என் நூல்களை வாங்க பதிப்பாளரை 9600123146 எண்ணிலோ blackholemedia@gmail.com மின்னஞ்சலிலோ தொடர்பு கொள்ளுங்கள் ....

Monday, October 21, 2019

சத்ரபதி 95


ரணடைந்து, கைது செய்யப்பட்டு, சங்கிலியால் கட்டப்பட்டு, தன் முன் கொண்டு வரப்பட்ட ஃபிரங்கோஜி நர்சாலாவை செயிஷ்டகான் கூர்ந்து பார்த்தான். சற்றும் தலைகுனியாமல், நிமிர்ந்த நெஞ்சுடன் நேர் பார்வை பார்த்த ஃபிரங்கோஜி நர்சாலாவை அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. செயிஷ்டகான் மாவீரன். வீரம் எங்கிருந்தாலும் அதை மதிக்கும் மனோபாவம் அவனுக்கிருந்தது. தோற்று சரணடைந்த பின்பும் தலைகுனிய மறுக்கும் உறுதியும் தைரியமும் வீரர்களிலேயே சிலருக்கு மட்டுமே சாத்தியமாகிறது….

செயிஷ்டகான் மனதில் அவனை மதித்ததை வெளியே காட்டாமல் கடுமையை முகத்தில் கூட்டிக் கொண்டு சொன்னான். “பிரங்கோஜி உன்னால் என் படைவீரர்கள் பலர் மாண்டிருக்கிறார்கள். பலத்த சேதத்தை நீ என் சேனைக்கு ஏற்படுத்தி இருக்கிறாய். உனக்கு மரண தண்டனை வரை விதிக்கத் தகுந்த குற்றம் இது. என்ன சொல்கிறாய்?”

ஃபிரங்கோஜி நர்சாலா அமைதியாகச் சொன்னான். “உங்கள் விருப்பம் போல் செய்யுங்கள் பிரபு. இதில் நான் எதுவும் சொல்வதற்கில்லை”

செயிஷ்டகான் ஒன்றும் சொல்லாமல் அவனைக் கடுமை குறையாமல் பார்த்தான். அவன் கூரிய பார்வையை ஃபிரங்கோஜி நர்சாலா நேரடியாகச் சந்தித்தான். செயிஷ்டகான் சொன்னான். “தண்டனையில் இருந்து தப்பிக்க ஒரே வழி இருக்கிறது. நீ எங்கள் படையில் இணைந்தால் மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றப்படுவாய்.”

“உங்கள் படையில் இணைவதை விட மரணம் மேல் என்று நினைக்கிறேன் பிரபு. தாராளமாக தாங்கள் தண்டனையை நிறைவேற்றலாம்”

செயிஷ்டகான் அந்தப் பதிலை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அவன் குரலில் ஏளனம் காட்டிச் சொன்னான். “வீரம் என்பது வேறு. முட்டாள்தனம் என்பது வேறு. முட்டாள்தனமாக நடந்து கொள்வதை வீரம் என்று ஒருவன் எண்ணிக் கொள்ளக்கூடாது. தோற்றவனுடன் இருந்து என்ன சாதிக்கப் போகிறாய்?”

”நம் இருவர் அகராதியும் ஒன்றாய் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை பிரபு. என் மதிப்பீடுகளும் தங்கள் மதிப்பீடுகளும் வித்தியாசமானவை. உயிரைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதை விட உயர்வான விஷயங்கள் இருக்கின்றன என்று நம்புபவன் நான்.”

“உயிர் போனபின் மதிப்பீடு உட்பட மிஞ்சுவது எதுவுமில்லை ஃபிரங்கோஜி. நன்றாக யோசித்துப் பார். சாகன் கோட்டையை நாங்கள் கைப்பற்றி இருக்கிறோம். உள்ளே இருந்து நீ முடிந்தவரை நன்றாகவே போராடி இருக்கிறாய். ஆனால் உன் தலைவன் சிவாஜி உனக்கு உதவ ராஜ்கட்டில் இருந்து ஓடி வரவில்லை. இதுவே எங்கள் கோட்டையாக இருந்து அன்னியர்கள் கைப்பற்ற வந்திருந்தால் பல பகுதிகளில் இருந்து உதவிகள் வந்து குவிந்திருக்கும். படைபலம் இருப்பவனால் மட்டுமே தர முடிந்த சிறப்பு அது….”

“நீங்கள் என்ன கூறினாலும் உங்கள் சிறப்பில் பங்கு கொள்ள நான் விரும்பவில்லை பிரபு” ஃபிரங்கோஜி நர்சாலா உறுதியாகச் சொன்னான்.

செயிஷ்டகான் பெருமூச்சு ஒன்றை விட்டான். சிவாஜியின் பலம் அவன் அறிவும், வீரமும், தந்திரமும் மட்டுமல்ல இவனைப் போன்ற மனிதர்களைச் சம்பாதித்திருப்பதும் தான் என்று தோன்றியது. வெற்றி தோல்விகள், லாப நஷ்டங்கள் கணக்கு வைத்துக் கொள்ளாமல் தங்களுக்கென்ற மதிப்பீடுகளிபடி நடந்து கொள்ளும் இது போன்ற மனிதர்கள் அரிதிலும் அரிது. அவன் அப்படி ஒருத்தியை மட்டுமே இது வரைக்கும் பார்த்திருக்கிறான். அது அவன் சகோதரியின் மகளும், ஔரங்கசீப்பின் மூத்த சகோதரியுமான ஜஹானாரா.

அவள் ஆதரித்த மூத்த சகோதரன் இறந்து போன பின்னும், அவள் மேல் உயிரையே வைத்திருந்த சக்கரவர்த்தி ஷாஜஹான் சிறைவைக்கப்பட்ட பின்னும், ஔரங்கசீப் சக்கரவர்த்தியாகி டெல்லி தர்பாரில் எல்லோரும் ஔரங்கசீப் பக்கம் போய் விட்ட பின்னும் ஔரங்கசீப்பை வெளிப்படையாகவே எதிர்த்து நிற்கும் நிலைப்பாட்டை எடுத்த ஒரே ஜீவன் ஜஹானாரா தான். பாதுஷா பேகம் பதவியை அவளிடமிருந்து எடுத்து இளைய சகோதரி ரோஷனாராவுக்கு ஔரங்கசீப் தந்த பின்னும் அதை ஒரு பொருட்டாக நினைக்காதவள் அவள். தந்தையுடனே இருப்பேன் என்று உறுதியாகச் சொல்லி அனுமதி வாங்கி ஷாஜஹானுடன் சிறை வாழ்க்கை வாழ்பவள் அவள்.

ஒரு காலத்தில் சகோதரியின் கணவரும், சக்கரவர்த்தியுமான ஷாஜஹானுடன் மிக நெருக்கமாக இருந்த செயிஷ்டகான் ஔரங்கசீப் அரியணை ஏறிய பிறகு ஒரு முறை கூட சிறையிலிருக்கும் ஷாஜஹானைச் சென்று சந்தித்ததில்லை. சந்தித்திருந்தால் டெல்லி அரசவையில் அவனுக்கு ஒரு இடம் இருந்திருக்காது. தக்காணத்தின் கவர்னராகும் வாய்ப்பும் இருந்திருக்காது. தாய் மாமன் என்ற போதும் இந்த விஷயத்தில் ஔரங்கசீப்பிடம் அவன் சலுகைகளை எதிர்பார்க்க முடியாது. தந்தையையும், சகோதரர்களையுமே எதிரிகளாக நினைக்கும் ஔரங்கசீப் தாய்மாமனை ஒரு பொருட்டாகவே நினைத்திருக்க மாட்டான். ஜஹானாராவே ஒரு பெண்ணாகவும், அவனை வளர்த்தவளாகவும் இல்லாதிருந்தால் இன்னேரம் உயிரைத் தக்க வைத்திருக்க முடியாது என்று செயிஷ்டகான் எண்ணினான். ஆனால் அவன் கொல்ல முயன்றிருந்தாலும் ஜஹானரா ஔரங்கசீப் செய்தது சரியென்று ஒப்புக் கொண்டிருக்க மாட்டாள். இருந்த போதிலும் இன்றைக்கும் எதிரிகளுடன் இணைந்திருந்தும் ஔரங்கசீப் மதிக்கும் ஒரே ஜீவன் ஜஹானாரா மட்டுமே.

செயிஷ்டகானுக்கு ஜஹானாராவை ஃபிரங்கோஜி நர்சாலா நினைவுபடுத்தினான். என்ன மனிதர்களிவர்கள் என்று வியந்த செயிஷ்டகான் ஃபிரங்கோஜி நர்சாலாவை கட்டவிழ்த்து விடுதலை செய்ய உத்தரவிட்டான்.

திகைத்தது வீரர்கள் மட்டுமல்ல ஃபிரங்கோஜி நர்சாலாவும் தான். திகைப்பில் இருந்து மீண்ட வீரர்கள் அவனைக் கட்டவிழ்த்து விடுவித்தார்கள். ஃபிரங்கோஜி நர்சாலா கேள்விக்குறியுடன் செயிஷ்டகானைப் பார்த்தான்.

செயிஷ்டகான் முகத்தில் கடுமை நீங்கி மென்மை பரவியது. “நீ உன் வழியில் செல்ல அனுமதிக்கிறேன் ஃபிரங்கோஜி. என்றாவது ஒரு நாள் நீ மனம் மாறி முகலாயப்படையில் இணைய நினைத்தால் கண்டிப்பாக வரலாம். உனக்காக எங்கள் கதவுகள் என்றும் திறந்திருக்கும்…”

ஃபிரங்கோஜி நர்சாலா இந்த வார்த்தைகளை அவனிடமிருந்து எதிர்பார்க்கவில்லை. சற்றே தலை தாழ்த்தி வணங்கி விட்டு வேறொன்றும் சொல்லாமல் கம்பீரமாக அங்கிருந்து சென்றான்.

ஆனால் ராஜ்கட் கோட்டையில் சிவாஜி முன் சென்று நின்ற போது அவனால் கம்பீரமாக நிற்க முடியவில்லை. சிவாஜி தோற்றத்தில் சற்று தளர்ந்திருந்தான். மனைவியின் மரணம் அவனை மிகவும் பாதித்திருந்தது. ஆனாலும் ஆரம்பத்திலிருந்தே ஃபிரங்கோஜி நர்சாலாவிடம் நட்பின் மொழியிலேயே பேசி வந்திருந்த சிவாஜி அதே நட்புடன் “வா நண்பா” என்று அன்பு மாறாமல் வரவேற்று அணைத்துக் கொண்ட போது ஃபிரங்கோஜி நர்சாலா கூனிக்குறுகினான்.

“என்னை மன்னித்து விடு சிவாஜி. நான் வென்று வந்திருக்க வேண்டும். தோற்று வந்திருக்கிறேன். முடிந்த வரை போராடிப் பார்த்தேன். ஆனால் முடிவில் சரணடைய வேண்டியதாகி விட்டது.”

சிவாஜி அவன் தோளைத் தட்டிக் கொடுத்துச் சொன்னான் .“வெற்றிகள் எல்லாமே பெருமைப்பட வேண்டியவை, தோல்விகள் எல்லாமே சிறுமைப்பட வேண்டியவை என்று நான் எப்போதுமே நினைத்ததில்லை நண்பா.  வெற்றி தோல்விகளை நாம் எப்படி அடைந்திருக்கிறோம் என்பதில் தான் உயர்வும் தாழ்வும் இருப்பதாக நான் நம்புகிறேன். அந்த வகையில் நீ சிறுமையடைந்து விடவில்லை.” 

ஃபிரங்கோஜி நர்சாலாவின் கண்களில் நீர் திரையிட்டது. தோற்று வந்தவனை இந்த அளவு சிவாஜி உயர்த்தியே வைப்பான் என்று அவன் சிறிதும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.

உணர்ச்சிப் பெருக்கில் குரல் கரகரக்க அவன் சொன்னான். “சாகன் கோட்டை நம் பகுதியில் எத்தனை முக்கியமானது என்பதை நான் அறிவேன். அதை இழந்திருப்பதின் மூலம் நாம் நிறைய அனுகூலங்களை இழந்து சிரமத்திற்காளாக வேண்டியிருக்கும்….”

சிவாஜி புன்னகையுடன் சொன்னான். “எந்த இழப்பும் நிரந்தரமானதல்ல. மானசீகமாக நாம் விட்டுக் கொடுக்காத வரை எல்லாம் நாம் திரும்ப அடைய முடிந்தவையே. கவலைப்படாதே”

வென்று வருபவனை வாழ்த்தி வரவேற்று உச்சத்தில் வைப்பதும், தோற்று வருபவனை இகழ்ச்சியாகப் பேசி ஒதுக்கி வைப்பதும் பொதுவாக அரசர்களின் வழக்கம். அது போன்ற நிகழ்வுகளை வாழ்நாளெல்லாம் பார்த்திருந்த ஃபிரங்கோஜி நர்சாலா நன்றியுணர்வுடன் சிவாஜியைத் தலை தாழ்த்தி வணங்கினான்.

“எனக்கு இனி என்ன வேலை?” என்று கேட்க நினைத்தான். ஆனால் வாயில் வார்த்தைகள் வரவில்லை. தோற்றவர்களுக்கு ஒரு தலைவன் என்ன வேலை தர முடியும் என்ற எண்ணம் அவன் வாயை அடைத்தது.

சிவாஜி சொன்னான். “உன்னை பூபால்கட் கோட்டைத் தலைவனாக நான் நியமிக்கிறேன். அங்கே ஒரு நல்ல தலைமை தேவைப்படுகிறது. அதற்கு உன்னை விடச் சிறந்த ஆளை நான் கண்டுபிடிக்க முடியாது. இளைப்பாறி விட்டு உடனடியாக அங்கு செல் நண்பா”


ஃபிரங்கோஜி நர்சாலாவின் கண்களிலிருந்து அருவியாய் கண்ணீர் வழிய ஆரம்பித்தது. சிவாஜியின் கைகளை இறுக்கப்பிடித்து கண்களில் ஒத்திக் கொண்டான்.

(தொடரும்)    
என்.கணேசன் 

Thursday, October 17, 2019

இல்லுமினாட்டி 18



ம்யூனிக் நகரத்திலிருந்து நூறு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்த ஒரு கிராமத்து வீட்டில் அவன் படுத்திருந்தான். மூன்று படுக்கையறைகள் கொண்ட வசதியான வீடு அது. அந்த வீட்டிற்கு சுமார் ஒரு கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு வேறெந்த வீடோ, வேறு கட்டிடமோ இருக்கவில்லை. சுற்றிலும் பேரமைதி இருந்த போதிலும் அவன் மனதில் அமைதி இருக்கவில்லை. படுக்கை வசதியாக இருந்த போதும் அவன் உடல் வசதியாக இல்லை. அந்த உடல் அவனுக்கு அருவருப்பாகவும், அசௌகரியமாகவுமே இருந்தது. இந்த மூன்று நாட்களில் அவன் பேசியது ஒரே முறை தான். அதுவும் ஒரே ஒரு வாக்கியம் தான். “எனக்கு இந்த உடல் பிடிக்கவில்லை”

இந்த மூன்று நாட்களும் அவன் அருகிலேயே இருந்த மனிதன் அதற்கு ஆறுதல் சொன்னான். “கவலைப்படாதே. உனக்குப் பிடித்தது போல் அதை நீ சீக்கிரமே மாற்றிக் கொள்ள முடியும்”

அவனுக்கு அந்த வார்த்தைகள் ஆறுதல் தரவில்லை. அந்த உடலை அவனுடைய பழைய உடல் போல் மாற்றிக் கொள்வது எத்தனை காலத்திலும் முடியாது. போதை மனித நரம்புகளையும், செல்களையும் பெருமளவு பலவீனப்படுத்தி விடுகிறது. போதைப் பழக்கம் ஒரு வகையில் ஒருவன் மெல்ல மெல்ல செய்து கொள்ளக்கூடிய தற்கொலையே. அப்படி தற்கொலை செய்து கொண்ட டேனியலை அவன் இகழ்ச்சியுடன் மனதில் கடிந்து கொண்டான். “முட்டாள்”

சென்ற வாரம் வரை இப்படிப்பட்ட ஒரு பாழ்பட்ட உடலில் வாழவேண்டி வரும் என்று அவன் கற்பனையில் கூட நினைத்ததில்லை. உலகின் விதியை எழுத முடிந்தவனாகவே அவன் தன்னை நினைத்து வந்திருந்தான். இல்லுமினாட்டியில் இணைந்த பிறகு அவனுக்கு தன் வெற்றி வாய்ப்பில் கடுகளவு சந்தேகமும் வந்ததில்லை. கோடு போட்டுப் பயணித்தது போல் வாழ்க்கை ஒரு உச்சத்தை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டு இருந்தது. அவன் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை அவனுக்குப் போட்டியாக வரக்கூடியவர்கள் யாரும் தென்படவில்லை. ஆனால் தொலைதூரத்தில் இருந்து விதி மின்னல் வேகத்தில் க்ரிஷைக் கூட்டிக் கொண்டு வந்தது. அவனை இல்லுமினாட்டி கூட்டத்தில் பேச வைத்தது.

க்ரிஷ் பேச ஆரம்பித்த போது கூட அவன் தனக்கு எதிராக எதுவும் நடக்க முடியும் என்று எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. ஆனால் க்ரிஷின் பேச்சும், அவன் பேச்சின் போது தொடர்ந்து கூடுதலாக ஜொலித்த இல்லுமினாட்டி சின்னமும் சேர்ந்து அவனுக்கு எதிரானதொரு நிலைமையை அங்கே உருவாக்கி விட்டது. கண்களைக் கட்டிக் கொண்டு பேசிய க்ரிஷ் அந்த ஒளிவெள்ளத்தில் நீதி தேவன் போலக் காட்சியளித்த போது ஆரகிள் சொல்லியிருந்தபடி இல்லுமினாட்டியை அழிவிலிருந்து காப்பாற்ற வந்தவனாய் அந்தச் சின்னம் உறுப்பினர்களுக்கு அடையாளம் காட்டுவது போன்ற தோற்றம் உருவாக ஆரம்பித்த போது தான் அவன் அபாயத்தை உணர்ந்தான்.

ஏலியனின் சக்திக் கவசம் க்ரிஷைச் சுற்றி இருக்கக்கூடும், அது தாக்குபவரைத் திருப்பித் தாக்கி அழிக்கக்கூடும் என்ற சந்தேகம் அவனுக்கு இருந்ததால் தன் சக்திப் பிரயோகங்களை க்ரிஷ் மீது செலுத்தாமல் அந்த ஜொலிக்கும் சின்னத்தின் மீது செலுத்தி அதை மங்க வைக்கக் கடைசியில் அவன் முடிவெடுத்தான். அந்த முடிவு அவனுக்கே முடிவு கட்டும் என்று அவன் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அந்தச் சின்னத்தில் அவன் தன் சக்திகளைக் குவித்துப் பிரயோகித்த அந்தக் கணத்தில் அவன் உடம்பில் இருந்து சக்திகள் உருவப்பட ஆரம்பித்தன. அவன் உடலில் தாங்க முடியாத உஷ்ணம் உருவாக ஆரம்பித்தது. அவன் உடல் எல்லா சக்திகளையும் இழந்து அழிய ஆரம்பித்தது. இல்லுமினாட்டியின் சின்னம் உண்மையில் மாஸ்டருக்காகவும், க்ரிஷுக்காகவும் தான் காத்திருந்தது. அதனால் அவர்களுக்குச் சாதகமாகவே செயல்பட்டு அவர்களுக்கு எதிரான அவனை அழிக்கின்றது என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது. அவனவனுக்குச் சேர வேண்டியதை அடுத்தவன் இடையே பிடுங்கிக் கொண்டாலும் கூட விதி பிடுங்கியவன் மூலமாகவே கூட சேர வேண்டியதைச் சேர வேண்டியவனிடம் சேர்த்தும் விடுகிறது என்பது அவன் பழைய உடலில் சிந்தித்த கடைசி சிந்தனையாக இருந்தது. கருகிப் போன அந்த உடலளவில் இழந்த சக்திகளை மானசீக அளவிலும் அவன் இழக்காமல் அவனைக் காப்பாற்றியது அந்தக் கிதார் இசை.

அந்த இசையை அவன் அறிவான். அவன் ஹைத்தி தீவிற்குச் சென்று சில நாட்களில் கற்றுக் கொண்ட சக்தி சூட்சுமங்களில் ஒன்றை அவன் உயிர் அவன் உடலை விட்டு வெளியேறிக் கொண்டிருந்த சமயத்தில் அந்த இசை நினைவுபடுத்தியது. தோற்கப் பிறந்தவன் அல்ல அவன். வெல்லவே பிறந்தவன். மரணம் கூட அவனை அவன் இலக்கிலிருந்து விலக்கி வைக்க முடியாது. அந்த இசை அடுத்து அவன் செய்ய முடிந்ததை, அதற்கிருக்கும் வாய்ப்பைச் சுட்டிக் காட்டியது. அந்த இசை ஒலிக்கும் திசையில் ஒரு உடலில் இருந்து உயிர் வெளியேறிக் கொண்டிருந்தது.

அவன் தன் வாழ்க்கையில் கற்று வளர்த்துக் கொண்ட சக்திகள் ஏராளம். எல்லாச் சக்திகளுக்கும் உச்சமாய் அவன் கற்ற சக்தி கூடு விட்டுக் கூடு பாய்வது. இமயமலையில் மானசரோவர் அருகே வாழ்ந்த ஒரு சித்தரிடம் அவன் அந்த வித்தையைக் கற்றான். மூன்று மாதங்கள் கடுமையானதொரு தவ வாழ்க்கை வாழ்ந்து அவன் அடைந்த மகாசக்தி அது. கற்றுக் கொடுத்த அந்தச் சித்தர் முன் அந்தச் சக்தியை அவன் பிரயோகித்தும் காட்டினான். பனிமலையில் சற்றுமுன் இறந்திருந்த ஒரு பனிக்கரடியின் உடலில் புகுந்து அந்தச் சித்தரைப் பனிக்கரடியாகவே மூன்று முறை வலம் வந்து வணங்கி மீண்டும் அவன் தன் உடல் வந்து சேர்ந்தான். சில நிமிடங்கள் தான் அந்தப் பனிக்கரடி உடலில் அவன் தங்கி இருந்தான் என்ற போதும் அந்த நிகழ்ச்சி அவனுக்கு உண்மையாகவே திருப்தி அளித்தது.

அந்தச் சித்தர் அப்போது சொன்னார். “ஒருநாள் இந்தச் சக்தி உனக்கு உதவலாம். அப்போது சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்”   

அவர் சொன்னது அவனுக்கு அப்போது வேடிக்கையாக இருந்தது. அந்தச் சக்தியை அவன் அடிக்கடிப் பயன்படுத்துவதாக இல்லை. காரணம் தன் உடலில் இருந்த வலிமையை அந்தப் பனிக்கரடி உடலில் அவனால் உணர முடியவில்லை. சில நிமிடங்களே தங்கியிருந்தாலும், ஒரு விளையாட்டு போலவே அதை நினைக்க வேண்டும் என்று அவன் நினைத்திருந்தாலும், அவனுக்கு அந்த அன்னிய உடலில் தங்கியிருந்த சில நிமிடங்களும் மனக் கசப்புடன் தாக்குப் பிடித்த நிமிடங்களாகவே இருந்தன.

அங்கிருந்து கிளம்பி வந்த போது இனி விளையாட்டுக்குக் கூட இந்த கசப்பு அனுபவம் தேவை இல்லை என்று முடிவெடுத்திருந்தான். ஆனால் அந்தச் சித்தர் சொன்னது போல அந்த வித்தை இல்லுமினாட்டி கூட்டத்தில் அவன் தன் உடலிலிருந்து உயிரை விட ஆரம்பித்த சரியான கணத்தில் உதவியது. அந்த இசை நினைவுபடுத்திய நுணுக்கம், அவன் மானசரோவரில் கற்ற வித்தையைப் பயன்படுத்தத் தூண்டியது. அந்த இசை கேட்ட இடத்தில் தெரிந்த வாய்ப்பை அவன் பயன்படுத்திக் கொள்ள அவன் மனதைக் குவித்தான். சக்திகள் கரைந்து கொண்டிருந்த சமயத்தில் அது சாதாரண விஷயமாய், எளிதில் சாதிக்க முடிந்த செயலாய் இருக்கவில்லை. ஆனால் அவனும் சாதாரண மனிதனல்ல. அவன் கற்றிருந்த வித்தைகளும், சக்திகளும் கூட சாதாரணமானவை அல்ல.

உடல் கருகி அதிலிருந்து கிளம்பியவுடன் இரும்புச் சங்கிலியிலிருந்து விடுபட்டவனைப் போல அவன் உணர்ந்தான். அவன் கடைசியாய் குவித்த அந்த மானசீக சக்தி, இல்லுமினாட்டி சின்னம் உருவியும் அவன் இழக்காத அந்தக் கடைசி இச்சா சக்தி, அவன் கற்ற வித்தையை அவன் வழக்கப்படியே கச்சிதமாய் செயல்பட வைத்தது. அவன் அந்த மருத்துவமனையில் ஒரு முட்டாள் போதை மனிதன் இறந்து முடிந்த தருவாயில் அந்த உடலில் நுழைந்தான்.

உடலில் இருந்து உயிர் பிரியும் சமயத்தில் ஒவ்வொரு நொடியும் மிக முக்கியமானவை. அடுத்த நிலையை, அடுத்த வாழ்க்கையை அவை தீர்மானிக்கக்கூடியவை. உடல் முழு பலத்தையும் இழக்கும் முன்பு, உடலில் முழு பிராணனும் விடை பெற்று சில்லிட்டு பிணமாக வீணாவதற்கு முன் செய்ய முடிந்த அற்புதங்கள் ஏராளம். அவன் அதைச் செய்தான். முதலில் தன் சக்திகளைப் புதிய உடலின் மூளையில் பதிய வைத்தான். மற்றவை எல்லாம் அவனுக்கு இரண்டாம் பட்சமே!

அவன் தன் வாழ்க்கையில் உச்சத்தில் செய்து காட்டிய பெரும் சக்திப் பிரயோகம் அது. ஆனால் அவனை அது மகிழ்ச்சியடைய வைத்து விடவில்லை. காரணம் உணர்வு நிலையில் அவன் இல்லுமினாட்டி கூட்டத்தில் நடப்பதையும் கவனித்து வந்தது தான். க்ரிஷை எர்னெஸ்டோ இல்லுமினாட்டிக்கு அழைத்ததும், அவன் இல்லுமினாட்டியில் இணைய சம்மதித்ததும் அந்த நிலைமையிலும் அவனுக்கு ஏற்படுத்திய ஆத்திரம் தான். அவன் கச்சிதமாகத் திட்டமிட்டு படிப்படியாக முன்னேறி இல்லுமினாட்டியில் இணைந்து அதைக் கைப்பற்ற நினைத்து அது கிட்டத்தட்ட நிறைவேறும் கட்டத்தில் க்ரிஷ் எந்தத் திட்டமும் போடாமல், எந்தப் பெரிய முயற்சியும் செய்யாமல் இல்லுமினாட்டியே அவனை அழைத்து அவனை இணைத்துக் கொண்டதை அவனால் சகிக்க முடியவில்லை.

அப்போது அவன் மானசீகமாக க்ரிஷை நினைத்து மனதில் கறுவினான். “க்ரிஷ். எல்லாம் முடிந்து விட்டது என்று நினைக்காதே. எல்லாம் முடிந்து விடவில்லை. நான் இன்னும் இருக்கிறேன். நாம் மீண்டும் சந்திப்போம்”

(தொடரும்)
என்.கணேசன்

Monday, October 14, 2019

சத்ரபதி 94


சிவாஜிக்கும் சாய்பாய்க்கும் இடையே நிலவிய அன்பு ஆழமானது. அந்த ஆழத்தை சிவாஜி தன் இன்னொரு மனைவி சொய்ராபாயிடம் என்றும் உணர்ந்ததில்லை. சாய்பாய் மிக மென்மையானவள். புத்திசாலி. எல்லோரையும் நேசிக்க முடிந்தவள். யாரிடமும் அவளுக்கு மனத்தாங்கல் எதுவும் இருந்ததில்லை. பல பிரச்னைகளை நாள் தோறும் சந்தித்து வரும் சிவாஜி அவளிடம் வருகையில் அவள் இன்னொரு பிரச்னையை அவனுக்குக் கூட்டியதில்லை. அவள் முகத்தில் கடுமையோ, துக்கமோ, கோபமோ என்றுமே தெரிந்ததில்லை. அப்படிப்பட்ட மனைவியை இழந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்ற உண்மை சிவாஜியை ஆழமாகவே வாட்டி வதைத்தது. 

ராஜ வைத்தியரிடம் அவளைக் காப்பாற்ற வழியே இல்லையா என்று தாங்க முடியாத வேதனையுடன் அவன் கேட்ட போது அவர் அந்தளவே வேதனையுடன் அவர் அறிந்த வரை இல்லை என்று சொல்லி விட்டுப் போயிருந்தார். சிவாஜி தாயிடம் சென்று அவள் மடியில் முகம் புதைத்து மனம் விட்டு அழுதான்.

கண்கலங்கிய ஜீஜாபாய் மகன் முழுவதாக அழுது முடிக்கும் வரை காத்திருந்து விட்டுக் கடைசியில் சொன்னாள். “மனதைத் தைரியப்படுத்திக் கொள் மகனே. எல்லோரும் ஒரு நாள் இந்த உலகிலிருந்து விடைபெற வேண்டியவர்களே. சிலருக்கு விடைபெறும் முன் நெருங்கியவர்களிடம் சொல்லிச் செல்லக்கூட அவகாசம் கிடைப்பதில்லை. சாய்பாய்க்கு அந்த அவகாசத்தை இறைவன் தந்திருக்கிறான் என்று ஆசுவாசம் கொள். எப்போதும் யுத்தத்திலும், வேறு பணிகளிலும் தூரத்தில் இருக்கும் நீ இந்தச் சமயத்தில் அவளுடன் இருக்க முடிந்த சூழலை விதி உன் மீது சுமத்தி இருக்கிறது. அதற்கு நீ நன்றி சொல். அவளருகே அதிக நேரம் செலவிடு மகனே. குழந்தைகளும் நீயும் அவளுக்குக் கடைசி கால நிம்மதியைக் கொடுங்கள்….”

ஜீஜாபாய் சொன்னபடியே சிவாஜியும், மகள்களும், குழந்தை சாம்பாஜியும் அதிக நேரம் அவளருகே இருந்தார்கள். தாயருகில் கண்கலங்கி இருக்கக் கூடாது, கூடுமான வரை தைரியப்படுத்தும்படியாக இருக்க வேண்டும் என்று பேத்திகளிடம் ஜீஜாபாய் முன்பே கட்டளையிட்டிருந்தாள். சிவாஜியின் மகள்கள் அப்படியே நடந்து கொண்டார்கள். குழந்தை சாம்பாஜிக்கு என்ன நடக்கிறது என்று அறியும் வயதில்லை என்பதால் சில சமயங்களில் தாயருகே இருந்து விளையாடினான். சில சமயங்களில் விளையாட வெளியே அழைத்துச் செல்லும்படி சகோதரிகளிடம் அடம் பிடித்தான்.

அப்படி ஒரு சமயம் மகள்கள் மகனைத் தூக்கிக் கொண்டு வெளியே போய் கணவனும் அவளுமாக மட்டுமாக இருக்கையில் சாய்பாய் சிவாஜியையே பேரன்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

சிவாஜி கேட்டான். “ஏனப்படிப் பார்க்கிறாய் சாய்?”

”எப்போதும் யுத்தம், திட்டம், என்று இருக்கும் நீங்கள் இப்போது என்னருகிலேயே ஓயாமல் அமர்ந்திருக்கும் போது என்ன தோன்றுகிறது தெரியுமா?” பலவீனமான குரலில் சாய்பாய் கேட்டாள்.

”என்ன தோன்றுகிறது?”

“மரணம் என்னருகில் வந்தால் தடுத்து நிறுத்த முயற்சி செய்யலாம் என்று நீங்கள் திட்டம் போட்டு இருப்பது போலத் தோன்றுகிறது”

சிவாஜி கண்கலங்கிச் சொன்னான். “என்னால் முடிந்தால் கண்டிப்பாக முயற்சி செய்வேன் சாய். ஆனால் இறைவன் எந்த மனிதனுக்கும் அந்தச் சக்தியைத் தரவில்லையே. நான் எனக்கு மட்டும் அந்தச் சக்தி வேண்டும் என்று எப்படிக் கேட்பேன்”

சாய்பாய் கணவனின் கரங்களை இறுக்கப் பிடித்துக் கொண்டாள். அவனுக்கு இறைவன் எவ்வளவு நெருக்கமானவனாக இருந்த போதும் இறைவனிடம் கூட அவனால் நியாயம் தவறி வேண்டிக் கொள்ள முடிந்ததில்லை என்பதைக் கவனித்த அவள் மனம் நெகிழ்ந்தது. அவன் இரண்டு நாட்களாக அவளருகே இப்படி நீண்ட நேரம் இருப்பது அவளுக்குப் பெரும் ஆசுவாசத்தைத் தந்தது. குழந்தைகளைப் பற்றியும், அவர்களுக்கு ஆக வேண்டிய சுப காரியங்களைப் பற்றியும் அவனிடம் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பே பேசி விட்டிருந்தாள். எதைப் பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டாம் என்றும், எல்லாவற்றையும் சிறப்பாகவே செய்வேன் என்றும் சிவாஜி அவளுக்கு வாக்களித்திருந்தான்….

தன் கரங்களை இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்த சாய்பாயிடம் சிவாஜி குற்ற உணர்வுடன் சொன்னான். “நீ என்னைத் திருமணம் செய்யாமல்  ஒரு சாதாரணனைத் திருமணம் செய்திருந்தால் கூட நிம்மதியாய், நிறைவான வாழ்க்கையை வாழ்ந்திருப்பாய் என்று தோன்றுகிறது சாய். உன்னுடன் அதிகப் பொழுதைக் கழிக்கவே நேரமில்லாத கணவனுடன் வாழ்ந்ததில் நீ நிறைய இழந்திருக்கிறாய் என்று தோன்றுகிறது சாய். உனக்கு அப்படித் தோன்றியிருக்கிறதா?”

சாய்பாய் யோசிக்காமல் சொன்னாள். “ஒரு போதும் இல்லை…. உங்கள் தாயார் வாழ்க்கையைப் பார்க்கையில் நான் இழந்தது எதுவுமேயில்லை நாதா! அவர் ஒரு நாள் கூட குறைப்பட்டுக் கொண்டு நான் பார்த்தில்லை. …… ஒரு சாதாரண மனிதனைத் திருமணம் செய்து கொண்டிருந்தால் நான் இந்த அளவு பெருமைப்பட்டிருக்க முடியுமா? வாழ்க்கையயும், மரணத்தையும் சிவாஜியின் மனைவியாகச் சந்திக்க முடிவது பாக்கியம் அல்லவா?”

சிவாஜி அவள் கரங்களை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டான். சிறிது நேரம் இருவரும் எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தார்கள். அவள் அவனிடம் பேசச் சக்தியைச் சேர்த்து வைத்துக் கொண்டு பின் சொன்னாள். “உடலுக்குத் தான் அழிவு. ஆத்மாவுக்கு இல்லை என்பார்கள். உங்கள் சுயராஜ்ஜியக் கனவு நிறைவேறினால் எங்கிருந்தாலும் என் ஆத்மா உங்களுடன் சேர்ந்து சந்தோஷப்படும்….”

சிவாஜியின் கண்கள் நிறைந்தன. வாழ்க்கையில் மட்டுமல்லாமல் அவன் கனவிலும் பங்கு கொண்ட அந்த மனைவியை அவன் எப்படி இழப்பான்? பேச வார்த்தைகள் வராமல் அவன் தவித்த போது அவளுக்கு மூச்சிறைக்க ஆரம்பித்தது.  கடைசியாக மகன் பெயரைச் சொன்னாள். “சாம்பாஜி….”.

மகள்களும், சாம்பாஜியும் வேகமாக அழைத்து வரப்பட்டார்கள். ஜீஜாபாயும், சொர்யாபாயும் விரைந்து வந்தனர். குடும்பத்தினர் சுற்றியிருக்க அனைவரையும் ஒரு முறை அன்புடன் பார்த்து விட்டுக் கடைசியாக, குழந்தை சாம்பாஜியையும், கணவன் சிவாஜியையும் பார்த்தபடியே சாய்பாயின் உயிர் பிரிந்தது.


செயிஷ்டகான் சாகன் கோட்டையைக் கைப்பற்றுவது இவ்வளவு கடினமாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. இன்றோடு சாகன் கோட்டையைச் சுற்றி வளைத்து ஐம்பது நாட்களாகி விட்டன. ஃபிரங்கோஜி நர்சாலா சரணடைவதாக இல்லை. வெளியிலிருந்து உள்ளே வரும் உணவுப்பொருட்கள், மற்ற முக்கியப் பொருட்கள் எல்லாம் உள்ளே செல்வது நின்று போன பின்னும் சிவாஜியின் மற்ற கோட்டைகள் போலவே சாகன் கோட்டையும் ஓரிரண்டு மாதங்கள் வரை தாக்குப்பிடிக்கும் என்பதை செயிஷ்டகான் யூகித்திருந்த போதிலும் அப்படித் தாக்குப் பிடிக்கும் காலத்திலும் கோட்டைக்குள் இருந்தபடியே இவ்வளவு தீவிரமாகப் போராடுவார்கள் என்பதை அவன் சற்றும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.

பூனாவில் இருந்த அவனுக்குத் தினமும் அன்றைய நிலவரம் குறித்த தகவல் வந்து சேர்ந்து கொண்டிருந்தது. அந்தத் தகவல் எல்லாமே அன்றைய  இறந்து போன முகலாய வீரர்களின் எண்ணிக்கையாக இருந்தது. செயிஷ்டகான் அங்கு அனுப்பியிருந்த படைத்தலைவனை அழைத்து விசாரித்தான்.

படைத்தலைவன் நிலைமையை விவரித்தான். “பிரபு. ஃபிரங்கோஜி நர்சாலா மிகத் திறமையாக நம் படையைத் தாக்குகிறான். அவர்களுடைய ஆட்கள் யாருமே நம் கண்களுக்குத் தெரிவதில்லை. ஆனால் அங்கிருந்து வீசப்படும் குண்டுகளும், எறியப்படும் அம்புகளும், நம் ஆட்களைக் குறி வைத்துத் தாக்குகின்றன. நம் ஆட்களின் உயிரைக்குடிப்பனவாக இருக்கின்றன. நாமும் குண்டுகள் வீசுகிறோம். கோட்டையின் வலிமையான சுவர்களில் சிறிய சேதாரத்தையே அவை ஏற்படுத்துகின்றன. நமக்குச் சேதம் விளைவிக்கும் அவர்கள் ஆட்களோ உள்ளிருந்தபடியே நம் பார்வைக்குத் தெரியாமல் இயங்குகிறார்கள்…”

தாக்குப்பிடிப்பது கஷ்டம், இன்றில்லா விட்டாலும் நாளை சரண் அடையத் தான் வேண்டும் என்ற நிலைமையில் கூட சோர்வில்லாமல் சாகன் கோட்டைத்தலைவன் போரிடுவதை செயிஷ்டகான் மனதில் மெச்சினாலும் இந்த வீரத்தை அனுமதிப்பது அபாயம் என்று எண்ணினான்.  

கூடுதல் பீரங்கிகளுடன், கூடுதல் படையையும் திரட்டிக் கொண்டு செயிஷ்டகானே சாகன் கோட்டையை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.


செயிஷ்டகான் கூடுதல் படைகள், பீரங்கிகளுடன் சாகன் கோட்டை வந்து சேர்ந்த விவரம் ஃபிரங்கோஜி நர்சாலாவுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது. இனியும் சரணடையா விட்டால் தொடர் பீரங்கிக் குண்டுகளால் சாகன் கோட்டை தகர்க்கப்படும். அதை அவன் விரும்பவில்லை. அதில் அர்த்தமுமில்லை. சிவாஜியும் அதை ஆதரிக்க மாட்டான்.

தாதாஜி கொண்டதேவின் மறைவுக்குப் பிறகு சிவாஜியைத் தலைவனாக ஏற்றுக் கொண்ட பிறகு ஃபிரங்கோஜி நர்சாலா அவனிடமிருந்து எத்தனையோ கற்றுக் கொண்டிருக்கிறான். பாய்வதும், பதுங்குவதும், தாக்குவதும், தாக்குப்பிடிப்பதும், வெகுண்டு எழுவதும், வெறுமை காட்டி அமைதியாக இருப்பதும், காலத்திற்கேற்றாற் போல் சிவாஜி இயங்கிய விதங்கள். அப்படி இயங்கி அவன் வென்று வளர்ந்ததைப் பார்த்திருக்கிறான். அதில் வீரம் என்ற பெயரில் முட்டாள்தனம் இருந்ததில்லை…..

சிவாஜி பற்ற வைத்த சுயராஜ்ஜிய நெருப்பு இன்னமும் ஃபிரங்கோஜி நர்சாலா நெஞ்சில் கனன்று கொண்டிருக்கிறது.  ஆனால் இப்போதைய சூழ்நிலையில் கோட்டையையும், உள்ளிருக்கும் மக்களையும் வீரர்களையும் காக்க வேறு வழி இல்லாததால் அவன் சரணடைய மிகுந்த மன வருத்தத்துடன் முடிவெடுத்தான்.


சாகன் கோட்டை சரணடைந்தது.

(தொடரும்)
என்.கணேசன்

Thursday, October 10, 2019

இல்லுமினாட்டி 17


னோகர் மீண்டும் தன் தனிச்சிறைக்குத் திரும்பிய போது அவன் மனம் பல கவலைகளில் மூழ்க ஆரம்பித்தது. செந்தில்நாதன்  “எங்களுக்கு க்ளோஸ் பண்ண முடியாத நிறைய மத்த கேஸ்கள் இருக்கு. உன்னை வெச்சு அத க்ளோஸ் பண்ணிப்போம்.” என்று சொன்னது அவனுடைய கவலைகளுக்குக் காரணமாக இருந்தது. என்னென்ன கேஸ்களோ, எதையெல்லாம் அவன் தலையில் திணிப்பார்களோ, அதற்கு என்னவெல்லாம் தண்டனைகளோ என்ற பயங்கள் அவன் மனதை அரிக்க ஆரம்பித்து விட்டன. ஆனாலும் விஸ்வத்தைப் பற்றித் தெரிந்ததை எல்லாம் செந்தில்நாதனிடம் சொல்லித் தப்பிக்கலாம் என்ற முடிவை எடுக்க அவன் மனம் தயங்கியது. எப்போதுமே விஸ்வத்தின் எதிரியாவதை விட மற்றதெல்லாம் தேவலை என்று அவனுக்கு இப்போதும் தோன்றியது.

யோசிக்க யோசிக்க செந்தில்நாதன் சொன்னது போல விஸ்வம் இறந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்று அவனுடைய உள்மனம் உறுதியாகச் சொன்னது. தான் நினைத்ததைச் சாதிக்காமல் விஸ்வம் இறந்து போக மாட்டான் என்று மனோகர் தீவிரமாக நம்பினான். விஸ்வம் ஒதுங்கி இருக்கலாம் அல்லது பதுங்கி இருக்கலாம். ஆனால் அவனை யாராலும் கொல்ல முடியாது. இயற்கையாக மரணம் வருவதற்கு விஸ்வம் உடல்நிலை ஒன்றும் மோசமில்லை. சொல்லப் போனால் விஸ்வத்தைப் போல் உடம்பைக் கச்சிதமாக வைத்துக் கொள்ளும் ஒரு மனிதனை மனோகர் பார்த்ததில்லை. பின் ஏன் அவன் தொடர்பு கொள்ளவில்லை என்று ஆழமாக யோசித்த போது விஸ்வம் எதாவது புதிய சக்தியைப் பெறுவதில் மும்முரமாக இருக்கலாம் என்று மனோகருக்குத் தோன்றியது. அப்படி எதையாவது பெறுவதில் விஸ்வம் ஈடுபட்டு விட்டால் பின் அதில் சிகரத்தை அடையும் வரை விஸ்வம் வேறெதிலும் கவனம் செலுத்த மாட்டான். அப்படித்தான் ஏதாவது ஆகியிருக்க வேண்டும். அவன் கண்டிப்பாக வருவான், அவன் வரும் வரை தாக்குப்பிடிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் மனோகர் மனதில் வலுப்பெற ஆரம்பித்தது. செந்தில்நாதன் அவன் மீது திணிக்கப் போகிற கேஸ்கள் பற்றிய பயம் மெல்லக் குறைந்தது. என்ன தான் ஆகிறது என்று பார்ப்போம் என்று மனோகர் நினைக்க ஆரம்பித்தான்.

இப்படி ஓரளவு அவன் தன் தைரியத்தை மீட்டு எடுத்த போது அவன் அறைக்குப் புதியதொரு கைதி வந்து சேர்ந்தான்…

ம்யூனிக் நகர மருத்துவமனையில் நடந்த வினோத நிகழ்வு இல்லுமினாட்டி உறுப்பினர்களுக்கு சுற்றறிக்கையாக அனுப்பப்பட்டது. டேனியல் என்ற போதை மனிதன் செத்துப் பிழைத்த நேரம், ஸ்கேன் ரிப்போர்ட்கள், வூடூ சடங்கில் ஆவிகளை வரவழைக்கும் இசை கிதாரில் கேட்டது, டேனியல் உயிர்பிழைத்த பின் ரகசியமாய் வெளியேறியது எல்லாம் சுருக்கமாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. அதில் விஸ்வத்தின் பெயர் உபயோகப்படுத்தப்படவில்லை. ஆனால் டேனியலின் மூளையில் அமானுஷ்ய சக்திகள் சம்பந்தப்பட்ட பகுதியில் தெரிந்த தீவிரச் செயல்பாடுகள் தெரிவிக்கப்பட்டன. ஜான் ஸ்மித் திபெத் போய் அறிந்து வந்த விஷயங்கள் தெரியப்படுத்தப்படவில்லை. அந்த விவரங்கள் இல்லுமினாட்டியின் தலைமை செயற்குழு உறுப்பினர்கள் ஐவருக்கு மட்டுமே அனுப்பப்பட்டது. தலைமைக்குழு உறுப்பினர்களுக்கு அனுப்பியதில் கூட விஸ்வத்தின் பெயர் பயன்படுத்தப்படவில்லை. இல்லுமினாட்டியின் உறுப்பினர்கள் அறிவாளிகள் என்பதால் பெயர் பயன்படுத்தப்படா விட்டாலும் கூட அவர்கள் விஸ்வத்தின் திருவிளையாடல் தான் அது என்பதை உணர்ந்தார்கள்.

சீனாவின் ஷாங்காய் நகரில் நடந்த உலகப் பொருளாதார நிபுணர்கள் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டிருந்த ஜப்பானிய பொருளாதார நிபுணர் அகிடோ அரிமா மாநாட்டில் தன்னுடைய பேச்சை முடித்து விட்டுத் தன் இருக்கையில் அமர்ந்த போது தான் ரகசிய அலைபேசியில் வந்திருந்த அந்தச் செய்தியைப் படித்தார். இல்லுமினாட்டியின் தலைமையிலிருந்து வந்த செய்தியாக அது இருக்கா விட்டால் அவர் அந்தச் செய்தியை மாயா ஜாலக் கதைகளில் வரும் அதீதக் கற்பனையாக நினைத்துச் சிரித்திருப்பார். ஆனால் எர்னெஸ்டோவின் ஒப்புதலுக்குப் பிறகு வரும் செய்தி என்பதால் அதில் சந்தேகிக்க ஏதுமில்லை…

அவர் அலைபேசி அடித்தது. பார்த்தார். அவருடைய நெருங்கிய நண்பரும், சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சக்தி வாய்ந்த ஒரு தலைவருமான  வாங் வேயின் பெயரைப் பார்த்ததும் அவர் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது. அலை பேசியில் பேசினார். “ஹலோ”

“உன் பேச்சு முடிந்ததா?”

“முடிந்தது”

“செய்தியைப் படித்தாயா?”

“படித்தேன். பிரமிப்பாக இருக்கிறது….” என்று சொன்ன அகிடோ அரிமா தலைமை செயற்குழு உறுப்பினர்கள் ஐவரில் ஒருவரான வாங் வேக்கு கூடுதல் தகவல்கள் வந்திருக்கலாம் என்பதை யூகித்தார். அதை அலைபேசியில் அவர் கேட்க விரும்பவில்லை. சில விஷயங்களை அலைபேசியில் பேசுவது ஆபத்து.

”மாநாடு முடிந்தவுடன் வீட்டுக்கு வருகிறாயா?” வாங் வே கேட்டார். அவருக்கு ஒரு பெரிய வீடு ஷாங்காய் நகரத்தில் இருந்தது.

அகிடோ அரிமா சரியென்றார். நன்றியுரை என்ற பெயரில் விழா அமைப்பாளர் ஒருவர் வளவளவென்று எதோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தது அவர் மனதில் பதியவில்லை. ம்யூனிக் நகர நிகழ்வும், விஸ்வத்தின் நினைவுகளுமே அவர் மனதை ஆக்கிரமித்திருந்தன…

முக்கால் மணி நேரம் கழித்து வாங் வேயை அவர் சந்தித்த போது வாங் வே கேட்ட முதல் கேள்வி ”நீ என்ன நினைக்கிறாய்?”

“உங்களுக்கு வந்திருக்கும் கூடுதல் தகவல்களும் தெரிந்தால் தான் சரியாகச் சொல்ல முடியும்” என்று அகிடோ அரிமா சொன்ன போது வாங் வேயின் முகத்தில் அரிதான புன்னகை ஒன்று வந்து போனது. அவர் ஜான் ஸ்மித்தின் திபெத்தியப் பயணம் பற்றியும் அவரின் அனுமானங்கள் பற்றியும் தன் நண்பரிடம் தெரிவித்தார். எல்லாம் கேட்டு விட்டு அகிடோ அரிமா சொன்னார். “விஸ்வத்தைச் சந்தித்த பிறகு இல்லுமினாட்டியின் அனு[பவங்கள் எதுவும் இயல்பாக இல்லை. அதனால் இனி நடக்க இருப்பதும் சாதாரணமாக இருக்கப் போவதில்லை என்றே தோன்றுகிறது

தான் நினைத்ததையே தன் நெருங்கிய நண்பனும் சொன்னது வாங் வேக்கு ஆச்சரியமாக இல்லை. அவர்கள் இருவர் சிந்தனையும் எப்போதும் ஒன்று போலவே இருக்கும். இந்த சமயத்திலும் அது மாறிவிடவில்லை. அவரும் அதையே தான் நினைத்திருந்தார். ஆனாலும் கேட்டார். “எப்படிச் சொல்கிறாய்?” நண்பனின் சிந்தனைகளில் சில கூடுதலாகவும் இருப்பதுண்டு. அதனால் கூடுதல் தெளிவும் கிடைப்பதுண்டு…

அகிடோ அரிமா சொன்னார். “அவனைப் போல ஒருவன் இல்லுமினாட்டியில் இதுவரை சேர்ந்ததில்லை. நம் கவனத்திற்கு வந்த பின் இவ்வளவு விரைவாகவும் நாம் யாரையும் சேர்த்துக் கொண்டதுமில்லை. குறுகிய காலத்தில் அவன் அளவுக்குப் பிரபலமானவர்களும் யாரும் இல்லை. அவன் நம்மிடம் சேர்ந்திருக்கா விட்டால் எர்னெஸ்டோ கண்டிப்பாக க்ரிஷை நம் கூட்டத்தில் பேச அழைத்திருக்கப்போவதில்லை. அதுவும் நடந்தது. எனக்குத் தெரிந்து கிழவர் இது வரை தானாக எந்த ஆளையும் இல்லுமினாட்டியில் சேர்த்ததில்லை. தகுதி இருந்து சேர விரும்பின ஆளை அலசி ஆராய்ந்து உங்கள் குழு சேர்த்துக் கொள்ள சிபாரிசு செய்தாலும் நிதானமாக யோசித்துத் தான் அவர் முடிவு செய்வார். அப்படிப்பட்டவர் க்ரிஷைத் தானாகவே இல்லுமினாட்டியில் சேர அழைத்தார். க்ரிஷ் இந்தியாவில் ஒரு மாநில முதலமைச்சர் மகனாக இருந்தாலும் அங்கே அரசியலில் கூடச் சேராதவன். அப்படிப்பட்டவன் அதிசயமாய் எர்னெஸ்டோ அழைத்த உடனே சேர்ந்து விட்டான். நம் இல்லுமினாட்டி கூட்டத்தில் இதுவரை மர்மமாய் யாரும் இறந்ததும் இல்லை. விஸ்வம் தான் அப்படி இறந்த முதல் ஆள். எல்லாவற்றுக்கும் உச்சமாய், இறந்தவர் ஆவி இன்னொரு உடலில் புகுந்திருக்கிறது. இது நாம் இதுநாள் வரை கேள்விப்பட்டிருக்காத நம்பக் கஷ்டமான விஷயம் என்றாலும் நடந்திருப்பதை மறுக்கவும் முடியாது. இனி என்னவெல்லாம் நடக்குமோ தெரியவில்லை. ஆனால் இல்லுமினாட்டி ஆரகிள் சொன்ன மாதிரி ஒரு விபரீத காலகட்டத்தில் நுழைந்து விட்டது மட்டும் உறுதி.”   

வாங் வே யோசனையுடன் தலையசைத்தார். நண்பன் சொன்னதைப் போல நடந்ததெல்லாம் ஆச்சரியமே. நண்பன் சொல்லாமல் விட்டதை அவரே சொன்னார். “விஸ்வம் தனி ஆள் என்று நினைத்திருந்தோம். இப்போது அவனுக்கு ஒரு கூட்டாளியோ, பல கூட்டாளிகளோ இருக்கிறார்கள் என்பது உறுதியாகி விட்டது. அவர்களையும் நம்மால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. இப்போது விஸ்வம் எங்கிருக்கிறான் என்றும் நமக்குத் தெரியவில்லை….”

அவர் நிறுத்திய போது அகிடோ அரிமா சொன்னார். “முக்கியமாய் அவன் இனி என்ன செய்வான் என்றும் தெரியவில்லை… அவன் கண்டிப்பாக ஒதுங்கி இருப்பான் என்று தோன்றவில்லை. எர்னெஸ்டோவும் அப்படி நினைப்பதால் தான் எச்சரிக்கை செய்வது போல் நம் எல்லோருக்கும் தகவல் தெரிவித்திருக்கிறார். விஸ்வம் இனி என்ன செய்வான் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்?...”

வாங் வே யோசனையுடன் சொன்னார். “தெரியவில்லை. சாதாரணமாகவே அவன் சுலபமாக அனுமானிக்க முடிந்த ஆள் அல்ல… இப்போது அவனுக்கு கூட்டாளிகளும் இருக்கிறார்கள் என்று தெரிகிறது. அவர்கள் உத்தேசம் என்ன என்பதும் தெரியாததால் எல்லாம் குழப்பமாகத்தான் இருக்கிறது…”


சொல்லி விட்டு வாங் வே எதையோ தீவிரமாகச் சிந்திக்க ஆரம்பித்ததை அகிடோ அரிமா கவனித்தார். அவர் சிந்தனையின் தீவிரத்தைப் பார்க்கும் போது ஏதோ விதத்தில் மறைமுகமாக இயங்க நண்பர் தயாராகி விட்டதாகவே அகிடோ அரிமாவுக்குத் தோன்றியது. மறைவான இடத்தில் விஸ்வம், மறைமுகமாக வாங் வே என இல்லுமினாட்டியில் ஆட்டம் களைகட்டப் போகிறது என்பதை அவர் புரிந்து கொண்டார்


(தொடரும்)
என்.கணேசன்

என் முதல் ஆங்கில நூல் “Attain Success & Retain Peace” அமேசான் கிண்டிலில் இன்று வெளியீடு!


அன்பு வாசகர்களுக்கு வணக்கம். 

இன்று என் முதல் ஆங்கில நூல் “ Attain Success & Retain Peace” அமேசான் கிண்டிலில் வெளியாகியுள்ளது. 

வெற்றி கிடைக்கப் பாடுபடும் ஓட்டத்தில் அமைதி பெரும்பாலும் காணாமல் போகிறது. அமைதியாக இருந்து விட்டாலோ வெற்றி கிடைப்பது முடியாததாகி விடுகிறது. இரண்டும் சேர்ந்து கிடைக்குமா, கிடைக்க வழி உண்டா என்று கேட்பவர்களுக்கு வழி சொல்லும் விதமாக இந்த நூல் அமைந்திருக்கிறது.


கிண்டில் மின்னூல் ஆகவும், புத்தகமாகவும் வெளி வந்துள்ள நூல் வாங்க லிங்க்
இரண்டையுமே அமேசான் எழுத்தாளர் பகுதியிலும் பார்க்கலாம். லிங்க்

https://www.amazon.com/author/nganeshan

சுய முன்னேற்றத்தில் ஆர்வமுள்ள வாசகர்கள் இந்த நூலைப் படிக்கும்படியும், அதில் விருப்பமுள்ள தங்கள் நண்பர்களுக்கு இந்த நூலைத் தெரிவிக்கும் படியும் அன்புடன் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

அன்புடன் 
என்.கணேசன்



Wednesday, October 9, 2019

திரை விலக்கிய ஐசிஸ் தேவதையின் பின்னணிக் கதை!


ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் ஒரு நாள் காலையில் அவர் எழுதிய சில தாள்களைக் காண்பித்து கர்னல் ஓல்காட்டிடம் சொன்னார். “நேற்றிரவு இதை எழுத எனக்கு உத்தரவு கிடைத்து எழுதினேன். இது எங்காவது அனுப்ப வேண்டிய கட்டுரைக்கா, புத்தகத்திற்கா, இதற்கு வேறேதும் காரணம் இருக்கிறதா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. உத்தரவை நிறைவேற்றி விட்டேன். அவ்வளவு தான்”. சொல்லி விட்டு அந்தத் தாள்களை மேசையின் உள்ளே வைத்து விட்டார்.

ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் திடீர் திடீர் என்று இப்படி எதையாவது செய்வது வழக்கமானதால் கர்னல் ஓட்காட் அதற்கு அதிக முக்கியத்துவம் தரவில்லை. சில மாதங்கள் அந்தத் தாள்கள் அந்த மேசையின் உள்ளேயே இருந்தன. ஒரு முறை வெளியூர் போயிருந்த ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் அங்கிருந்து கர்னல் ஓல்காட்டுக்குக் கடிதம் எழுதினார். “நான் அன்று காட்டிய தாள்கள் ஒரு புத்தகத்திற்காகத் தான். கிழக்கத்திய நாடுகளின் ஆன்மிக, தத்துவ வரலாறும், இக்காலத்திற்குத் தேவையான அதன் வழிகாட்டலும் பற்றியதாக அந்தப் புத்தகம் இருக்கப் போகிறது. நான் இது வரை படித்திராத, அறிந்திராத விஷயங்களைப் பற்றி எல்லாம் எழுதப் போகிறேன்

இப்படிக் கடிதம் மூலம் அறிவித்தாலும் வெளியூரிலிருந்து திரும்பி வந்த பின்னர் எப்போதாவது மட்டுமே ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் எழுதினார். ஆனால் திடீரென்று ஏற்பட்ட ஆன்மிக உந்துதல் காரணமாக, பின் விடாமல் அந்த நூலை எழுத ஆரம்பித்தார். அவர் அந்த அளவு மும்முரமாகத் தொடர்ந்து உழைத்து கர்னல் ஓல்காட் அதுவரை பார்த்ததில்லை. ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் எழுத எழுத அதைச் சரிபார்த்து திருத்தும் பொறுப்பு கர்னல் ஓல்காட்டுக்குத் தரப்பட்டது. ஐசிஸ் தேவதையின் திரை (The veil of Isis) என்ற பெயரிட்டு எழுத ஆரம்பிக்கப்பட்டது அந்த நூல். பின் அந்தப் பெயரில் ஏற்கெனவே ரோசிக்ரூசிய சித்தாந்த நூல் ஒன்று இருப்பது தெரிய வந்ததால் திரை விலக்கப்பட்ட ஐசிஸ் தேவதை (Isis Unveiled) என்று பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது.

ஐசிஸ் தேவதை எகிப்தின் ஞான தேவதை. எல்லா ஞானத்திற்கும், மேஜிக் மற்றும் அமானுஷ்ய சக்திகளுக்கும் கடவுளாகக் கருதப்படுபவர். அந்த ஞானத்தையும் ரகசியக் கலைகளையும் பற்றி விவரிக்கும் விதமாக 1875 ஆம் ஆண்டு இறுதியில் எழுத ஆரம்பிக்கப்பட்ட அந்த நூல் 1877 ஆண்டில் தான் எழுதி முடிக்கப்பட்டது. தினமும் காலையில் அந்த நூலை எழுதத் துவங்கும் ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் நள்ளிரவு இரண்டு மணி வரை எழுதிக் கொண்டிருப்பார். அவர் மேசைக்கு எதிர்ப்புறம் அமர்ந்து கர்னல் ஓல்காட் பிழை திருத்தம் செய்து கொண்டிருப்பார். உறக்கத்தால் கண்கள் சொருகும் வரை நடக்கும் இந்த எழுத்துப் பணியிலும் கர்னல் ஓல்காட் ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையாரிடம் கண்ட அற்புதங்கள் கொஞ்சநஞ்சமல்ல.

சில நேரங்களில் எழுதுவது ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் அம்மையார் என்று கர்னல் ஓல்காட்டுக்குத் தோன்றும். சில நேரங்களில் எழுதுவது அவரல்ல வேறு யாரோ என்று தோன்றும். சில பக்கங்களில் ஏராளமான எழுத்துப் பிழைகளும், இலக்கணப்பிழைகளும் இருக்கும். தொடர்ந்து பல பக்கங்களில் ஒரு சிறு பிழை கூட காணக்கிடைக்காது. சில சமயங்களில் ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் யோசித்து யோசித்து எழுதுவார். சில சமயங்களில் அசாத்திய வேகத்தில் சிறிது கூட யோசிக்காமல் எழுதிக் கொண்டே போவார். சில விஷயங்களை எழுதுவதற்கு முன் அது சம்பந்தமான அறிஞர்களை அழைத்து அதைக் குறித்து விவாதிப்பார். அப்படி அவர் விவாதிக்கும் போது அந்த அறிஞர்களையே வியக்க வைக்கும் அளவு அபார ஞானத்தை அவர் வெளிப்படுத்துவதுண்டு.

ஒரு முறை ஒரு யூத அறிஞருடன் ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் பேசிக் கொண்டிருக்கையில் அவர் சொன்ன தகவல்களை எல்லாம் கேட்டு கர்னல் ஓல்காட் மட்டுமல்லாமல் அந்த யூத அறிஞரே வியந்து போனார். அவர் ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையாரிடம் சொன்னார். “என் மதத்தின் புனித நூல்களை நான் முப்பது ஆண்டுகளாகப் படித்து வருகிறேன். மற்றவர்களுக்குப் படிப்பித்தும் வருகிறேன். ஆனால் இன்று நானே என் மதத்தைப் பற்றி இதுவரை அறியாத பல தகவல்களை அறிந்து கொண்டேன். மிக்க நன்றி

அந்த யூத அறிஞருடன் பேசுகையில் ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் தெரிவித்த விஷயங்களைப் பற்றி அவர் முன்னதாகச் சிறிது கூட பேசியிருந்ததாக கர்னல் ஓல்காட்டுக்கு நினைவில்லை. அதை ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் அறிந்திருந்ததற்கான அறிகுறியும் அவருக்குத் தென்பட்டிருக்கவில்லை. ஏன் அந்த அறிஞருடன் பேச ஆரம்பிப்பதற்கு முன் வரை கூட அவர் அறிந்திருக்கவில்லை என்று கூட கர்னல் ஓல்காட் சந்தேகித்தார். ஆனால் தேவைப்படுகிற போது தேவைப்படும் ஞானம் ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையாருக்கு ஏதாவது வழியில் கிடைத்து விடுகிறது என்பதே கர்னல் ஓல்காட்டின் புரிதலாக இருந்தது.   

நூல் எழுதுவதில் குறிப்பெடுக்க அவர்களிடம் சுமார் நூறு புத்தகங்கள் மட்டுமே இருந்தன. அதில் அவர்கள் மற்றவர்களிடம் கேட்டு வாங்கி வைத்திருந்த புத்தகங்களும் அடக்கம். ஆனால் அந்ததிரை விலக்கிய ஐசிஸ் தேவதைஎன்ற நூலில் பல நூறு புத்தகங்களின் குறிப்புகள் இருந்தன. அவர்கள் இருவரும் பல்லாயிரக்கணக்கான புத்தகங்கள் கொண்ட நூலகத்தில் அமர்ந்து குறிப்பெடுத்து எழுதிய நூல் போல் முடிவில் அது அமைந்திருந்தது.

சில நேரங்களில் தன் முன்னால் இருந்த புத்தகத்திலிருந்து குறிப்பெடுத்து எழுதும் ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் சில நேரங்களில் வெட்ட வெளியைப் பார்த்தும் எழுதுவதுண்டு. அவர் எழுதுவதைப் பார்த்தால் எதையோ அவர் பார்த்துப் பார்த்து எழுதுகிறார் என்றே கர்னல் ஓல்காட்டுக்குத் தோன்றினாலும் அவர் கண்களுக்கு அந்த வெட்ட வெளியில் எதுவும் தென்பட்டதில்லை. ஆனால் யாரோ விரித்துக் காட்டிக் கொண்டிருக்கும் நூலில் இருந்து ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் குறிப்புகள் எடுத்துக் கொண்டிருப்பது போன்ற உணர்வே கர்னல் ஓல்காட்டுக்கு ஏற்படும். தன் அபூர்வ சக்திகளால் அந்தப் புத்தகங்களை வரவழைக்கிறாரா, இல்லை அவர் நம்பும் மகாத்மாக்களின் உதவியால் அந்தப் புத்தகங்களை வெட்ட வெளியில் அவரால் பார்க்க முடிகிறதா என்பது கர்னல் ஓல்காட்டுக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் அந்த நூலை எழுதிய இரண்டாண்டு காலத்தில் ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் அம்மையார் அண்டவெளியில் இருந்து  வரவழைத்த இரண்டு நூல்களைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கர்னல் ஓல்காட்டுக்கு வாய்த்தது.

ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் வெட்ட வெளியில் பார்த்து எழுதிய குறிப்புகளில் இரண்டு இடங்களில் கர்னல் ஓல்காட் பிழையைக் கண்டுபிடித்தார். அதை அவரிடம் சொல்ல அவரோஅது சரியாகத் தான் இருக்கும். ஏனென்றால் அது என் சொந்தக் கருத்தல்ல அந்த நூல்களை எழுதிய அறிஞர்களின் கருத்து. அதை விட்டு விட்டு அடுத்ததைப் பாருங்கள்என்று சொல்லி விட்டார். ஆனால் ஓரளவு அது குறித்துப் படித்திருந்த கர்னல் ஓல்காட்டுக்கு ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் எழுதியிருப்பது தவறென்றே பட்டதால்நான் சம்பந்தப்பட்ட நூல்களைப் பார்த்துத் திருப்தி அடைந்தால் தான் இதை அனுமதிப்பேன். இல்லா விட்டால் அனுமதிக்க முடியாதுஎன்று உறுதியாகக் கூறி விட்டார். அவர் பார்க்கக் கேட்ட இரண்டு நூல்களில் ஒன்று உயிரியல் மற்றும் உளவியல் சம்பந்தப்பட்டது. இரண்டாவது நரம்பியல் சம்பந்தப்பட்டது.  

கர்னல் ஓல்காட் பிடிவாதமாக இருக்கவே வேறு வழியில்லாமல் ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார்இருங்கள் வரவழைக்க முயற்சிக்கிறேன்என்றார். சொல்லி விட்டு தொலைதூரத்தில் தன் பார்வையை நிலைத்து நிற்க வைத்தார். அவர் அப்படிச் செய்யும் போது தான் அதிசய சக்திகளை வெளிப்படுத்துவார் என்பதைப் பலமுறை கவனித்திருந்த கர்னல் ஓல்காட் ஆச்சரியத்துடன் என்ன நடக்கிறது என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

திடீரென்று ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார்அங்கேஎன்று அடித்தள அமானுஷ்ய குரலில் யாரிடமோ பேசுவது போல் சொல்லி விட்டு அறையின் ஒரு மூலையைக் காட்டினார்.  பின் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பி கர்னல் ஓல்காட்டிடம் அதே மூலையைக் காட்டிச் சொன்னார். “அங்கே இருக்கிறது பாருங்கள். போய் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்

அவர் சொன்னபடியே கர்னல் ஓல்காட் சென்று பார்த்த போது அறை மூலையில் இரண்டு நூல்கள் இருந்தன. அந்த நூல்களை எடுத்து வந்து பிரித்துப் பார்த்த போது கர்னல் ஓல்காட் சொன்னபடியே அந்த நூல்களில் எழுதியிருந்ததும், அதைப் பார்த்து ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் எழுதி இருந்ததும் மாறுபட்டிருந்தன. அதை கர்னல் ஓல்காட் அவருக்குக் காட்டினார். பின் அவர் சொன்னதை எந்தச் சங்கடமும் இல்லாமல் ஏற்றுத் திருத்திக் கொண்ட ப்ளாவட்ஸ்கீ அம்மையார் அந்த நூல்களை எடுத்த இடத்திலேயே வைத்து விடச் சொன்னார். அப்படியே கர்னல் ஓல்காட் அந்த நூல்களை அறை மூலையில் வைத்து விட்டு வந்தார். அடுத்த நிமிடத்தில் அந்த நூல்கள் அங்கிருந்து மாயமாய் மறைந்து போயின.

(தொடரும்)
என்.கணேசன்
நன்றி: தினத்தந்தி 14.05.2019