது சொன்னால் நாளை அரசவைக்கு வர மறுத்தாலும் மறுத்து விடுவான் என்கிற எண்ணம் வந்து பிறகு அமைதி காத்தார்.

மறுநாள் அவனை அரசவைக்கு ஷாஹாஜி அழைத்துச் சென்றார். அரசவையில் சுல்தான் இன்னமும் வந்திருக்கவில்லை. அங்கு இருந்த பலரும் சிவாஜியை நட்பு பாராட்டி வரவேற்றார்கள். அப்படி வரவேற்றவர்களில் சிலர் பொதுவாகவே அதிக கௌரவம் பார்ப்பவர்கள். அப்படிப்பட்டவர்கள் மகனை மதித்து வரவேற்றதில் ஷாஹாஜி பெருமிதம் அடைந்தார்.

சுல்தான் அரசவைக்கு வந்தவுடன் புதியவர்களும், அவரிடம் ஏதோ விண்ணப்பிக்க வந்தவர்களும், தூதர்களும் தரை வரை தலை தாழ்த்தி வணங்கி விட்டு அவரிடம் பணிவுடன் பேசினார்கள். சிவாஜி அதையெல்லாம் கூர்மையாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததைக் கவனித்த ஷாஹாஜி அரச மரியாதை முறைகளைப் புரிந்து கொண்டு அதன்படி நடந்து கொள்வான் என்று எண்ணினார். எதையும் சொல்லித்தந்து கற்றுக் கொள்வதை விடக் கவனித்துத் தானே கற்றுக் கொள்வது தான் சிறப்பு. சிவாஜி எத்தனையோ அப்படிக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறான் என்றும் தாதாஜி கொண்டதேவ் அவரிடம் கூறியிருக்கிறார்…..

ஷாஹாஜி சிவாஜியை சுல்தானிடம் அறிமுகப்படுத்திய தருணம் வந்த போது சிவாஜி எழுந்து நின்று சற்றுத் தலைதாழ்த்தி மட்டும் சுல்தானுக்கு வணக்கம் தெரிவித்தான். ஷாஹாஜி துணுக்குற்றார்.. அரசவையில் சிறிய சலசலப்பு எழுந்தது. ஷாஹாஜியின் மனம் பதறியது. மகனை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தார். சிவாஜியின் முகத்தில் புன்னகை கலந்த அமைதி நிலவியதே தவிர அவன் தவறுதலாக நடந்து கொண்டதை உணர்ந்தது போல் தெரியவில்லை.

“ஷாஹாஜியின் இளைய மகன் நீ தானா? உன் பெயர் என்ன?” என்று சுல்தான் ஆதில் ஷா புன்னகையுடன் கேட்டார்.

“சிவாஜி அரசே”

“நீ அரசவைக்குப் புதியவன் என்பதால் ஒரு அரசருக்கு வணக்கம் செலுத்தும் விதத்தை அறியவில்லை என்பது புரிகிறது. ஆனால் உன்னை இங்கு பலரும் அறிவாளியாக என்னிடம் சொல்லியிருந்தார்கள். அப்படிப்பட்ட நீ மற்றவர்கள் வணக்கம் செலுத்தும் முறையைக் கண்ட பின்னும் கற்றுக் கொள்ள மறந்தது தான் வியப்பாக இருக்கிறது….” ஆதில் ஷா சிவாஜியைக் கூர்ந்து பார்த்தபடியே சொன்னார்.

ஷாஹாஜியின் பதற்றம் அதிகமாகியது. மகனுக்காகத் தானே மன்னிப்பு கேட்பது என்ற முடிவுக்கு அவர் வருவதற்குள் சிவாஜி புன்னகை மாறாமல் சொன்னான். “தாங்கள் கூறியது போல் நான் அரசவைக்குப் புதியவன் தான் அரசே. மற்றவர்கள் தங்களை வணங்கிய முறையையும் நான் கவனித்தேன். ஆனால் நான் அனைவரையும் விட அதிகமாய் நேசிக்கவும், வணங்கவும் செய்யும் என் தந்தையின் நினைவே எனக்குத் தங்களைப் பார்க்கையில் ஏற்பட்டது. அதனால் தான் என் தந்தையை வணங்குவது போலவே தங்களையும் வணங்கினேன். வேறு விதமாய் வணங்கி நான் உள்ளே உணர்ந்த அன்பைக் குறைத்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை…”

அரசவையில் அசாத்திய அமைதி நிலவியது. அதை ஆதில்ஷாவின் பெருஞ்சிரிப்பு தான் கடைசியில் கலைத்தது. “உன்னைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டதெல்லாம் உண்மை தான் என்று இப்போது புரிகிறது.…. உன் பேச்சு சாமர்த்தியம் எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது சிவாஜி…”. என்று சிரிப்புனூடே ஆதில் ஷா சொல்ல சிவாஜி மறுபடி தன் தலையைச் சற்றே தாழ்த்தி மரியாதை காட்டினான்.

ஆதில்ஷாவின் சிரிப்பும் அவர் சிவாஜியின் மரியாதைக் குறைவையும் விளையாட்டாய் எடுத்துக் கொண்டதும் ஷாஹாஜியை வியப்பில் ஆழ்த்தின. மனதிலிருந்த பெரும் பாரம் விலக ஷாஹாஜி நிம்மதி அடைந்தார்.

“பீஜாப்பூர் எப்படி இருக்கிறது சிவாஜி” ஆதில் ஷா கேட்டார்.

“தங்கள் ஆட்சியில் சகல சிறப்புகளுடனும் இருக்கிறது மன்னா. இங்குள்ள மாளிகைகளின் அழகு மனதைக் கவர்வதாக உள்ளது. அதே போல இங்குள்ள சில பாரசீகக் குதிரைகளிடம் என் மனதைப் பறிகொடுத்து விட்டேன் மன்னா….”

ஆதில்ஷாவும் குதிரைகள் மீது தனியார்வம் கொண்டவர் என்பதால் பேச்சு குதிரைகள் மீது திரும்பியது. சற்று நேரத்தில் அரசவையில் இருந்தவர்களும் அந்தப் பேச்சில் கலந்து கொண்டார்கள். குதிரைகள், அவற்றின் வகைகள், இயல்புகள், உடல் அமைப்புகளின் சூட்சுமங்கள் பற்றி எல்லாம் அங்கு அலசப்பட்டன. சிவாஜி சொன்ன சில தகவல்கள் அவர்களில் பலருக்கும் புதியதாக இருந்தன. அவர்களின் பல கவனிப்புகளும், அனுபவங்களும் சிவாஜிக்குப் புதியதாகவும், சுவாரசியமாகவும் இருந்தன. அவன் பேசும் போது தெளிவாகவும், கர்வமில்லாமலும், ஆர்வத்துடனும் பேசினான். மற்றவர்கள் பேசும் போது இடைமறிக்காமல் முழு கவனத்துடனும், ஆர்வத்துடனும் கேட்டான். ஷாஹாஜி பிரமிப்புடன் மகனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்….

நீண்ட நேர சம்பாஷணைக்குப் பிறகு ஆதில்ஷா திருப்தியுடன் சொன்னார். “பல காலத்திற்குப் பிறகு இந்த அரசவையில் ஒரு அறிவார்ந்த சம்பாஷணை நடந்திருப்பதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன் சிவாஜி. “ ஆதில்ஷா சிவாஜிக்கு விலையுயர்ந்த பட்டும், ஆபரணங்களும், தங்கக் காசுகளும் வழங்கி சபையில் கௌரவித்தார். பலரும் ஷாஹாஜிக்கும் சிவாஜிக்கும் வாழ்த்துகள் தெரிவித்தனர்.

வீடு திரும்பும் போது மகன் பெரும் மகிழ்ச்சி எதுவும் இல்லாமல் சாதாரணமாக இருந்ததை ஷாஹாஜி கவனித்தார். ஆதில்ஷாவின் அன்பளிப்புகள் பெரியதாக அவனைப் பாதித்து விடவில்லை. வீட்டுக்கு வந்த பிறகு துகாபாயும், சாம்பாஜியும் சிவாஜிக்கு வழங்கப்பட்ட பட்டையும், ஆபரணங்களையும் ஆர்வத்துடன் ஆராய்ந்தார்கள். ஆனால் ஜீஜாபாய் அந்த அளவு ஆர்வம் அந்தப் பரிசுப்பொருள்களில் காட்டாமல் அரசவையில் நடந்தது என்ன என்றறிய ஆர்வம் காட்டினாள். சிவாஜி தாயிடம் குதிரைகளைப் பற்றித் தான் புதிதாக அறிந்து கொண்டதை மட்டும் பகிர்ந்து கொண்டான். அங்கு அவன் அறிந்த புதிய விஷயங்கள் மட்டுமே முக்கியமானது என்பது போலவும், மற்றவை எல்லாம் விவரிக்க அவசியம் இல்லாதவை என்பது போலவும் விட்டு விட்டான். சிவாஜியும் சாம்பாஜியும் சேர்ந்து வெளியே போன பிறகு கணவரிடம் அரசவையில் நடந்தது என்ன என்று ஜீஜாபாய் கேட்டாள்.  ஷாஹாஜி மனைவியிடம் நடந்ததைச் சொன்னார்.

சுல்தானை முறையாக வணங்க சிவாஜி தவறி விட்டான் என்றதைத் தெரிவித்த போது அவள் முகத்தில் அதிர்ச்சி தெரியவில்லை. மகன் மீது அவளுக்குக் கோபமும் அவளுக்கு ஏற்படவில்லை என்பதை ஷாஹாஜி கவனித்தார். இளைய மகனை அவளிடமே வளர விட்டு விலகி வாழ்ந்தது தவறோ என்ற எண்ணம் அந்தத் தந்தைக்கு மேலோங்க ஆரம்பித்தது.  

அவர் மனைவியிடம் ஆதங்கத்துடன் சொன்னார். “ஜீஜா, சுல்தான் நடந்ததை வேடிக்கையாக எடுத்துக் கொண்டு பெருந்தன்மையாக விட்டு விட்டதால் நம் மகன் அவர் அதிருப்திக்கு ஆளாகாமல் தப்பித்தான். அதை அவர் அவமரியாதையாக நினைத்திருந்தால் என்ன ஆகியிருந்திருக்கும் யோசித்துப் பார். பேச்சு சாமர்த்தியம், அறிவார்ந்த பேச்சு எல்லாம் சரி தான். ஆனால் அனுசரணை இல்லாமல் இருப்பது அவனுக்கு எக்காலத்திலும் ஆபத்தையே உண்டாக்கும் என்பதை நீ உணர்த்த வேண்டும். இளங்கன்று பயமறியாது என்று சொல்வார்கள். அதனால் அவன் அப்படி இருக்கிறான். ஆனால் வாழ்வின் கசப்பான யதார்த்தங்களைக் கண்டு வளர்ந்தவர்கள் நாம். அதை அவனுக்கு உணர்த்த வேண்டியது நம் கடமை அல்லவா….”

“உண்மை தான். மறுக்கவில்லை. ஆனால் எப்போதுமே அனுசரித்து வாழ்பவர்கள் சரித்திரம் படைப்பதில்லை என்ற இன்னொரு உண்மை அவனை அதிகமாக அடக்கி வைக்காமல் என்னைத் தடுக்கிறது….”

சரித்திரம் படைக்க முயன்று பல முறை தோற்றுப் போய் அந்த எண்ணத்தையே விட்டொழித்திருந்த ஷாஹாஜி பெருமூச்சு விட்டார்.

(தொடரும்)
என்.கணேசன்

Thursday, May 10, 2018

இருவேறு உலகம் – 82


றுநாள் க்ரிஷ் கண்விழித்த போது உடல் மிக லேசாக இருப்பது போல் உணர்ந்தான். மனமும் எந்தச் சிந்தனை ஓட்டமும் இல்லாமல் மிக நிசப்தமாக இருந்தது. படுக்கையில் இருந்து எழுந்த போது மிகக் குறைந்த அளவு சக்தியே அதற்குத் தேவைப்பட்டது போல் இருந்தது. இதெல்லாம் அவனுக்குப் புது அனுபவங்கள். எழுந்து அமர்ந்தவன் இன்று என்னவெல்லாம் செய்யப் போகிறோம், ஒவ்வொன்றையும் எப்படிக் கையாளப் போகிறோம் என்பதை எல்லாம் மனதில் ஒரு பட்டியல் போட்டுக் கொண்டான். இன்று அவன் கல்லூரிக்குப் போகப் போகிறான். வீட்டுக்குள் சாதித்ததை அவன் வெளியேயும் சாதிக்கப் போகிறான். சாதிப்பான். மனதில் எதிரியின் குணாதிசயங்கள் நினைவுக்கு வந்தன. முகம் தெரியாத அந்த எதிரியே கற்றலில் அவனுக்கு ஒரு முன் மாதிரியாக மாறினான்.

மணல்கடிகாரத்தில் ஒவ்வொரு துகளாக அவசரமில்லாமல் மேல் குடுவையிலிருந்து கீழ்க் குடுவைக்கு ஒரே சீரான வேகத்தில் விழுந்து கொண்டு இருப்பது போல் அவன் வேலைகள் எல்லாம் ஒரே சீரான வேகத்தில் நடக்க ஆரம்பித்தன. எல்லாவற்றிலும் கவனமாய் விழிப்புணர்வாய் இருந்தான். செய்ய வேண்டிய ஒவ்வொன்றையும் செய்தான். ஆனால் எதிலுமே அனாவசியமாய் சில கணங்கள் கூடக் கூடுதலாய் தங்கி விடவில்லை. ஒரு வித தாள லயத்தோடு வாழ்வது அவனுக்குப் புது அனுபவம். ஆனால் அது அன்று நிகழ்ந்தது.

கல்லூரியில் முதல் ஆளாக மணீஷைப் பார்த்தான். மணீஷ் ஒரு எந்திரம் போல எங்கேயோ வெறித்துப் பார்த்தபடி ஒரு சிமெண்ட் பெஞ்சின் மீது அமர்ந்திருந்தான். க்ரிஷ் அவனருகே போய் அவன் தோளில் தட்டிப் புன்னகைத்து விட்டுப் போனான். க்ரிஷிடம் எதோ ஒரு கூடுதல் உற்சாகத்தைக் கவனித்த மணீஷ் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கூர்ந்து பார்த்ததில் க்ரிஷிடம் கூடுதலாய் துடிப்பும், வேறு ஏதோ ஒன்றும் சேர்ந்திருப்பதாய்த் தோன்றியது. நாளுக்கு நாள் அவன் எதை எல்லாம் சிறிது சிறிதாக இழந்து வருகிறானோ அதை எல்லாம் க்ரிஷ் அதிகமாகப் பெற்றுக் கொண்டே போவதாக மணீஷுக்குத் தோன்றியது. இறைவன் ஏன் இப்படித் தன் படைப்புகளிலேயே பாரபட்சம் காட்டுகிறான் என்ற அவன் கேள்விக்கு நீண்ட நேரம் யோசித்தும் அவனுக்கு விடை கிடைக்கவில்லை…..

க்ரிஷ் தூரத்தில் ஹரிணியைப் பார்த்தான். இத்தனை நேரம் தாக்குப் பிடித்த ஒன்று அவளருகே வந்தால் போய் விடுமோ என்றச் சின்ன பயம் எட்டிப் பார்த்தது. ஆனால் தவிர்ப்பது என்பது தோல்வியை ஒப்புக் கொள்வது போலவே அல்லவா என்றும் தோன்றியது. அவள் என்றுமே அவன் வாழ்க்கையில் ஒரு அங்கம் தான். அவன் வாழ்வோடு நிரந்தரமாகப் பின்னிப் பிணையப் போகிறவள். சற்று முன் இதுவரை தாக்குப்பிடிக்க முடிந்த ஒன்று இப்போது முடியாமல் போய்விடுமோ என்று அவன் பயப்பட்டதற்குக் காரணம் அவள் சீண்டினால் இசைந்து விடுவோமோ என்ற எண்ணம் தான் என்பது புரிந்தது. எதற்கும் உகந்த காலங்கள் இருக்கவே இருக்கின்றன, சில காலங்களில் கட்டுப்பாட்டைக் கடைப்பிடிப்பது மறுத்து விடுவதென்பது அல்ல, பொறுத்திருப்பதற்கான அடையாளம் என்பதை அவளுக்கும் புரிய வைக்க முடியும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் ஒரு இறை துளியென்றால், அவளும் ஒரு இறை துளியே….. அவளும் தரம் தாழ்ந்தவளோ, கட்டுப்பாடு இல்லாதவளோ அல்ல…. அவள் அவனைக் கவனிக்காமல் கல்லூரி அண்டெண்டர் பையனிடம் ஏதோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். க்ரிஷ் அவளை நோக்கி இயல்பாகவே நடந்தான்.

அவனைப் பார்த்தவுடன் முகம் பிரகாசித்தவள் திரும்பவும் அந்தப் பையனிடம் திரும்பி சுருக்கமாக எதையோ சொல்லித் தலையசைத்து அனுப்பி விட்டாள். க்ரிஷ் அருகில் வந்தவுடன் சொன்னாள். “இந்தப் பையன் டிகிரில ஒரு பேப்பர் அரியர்ஸ் வச்சிருக்கானாம். கணக்கு வராதுங்கன்னான். மூணு தடவை எழுதியும் போயிடுச்சாம். கடைசி வரைக்கும் அட்டெண்டராகவே இருந்துடறது கேவலம்டா. இந்தத் தடவை பணம் கட்டுடா. நான் உனக்குச் சொல்லித்தர்றேன். உன்னைப் பாஸ் பண்ண வைக்க வேண்டியது என் பொறுப்புடான்னு சொன்னேன்…..”

க்ரிஷ் பெருமிதத்துடன் புன்னகைத்தான். இது தான் அவன் ஹரிணி! ஹரிணி அவனைப் பார்த்துக் கண்ணடித்தபடி சொன்னாள். “க்ரிஷ் இன்னைக்கு என் கண்ணுக்கு நீ கூடுதல் அழகாய் தெரியறாய்”

பயந்தபடியே சீண்டுகிறாள்…. க்ரிஷ் சீண்டலில் இருந்து அவளை சீரியஸாக மாற்ற வழி யோசித்தான். கணத்தில் எதிரி நினைவுக்கு வந்தான். க்ரிஷ் மிக இயல்பாக அலைபாயாமல் சொன்னான். “தேங்க்ஸ். உன் கிட்ட ஒரு ஆளைப் பத்தி நான் சொல்றேன்.  நீ என்ன நினைக்கிறாய்னு சொல்லேன்… அவன் பல அமானுஷ்ய சக்திகள் படைச்சவன்……” என்று ஆரம்பித்து மவுண்ட் அபுவின் சதானந்தகிரி சொன்னதையும், தார்ப்பாலைவனத்தின் பக்கிரி சொன்னதையும் விவரிக்க ஆரம்பித்தான்.

அறிவுத் தாகம் அதிகமிருந்த ஹரிணிக்கு வித்தியாசமான மேதைகள் மீது எப்போதுமே ஆர்வமும், பிரமிப்பும் உண்டு. அவன் சொல்ல ஆரம்பித்தவுடன் எல்லாவற்றையும் மறந்து ஆர்வத்துடன் கேட்க ஆரம்பித்தாள். அவன் முடித்த போது அவள் முகம் பெருவியப்பைக் காண்பித்தது. “ஏய்… நிஜமாவே ஒருத்தன் இப்படி இருக்கிறானா, இல்லை கதை விடறியா?’

“சத்தியமா இருக்கிறான். அவன் என்னை எதிரியா நினைக்கிறான்…..”

“உன்னையெல்லாம் எதிரியாய் நினைக்கிறவன் மனுஷனே கிடையாது” என்று காட்டமாய் ஹரிணி சொன்னாள்.

“இவனும் மனுஷனாத் தெரியலை” க்ரிஷ் புன்னகையோடு சொன்னான்.

ஹரிணி முகத்தில் கவலை படர ஆரம்பித்தது. இத்தனை பலம் வாய்ந்த ஒரு மனிதனிடம் க்ரிஷ் தாக்குப் பிடிக்க முடியுமா என்ற சந்தேகம் எழுந்தது. அதை வாய்விட்டு அவள் சொன்னாள்.

க்ரிஷ் சொன்னான். “அவனுக்கு இருக்கிற பெரிய பலவீனத்தை நான் உனக்குச் சொல்லலையே. அதனால் தான் பயப்படறே. அவன் பக்கம் தர்மம் நியாயம் இல்லை….. அதனால கடவுளும் அவன் பக்கம் இருக்க வாய்ப்பில்லை. கடவுள் கூட இல்லாதவன் எத்தனை பலசாலியானாலும் சரி ஆழத்தில் பலவீனமானவனே”

கலிகாலத்தில் வாழ்பவள் அவள். அவளுக்கு அவன் சொல்வதை முழுவதுமாக நம்பிவிட முடியவில்லை…


செந்தில்நாதனின் அடுத்த தேடல் ப்ளாக் மேஜிக், மாந்திரிகம் ஆகியவற்றைக் கற்றுத்தரும் மந்திரவாதிகளைப் பற்றியதாக இருந்தது. அவருடைய நண்பர் ஒருவர் டெல்லியில் சி.பி.ஐயில் இருந்தார். அவருடைய நண்பர் ஒருவர் திகார் ஜெயிலின் வார்டனாக இருந்து ஓய்வு பெற்றவர். குற்றவாளிகள் பெரும்பாலோருடைய வரலாறு அந்த ஜெயில் வார்டனுக்கு அத்துபடியானதால் அவர் ஐந்து பேருடைய முகவரிகளைக் கொடுத்து “இவனுகளுக்குத் தெரியாத மந்திரவாதி இருக்க முடியாது” என்று உறுதியாகச் சொன்னார். அந்த ஐந்து குற்றவாளிகளில் ஒருவன் சமீபத்தில் மரணமடைந்திருந்தான். மீதமுள்ளவர்களில் இருவர் இப்போது வேறு வழக்குகளில் கைதாகி தூரத்துச் சிறைகளில் இருந்தார்கள். மீதமுள்ள இருவருமே இமயமலையில் இருக்கும் ஒரு மந்திரவாதியைச் சொன்னார்கள். அவர்களில் ஒருவனை அழைத்துக் கொண்டு செந்தில்நாதன் மந்திரவாதியைச் சந்திக்கச் சென்றார்.

கற்களால் கட்டப்பட்ட ஒரு கட்டிடத்தின் நுழைவாயிலிலேயே பயமுறுத்தும் உருவங்களுடன் காகம், நரி, ஆந்தை மூன்றின் வரைபடங்களும் அமானுஷ்யமாக வரையப்பட்டிருந்தன. உள்ளே மின் விளக்குகளுக்குப் பதிலாக இரண்டு தீப்பந்தங்கள் எரிந்து கொண்டிருந்தன. கருப்பு நிற ஆடையணிந்த ஒரு ஆஜானுபாகுவான மந்திரவாதி புலித்தோலில் அமர்ந்து கொண்டிருந்தான். உள்ளே நுழைந்தவர்களைப் பயமுறுத்தும் விதமாக ஒரு வௌவால் குறுக்கே பறந்தது.

ஆனால் இதிலெல்லாம் செந்தில்நாதன் பிரமிப்படைந்து விடவில்லை. அந்த மந்திரவாதியிடம் குற்றவாளி செந்தில்நாதனை தமிழ் நாட்டுப் போலீஸ் அதிகாரியாக அறிமுகப்படுத்தினான். அந்த மந்திரவாதி அவருக்கு ஆசி வழங்கினான். அதனால் வேறு வழியில்லாமல் செந்தில்நாதன் கைகூப்பி வைத்தார்.

செந்தில்நாதன் சுருக்கமாகச் சொன்னார். “நான் பல அமானுஷ்ய சக்திகள் இருக்கிற ஒரு நபரைப் பற்றி உங்களிடம் கேட்க வந்திருக்கிறேன். உங்களிடம் கற்றுக் கொண்டவர்களில் அப்படிப்பட்ட ஆட்கள் இருக்கின்றார்களா?”

மந்திரவாதி பெருமையுடன் சொன்னான். “அப்படி ஒன்று இரண்டு பேர் இல்லை. ஏகப்பட்ட ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். என்னிடம் இருக்கும் கலை அந்த அளவு மகத்தானது. அமானுஷ்யமானது”

செந்தில்நாதன் நேரத்தை வீணாக்காமல் அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டார். “அவர்களில் உங்களையே மிஞ்சின சீடன் யாராவது இருக்கிறானா?”

மந்திரவாதி அந்தக் கேள்வியே தனக்கிழைக்கப்பட்ட அவமரியாதையாக எண்ணி முகம் மாறினான். “என்னை மிஞ்சக்கூடிய சக்தி யாருக்கும் வரவில்லை அதிகாரியே. உங்களுக்கு என் சக்தியின் அளவு தெரியாததால் தான் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டிருக்கிறீர்கள்?”

“உங்களை அவன் மிஞ்சவில்லை என்றால் அவன் படிக்க இங்கே வரவில்லை என்று அர்த்தம் ஐயா. நன்றி. நான் கிளம்புகிறேன்……”

செந்தில்நாதன் கிளம்பி விட்டார். மந்திரவாதி ஒன்றும் புரியாமல் திகைப்புடன் அவரைப் பார்த்தான்.

(தொடரும்)
என்.கணேசன்

Wednesday, May 9, 2018

நவீன ஷாமனிஸத்தின் புதிய பரிமாணங்கள்!

வீன ஷாமனிஸம் இக்கால மக்களைக் கவர மிக முக்கிய காரணம் அது மனிதனின் அடிமனம் வரை ஊடுருவிச் செல்ல வல்லதாக இருக்கிறது என்று உளவியல் அறிஞர்களும், ஷாமனிஸ ஆராய்ச்சியாளர்களும் நினைக்க ஆரம்பித்தது தான். ஷாமனிஸ யாத்திரை என்பது மனிதன் தனக்குள்ளே ஆழமாகச் சென்று பார்க்கும் உள்நோக்கிய பயணம் என்றும் அங்கு மன ஆழத்தில் அவன் இது வரை பார்க்காத மறைந்த ரகசிய பகுதிகள் இருக்கின்றன என்றும், அங்கேயே அவனுக்குத் தீங்கிழைக்கும் சக்திகளும், விலங்கு உணர்வுகளும் இருக்கின்றன என்றும் அவர்கள் கூறுகின்றார்கள். அதே போல அவனைக் காப்பாற்றும் மேலான சக்திகளையும் மனிதன் தன் மனதின் ஆழத்திலேயே காண்கின்றான் என்றும் கூறுகிறார்கள். வேறு வேறு பெயர்களும், வேறு வேறு உலகங்களும் ஷாமனிஸத்தில் கூறப்பட்டிருப்பது குறியீடுகளே என்றும் குறியீடுகளை  அப்படியே நிஜங்களாக ஏற்றுக்கொள்வதை விட அவை உண்மையில் எதைக் குறிக்கின்றன என்பதை மனிதன் ஆழமாகச் சிந்தித்தால் விளங்கும் என்று கூறினார்கள்.

நவீன ஷாமனிஸம் கண்ட மிகப்பெரிய மாற்றம் என்னவென்றால் பிரச்னைகளுக்கான தீர்வாக ஷாமனிஸ வழிகளை நாடியது போய், மனிதர்கள் தங்கள் மன ஆழத்தில் இருக்கும் பலவீனங்களைக் கண்டுபிடித்து நீக்கி, முழுத்திறமைகளையும் கண்டுபிடித்து அவற்றை வளர்த்துக் கொள்ள ஷாமனிஸத்தை நாட ஆரம்பித்தார்கள். இந்த விதத்தில் ஷாமனிஸம் சுயமுன்னேற்றத்திற்குத் தேடும் ஒரு உயர்ந்த வழியாக பார்க்கப்பட ஆரம்பித்தது. வெளி உலகம் உள் உலகின் வெளிப்பாடே என்றும் உள் உலகத்தை மாற்றினால் வெளி உலகத்தை மாற்றலாம் என்கிற சிந்தனை நவீன ஷாமனிஸத்தில் வலுப்பெற ஆரம்பித்தது. முன்பே தெரிவித்தது போல ஷாமன் என்ற தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மனிதன் தான் சார்ந்த சமூகத்தின் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வுகள் காண்பது வழக்கொழிந்து சில விதிவிலக்குகள் தவிர பெரும்பாலான மனிதர்கள் தங்கள் தேவைகள் மற்றும் பிரச்னைகளுக்கு தாங்களே வழி தேடிக் கொள்ளும் மாற்றம் உருவானது.

பழைய ஷாமனிஸத்திற்கும் நவீன ஷாமனிஸத்திற்கும் இடையே உள்ள இன்னொரு மிகப்பெரிய வித்தியாசம் என்னவென்றால் தீய சக்திகள், தீய ஆவிகள் ஆகியவை நிறைய இருப்பதாக பழைய ஷாமனிஸம் நம்பியது. அந்தத் தீயசக்திகள் கோபமடையும் பட்சத்தில் மனிதனுக்குக் கெடுதல் செய்யக்கூடியவை என்றும் மனிதரிடத்தில் சிலவற்றை எதிர்பார்க்கக்கூடியவை என்றும் பழைய ஷாமனிஸம் நம்பியது. ஆனால் நவீன ஷாமனிஸம் தீய சக்திகள், தீய ஆவிகள் ஆகியவற்றிற்கு அதிக முக்கியத்துவம் தந்து விடவில்லை. மாறாக பிரபஞ்ச சக்திகள் மனிதனுக்கு நன்மை தருவதாகவே இருக்கின்றன என்றும் நாம் முறையாகப் புரிந்து கொண்டு முயன்றால் பல உதவிகளைப் பிரபஞ்ச சக்திகளிடமிருந்து பெற்று விடலாம் என்றும் நம்புகிறது. பிரச்னைகள் ஏற்படக்காரணம் மனிதன் அந்த பிரபஞ்ச விதிகளை அலட்சியம் செய்வதாலும், அவற்றிற்கு எதிராக நடந்து கொள்வதாலுமே ஏற்பட முடியும் என்றும் அதைச் சரிசெய்து கொள்வதே நம் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு என்றும் நம்புகிறது. இது பகுத்தறிவுக்கு ஏற்றதாகவே இருந்ததால் நவீன ஷாமனிஸத்தின் மீது நவீன மனிதனுக்கு இருந்த ஆர்வமும், நம்பிக்கையும் அதிகரிக்க ஆரம்பித்தது.


இப்படி மக்களைக் கவர்ந்த ஷாமனிஸம் இன்றைய புத்தகங்களிலும் இடம் பிடிக்க ஆரம்பித்தது. பெரும்பாலான புத்தகங்கள் ஆராய்ச்சி நூல்களாக இருந்தன என்றாலும் சில நூல்கள் ஷாமனிஸ கதாபாத்திரங்களைக் கொண்ட நாவல்களாகவும் இருந்தன. ஷாமனிஸ நாவல்களை எழுதிய பிரபல எழுத்தாளர்களில் Tony Hillerman முக்கியமானவர்.  சாண்ட்ரா இங்கர்மண் (Sandra Ingerman) என்ற எழுத்தாளர் பதினோரு ஆண்டுகள் ஷாமனிஸ ஆராய்ச்சிகள் செய்து 1991 ஆம் ஆண்டு Soul Retrieval:Mending the Fragmented Self என்ற நூலை எழுதினார். அதில் ஷாமனிஸ சடங்குகளின் நோக்கங்களின் அடிப்படையை வைத்து இன்றைய காலத்திற்கும் தேவைகளுக்கும் ஏற்றபடி அறிவு சார்ந்த பயிற்சிகளை அவர் எழுதினார். ”இதைப்படித்து விட்டு இதெல்லாம் நிஜமா ஷாமனிஸம் தானா என்றெல்லாம் யாரும் கேட்காதீர்கள். இதில் சொல்லியிருப்பதைப் பின்பற்றி பயன் கிடைக்கிறதா இல்லையா என்பதை மட்டும் பாருங்கள்.”


சாண்ட்ரா இங்கர்மண் கூறியபடியே பயிற்சிகள் பெற்று மற்றவர்களுக்கும் பயிற்றுவிக்கும் Geo Athena Trevarthen என்ற பெண்மணி அந்த வகை ஷாமனிஸ பயிற்சிகளுக்கு எதிராக விமர்சனங்கள் எழுந்த போது இப்படிக் கூறினார். “எதையுமே நான் சொல்கிறேன் என்பதற்காக நம்பாதீர்கள். கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கை நல்லதுமல்ல. ஷாமனிஸ ஆசிரியராக நான் சொல்கின்ற இந்தப் பயிற்சிகளைச் செய்து பாருங்கள். நீங்களே மானசீகமாக இந்த ஷாமனிஸ யாத்திரையில் ஈடுபட்டு உணர்வதை மட்டும் உண்மையாக ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். மற்றவற்றை புறந்தள்ளுங்கள்.”


இதுவே நவீன ஷாமனிஸத்தின் நிலைப்பாடாக உள்ளது.   Merete Jakobsen, Joan Townsend  போன்ற எழுத்தாளர்கள் ஆரம்ப ஷாமனிஸத்திற்கும் நவீன ஷாமனிஸத்திற்கும் இடையே இருக்கும் வித்தியாசங்களையும், ஒற்றுமைகளையும், இந்த பரிணாம வளர்ச்சிக்கான நுணுக்கமான காரணங்களையும் அலசி எழுதியிருக்கிறார்கள். இப்படி ஷாமனிஸம் குறித்த நூல்கள் வெளியாகி வரும் அதே நேரத்தில் ஷாமனிஸத்திற்குக் கிடைத்து வரும் வரவேற்பை மனதில் கொண்டு சில எழுத்தாளர்கள் தங்கள் கற்பனைகளையே நிஜமான சம்பவங்கள் போல எழுதி காசு பார்த்ததும் உண்டு.

சில நவீன ஷாமனிஸ ஈடுபாட்டாளர்கள் குழுக்களாக அமைத்துக் கொண்டு பழங்கால ஷாமனிஸ முறைகளை இப்போதும் பின்பற்றி வரும் சில தொலைதூரப் பகுதிகளுக்கு சில நாட்கள் யாத்திரை சென்று வருவதும் உண்டு. அந்தப் புராதன ஷாமனிஸ சடங்குகளின் போது பார்வையாளர்களாகவோ, பங்கேற்பவர்களாகவோ அங்கிருந்து தங்கள் உள் உணர்வுகளைக் கவனித்து பல புதிய அனுபவங்களைப் பெற்றுத் திரும்பி வருவதும் பல இடங்களில் நடக்கிறது. இப்படி பழங்கால ஷாமனிஸத்தை முழுவதும் புறக்கணித்து விடாமல் அந்த முறைகளில் உள்ள சாராம்சத்தைத் தங்களுக்கேற்ற வகையில் பெற்று புதிய மனிதர்களாகவும், புத்துணர்ச்சி பெற்றவர்களாகவும் மேலைநாடுகளில் பெருநகரங்களில் வசிக்கிறவர்கள் திரும்புவதையும் காண முடிகிறது.

இப்படி நவீன ஷாமனிஸத்தில் ஈடுபட்டு மற்ற துறைகளில் பிரபலம் அடைந்த கலைஞர்கள் பலர் உள்ளனர். அவர்களில் ஜிம் மோரிசன் என்ற ராக் இசைப்பாடகர் மிகவும் பிரபலமானவர். அவர் நியூ மெக்சிகோவில் தன் இளமைப்பருவத்தில் பெற்ற ஷாமனிஸ அனுபவங்களைத் தன் பிரபல பாடல்களில் வெளிப்படுத்தினார். ஷாமனிஸ ஆவி நடனத்தில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட அவரதுஆவி பாடல்’ (The Ghost Song) அமெரிக்காவில் சென்ற நூற்றாண்டின் அறுபதுகளில் மிகவும் பிரபலம். அவருடைய பாடல்களின் போது அரங்கில் உள்ள பெரும்பாலான ரசிகர்கள் தங்கள் உணர்வுகளில் பெரும் மாற்றத்தையும், உச்சத்தையும் அடைவதாக உணர்ந்தார்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது. அங்கு ஒரு மின்சார உணர்வை அவர் ஏற்படுத்துவதாகவே பலரும் எண்ணினார்கள். அதனால் ஜிம் மோரிசனுக்கு மின்சார ஷாமன் என்ற பட்டப்பெயரும் அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் ராக் இசை உலகில் இருந்தது.

அதே போல அமெரிக்காவின் சான் பிரான்சிஸ்கோ நகரில் உள்ள Grateful Dead என்ற ராக் இசைக்குழுவும் ஷாமனிஸ அம்சங்களைத் தங்கள் பாடல்களிலும் இசை நிகழ்ச்சிகளிலும் புகுத்தி பிரபலமானது. அந்தக் குழுவின் தலைமைக் கிடார் கலைஞர் ஜெர்ரி கார்சியா 1991 ஆம் ஆண்டு ஒரு பேட்டியில் தங்கள் வெற்றிக்கு முக்கிய காரணமாக ஷாமனிஸத்தைக் கூறினார்.  “எங்கள் இசை நிகழ்ச்சிக்கு சாதாரண உணர்வு நிலையுடன் வருபவர்கள் இசையின் போது நுணுக்கமான உணர்வு மாற்றங்களை உணர்ந்தார்கள். சாதாரணமானவர்களாக உள்ளே வந்தவர்கள் தங்களைச் சிறப்பானவர்களாகவும், புதியவர்களாகவும் ஒருவித ஷாமனிஸ மாற்றத்தை உணர்ந்தார்கள். அதைத் திரும்பத் திரும்ப உணர மோகம் கொண்டு எங்கள் நிகழ்ச்சிகளுக்குத் திரும்பத் திரும்ப வந்தார்கள்.”
  
இன்று நிறைய இசைக்கலைஞர்கள், இசைக்குழுக்கள் தங்கள் பெயர்களுடன் ஷாமனிஸம் சம்பந்தப்பட்ட ஏதாவது ஒரு பெயரை இணைக்க ஆரம்பித்துள்ளார்கள்.

இப்படி இலக்கியங்களிலும், இசையிலும் முத்திரை பதித்த ஷாமனிஸம் திரைத்துறையையும் விட்டு வைக்கவில்லை. சென்ற நூற்றாண்டின் எழுபதுகளில் துவங்கி நிகழ்காலம் வரை பல திரைப்படங்கள் ஷாமனிஸத்தை மையமாகக் கொண்டோ, அல்லது ஷாமனிஸம் சார்ந்த முக்கிய கதாபாத்திரத்தைக் கொண்டோ வெளிவந்துள்ளன. அவற்றில் 2001ல் வெளிவந்த ஷாமனிஸ பயிற்சி பெறுபவன் (The Shaman’s Apprentice), 2005ல் வெளிவந்த ஷாமனின் சாபம் (Curse of the Shaman) என்ற ஆவணப்படங்களும், 2008ல் வெளி வந்த ஷாமனின் முத்திரை (Shaman’s Mark) திரைப்படமும் பிரபலமானவை

நவீன ஷாமனிஸத்தின் மறுக்க முடியாத ஒரு ஆளுமையாக கார்லோஸ் காஸ்டநேடா என்ற மனிதர் சென்ற நூற்றாண்டில் அமெரிக்காவில் பிரபலமானார். இவர் உண்மையானவரா, ஏமாற்றுக்காரரா என்ற கேள்விக்கு இன்று வரை முடிவான விடை இல்லை. ஆனால் இவரைப் பற்றிப் பேசாதவர்கள் இல்லை என்கிற அளவு பிரபலமான இவர் குறித்த மிகவும் சுவாரசியமான சம்பவங்களை அடுத்த வாரம் பார்ப்போம்.

அமானுஷ்யம் தொடரும்...
என்.கணேசன்
நன்றி: தினத்தந்தி 29.9.2017