என் நூல்களை வாங்க பதிப்பாளரை 9600123146 எண்ணிலோ blackholemedia@gmail.com மின்னஞ்சலிலோ தொடர்பு கொள்ளுங்கள் ....

Monday, June 18, 2018

சத்ரபதி – 25



ம்மை நாமே ஆளும் சுயராஜ்ஜியம் என்பது எட்டமுடியாத கனவாகவே சிவாஜியின் நண்பர்களுக்கு, அவன் வார்த்தைகளில் பெரும் உற்சாகம் பெற்றிருந்த நிலையிலும் தோன்றியது. ஒரு நண்பன் அதை வாய்விட்டே சொன்னான். “சிவாஜி நான் சொல்வதை நீ தவறாக எடுத்துக் கொள்ளாதே. கேட்க மிக இனிமையாகத்தான் இருக்கிறது என்றாலும் முடவன் கொம்புத்தேனுக்கு ஆசைப்படுவது போல் இருப்பதாகவும் கூடத் தோன்றுவதை என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லை”

சிவாஜி கேட்டான். “ஏன் முடியாது?”

”செய்து முடிக்க நம்மிடம் என்ன இருக்கிறது?”

தந்தையிடம் “என்னுடன் இறைவன் இருக்கிறான்” என்று கூறிய பதிலை சிவாஜி நண்பனிடம் கூறவில்லை. அமைதியாகச் சொன்னான். “வல்லவனுக்குப் புல்லும் ஆயுதம் என்று சொல்வார்கள். நமக்குப் புல் அல்ல. இந்த சகாயாத்திரி மலையே இருக்கிறது. இந்த மலையை நாம் அறிந்தது போல முகலாயர்களோ, பீஜாப்பூர் படையினரோ அறிய மாட்டார்கள். இங்கு அவர்கள் வந்தால் நாம் பதுங்கியிருக்கும் இடத்தைக் கண்டுபிடிக்கவே அவர்களுக்கு மாதக்கணக்காகும். அப்படிக் கண்டுபிடித்து நெருங்குவதற்குள் நாம் அவர்கள் அறியாமல் வேறிடம் போய்விட முடியும். மறுபடி கண்டுபிடிக்கப் பலகாலம் ஆகும். இப்படி நாம் இந்த மலையில் இருக்கும் வரை அவர்கள் வெல்லவே முடியாது”

இன்னொரு நண்பன் கேட்டான். “நாம் எல்லா நேரங்களிலும் இந்த மலையிலேயே இருந்து விட முடியுமா?”

“முடியாது தான். நமக்காவது நினைக்கும் நேரத்தில் இந்த மலையிலிருந்து இறங்கி நம் இடத்திற்குப் போய்விட முடியும். ஆனால் நம் எதிரிகளுக்கு அதுவும் முடியாததால் அவர்கள் இங்கு எக்காரணத்தைக் கொண்டும் வரவே மாட்டார்கள்.”

”சரி நாம் வசிக்கும் பூனா பிரதேசம்?” ஒரு நண்பன் கேட்டான்.

“அதுவும் நமக்குச் சாதகமான இடத்திலேயே இருக்கிறது. முகலாயர்கள் தலைநகருக்கு அது மிகத் தொலைவான இடம். பீஜாப்பூருக்கும் இது அருகாமை இடமல்ல. நாம் என்ன செய்தாலும் படையெடுத்து அவர்கள் இங்கு வருவதற்கு காலம் அதிகமாகும். இப்போதைக்கு அவர்கள் படையெடுத்து வந்து தாக்கும் அளவுக்கு நாம் பெரிய ஆட்கள் அல்ல.  நமது இப்போதைய இந்த ஆரம்ப நிலையும் இந்த விதத்தில் சாதகமே. அருகில் உள்ள  கோட்டைகளில் கூட பெரிய படை எதுவும் இல்லை. படைபலத்தில் மட்டுமல்ல அறிவிலும் கூட நம்மை பயமுறுத்துகிற கூர்மையை அக்கம் பக்கத்தில் என்னால் பார்க்க முடியவில்லை. இந்த சாதகங்களை நாம் பயன்படுத்திக் கொள்ளா விட்டால் நாம் என்றென்றைக்குமே அடிமையாக இருக்க வேண்டியவர்கள் தான்…”

அவர்களுக்கு அவன் சொல்வதை எல்லாம் யோசிக்கையில் சரி என்றே தோன்றியது. அவர்கள் கண்களின் அக்னியைக் குறைத்திருந்த சந்தேக மேகங்கள் விலகி மறுபடி அக்னி ஜொலித்தது. சிவாஜி சொன்னான். “தயக்கத்துடனேயே இருப்பவர்கள் தாழ்ந்த நிலைகளிலேயே தங்கி விடுகிறார்கள். சிந்தித்து தயார்ப்படுத்திக் கொண்டு முன்னேறுபவனுக்கே விதி கூட சாதகமாகச் செயல்படுகிறது. நம்முடைய எல்லாப் பற்றாக்குறைகளுக்கும் அடிப்படை மனப்பற்றாக்குறையே. அதை இன்று நாம் விட்டொழிக்க வேண்டும். என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

அவன் வார்த்தைகளால் எழுச்சி பெற்ற இதயங்களுடன் அவர்கள் சொன்னார்கள். “என்ன செய்ய வேண்டுமென்று சொல் சிவாஜி. நாங்கள் தயார்”

அருகிலிருந்த ரோஹிதேஸ்வரர் கோயிலிற்கு சிவாஜி அவர்களை அழைத்துச் சென்றான். அந்த மலைப்பகுதிச் சிறுகோயிலில் சிவலிங்கம் இருந்தது. அதன் முன் நின்று சிவாஜி தீப்பிழம்பாய் சொன்னான். “இறைவன் ஆசி இருந்து மனிதன் முழு மனதுடன் இறங்கினால் முடியாதது எதுவுமில்லை.  வாருங்கள் இறைவனை வணங்கி சபதம் எடுப்போம்….”

ரோஹிதீஸ்வரரை  வணங்கி எழுந்த சிவாஜி தன் இடுப்பில் இருந்த குறுவாளை எடுத்துத் தன் கட்டை விரலைக் கீறி சிவலிங்கத்தை இரத்தத்தால் நனைத்தபடி சபதம் செய்தான். ”சுயராஜ்ஜியமே எனது குறிக்கோள். அதை அமைக்கும் வரை நான் ஓய மாட்டேன். இறைவா உன் மேல் ஆணை!”

அவன் நண்பர்களும் அப்படியே சபதம் செய்தார்கள். பாரத தேசத்தின் அந்த மலைக்கோயிலில் ஒரு பெருங்கனவுக்கான விதை விதைக்கப்பட்டது!

ன்றிரவு தாதாஜி கொண்டதேவ் பகவத்கீதையைப் படிக்க ஆரம்பித்திருந்ததால் அவரும் சிவாஜியும் மட்டுமே அங்கிருந்தார்கள். புராணக்கதைகள் கேட்பதில் இருக்கும் ஆர்வம் தத்துவார்த்த சிந்தனைகளைக் கேட்பதில் மாணவர்களுக்கு இருப்பதில்லை என்பதில் தாதாஜி கொண்டதேவுக்கு எப்போதும் வருத்தமே. ஆனால் நல்ல வேளையாக சிவாஜிக்கு தத்துவங்கள் கசப்பதில்லை. அவன் விரும்பிக் கேட்பதுடன் அது குறித்து விவாதங்களும் செய்வான். கர்மயோக சுலோகங்களைச் சொல்லி அதன் பொருளையும் விளக்கிக் கொண்டே வந்த போது தான் சிவாஜியின் கட்டை விரலில் இருக்கும் காயத்தை தாதாஜி கொண்டதேவ் கவனித்தார். ”விரலில் என்ன காயம்?”

சிவாஜி உண்மையைச் சொன்னான். தாதாஜி கொண்டதேவ் தலையில் இடி விழுந்தது போல் உணர்ந்தார். ”சிவாஜி உன் தந்தை உனக்கு அறிவுரை எதுவும் கூறவில்லையா?”

”கூறினார். அதை ஏன் என்னால் ஏற்க முடியாது என்று விளக்கினேன்” என்று சிவாஜி அமைதியாகச் சொன்னான்.

“அதைக் கேட்டு என்ன சொன்னார்?”

“ஆசி வழங்கினார்….”

தாதாஜி கொண்டதேவ் வாயடைத்துப் போனார். அவர் முகத்தில் வேதனை வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. சிவாஜி அவருக்கு வேதனை ஏற்படுத்தியதற்காக வருத்தப்பட்டான். இன்று அவன் கற்றிருந்த எத்தனையோ விஷயங்கள் அவர் போட்ட அறிவுப் பிச்சை. அவர் காட்டிய அன்புக்கு அவன் கைம்மாறு எதுவும் செய்ய முடியாது. மிக நல்ல மனிதர். ஆனால் அவரால் ஒரு வட்டத்தைத் தாண்டி சிந்திக்க முடியாது. அது அவர் பிழையல்ல. அவர் வாழ்ந்த காலத்தின் பிழை. சூழலின் பிழை. அதைத் தாண்டி சிந்திப்பது கூடத் தவறு என்று போதிக்கப்பட்டு அதை உறுதியாக நம்புபவர். அந்த விஷயத்தில் அவனை அவர் மாற்ற முடியாதது போலவே அவரை அவன் மாற்றவும் முடியாது.

சிவாஜி பணிவுடன் மென்மையாக அவரிடம் பேசினான். “உங்களை வேதனைப்படுத்தியதற்கு என்னை மன்னித்து விடுங்கள் ஆசிரியரே. கர்மயோகத்தைச் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தீர்கள். க்ஷத்திரிய தர்மம் என்னவென்று அர்ஜுனனுக்கு பகவான் கிருஷ்ணர் சொன்ன உபதேசம் எனக்கும் பொருந்தும் என்றே நான் கருதுகிறேன். நானும் க்ஷத்திரியனே. அடிமைத்தளையிலிருந்து விடுபடாமல் இருப்பதும், போராடாமல் இருப்பதும் எனக்கும் அவமானமே. உங்களிடமிருந்து கற்ற கீதையும், வரலாறும் எனக்கு அதையே உணர்த்துகிறது. ஏதோ பழங்கதையாய் கேட்டு வாழ்க்கைக்கு உபயோகப்படுத்திக் கொள்ளாமல் நகர்வது நான் கற்ற கல்விக்கு நான் ஏற்படுத்தும் அவமரியாதை என்றே நான் நினைக்கிறேன்….. நான் எனது தர்மத்தைக் கடைபிடிக்க அனுமதியளியுங்கள் ஆசிரியரே!”

தாதாஜி கொண்டதேவ் பெரும் மனக்கொந்தளிப்பில் இருந்தார். மெல்லச் சொன்னார். “ஆனால் என் தர்மம் அதை அனுமதிக்க மறுக்கிறதே சிவாஜி! இந்த மண்ணை ஆள்கிற சுல்தானுக்கும், நான் கூலி வாங்கும் உன் தந்தைக்கும் செய்கிற துரோகமாக எனக்குத் தோன்றுகிறதே!”

“சரி. உங்கள் தர்மத்தை மீற நான் உங்களை வற்புறுத்தவில்லை. என் அந்தச்செயல்களில் உங்களைப் பங்கு கொள்ள அழைக்க மாட்டேன். ஆனால் என் தந்தையைப் போல நீங்களும் எனக்கு ஆசி வழங்குங்கள் ஆசிரியரே அது போதும்….”

அவர் அதற்கும் தயங்கினார். அவன் சொன்னான். “மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம் ஆசியில்லாமல் எதுவும் வெற்றியடையாது என்பார்கள். நான் எடுத்துக் கொண்ட இந்தப் பணியில் என் தாயின் ஆசியை நான் என்றுமே உணர்ந்திருக்கிறேன் ஆசிரியரே. தந்தையும் அனுமதிக்கா விட்டாலும் ஆசிவழங்கியிருக்கிறார். இறைவனிடமும் ஆசி வாங்கி விட்டேன். உங்கள் ஆசி மட்டும் தான் மீதமிருக்கிறது. அது கிடைக்காமல் என் பணி பூர்த்தியடையும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கில்லை. என் தர்மத்தின் பாதையில் நான் போக வேண்டும் என்று போதித்த நீங்கள் அப்படிப் போவதில் வெற்றியடைய ஆசி வழங்குவது தவறு என்று எந்த நீதியும் சொல்லாது. என்னை ஆசிர்வதியுங்கள் ஆசிரியரே!”

அவன் நெடுஞ்சாண்கிடையாக அவர் காலில் விழுந்து வணங்கினான். அவர் பேரன்புடன் அவனைப் பார்த்து விட்டு கண்களை மூடி மனப்பூர்வமாக ஆசிர்வதித்தார். ”இறைவன் உனக்குத் துணையிருந்து வெற்றி அடைய வைக்கட்டும்!”

சிவாஜி புது சக்திப் பிரவாகத்துடன் எழுந்தான்.

(தொடரும்)
என்.கணேசன்

Thursday, June 14, 2018

இருவேறு உலகம் – 87

னிதன் மிக உறுதியாக ஒன்றை நம்பும் போது எல்லாவற்றையும் அந்த நம்பிக்கையின்படியே மாற்றிக் கொண்டு காண்கிறான். அதன்படியே ஏற்றுக் கொள்கிறான் அல்லது ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறான். ஒவ்வொன்றையும் பிரபஞ்ச சக்தியின் அங்கமென்ற நிலையிலேயே இருந்து, விருப்பு வெறுப்பில்லாமல் அலசி ஆராய்ந்து உண்மையைத் தெரிந்து தெளிய வேண்டும் என்று மாணவனுக்குப் பாடம் நடத்தி இருந்த போதிலும், அதைத் தானே தவற விட்டு விட்டதாய் மாஸ்டர் முதல் முறையாய் உணர்ந்தார். அவர் நம்பியதற்கு எதிரான எதையும் தெரிந்து கொள்ளக்கூட ஆர்வம் காட்டவில்லை….

குற்றவுணர்ச்சியுடன் மாஸ்டர் க்ரிஷைக் கேட்டார், “க்ரிஷ் அந்த அமாவாசை ராத்திரிக்குப் பிறகு நீ திரும்பி வரும் வரை என்ன நடந்ததுன்னு உன்னால மறைக்காமல் சொல்ல முடியுமா?”

க்ரிஷ் எதையும் ஒளிக்காமல் அவரிடம் சொன்னான். வாரணாசி பாழடைந்த காளி கோயிலுக்கு எதிரி போனதையும், அவர் போனதையும் அவன் காட்சியாய்க் கண்டதைச் சொன்ன போது அவர் சிலையாய் சமைந்தார். ‘முதல் ஆள் உன் எதிரி. இரண்டாம் ஆள் உன்னை எதிரியின் ஆளாய் பார்க்கிறவர். முதல் ஆளுக்கு ரகசியம் முக்கியம், இரண்டாம் ஆளுக்கு முகூர்த்தம் முக்கியம்!......’ காளிகோயிலில் இருந்த அவர்களுடைய ரகசியக் குறிப்பை எதிரி எடுத்துச் சென்றதை அவர் வேறு ஒருவரிடமும் இது வரை சொல்லி இருக்கவில்லை. அவருக்கு முன்பே எதிரி அந்தக் கோயிலுக்குப் போன காட்சியை க்ரிஷ் கண்டிருப்பது தற்செயல் அல்ல…..

“ஒன்றே ஒன்றைச் செய்திருக்கிறேன். உன் எதிரி எல்லார் உள்ளங்களையும் படிக்க முடிந்த அளவு உயர்ந்த சக்தி படைத்தவன். அவன் கூட உன் மனதைப் படிக்க முடியாத அளவு உனக்குள் ஒரு மிக நுட்பமான ப்ரோகிராம் போட்டு சக்தி வாய்ந்த பாதுகாப்பு வளையம் போட்டிருக்கிறேன்.” க்ரிஷ் மனதை அவரால் ஏன் ஊடுருவ முடியவில்லை என்பது இப்போது புரிந்தது. க்ரிஷை லாரி விபத்திலிருந்து காப்பாற்றிய சில நிமிடங்களில் வேற்றுக்கிரகவாசி பூமி எல்லையைத் தாண்டிப் போனது உண்மையாகவே இருக்க வேண்டும். அப்படியானால் க்ரிஷை அவர் சந்தித்த முதல் சந்திப்பில் அவர் மனதை ஆக்கிரமிக்கப் பார்த்தது அந்த வேற்றுக்கிரகவாசியாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. உண்மையான எதிரி வேறு…. அவர் தான் குழம்பி இருக்கிறார்…. ஆனாலும்  அதே தெளிவில் அவரால் தொடர்ந்து இருக்க முடியவில்லை. பரஞ்சோதி முனிவர் சொன்னது க்ரிஷை எதிரி பயன்படுத்தி பேரழிவை ஏற்படுத்த முயற்சிப்பது போல் தான் தோன்றியது….. குழப்பம் நீடித்தது.

க்ரிஷ் விடைபெறும் போது, முன்பே சொன்ன இரண்டாம் பயிற்சியைத் தொடர்ந்து செய்யும்படி சொல்லிவிட்டு அவர் கண்களை மூடியபடி சொன்னார். “நீ வாரணாசி கோயிலில் இருட்டிலும் எதிரியை நிழலாகவாவது பார்த்திருக்கிறாய். அந்தக் காட்சியை அடிக்கடி உன் மனதில் கொண்டு வா. மேலும் நன்றாகக் கவனி. முதல் தடவை பார்த்த போது உன் மேல்மனம் கவனிக்க மறந்திருந்த எத்தனையோ விஷயங்களை கண்டிப்பாக உன்னால் தெரிந்து கொள்ள முடியும். உன் அலைவரிசைக்கு ஒரு தடவை கிடைத்த அவன் கண்டிப்பாக இனியும் கிடைக்காமல் போக வாய்ப்பில்லை……”

அவன் போய் அரை மணி நேரத்தில் ஹரிணி மாஸ்டருக்குப் போன் செய்தாள். ஐந்தே நிமிடம் ஒதுக்கும்படி கேட்டுக் கொண்டவள் க்ரிஷின் தாய் க்ரிஷை உணர்ந்தது போல, தான் உணராமல் போகக் காரணம் என்ன என்று கேட்ட போது மாஸ்டர் சத்தமில்லாமல் சிரித்தார். ஒரு ஆணின் வாழ்க்கையில் தாயிற்கும், மனைவிக்கும் போட்டி ஏற்படுவது எல்லா இடங்களிலும் நிகழக்கூடிய வேடிக்கையாகவே தோன்றியது.

“…அதுக்கு அவரை நான் நேசிக்கிறது கம்மிங்கற அர்த்தமா மாஸ்டர், அவங்கம்மா அளவுக்கு நான் அவனை நேசிக்கலையா….?”

மாஸ்டர் புன்னகையுடன் சொன்னார். “அப்போ அவன் மேலே நீ கோபமாகவும் இருந்தாயே ஹரிணி. அது உங்களுக்கிடையே அலைவரிசைகளை அடைச்சு நின்னுருக்கலாம்……”

அவளுக்கு ஓரளவு மனம் சமாதானமடைந்தது. ”சரி நாங்க ரெண்டு பேரும் தொலை தொடர்பு ஏற்படுத்தி தகவல் பரிமாற்றம் செய்ய உத்தேசிச்சுருக்கோம்….. அதுக்கு எனக்கு ஏதாவது டிப்ஸ் குடுங்க மாஸ்டர்….”

மாஸ்டர் சில நிமிடங்கள் பேசினார். அவள் முழு ஆர்வத்துடன் கேட்டுக் கொண்டாள்.


ன்றிரவெல்லாம் யோசித்தும், மறுநாள் காலை யோசித்தும் க்ரிஷுக்கு என்ன தகவல் அனுப்புவதென்பதை ஹரிணியால் முடிவு செய்ய முடியவில்லை. மிக வித்தியாசமான, கண்டுபிடிக்கவே மிகவும் கஷ்டமான ஏதாவது ஒன்றை அனுப்பி அதை அவன் சரியாகப் பெற்று சொன்னால் தான் உண்மையான வெற்றி என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.  பல வித்தியாசமான தகவல்களை யோசித்து ஒவ்வொன்றையும் ஒதுக்கி வைத்துக் கடைசியில் ஹரிணி திருக்குறளைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

மாஸ்டர் எந்த ஆழ்மனசக்தியைப் பயன்படுத்துவதற்கும் அமைதியான பரபரப்பில்லாத மனநிலை முக்கியம் என்று சொல்லி இருந்தார். முதலில் உணர்வு ரீதியாக அவனை நெருங்கி இருந்தால் அனுப்பும் தகவல் வெற்றிகரமாகச் சென்றடையும் என்றும் சொல்லி இருந்தார். தியானம் எல்லாம் அவளுக்கு சரிப்பட்டு வராது என்று தோன்றியது. அதனால் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தமான வீணை இசையை அரை மணி நேரம் கேட்டாள். மனம் தானாக லேசாகியது. க்ரிஷை நினைத்தாள். உணர்வு ரீதியாக அவனை நெருங்கி இருப்பதாக நினைக்க முயற்சித்தாள். அவன் அருகிலேயே இருப்பது போலவும் காதலோடு அவனைப் பார்ப்பது போலவும் நினைத்தாள். நெருக்கம் என்றவுடன் அவனை முத்தமிடத் தோன்றியது. இதெல்லாம் சரியான வழியா  என்று தெரியவில்லை. ஆனாலும் முத்தமிடத் தோன்றியது. நெருக்கமாக உணர்வது தான் முக்கியம் என்பதால் அப்படி உணர கற்பனையில் முத்தம் தருவது தவறில்லை என்று தோன்றியது. முத்தமிட்டாள். முன்பே உணர்ந்ததைத் திரும்பவும் உணர்வது எளிதாக இருந்தது. ஆழமான முத்தத்திற்குப் பிறகு வழக்கம் போல் விலகிக் கொண்டு திருக்குறள் புத்தகத்தைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு அவனுக்குத் தருவது போல் கற்பனை செய்தாள். முன்பே நிச்சயித்தபடி சுமார் பத்து நிமிடம் ஆழமாக நினைத்து தகவல் அவனைச் சென்றடைவதாக மனதில் காட்சிப்படுத்திப் பார்த்தாள்.

அந்த நேரத்தில் அமைதியாக தனதறையில் அமர்ந்திருந்த க்ரிஷ் அவளிடம் இருந்து வரும் தகவல் என்ன என்பதை உணரக் கண்களை மூடிக் காத்திருந்தான். அவளையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் எதிரில் இருப்பது போல நினைத்தான். அதொன்றும் கஷ்டமாக இல்லை. சுலபமாக அவள் அங்கு இருப்பதாக நினைக்க மட்டுமல்லாமல் உணரவும் முடிந்தது. தகவலுக்காக அவன் காத்திருந்தான். ஆனால் தகவலுக்குப் பதிலாக அவளே அருகில் வந்தாள். அவனைக் காதலுடன் பார்த்தாள். முத்தமிட்டாள்….. அவன் உதடுகள் அவள் உதடுகளைத் தெளிவாகவே உணர்ந்தது….. கண்களைத் திறந்து கொண்டான். மனம் தனியாகச் சுதந்திரம் வாங்கிச் செயல்பட்டது போல் இருந்தது….. முக்கியமான பரிசோதனைகள் நடக்கும் போதும் முரண்டுபிடிக்கும் மனதின் மீது கோபம் வந்தது. அதையும் ஒரு தடையாக எண்ணி விலக்கி மூச்சுப்பயிற்சிகள் செய்து மனதை அமைதியாக்கி அவன் தகவலுக்காக காத்திருந்தான்…… ஒன்றும் வந்து சேரவில்லை. மனம் கற்பனையாக எதையெல்லாமோ நினைக்க ஆரம்பித்தது…..

அவள் ஒரு மணி நேரம் கழித்து ஆர்வத்துடன் போன் செய்தாள். “என்னடா அனுப்பின தகவல் கிடைச்சுதா? என்னன்னு சொல்லு பார்க்கலாம்….”

“ஒன்னும் வரலை”

அவள் ஏமாற்றமடைந்தாள். “என்னடா இப்படிச் சொல்றே”

“நீ என்ன தகவல் அனுப்பினாய்?”

“திருக்குறள் படிக்கற மாதிரி…..”

“இங்கே நான் உணர்ந்தது என்ன தெரியுமா?” க்ரிஷ் குரலைத் தாழ்த்திக் கேட்டான்.

“என்ன?”

க்ரிஷ் தன் அறைக்கதவைப் பார்த்தான். உதய் இது மாதிரி சமயங்களில் மூக்கில் வியர்த்தது போல அங்கே வந்து சேர்வான்…. நல்ல வேளையாக அவன் ஹாலில் சத்தமாக யாரிடமோ போனில் பேசுவது கேட்டது…… க்ரிஷ் மெல்லச் சொன்னான். “நீ முத்தம் தர்ற மாதிரி தான் உணர்ந்தேன்……”

ஹரிணி ஆனந்தமாகக் கேட்டாள். “சத்தியமாவாடா….. நான் அதுல தான் ஆரம்பிச்சேன். நெருக்கமா இருக்கறதா உணர்றது அதுல சுலபமா இருந்துச்சு….. ஆனா அது ரெண்டு நிமிஷம் தான். அப்புறமா எட்டு நிமிஷம் திருக்குறளைத் தாண்டா நினைச்சேன்…. முத்தம் அளவுக்கு திருக்குறள் ஆத்மார்த்தமா நினைக்கல போல……”

க்ரிஷ் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான். “தயவு செஞ்சு இனிமே இந்த மாதிரி எதையும் ஆரம்பிக்காதே….. என் கவனத்தைக் கலைக்காதே…..”

“சரி சரி பாடத்தை ஆரம்பிக்காதே. என்னோட முதல் பரிசோதனை பாதி வெற்றியடைஞ்சுடுச்சு. அது போதும் எனக்கு. சாயங்காலம் நீ அனுப்பற செய்தி எனக்கு கிடைக்குதா பார்க்கலாம்” என்று சொல்லி பேச்சை அவசரமாக முடித்துக் கொண்டாள்.  

க்ரிஷ் அடுத்து செய்ய வேண்டிய காரியங்களைப் பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்தான். எதிரியைப் பற்றி அவர் சொன்னது இப்போதும் அவன் காதுகளில் ஒலித்தது. ”உன் அலைவரிசைக்கு ஒரு தடவை கிடைத்த அவன் கண்டிப்பாக இனியும் கிடைக்காமல் போக வாய்ப்பில்லை……” அவர் சொன்னபடி உடனடியாக முயற்சி செய்யத் தோன்றியது….

(தொடரும்)
என்.கணேசன்


Wednesday, June 13, 2018

முந்தைய சிந்தனைகள் 33

என் நூல்களில் இருந்து சில சிந்தனைத் துளிகள்....












என்.கணேசன்

Monday, June 11, 2018

சத்ரபதி – 24


ரண்டு நாட்கள் கழித்து ஜீஜாபாயும், சிவாஜியும் பூனாவுக்குக் கிளம்பினார்கள். அதற்கு முந்தைய நாள் சிவாஜி பீஜாப்பூர் அரண்மனைக்குச் சென்று ஆதில்ஷாவிடம் விடைபெற்றான். ஆதில்ஷா வியப்புடன் கேட்டார். “பீஜாப்பூர் போன்ற செழிப்பான நகரத்திலிருந்து அங்கு ஏன் செல்கிறாய் சிவாஜி. அங்கு உன்னைப் போன்ற இளைஞனுக்கு என்ன எதிர்காலம் இருக்கிறது?”

சிவாஜி நெருங்கிய நண்பர்கள் நினைவும், ஆசிரியர் நினைவும் தனக்கு நிறைய வருவதாகச் சொல்லிச் சமாளித்து அவரிடமிருந்து விடைபெற்றான். மீர் ஜும்லா போன்ற தந்தையின் நண்பர்களிடமும், அவனிடம் அன்பு பாராட்டிய மனிதர்களிடமும் சென்று அவர்களிடமும் விடைபெற்றான். கிட்டத்தட்ட அவர்கள் எல்லோருமே அவனை விட்டுப் பிரிவதில் வருத்தத்தை உணர்ந்தார்கள்.

ஷாஹாஜி அவர்கள் கிளம்புவதற்கு முந்தைய தினம் ஜீஜாபாயிடம் மனம்விட்டுப் பேசினார். “நாம் தான் கனவுகளைத் தொலைத்து விட்டோம், அவனிடமாவது கனவுகள் தங்கட்டும் என்று சொன்னாய் ஜீஜா. நானும் அதையே தான் அவனுக்காக ஆசைப்படுகிறேன். ஆனால் அவன் கனவுகளில் வாழ்க்கையைத் தொலைத்து விடாமல் கவனமாக நீ தான் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். உன் கண்காணிப்பில் அவன் இருக்கிறான் என்பதே என் ஒரே ஆசுவாசம்…. நான் அவனிடம் ’நீ என்ன செய்யப் போகிறாய்’ என்று விரிவாகக் கேட்கவில்லை. எதுவாக இருந்தாலும் அவன் கனவைப் போலவே அது பிரம்மாண்டமானதாக இருக்கும் என்பதில் எனக்கு சந்தேகமில்லை. அது பிரம்மாண்டமானதாக இருக்கும் பட்சத்தில் அதே அளவு ஆபத்தானதாகவும் இருக்கும் என்பதும் நிச்சயம் தான். அதையெல்லாம் தெரிந்து கொண்டு ஜீரணிக்கும் சக்தி எனக்கில்லை. அதனாலேயே கேட்காமல் விட்டு விட்டேன். புதிதாகச் சிந்திக்கவும், புரட்சிகரமாகச் செயல்படவும் வேண்டிய வயதையும், மனநிலையையும் நான் என்றோ தாண்டி விட்டேன் ஜீஜா. நம் சாம்பாஜிக்கும் இயல்பாகவே பெரிய பெரிய கனவுகள் இல்லை. குழந்தை வெங்கோஜிக்கும் அப்படி இருக்கும் என்று தோன்றவில்லை. அதனால் நம் வம்சத்தில் சிவாஜியாவது உயரங்களை அடைய வேண்டும் என்று இரகசியமாய் நானும் ஆசைப்படுகிறேன். அவன் அப்படி உயரங்களை எட்டினால் உனக்கு இணையாகப் பேரானந்தம் அடையும் இன்னொரு ஜீவன் நானாகத் தான் இருப்பேன்…..”

ஷாஹாஜி சிறு மௌனத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் தொடர்ந்தார். “ஆனால் ஒரு உண்மையையும் நான் சொல்லியே ஆக வேண்டும். அவன் ஏதாவது புரட்சிகரமாக செயல்படும் பட்சத்தில் நான் எந்த வகையிலும் அவனுக்கு உதவ முடியாது. காரணம் எனக்கு வேறிரண்டு பிள்ளைகளும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நலனை நான் அலட்சியப்படுத்திவிட முடியாது. ஆபத்தான சூழ்நிலையில் நான் அவர்களையும் இழுத்துவிட முடியாது. அதனால் அவன் ஆபத்தான செயல்களில் இறங்கும் போது அவனை மட்டுமே நம்பி இறங்க வேண்டி வரும். அவன் நம்பும் ஆண்டவன் அவனுக்கு உதவலாம். ஆனால் அவன் தந்தையான நான் தள்ளியே தான் இருப்பேன். இதை அவன் புரிந்து கொள்வானோ இல்லையோ எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் நீ புரிந்து கொள்வாய் என்று நான் நம்புகிறேன். அவனைப் போன்ற ஒரு மகனைப் பெற்ற நான்…..” ஷாஹாஜி லேசாகக் கண்கலங்கி, பேச முடியாமல் சிறிது தயங்கி, பின் தொடர்ந்தார். ”அவனைப் போன்ற ஒரு மகனைப் பெற்ற நான் இதை அவனிடம் சொல்ல முடியாமல் தவிக்கிறேன். ஒவ்வொரு செயலிலும் அவனுடன் துணை நிற்க வேண்டியவன் தான் நான்…. ஆனால் வேறு இரண்டு பிள்ளைகளையும் பெற்றதால் விலகி நின்று அவர்களைக் காப்பாற்ற வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தில் நான் நிற்கிறேன். என்றாவது ஒரு நாள் அவன் இதுவிஷயமாக என்னைக் குறைகூறினால் நான் மன்னிப்பு முன்னதாகவே கேட்டிருக்கிறேன் என்று நீ அவனுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும் ஜீஜா…”

ஷாஹாஜி உடைந்து போய் முகத்தை வேறுபக்கம் திருப்பிக் கொண்டு தன் துக்கத்தை மறைக்க முயற்சி செய்த போது ஜீஜாபாயும் கண்கலங்கினாள். அவர் கூறிய யதார்த்த நிலைகளை அவளும் உணர்ந்தே இருந்தாள். ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பிள்ளைகள் இருக்கும் போது வாழ்வும் சாவும் உன்னோடு என்று பெற்றவர்கள் ஒரே பிள்ளையின் பின் நின்றுவிட முடியாது……

ஜீஜாபாய் கரகரத்த குரலில் சொன்னாள். “உங்கள் பிள்ளை உங்கள் மீது என்றுமே குறை சொல்ல மாட்டான். கவலைப்படாதீர்கள். தன் நிலைக்கும், தன் சூழலுக்கும் அவன் என்றுமே யாரையுமே குறை சொன்னதில்லை. நம் இருவரையும் பிரிந்து சத்யஜித்துடன் சகாயாத்திரி மலையில் கடுமையான சூழல்களில் வாழ்ந்த போது கூட சிறு பிள்ளையானாலும் அவன் ஒரு முறை கூட முகம் கூடச் சுளித்ததில்லை என்று சத்யஜித் என்னிடம் கூறினான். அறியாத பருவத்திலும் கூட அந்தத் திடமனநிலையை அவனுக்கு இறைவன் அளித்திருக்கிறார்…..”

அவன் காணும் கனவுகளுக்கு இன்னும் ஆயிரம் மடங்கு திடமனநிலை தேவைப்படும் என்று ஷாஹாஜி மனதினுள் எண்ணிக் கொண்டார். மறுநாள் மகன் அவரை வணங்கி விடைபெற்ற போது அவரால் எதுவும் பேச முடியவில்லை. கனத்த மனம் வாயிற்குப் பூட்டுப் போட்டது. சாம்பாஜி நகர எல்லை வரை சென்று தாயையும், தம்பியையும் விட்டு வரக் கிளம்பினான். அவர்கள் போவதையே பார்த்துக் கொண்டு நின்ற ஷாஹாஜிக்கு இனி எப்போதும் அவர்கள் நால்வரும் ஒரு குடும்பமாக ஒரு கூரையின் கீழ் வாழ வாய்ப்பில்லை என்று உள்ளுணர்வு சொன்னது. சோகம் மனதில் படர ஆரம்பித்தது.

சாம்பாஜி திரும்பி வந்த போது அவர் இருந்த நிலை கண்டு பாசத்துடன் அருகில் அமர்ந்தான். “தம்பிக்காகக் கவலைப்படுகிறீர்களா தந்தையே?”

அவர் மெல்லத் தலையசைத்தார். “அவன் புத்திசாலி தந்தையே. அவன் எதையும் சமாளிப்பான்” என்று சாம்பாஜி அவருக்குத் தைரியம் சொன்னான். ஷாஹாஜி தனக்கு மிகவும் பிரியமான மகனைப் பார்த்துச் சொன்னார். “அவன் திறமைகளைப் பற்றி எனக்குச் சந்தேகம் இல்லை சாம்பாஜி. ஆனால் எதற்கும் விதி ஒத்துழைக்க வேண்டுமே என்று தான் கவலைப்படுகிறேன்….”


பூனா நோக்கிப் போகும் போது ஜீஜாபாயும் அதே கவலையில் ஆழ்ந்திருந்தாள். பெற்றோரின் கவலை சிவாஜிக்குச் சிறிதும் இருக்கவில்லை. ஆனால் அவன் வழிநெடுக மௌனமாயிருந்தான். பீஜாப்பூர் அவனுக்குப் பல பாடங்கள் நடத்தியிருந்தது. பல உண்மைகளை உணர்த்தியிருந்தது. அதையெல்லாம் மறந்து கிடைக்கக்கூடிய ஒரு சௌகரியமான எதிர்காலத்தை அவன் விரும்பவில்லை.   அவன் எதிர்காலம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று அவன் தீர்மானித்து விட்டான். ஆனால் ஷாஹாஜியின் அறிவுரையை அவன் அலட்சியப்படுத்த விரும்பவில்லை. தயார்நிலையில் இல்லாமல் எந்த ஆபத்திலும் அவன் சிக்கிக் கொள்ள விரும்பவில்லை. இனி என்ன செய்ய வேண்டும், எப்படிச் செய்யலாம் என்கிற எண்ணங்களே பூனா சென்றடையும் வரை அவன் மனதை ஆக்கிரமித்திருந்தன.

தன் சிஷ்யனிடம் பெரிய மாற்றம் ஏதாவது தெரிகிறதா என்று கூர்ந்து கவனித்த தாதாஜி கொண்டதேவுக்கு வெளிப்படையாக எதுவும் தெரியவில்லை. அவர் சொன்னதைக் கேட்டு ஷாஹாஜி அவனுக்குக் கண்டிப்பாக அறிவுரை வழங்கியிருந்திருப்பார் என்ற நம்பிக்கை அவருக்கு இருந்தது. அது அவர் சிஷ்யனை எந்த அளவு மாற்றியிருக்கிறது என்பதைத் தான் அறிய அவர் ஆர்வமாக இருந்தார். ஆனால் அழுத்தக்காரனான அவர் மாணவன் அவரை எதையும் அறிய விடவில்லை. அவன் அதிக நேரத்தை நண்பர்களுடன் கழித்தான். அவர்களுடன் சகாயாத்ரி மலைத்தொடருக்கு அதிகம் போனான்….

நண்பர்கள் பீஜாப்பூரைப் பற்றிக் கேட்டார்கள். அவர்களிடம் தன் பீஜாப்பூர் அனுபவங்களை சிவாஜி சொன்னான். அவர்கள் அவன் சொன்னதை ஆர்வத்துடன் கேட்டுக் கொண்டார்கள். அவன் அங்கு தைரியமாகவும், சாமர்த்தியத்துடனும் நடந்து கொண்ட விதத்தில் பெருமிதம் கொண்டார்கள். அந்தச் சமயத்தில் தான் சிவாஜி ஒரு பேருண்மையை உணர்ந்தான். அவர்களில் யாரும் பசுவதைக்காக அவன் அளவு ரத்தம் கொதித்து விடவில்லை. அவர்களைப் பொறுத்த வரை அது நடக்கக் கூடாத நிகழ்வு, ஆனாலும் நடக்கிறது, அதற்கு வருத்தம் இருக்கிறது அவ்வளவு தான். பீஜாப்பூரில் அவன் அண்ணனும், தந்தையும் காட்டிய அதே மனோபாவம்…. மனிதர்களுக்கு எதை எப்படி எடுத்துக் கொள்வது என்பது கூட பெரும்பாலும் தெரிவதில்லை. இந்த மண்ணின் பிரச்னையே இது தான். உணர்வுநிலையில் கூட அழுத்தம் இல்லை, ஆழமில்லை….. பின் எப்படிச் செயல்நிலையில் அழுத்தமும் ஆழமும் அவர்களுக்கிருக்க முடியும்?

முதலில் ஆழமாய் உணர இவர்களுக்குக் கற்றுத்தர வேண்டும், எது சரி எது சரியல்ல என்பதில் சமரசம் செய்து கொள்ளாத ஞானம் வேண்டும். அது வரும் வரை எதுவும் இந்த மண்ணில் மாறாது…… இந்த ஞானோதயம்  சகாயாத்திரி மலைத்தொடரில் அன்று சிவாஜிக்குக் கிடைத்தது.

தன் நண்பர்களிடம் அவன் பீஜாப்பூரில் உணர்ந்த உணர்வுகளைப் பற்றிச் சொல்ல ஆரம்பித்தான். அடிமைத்தனம் எத்தனை தான் செல்வச்செழிப்பைத் தந்தாலும் அது எத்தனை கேவலம் என்று தன் உடலும் உள்ளமும், கூசியதைச் சொல்ல ஆரம்பித்தான். நம் சொந்த மண்ணில் அடுத்தவரைப் பயந்தும், அனுசரித்தும் வாழ்வது எத்தனை அவலம் என்று சொல்ல ஆரம்பித்தான்….. அவன் சொற்களில் வலிமை இருந்தது. அவன் சொன்ன விதம் நாடி நரம்புகளைத் துடிக்கச் செய்தது. அடிமைத்தனத்தின் கேவலத்தை அவர்களின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் அவன் உணரச் செய்தான். முடிவில் ஏதாவது செய்தேயாக வேண்டும் என்ற பெருநெருப்பை அவர்களின் உள்ளத்தில் பற்ற வைத்தான்.

“இதற்கு என்ன தீர்வு சிவாஜி?” என்று அவர்கள் கண்களில் அக்னி தெரியக் கேட்டார்கள்.

சிவாஜி சொன்னான். “சுயராஜ்ஜியம். நம்மை நாமே ஆள வேண்டும்”    

(தொடரும்)
என்.கணேசன்

Thursday, June 7, 2018

இருவேறு உலகம் – 86


க்ரிஷ் அமெரிக்காவுக்குப் போய் ஸ்டீபன் தாம்சனைச் சந்தித்துப் பேசி எதிரி பற்றிய தகவல்களை அறிந்து வருவது தான் நல்லது என்று தீர்மானித்த பிறகு உதய் இரண்டு விஷயங்களை அதிமுக்கியமாக நினைத்தான். ஒன்று க்ரிஷின் பாதுகாப்பு. இன்னொன்று க்ரிஷ் போய் வருவது குறித்த ரகசியத்தைப் பாதுகாப்பது. இந்தியாவில் க்ரிஷின் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளுக்குப் பிரச்னை இல்லை. வெளிநாட்டில் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் என்கிற போது நிறைய யோசிக்க வேண்டி இருந்தது. ஒருவேளை இந்தப் பயணம் குறித்து எதிரிகள் அறிந்து விட்டால் வெளிநாட்டில் க்ரிஷை பாதுகாப்பது மிகவும் கஷ்டம் என்று தோன்றியது. உடனே அவன் அமெரிக்காவில் இருக்கும் தன் நண்பன் ஒருவனிடம் பேசினான். அமெரிக்காவில் நம்பகமான தனியார் பாதுகாப்பு நிறுவனங்கள் நிறைய இருக்கின்றன என்றும் அங்கு க்ரிஷ் கால் வைத்தவுடன் அவன் பாதுகாப்பை அவர்கள் பார்த்துக் கொள்வார்கள் என்றும் பாதுகாப்புக் கட்டணம் மட்டும் சற்று அதிகமாக இருக்கலாம் என்றும் அந்த நண்பன் சொன்னான். உதய் பணம் ஒரு பிரச்னையே இல்லை என்று சொல்லி பாதுகாப்புக்கான ஏற்பாடுகளையும் செய்யச் சொல்லி விட்டான். அவன் அடியாட்களை விசாரித்ததில் இப்போது யாரும் க்ரிஷைக் கண்காணிக்கவோ, பின் தொடர்வதோ இல்லை என்று உறுதியாகச் சொன்னார்கள். உதய் தம்பியிடம் சொன்னான். “நீ அமெரிக்கா போறதை யார் கிட்டயும் சொல்லாதே…..”

க்ரிஷ் சொன்னான். “மாஸ்டர் கிட்டயும், ஹரிணி கிட்டயும் மட்டும் சொல்றேன்…..”

ஹரிணியிடம் சொல்வதாகச் சொன்ன உடனேயே உதய் சிரித்தான். “அன்னைக்கு வாங்கின அடி நல்லா வேலை செஞ்சிருக்கு போல. இப்ப எல்லாம் அவ கிட்ட நீ எதையும் மறைக்கறதே இல்லை….”

க்ரிஷ் அண்ணனை முறைத்தான். ஆனால் அவன் கை அவனையுமறியாமல் கன்னத்தை மெல்லத் தடவியது. அதைக் கவனித்த உதயின் சிரிப்பு அதிகமாகியது.

பழைய புத்தி அண்ணனை அடிக்கச் சொன்ன போது உடனே மாஸ்டர் சொன்னது நினைவுக்கு வந்து அடிக்கப் போகும் எண்ணத்தை க்ரிஷ் விலக்கித் தானும் சிரித்தான். தம்பி அடிக்க வருவான் என்று எதிர்பார்த்துத் தயாராக இருந்த உதய்க்கு அவன் அப்படிச் செய்யாமல் இருந்தது ஏமாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. தம்பியை சீண்டி அவனுடன் சண்டை போடுவதில் கிடைக்கும் சந்தோஷம் நழுவிய ஏமாற்றத்தை மறைத்துக் கொண்டு  சொன்னான். “அவ கிட்ட சொன்னா அவ மணீஷ் கிட்ட சொல்லிட வாய்ப்பிருக்கு…..”

க்ரிஷ் சொன்னான். “மணீஷ் கிட்டக் கூட சொல்லாதேன்னு தெளிவா சொல்லிடறேன்….”

க்ரிஷ் ஸ்டீபன் தாம்சனிடம் போனில் பேசி அப்பாயின்மெண்ட் வாங்கினான். இந்தியாவில் இருந்து பேசுவதாகச் சொன்னவுடனேயே இந்தியா பற்றிய நல்ல நினைவுகளை அவனிடம் பகிர்ந்து கொண்ட அவர் அடுத்த வார ஆரம்பத்திலேயே அவனுக்கு அப்பாயின்மெண்ட் கொடுத்தார். எதற்காகக் காண அவன் வருகிறான் என்று அவர் கேட்ட போது அவர் எழுதிய புத்தகம் சம்பந்தமான சில விஷயங்களை அவருடன் விவாதிக்க நினைப்பதாக க்ரிஷ் சொன்னான். ஏதோ அவர் சொல்ல வாய் திறந்து பின் நிறுத்திக் கொண்டது போல் க்ரிஷுக்குத் தோன்றியது. என்னவாக இருக்கும் என்று யோசித்ததில் விடை கிடைக்கவில்லை.


க்ரிஷ் நேரில் ஹரிணியிடம் தன் அமெரிக்கப் பயணத்தைச் சொல்லி மணீஷ் உட்பட யாருக்கும் தெரிய வேண்டாம் என்ற போது ஹரிணி தங்கள் நண்பனான மணீஷிடம் சொல்லாமல் இருக்கக் காரணத்தை க்ரிஷின் கண்களில் தேடினாள். கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஆனால் போகிறவன் சீக்கிரமே வந்து விடுவான் என்பது அவளுக்குப் பெரும் ஆசுவாசத்தைத் தந்தது. ”நீ அங்கே போறதும் உன்னோட அந்த எதிரி பத்தி விசாரிக்கத் தானா?” என்று அவள் கேட்ட போது அவன் ஆமென்று தலையசைத்து விட்டு செந்தில்நாதன் இமயமலை சாது மூலமாக எதிரி பற்றி அறிந்து சொன்னதைச் சொன்னான். ஹரிணிக்கு எதிரியின் நோக்குவர்மத் திறனையும் கேட்டு பிரமிப்பு அதிகமாகியது. இப்படிப்பட்டவன் க்ரிஷுக்கு எதிரியாக இருக்கிறானே என்று எண்ணிய போது அவளுக்குப் பயமும், கவலையும் மனதில் படர ஆரம்பித்தது. க்ரிஷின் கைகளைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு சொன்னாள். “ஜாக்கிரதையா இருடா க்ரிஷ்”

க்ரிஷ் தலையசைத்தான். சிறிது நேரம் இருவரும் கைகளைக் கோர்த்தபடி பேசாமல் மௌனமாக இருந்தார்கள். அந்த ஸ்பரிசத்தில் மனம் லேசாவது போல் ஹரிணி உணர்ந்தாள். சிறிது நேரம் கழித்துச் சொன்னாள். “இந்த மாதிரி சக்திகள் பத்திக் கேட்கறப்பவே பிரமிப்பாய் இருக்கு. இல்லையா?”

“இந்த பிரம்மாண்டமான சக்திகள் முழுசா இல்லாட்டியும் ஓரளவாவது, முயற்சி செய்தா ஒவ்வொருவனுக்கும் முடியற விஷயம்னு மாஸ்டர் சொல்றார். நாம நம்மை அறியாமலேயே அந்த சக்திகளை சில நேரங்கள்ல தொட்டுடறோம்கிறார் அவர்…..” என்றவன் அவன் எங்கோ இருந்து அம்மா என்றழைத்ததை இங்கிருந்து பத்மாவதி உணர்ந்து திரும்பிப் பார்த்ததை மாஸ்டர் குறிப்பிட்டதைச் சொன்னான். ”அன்பு அதிகமாகறப்ப அந்த மாதிரி மன அலைகள்ல இணைப்பு ஏற்பட்டுடும்னு சொல்றார்”

ஒரு நிமிடம் ஆச்சரியப்பட்டு பிரமித்த அவள் பின் மெல்லக் கேட்டாள். “நீ அந்த நாட்கள்ல என்னை ஒரு தடவையாவது நினைச்சுப் பார்த்தாயா?”

பிடித்திருந்த அவள் கையை இறுக்கிய க்ரிஷ் “நிறைய தடவை” என்றான்.

“எனக்கு மட்டும் ஏண்டா அப்ப எல்லாம் ஒன்னும் தோணலை….. உன் அம்மா அளவுக்கு நான் உன்னை நேசிக்கலையோ”

க்ரிஷ் குறும்பாகச் சொன்னான். “இருக்கலாம்…..”

“கொன்னுடுவேன் ராஸ்கல்” என்று ஹரிணி மிரட்டினாள். ஆனாலும் அவனை அந்த நாட்களில் உணராமல் போனது அவளுக்கு நெருடலாகவே இருந்தது. சிறிது மௌனமாயிருந்து விட்டுக் கேட்டாள். “ நீ எப்ப போறே?”

“மூணு நாள்ல. ஏன் கேட்கிறே”

“நாம ஏன் இந்த எண்ண அலைகள் மூலமா ஒருத்தருக்கொருத்தர் தொடர்பு கொள்ள முடியுதான்னு சோதனை செஞ்சு பார்க்கக் கூடாது….?”

புன்னகையுடன் அவன் சம்மதித்தான். இந்த மூன்று நாட்களில் குறிப்பிட்ட நேரங்களில் சோதனை செய்து பார்க்க முடிவு செய்தார்கள். காலையில் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் அவள் அவனுக்கும், மாலையில் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் அவன் அவளுக்கும் ஏதாவது தகவல் அனுப்ப வேண்டும் என்றும் ஒரு மணி நேரம் கழித்து போன் மூலம் பேசி சரிபார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றும் தீர்மானித்தார்கள். அன்பின் அலைகள் மூலமாக மானசீகத் தொடர்பு ஏற்படுத்திக் கொள்ள முடியும் என்றால், அப்படி க்ரிஷுடன் தொடர்பு ஏற்படுத்திக் கொண்டே ஆக வேண்டும் என்று தீவிரமாக ஹரிணி எண்ணினாள்….


டுத்ததாக க்ரிஷ் மாஸ்டரிடம் தன் அமெரிக்கப் பயணத்தைச் சொல்லப் போனான். மவுண்ட் அபுவில் இருந்து இமயமலை வரை செந்தில்நாதன் எதிரி பற்றிச் சேகரித்த தகவல்களைச் சொல்லி மேலதிக விவரங்கள் அறிய அமெரிக்கா செல்வதாக அவன் சொன்ன போது மாஸ்டருக்குக் குழப்பத்தைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. சக்தி படைத்த எதிரியைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக அவன் எங்கிருந்து கற்றிருக்கக் கூடும் என்று க்ரிஷ் கேட்ட போது கற்றுத்தரக்கூடிய இடங்களையும், மனிதர்களையும் பற்றிச் சொன்ன போது கூட அவன் அப்படி ஒரு எதிரியை இந்த விசாரணையில் கண்டுபிடிக்க முடியாதென்றல்லவா அவர் நினைத்திருந்தார்….

யோசித்துப் பார்த்த போது ஒருசில நிமிடங்களில் பல்லாயிரம் மைல்கள் கடக்க முடிந்த எதிரி தார்ப்பாலைவன பக்கிரியிடமும், இமயமலை போதை சாதுவிடமும் கற்றுக் கொள்ளச் செல்வதென்பதை அவர் அறிவு ஏற்க மறுத்தது. க்ரிஷ் சொல்வதைப் பார்த்தால் க்ரிஷை அமேசான் காடுகள் வரை கொண்டு போய் காப்பாற்றிய ஆள் வேறு, இந்த ஆள் வேறு என்பதாக அல்லவா தோன்றுகிறது. ஆனால் அன்னிய சக்தி நம் பூமியை ஆட்கொள்ளத் திட்டமிட்டிருக்கிறது. அது தன் திட்டத்திற்குத் தூய்மையிலும் தூய்மையான, அறிவிலும் உச்சமான ஒருவனைத் தன் கைப்பாவையாகப் பயன்படுத்தப் போகிறதுஎன்று பரஞ்சோதி முனிவர் சொன்ன தகவல் க்ரிஷ் சொன்ன வேற்றுக்கிரகவாசியையும், க்ரிஷையும் அல்லவா அடையாளம் காட்டுவதாக இருக்கிறது. அவரைப் போன்ற ஒரு மகான் வாக்கு பலிக்காமல் இருக்காதே! இப்போது செந்தில்நாதன் கண்டுபிடித்துச் சொன்ன தகவல்கள், மூன்றாவதாக இன்னொருவனையும் அல்லவா களத்தில் இறக்கி இருக்கிறது. யாரிவன்? இவன் உத்தேசம் என்ன? இது என்னப் புதுக்குழப்பம் என்று ஆழ்ந்த ஆலோசனையில் மாஸ்டர் இறங்கினார்.

(தொடரும்)
என்.கணேசன்

Wednesday, June 6, 2018

காற்றின் மொழி முதல் காகமாய் பறந்தது வரை!



மெரிக்காவில் சென்ற நூற்றாண்டில் 1960 களில் ஷாமனிஸத்திற்கு அடையாளமாகப் பேசப்பட்ட பெயர் கார்லோஸ் காஸ்டநேடா. பெரு நாட்டில் பிறந்து வளர்ந்த கார்லோஸ் காஸ்டநேடா பிற்காலத்தில் அமெரிக்காவில் வந்து குடியேறியவர்.  பிறகு கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்தில் மானுடவியல் ஆராய்ச்சி மாணவனாகப் படிக்க வந்த இவர் ஒரு நாள் அரிசோனா பேருந்து நிறுத்தம் ஒன்றில், ஒரு நண்பருடன் நின்று கொண்டிருந்த போது ஒரு வயதான ஷாமனைச் சந்தித்தார். கார்லோஸ் காஸ்டநேடாவின் நண்பர் அந்த முதியவரை  தாவரங்களைப் பற்றி மிக நுணுக்கமாக அறிந்தவர் என்று மட்டுமே சொல்லி அறிமுகப்படுத்தினார். டான் ஜுவான் என்ற அந்த முதியவரிடம் கார்லோஸ் காஸ்டநேடா பேசிய போது அவர் அதிகம் பேசவில்லை. தன் பேருந்து வந்தவுடன் போய் விட்டார். ஆனால் அந்த முதியவரிடம் ஏதோ ஒரு விசேஷ சக்தி இருப்பதாக கார்லோ காஸ்டநேடா அழுத்தமாக உணர்ந்தார்.

அதுவே அடுத்த முறை டான் ஜுவானை சந்தித்த போது மறுபடி போய் பேசும்படி கார்லோ காஸ்டநேடாவைத் தூண்டியது. டான் ஜுவானிடம் கார்லோஸ் காஸ்டநேடா தனக்கு தாவரங்கள் பற்றி நுணுக்கமாகச் சொல்லித்தர வேண்டும் என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டுக் கொண்டார். டான் ஜுவான் தலையசைத்து விட்டு மௌனமாகவே அமர்ந்திருந்தார். கார்லோஸ் காஸ்டநேடா சிறிது நேரம் பொறுத்துப் பார்த்து விட்டு மறுபடி முன்பு சொன்னதையே சொன்னார். டான் ஜுவான் சொன்னார். “நான் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். நீ தான் கற்றுக் கொள்ள மாட்டேன்கிறாய்”

கார்லோஸ் காஸ்டநேடாவுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. சும்மாவே அமர்ந்திருந்து விட்டு இந்தக் கிழவர் இப்படிச் சொல்கிறாரே என்று திகைப்புடன் பார்த்தார். டான் ஜுவான் சொன்னார். ”காற்றுடன் சேர்ந்து தாவரமும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது. கவனித்துக் கேள்.” வீசிய காற்றில் தாவரங்களின் கிளைகள் அசைந்த சத்தம் கார்லோ காஸ்டநேடாவுக்குச் சாதாரணமாகவே தோன்றியது. ஆனால் அதைத் தாவரமும், காற்றும் சொல்லும் ரகசியங்களாக மீண்டும் டான் ஜுவான் சொன்னது குழப்பியது.
அதை அவர் தெரிவித்த போது டான் ஜுவான் “வளவளவென்று பேசிக்கொண்டிருக்காதே. கவனி. எல்லாவற்றையும் கவனி. நிறைய ரகசியங்கள் தெரிய வரும்” என்றார்.

கார்லோ காஸ்டநேடாவுக்கு சும்மா அமர்ந்திருப்பது பெரும் பிரச்னையாக இருந்தது. ஆனால் டான் ஜுவான் அதையே வலியுறுத்தியதால் வேறு வழியில்லாமல் அப்படியே கவனித்து வந்தார். சில வித ஓசைகளை டான் ஜுவான் ‘சம்மதம்’ என்றும், சில வித ஓசைகளை “எச்சரிக்கை” என்றும் ’ஏதோ உனக்குத் தகவல் சொல்கிறது’ என்றும் டான் ஜுவான் சொல்லிக் கொடுத்தார். வித்தியாசமாகவும் சுவாரசியமாகவும் அவர் சொன்னது இருந்த போதிலும் கார்லோ காஸ்டநேடாவுக்கு தாவரங்கள் அவற்றின் உபயோகம் பற்றி மட்டும் தெரிந்து கொண்டால் போதும் என்று தோன்றியது. அதை டான் ஜுவானிடம் அவர் சொன்னார்.

டான் ஜுவான் அவருக்கு ஏதோ சில கள்ளிச்செடி மொட்டுகளைத் தந்து சாப்பிடச் சொன்னார். அவர் அதைச் சாப்பிட்ட போது ஒருவிதமான போதை ஏற்பட்டது. அப்போது எதிரில் ஒரு கருப்பு நாய் நிற்பது போன்ற காட்சியும் கார்லோ காஸ்டநேடாவுக்குத் தெரிந்தது. அதை அவர் டான் ஜுவானிடம் தெரிவித்தார். உடனே டான் ஜுவான் அது மெஸ்கேலிடோ என்ற அமானுஷ்ய சக்தி என்றும் அது கண்ணுக்குத் தெரிவது ஒருவன் பிரபஞ்ச சக்திகளைப் படிக்க முடிந்தவனாக இருப்பான் என்பதைத் தெரிவிக்கிறது என்றும் சொன்னார். அப்போது தான் கார்லோஸ் காஸ்டநேடாவுக்கு அந்தக் கிழவர் வெறும் தாவரங்களைப் பற்றி மட்டும் அறிந்தவர் அல்ல பல அமானுஷ்யங்களையும் அறிந்த ஒரு ஷாமன் என்பது புரிந்தது.


பரபரப்புடன் கார்லோஸ் காஸ்டநேடா தனக்கு அனைத்தையும் கற்றுத்தருமாறு டான் ஜுவானைக் கேட்டுக் கொண்டார். ”முதலில் பேச்சைக் குறை. அதிகம் கவனி. புரிந்து கொள். உன்னால் தாவரங்களுடனும், மிருகங்களுடனும் கூடப் பேச முடியும்.” என்று டான் ஜுவான் கூறினார். ஆனால் கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்தில் ஆராய்ச்சி மாணவனாக உள்ள கார்லோஸ் காஸ்டநேடாவுக்கு இயல்பாகவே நிறைய கேள்விகள் கேட்கவும், கேட்டவற்றைக் குறித்துக் கொள்வதும் படிப்பிற்குத் தேவையாக இருந்தது. ஆனால் டான் ஜுவானோ கார்லோஸ் காஸ்டநேடாவின் கல்வித் தேவைகள் குறித்து அக்கறை காட்டவில்லை. அவரது முதல் பாடமே பேச்சைக் குறை என்பதாக இருந்தது.


கார்லோஸ் காஸ்டநேடாவுக்கு பேச்சைக் குறைத்து கவனிக்க ஆரம்பிப்பது சுலபமாக இருக்கவில்லை. ஆனால் அதைக் கற்காமல் அடுத்ததைக் கற்றுத்தர டான் ஜுவான் சம்மதிக்கவில்லை. எனவே வேறு வழியில்லாமல் கார்லோஸ் காஸ்டநேடா பேச்சைக் குறித்து கவனிக்க ஆரம்பிக்க சில மாதங்களில் கற்றுக் கொண்டார். ஆரம்பத்தில் டான் ஜுவான் தாவரங்களின் மொழியையும், பூச்சிகளின் ரீங்கார ஒலி மொழியையும், பல்லியின் மொழியையும் கார்லோஸ் காஸ்டநேடாவுக்குக் கற்றுத்தந்தார்.  ”எதையும் கண்ணால் பார்த்தே தெரிந்து கொள்ளப் பழகியிருக்கும் மனிதன் காதால் கேட்டும் எத்தனையோ தெரிந்து கொள்ள முடியும்” என்று டான் ஜுவான் கூறினார்.

அவற்றைப் படிப்பதும் கார்லோஸ் காஸ்டநேடாவுக்கு சுலபமாக இருக்கவில்லை. சிலவற்றை ஒழுங்காகக் கேட்க கண்களை மூடிக் கொள்ள வேண்டி இருந்தது. கண்களை மூடினால் தான் காதால் முழுமையாகக் கேட்க முடிந்தது. டான் ஜுவான் அது தவறு என்றார். கண்களைத் திறந்து வைத்துக் கொண்டே காதையும் ஒரு மனிதன் முழுமையாகப் பயன்படுத்த முடியும் என்பது அந்த ஷாமனின் பாடமாக இருந்தது.

இப்படி டான் ஜுவானிடமிருந்து பல ஷாமனிஸ ரகசியங்களை கற்றுக் கொண்டிருந்த வேளையிலேயே தங்களுக்குள்ளான உரையாடல்களையும், டான் ஜுவானின் பாடங்களையும் விரிவாக எழுதி கார்லோஸ் காஸ்டநேடா தன் கல்லூரிப் பேராசிரியரிடம் ஆராய்ச்சிப்படைப்பாகக் கொண்டு போய் தந்தார். அந்தப் பேராசிரியர் அந்தக் கட்டுரைகளைப் படித்து விட்டு ”இது ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை போல இல்லை. ஆனால் சுவாரசியமாக இருக்கிறது. இதை நீ பல்கலைக்கழகப் பதிப்பாளரிடம் கொண்டு போய் காட்டு. புத்தகமாகப் போடலாம்” என்று சொன்னார். ஒருபக்கம் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைப் புத்தகமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை என்ற வருத்தம் இருந்தாலும் இன்னொரு பக்கம் இதை சுவாரசியமான புத்தகமாக ஏற்றுக் கொள்ளப்படலாம் என்று சொல்கிறாரே என்று கார்லோஸ் காஸ்டநேடாவுக்குச் சந்தோஷமாகவும் இருந்தது.

அந்தப் பக்கங்களைப் படித்த பதிப்பாசிரியருக்கு நூல் சுவாரசியமாக இருப்பதாகப் பட்டது. ஆனால் பல்கலைக்கழக பதிப்பில் வெளியே வரும் அளவு நம்பகத்தன்மை உள்ளதா என்கிற சந்தேகமும் சேர்ந்தே வந்தது. பல்கலைக்கழகத்தின் மானுடவியல் துறையினரைக் கலந்தாலோசித்தார். அவர்கள் கார்லோஸ் காஸ்டநேடா எழுதியிருப்பது பலதும் ஷாமனிஸ அடிப்படை அம்சங்களை வித்தியாசமான ஆழமான கோணத்தில் அணுகி இருப்பதாகவே இருக்கின்றது என்று கருத்துத் தெரிவிக்கவே “The Teachings” என்ற புத்தகத்தை முதலில் 1968 ஆம் ஆண்டில் வெளியிட்டது. வெளியிட்ட குறுகிய காலத்திலேயே அந்த நூலைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு பலரும் அதை வாங்க வந்தார்கள். சீக்கிரமாய் அந்த நூல்கள் அனைத்தும் விற்றும் போயின. 


இந்தக் காலக்கட்டத்தில் தான் சில தாவர இலைகள், பாகங்கள் சாப்பிட்டு உயர் உணர்வு நிலைகளுக்குப் போகலாம் என்பதையும் கார்லோஸ் காஸ்டநேடாவுக்கு டான் ஜுவான் சொல்லித்தந்தார். அப்போது கிடைப்பது போதை நிலைமை போல இருந்தாலும் மனிதன் முழுக் கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்தால் முழு விழிப்புத் திறனுடன் இருக்க முடியும் என்று அவர் ஆணித்தரமாகச் சொன்னார். அந்த உயர் உணர்வு நிலைகளுக்குச் செல்லும் போது தீய சக்திகள் ஆக்கிரமிக்க வரும் என்றும் அப்படி ஆக்கிரமிக்க வரும் போது அவற்றை விரட்ட ஒரு விதமான போர்க்குரலை எழுப்பவும் கார்லோஸ் காஸ்டநேடாவுக்கு டான் ஜுவான் சொல்லித் தந்தார். 


கார்லோஸ் காஸ்டநேடாவுக்கு டான் ஜுவான் சாப்பிடக்கொடுத்த இலை தழை மொட்டுக்கள் எல்லாம் பல விதமான காட்சிகளைக் காட்ட ஆரம்பித்தன. அவை எல்லாம் போதையால் தோன்ற ஆரம்பித்த காட்சிகளாக கார்லோஸ் காஸ்டநேடா நினைத்தார். அவர் நினைப்பதற்கு ஏற்றது போல் ஒரு முறை அவர் ஒரு காகமாய் மாறியது போலவும், ஆகாயத்தில் பறப்பது போலவும் அவருக்குத் தோன்றியது. ஆனால் டான் ஜுவானோ ”நீ கண்டது போதையினால் ஏற்பட்ட காட்சிப்பிழை அல்ல. உன் உணர்வு நிலைகளில் நீ மாற முடிந்த மாற்றங்கள் அவை. ஒரு விதத்தில் அவை உண்மையே” என்றார். 


அவர் சொன்னதை நம்ப பகுத்தறிவு கார்லோஸ் காஸ்டநேடாவை அனுமதிக்கவில்லை. ஆனால் முழுமையாக நம்பாமல் இருக்கவும் அவருக்கு முடியவில்லை. ஒரு நாள் அவர் ஆரம்பத்தில் காட்சியாகப் பார்த்த கருப்பு நாயே அவர் எதிரில் வந்து நின்றது. அதை மெஸ்கேலிடோ என்ற அமானுஷ்ய சக்தி என்றும் அது கண்ணுக்குத் தெரிவது ஒருவன் பிரபஞ்ச சக்திகளைப் படிக்க முடிந்தவனாக இருப்பான் என்பதைத் தெரிவிக்கிறது என்றும் டான் ஜுவான் சொல்லியிருந்தது நினைவுக்கு வர கார்லோஸ் காஸ்டநேடா செய்வதறியாமல் திகைத்தார். 


(தொடரும்) 

என்.கணேசன்
நன்றி: தினத்தந்தி – 6.10.2017



Monday, June 4, 2018

சத்ரபதி 23


ஜீஜாபாயின் வார்த்தைகள் ஷாஹாஜியின் மன ஆழத்தில் இருந்த காயங்களைப் புதுப்பித்தன. இழந்த கனவுகளையும், பெற்ற வலிகளையும் எண்ணுகையில் மனதில் கனம் கூடியது. அவர் இழந்த கனவுகளுக்குக் காரணம் இன்றைய அரசியல் சூழல்கள் தான். எத்தனையோ போராடியும் முடியாமல் போய் தான் இப்போதைய பாதுகாப்பான நிலையில் தங்கி விட்டிருக்கிறார். இந்த அரசியல் சூழல்கள் மாறவில்லை. இன்று அவர் இளைய மகன் கனவுகளுடன் கிளம்பியிருக்கிறான். ஜீஜாபாய் சொல்வது போல அவன் கனவுகளாவது பலித்தால் அவருக்கு மகிழ்ச்சியே! ஆனாலும் அவனும் அடிபட்டு வேதனையடைந்தால் அவனை விட அவருக்கே அது அதிகம் வலிக்கும். காரணம் அவன் வலிகளோடு அவர் வலிகளும் சேர்ந்து கொள்ளும். அடிகளோடு நின்று விட்டால் பரவாயில்லை, அவன் தீவிரத்தைப் பார்த்தால் சில சமயங்களில் அழிவையும் கூட நாடிக் கொள்வான் என்ற பயம் அவர் மனதை அரித்தது. இதையெல்லாம் அவர் ஜீஜாபாயிடம் சொல்ல முடியாமல் தவித்தார். அவள் பயத்தையும் அதிகப்படுத்துவதில் அர்த்தமில்லை.

அன்றிரவு சிவாஜியை அழைத்து பேரன்புடன் பேசினார். “சிவாஜி இப்போதைக்கு உன்னை அமைதிப்படுத்திக் கொள்ள பூனாவிற்கே திரும்பவும் அனுப்பத் தீர்மானித்திருக்கிறேன். ஆனால் உன் எதிர்காலம் குறித்து ஒரு முடிவுக்கு நீ வர வேண்டும். ஒன்றோ இரண்டோ வருடங்கள் கழித்தாவது நீ என்ன செய்யப் போகிறாய் என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டும். எனக்குத் தெரிந்து உன் சிறப்பான எதிர்காலத்திற்கு இரண்டே வழிகள் தான் இருக்கின்றன. ஒன்று பீஜாப்பூர் படையில் சேர்வது. இரண்டாவது முகலாயப் பெரும்படையில் சேர்வது. இரண்டிலும் சேராமல் நீ நம் பூனா பகுதியிலேயே இருந்து விடுவது உன் எதிர்காலத்தைக் குறுக்கி விடும். எத்தனையோ கோட்டைத் தலைவர்களின் பிள்ளைகள் அப்படியே அந்தப் பகுதிகளில் சிறப்பில்லாமல் வாழ்ந்து முடிவதைப் பார்த்திருக்கிறேன்…. அப்படி சிறுத்துப் போகும்  அளவு நீ எதிலும் எந்த விதத்திலும் குறைந்தவன் அல்ல… …..  …. நீ உன் முடிவைச் சொல்”

“தந்தையே பீஜாப்பூர் படையிலும், முகலாயர் படையிலும் இணைய எனக்கு விருப்பம் இல்லை” சிவாஜி உறுதியாகச் சொன்னான். சற்று தள்ளி அமர்ந்திருந்த ஜீஜாபாய் தந்தை மகனுக்கிடையே ஒரு பெரிய வாக்குவாதத்தைக் கேட்க வருத்தத்துடன் தயாரானாள்.

ஷாஹாஜி சற்றுக் கடுமையாகவே சொன்னார். “சிவாஜி இந்த முடிவில் பசு வதை இடம் பெறுவதை நான் எதிர்க்கிறேன்….”

“என் முடிவுக்கு பசுவதை காரணம் அல்ல தந்தையே” சிவாஜி அமைதியிழக்காமல் சொன்னான்.

“பின் என்ன காரணம்?”

“பீஜாப்பூர் இராஜ்ஜியம் இப்போதைய சுல்தான் ஆதில்ஷாவின் ஆட்சியில் சிறப்பாக இருக்கிறது. ஆனால் எதிர்காலத்தில் கண்டிப்பாக பீஜாப்பூர் இராஜ்ஜியம் சின்னா பின்னமாகவே போகும். அதனாலேயே அதில் இணைய எனக்கு விருப்பமில்லை….”

ஷாஹாஜி மட்டுமல்லாமல் ஜீஜாபாயும் இந்தப் பதிலில் திகைத்துப் போனாள். ஷாஹாஜி திகைப்புடனே கேட்டார். “ஏன் அப்படிச் சொல்கிறாய் மகனே”

“ஆதில்ஷா வீரத்துடன் அறிவும், சமயோசிதமும் கொண்டவர். அவர் ஆரோக்கியத்துடன் இருந்து ஆட்சி செய்யும் வரை தான் பீஜாப்பூர் ராஜ்ஜியம் சிறப்பிலிருக்கும். ஆனால் அவருக்குப் பின் இந்தச் சிறப்பும் வலிமையும் இருக்காது. அவரது மகன் அவருக்கு இணையானவன் அல்ல.…..”

ஷாஹாஜி திகைத்தார். ஆதில்ஷாவின் மகன் சிறுவன். சிவாஜியையும் விட பல வருடங்கள் இளையவன். “மகனே, அவன் சிறியவன். அவனைப் பற்றி இப்போதே முடிவு செய்ய முடியாது….”

“விளையும் பயிர் முளையிலேயே தெரியும் தந்தையே. இதைக் குறித்து வைத்துக் கொள்ளுங்கள். காத்திருந்து பாருங்கள். அழிந்து கொண்டிருக்கும் ராஜ்ஜியத்தில் பங்கு பெற நான் விரும்பவில்லை…..” சிவாஜி தெளிவாகச் சொன்னான்.

ஷாஹாஜி மகனின் புதிய பரிமாணத்தை முதல் முறையாக உணர்ந்தார். வந்த சில நாட்களில் பாரசீகக் குதிரைகளையும், பசுவதையையும் மட்டுமல்லாமல் ராஜ்ஜியத்தின் இளவரசனையும் கூட அவர் மகன் கூர்ந்து கவனித்திருக்கிறான்…. திகைப்பிலிருந்து மீண்டவராக அவர் கேட்டார். “சரி முகலாயப் படையில் சேர ஏன் மறுக்கிறாய். உன் தாய்வழிப் பாட்டனார் படை இன்றும் முகலாயர்களுடன் இணைந்தே இருக்கிறது. அவர்கள் செல்வத்துக்கும், செல்வாக்குக்கும் குறையில்லை. ஷாஜஹானின் மகன்கள் பலவீனமானவர்கள் இல்லை. அதனால் முகலாயர்களின் எதிர்காலத்தில் நீ சந்தேகம் கொள்ளத் தேவையில்லை”

“முகலாயர்களிடம் செல்வத்துக்கும், செல்வாக்குக்கும் குறையிருக்காது என்பது உண்மை தான் தந்தையே. ஆனால் அது அவர்களுக்கு அடங்கி இருக்கும் வரை மட்டுமே நமக்கு வாய்க்கும். தனித்துச் சுதந்திரமாய் இயங்க அவர்கள் எப்போதும் அனுமதிக்க மாட்டார்கள். அடங்கி, பணிந்து நடக்கவோ என்னால் முடியாது….”

ஷாஹாஜி கவலையுடன் சொன்னார். “அப்படியானால் சில மைல்கள் பரப்பில் இருக்கும் பூனா பகுதியில் சுதந்திரம் என்ற பெயரில் உன் வாழ்க்கையைச் சுருக்கிக் கொள்ளப் போகிறாயா சிவாஜி?  அது கூட முழுமையாக நம்முடையது அல்லவே. அதை ஆண்டு அனுபவிக்கும் உரிமையைத் தான் ஆதில்ஷா தந்திருக்கிறாரே ஒழிய நமக்கே என்று எழுதிக் கொடுத்து விடவில்லை. நினைவிருக்கட்டும்…”   

சிவாஜி அசாதாரண உறுதியுடன் அமைதியாகச் சொன்னான். “தந்தையே அது நம் பூமி. என்றும் நம்முடையதாய் தான் இருக்கும்…”

ஷாஹாஜி அதிர்ச்சியுடன் தன் மகனைப் பார்த்தார். தாதாஜி கொண்டதேவ் சொன்னது சரிதான். இது விளையாட்டுச் சிறுவனின் வேடிக்கைப் பிரகடனமாகத் தெரியவில்லை. அப்படித் தெரிந்திருந்தால் காலப்போக்கில் சரியாகி விடும் என்று எண்ணி விட்டிருப்பார்….. ஆதங்கத்துடன் அவர் கேட்டார். “மகனே அதை அனுமதிப்பார்களா? அப்படியே அனுமதித்தாலும் அது போதுமா?....”

“நம் பூமியை நாம் ஆள யார் அனுமதியும் தேவையில்லை தந்தையே. மராட்டியர்களான நம் அதிகாரம் அந்தப் பூமியோடு நின்று விடப்போவதில்லை தந்தையே. அது வளரும். வளர்ந்து கொண்டே போகும்”

அதிர்ச்சியின் எல்லைக்கே போன ஷாஹாஜி ஜீஜாபாயைப் பார்த்தார். அவளும் மகனின் அந்தப் பிரகடனத்தை எதிர்பார்க்கவில்லை என்பது அவள் முகபாவனையிலேயே தெரிந்தது. ஆனால் அவருடைய அதிர்ச்சியும், பயமும் அவள் முகத்தில் இல்லை. அவள் முகம் பிரகாசித்தது.  ஷாஹாஜி இந்தத் தாய், மகன் போக்கில் பேரபாயத்தைக் கண்டார்.

ஷாஹாஜி மகன் சிவாஜியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டார். ”மகனே உன் உடலில் ஓடும் வீரவம்சங்களின் இரத்தம் உன்னை இப்படிப் பேச வைக்கிறது, கனவு காண வைக்கிறது என்று உணர்கிறேன். அதில் பெருமையும் கொள்கிறேன். ஆனால் நிஜ வாழ்க்கையின் யதார்த்தங்களில் இருந்து உன் பார்வை என்றும் விலகிப் போய்விடக்கூடாது. அது என்றும் கசப்பையே நமக்குத் தரும். யோசித்துப் பார் தனியாக நீ என்ன செய்வாய்?”

“தந்தையே நான் தனியாக இருக்கிறேன் என்று யார் சொன்னது?”

ஷாஹாஜி பெருமூச்சு விட்டபடி சொன்னார். “மகனே சிறு படையையும், சில நூறு வீரர்களையும், சகாயாத்ரி மலைத்தொடர் இளைஞர்களையும் நம்பி நீ பீஜாப்பூர், முகலாய மலைகளோடு மோத முடியாது. முக்கியமாய் வடக்கில் முகலாயர்கள் அசுரபலத்துடன் இருக்கிறார்கள் சிவாஜி….”

சிவாஜி புன்னகையுடன் சொன்னான். “நான் தனியாக இல்லை என்று சொன்னது பூனாவில் இருக்கும், சிறுபடைகளையும், வீரர்களையும் வைத்து அல்ல தந்தையே. என்னுடன் இறைவன் இருக்கிறான் என்பதையே அப்படிச் சொன்னேன். நினைவு தெரிந்த நாளில் இருந்து நான் என்னுடன் இறைவனை உணர்ந்து வருகிறேன். இப்போது இருக்கும் படைகளும் வீரர்களும் பெருகவும் கூடும், விலகவும் கூடும். ஆனால் என்னிடமிருந்து இறைவனை யாரும் விலக்கி விட முடியாது. அவனையே அசைக்க முடியாத வழித்துணையாக நம்பி நான் என் பாதையைத் தீர்மானிக்கிறேன். ஆசி மட்டும் வழங்குங்கள் தந்தையே. எனக்கு அது போதும்.”

காலில் விழுந்து வணங்கிய இளைய மகனை ஷாஹாஜி பிரமிப்புடன் பார்த்தார். பின் மனைவியைப் பார்த்தார். ஜீஜாபாய் கண்களில் இருந்து பெருகிய நீரை புடவைத்தலைப்பால் துடைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.  ஷாஹாஜியின் உள்ளத்தில் பலவித உணர்ச்சிகள் அலைமோதின. அவர் தந்தையும் தாயும் நினைவுக்கு வந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் இறைவன் மீது அசைக்க முடியாத பக்தி கொண்டவர்கள். அந்த அளவு ஷாஹாஜி பக்திமானாக இருக்கவில்லை. எல்லோரையும் போல இறைவனை வணங்குவார். அவ்வளவு தான். ’அதனால் தான் அரசர்கள் கைவிட்ட போது நான் பலமிழந்து போனேனோ? இவன் என்னைப் போல் அல்லாமல் அரசர்களையும், படைகளையும் நம்பாமல் இறைவனை மட்டும் நம்பிக் கனவு காண்கிறான். இவன் கனவுகள் பலிக்கலாம். பலிக்க வேண்டும்……’

ஷாஹாஜி மனதாரச் சொன்னார். ”மகனே இறைவனின் ஆசி இருப்பவருக்கு மற்றவர்களின் ஆசி அவசியமில்லை. ஆனாலும் நீ நம்பும் இறைவனை நானும் வணங்கி உனக்கு ஆசி வழங்குகிறேன். வெற்றி மேல் வெற்றி வந்து உன்னைச் சேரட்டும். நம் குலம் உன்னால் பெருமையடையட்டும்…”

தந்தையின் ஆசியில் மனம்நிறைந்து எழுந்த மகனைத் தழுவிய ஷாஹாஜி மகனிடம் சொன்னார். “எனக்கு ஒரே ஒரு வாக்கு மட்டும் கொடு சிவாஜி. கடுங்கோபம் இருக்கும் இடத்தில் கடவுளும் கூட இருக்காமல் விலகி விடுவார் என்பதால் உன் நலனில் அக்கறையோடு கேட்கிறேன்.    உன் கோபத்தை இன்று நகர எல்லையில் காட்டியது போல் நீ இனி என்றும் விளைவுகளைப் பற்றி யோசிக்காமல் காட்டக்கூடாது. எனக்கு சத்தியம் செய்து கொடு….”

சிவாஜி ஒரு கணம் கண்களை மூடித் திறந்து சத்தியம் செய்தான். “என் தாய் மீது ஆணையாகச் சொல்கிறேன் தந்தையே. என்றும், எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் விளைவுகளைக் கணக்கிடாமல் கோபத்தினால் நான் இனி செயல்பட மாட்டேன்…..”

(தொடரும்)
என்.கணேசன்