என் நூல்களை வாங்க பதிப்பாளரை 9600123146 எண்ணிலோ blackholemedia@gmail.com மின்னஞ்சலிலோ தொடர்பு கொள்ளுங்கள் ....

Thursday, March 21, 2019

இருவேறு உலகம் – 128


விஸ்வம் காலண்டரைப் பார்த்தான். இல்லுமினாட்டியின் தலைவர் அடுத்த வாரம் பதவி விலகப் போகிறார். உடனடியாகப் புதிய தலைவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார் என்று நவீன்சந்திர ஷா தெரிவித்திருந்தான். அந்தத் தேதியைச் சுற்றி விஸ்வம் ஒரு முக்கோணம் வரைந்திருந்தான். அவன் வாழ்க்கையின் மிக முக்கிய நாளாக அது இருக்கப் போகிறது. அவன் ஜிப்ஸியைப் பார்த்த நாள் போல வாழ்க்கையின் அடுத்த திருப்புமுனையை ஏற்படுத்தப் போகும் நாள்…. களத்திற்குப் போகும் முன்பே அவனைப் பற்றிய பிம்பம் இல்லுமினாட்டி உறுப்பினர்களிடையே பிரம்மாண்டமாய் எழுந்திருக்க வேண்டும். அதற்கான எல்லா ஏற்பாடுகளையும் அவன் கச்சிதமாகச் செய்யப் போகிறான்…. போன் செய்து நவீன்சந்திர ஷாவிடம் பேசினான். நவீன்சந்திர ஷா இப்போது வாஷிங்டனில் இருப்பதாகச் சொன்னான். 

”அப்படியா. நானும் வாஷிங்டனுக்குத் தான் வந்து கொண்டிருக்கிறேன். அங்கே எனக்கு முக்கியமான வேலை இருக்கிறது.” என்று விஸ்வம் சொன்னான். வாஷிங்டனுக்குப் பதிலாக நவீன்சந்திர ஷா எத்தியோப்பியாவில் இருந்திருந்தால் அங்கு முக்கியமான வேலை இருப்பதாகவும், அங்கு வந்து கொண்டிருப்பதாகவும் விஸ்வம் சொல்லி இருப்பான். நவீன்சந்திர ஷா சந்தோஷப்பட்டான். “நல்லது, வா. நான் நாளை மறுநாள் ஃப்ரியாகத் தான் இருப்பேன். நீ எத்தனை நாள் இங்கிருப்பாய்”


“இரண்டு நாள்.” என்றான் விஸ்வம். நவீன்சந்திர ஷாவிடம் பேசிய பிறகு அவனுக்கு வேறு வேலையில்லை. ”அங்கு வந்தவுடன் போன் செய்கிறேன்” என்று போனை வைத்த விஸ்வம் இமாலயக் குகையில் கிடைத்த அந்த நெற்றிக் கண்ணை எடுத்துக் கொண்டான். இது தான் அவனை இல்லுமினாட்டியின் தலைவனாக மாற்றப் போகிறது…. அது அவனைப் பார்த்து மீண்டும் ஒரு முறை மிளிர்ந்து மங்கியது. அந்த அதிர்ஷ்ட சின்னத்தைப் பார்த்து மெலிதாக விஸ்வம் புன்னகைத்தான்.

அவனோடு அந்த நெற்றிக்கண் முக்கோணமும் வாஷிங்டன் பயணித்தது…



மாஸ்டரை வரவேற்க க்ரிஷின் குடும்பம் உற்சாகமாகக் காத்திருந்தது. பத்மாவதி நெற்றி நிறையத் திருநீறும், பெரிய குங்குமப் பொட்டும் வைத்துக் காத்திருந்தாள். அவளைப் பொருத்த வரை மாஸ்டர் ஒரு மகான். அவர் வருவதும் தெய்வம் வருவதும் ஒன்று தான். உதய் தாயின் பக்திக் கோலத்தைப் பார்த்து வெளியே போய் வேப்பிலை பறித்துக் கொண்டு வந்து தாய் கையில் திணித்தான். “இதுவும் வெச்சுக்கோம்மா. பொருத்தமாவும் எடுப்பாகவும் இருக்கும்” என்று சொல்லி அவளிடம் அந்த வேப்பிலையாலேயே அடியும் வாங்கினான். “ஒரு நாள் உனக்கு சாப்பாட்டுல பேதி மாத்திரை கலந்து வைக்கிறேன் பார் தடியா. அப்பத் தான் உன் கொழுப்பெல்லாம் இறங்கும்” என்று மகனை அவள் பயமுறுத்தினாள்.


மாஸ்டர் காரில் வந்திறங்கியதால் கூடுதல் திட்டுகளில் இருந்து உதய் தப்பித்தான். மாஸ்டர் முன்பை விட அதிகக் கனிவாகவும் தேஜஸுடனும் இருப்பதாக க்ரிஷ் உட்பட அனைவருமே உணர்ந்தார்கள். முதலில் காலில் விழுந்து வணங்கிய பத்மாவதி அவர் கைகளைத் தன் கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டாள். 


எல்லோரிடமும் ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசி விட்டு மாஸ்டர் க்ரிஷுடன் அவன் அறைக்குப் போனார். அவரை உட்காரச் சொல்லி விட்டு எதிரில் அமர்ந்தபடியே க்ரிஷ் சொன்னான். “மாஸ்டர் உங்க கிட்ட பெரிய மாற்றம் தெரியுது…”


மாஸ்டர் புன்னகைத்தார். அவனிடமும் கூட அவர் பெரிய மாற்றத்தைத் தான் கண்டார். ஒரு பெரிய பளுவைச் சுமந்து கொண்டிருப்பவனாக அவன் தெரியவில்லை. விஸ்வம் என்ற சக்தி வாய்ந்த எதிரியைக் கையாள வேண்டியிருக்கும் கவலை அழுத்தப்பட்டவனாகத் தெரியவில்லை. அமைதியும், அன்பும், நம்பிக்கையுமே அவன் முகத்தில் பிரதானமாகத் தெரிந்தன. மனதுக்குள் அவன் மனநிலையைச் சிலாகித்தார்.


மாஸ்டர் தன் இமயமலை யாத்திரை பற்றியும் அங்கு நடந்த அற்புதங்கள் பற்றியும் விவரமாக க்ரிஷிடம் சொன்னார். “….சொல்லப் போனா இதுல நமக்கு சாதகமா எதுவும் நடந்த மாதிரி தெரியல. நான் போறதுக்கு முன்னாலேயே விஸ்வம் போய்ட்டான். காசி காளி கோயில்லயும் அவன் என்னை முந்திகிட்டான். இங்கயும் என்னை முந்திகிட்டான். அந்தச் சிவன் சிற்பத்துல நெத்தில இருந்த கண்ணை எடுத்துகிட்டும் போயிட்டான். சிவன் நெற்றியிலிருந்து எடுத்துட்டா அது இல்லுமினாட்டி சின்னம் மாதிரியும் தெரியுது. அந்த நெற்றிக்கண் சக்தி வாய்ந்ததாய் இருக்கணும். அதைத் தெரிஞ்சுகிட்டு அது இல்லுமினாட்டி சின்னமாகவும் இருக்கறதால அவன் எடுத்துட்டுப் போயிருக்கணும்…. அந்தத் தவசி அந்தக் குகைல இருந்த உத்தேசம் என்ன, அவர் இறப்பு இயல்பானதான்னெல்லாம் தெரியல…”

க்ரிஷ் கேட்டான். “அவர் மரணம் இயல்பில்லாமல் இருந்திருந்தா உங்களால அதை உணர முடிஞ்சிருக்குமே மாஸ்டர்….”

”உண்மை தான். அங்க வன்முறையோட அலைகள் சுத்தமாவே இருக்கல. எல்லாத்தையும் துறந்த அந்தத் தவசி கைல விஸ்வத்தோட கம்பளித்துணி இருந்ததுக்கு பிரத்தியேகக் காரணம் ஏதாவது இருக்கான்னும் தெரியல….. ஆனா அந்தக் கருப்புப் பறவை இன்னொரு நெற்றிக்கண் கல்லைக் கொண்டு வந்ததும், அது அந்தச் சிற்பத்துக்குக் கச்சிதமா பொருந்தினதும் காரணம் புரியாட்டாலும் பெரிய அற்புதம் தான். பிறகு எனக்கு அங்கே கிடைச்ச தியான அனுபவம் வார்த்தைக்கெட்டாதது க்ரிஷ். வாழ்க்கைல ஒவ்வொரு யோகியும் தேடிட்டு போற கடைசி அனுபவம் அதுவா தான் இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். நானும், அந்தக் குகையும், அந்த சிவனும், எல்லாமே ஜட உலகுல மறைஞ்சு போய் அலை உலகில் சங்கமமான மாதிரி ஒரு உணர்வு. அந்தக் கணத்துல நான் எதை ஆசைப்பட்டாலும் அது நடந்திருக்கும்னு நான் உறுதியா நம்பறேன் க்ரிஷ். அப்படியொரு பிரம்மாண்டமான கணம் அது. ஆனா அந்த நேரத்துல எதையும் ஆசைப்படத் தோணல. என் குருவைக் கொன்ன விஸ்வத்தைப் பழி வாங்கற எண்ணம் கூட எனக்கு ஏனோ தோணல. மன்னிச்சேன், மறந்தேன்னு எல்லாம் சொல்ல முடியாது. அதுல அர்த்தம் இல்லைன்னு ஏனோ தோணுச்சு…… அந்தக் கணத்தோட புனிதத்தைக் குறைச்சுக்க வேண்டாம்னு தோணுச்சு….”


க்ரிஷ் கண்களை மூடிக் கொண்டு அவர் சொன்ன நிலையைக் கற்பனை செய்து பார்த்தான். ஏதோ புரிகிறது போல் இருந்தது. மெல்ல எழுந்து போய் நிக்கோலா டெஸ்லாவின் புத்தகம் ஒன்றில் அவன் அடிக்கோடிட்ட ஒரு வாக்கியத்தை மாஸ்டரிடம் காட்டினான். 


“My brain is only a receiver, in the Universe there is a core from which we obtain knowledge, strength and inspiration. I have not penetrated into the secrets of this core, but I know that it exists."


(எனது மூளை ஒரு உள்வாங்கி மட்டுமே. அது பிரபஞ்சத்தின் ஆழமான மையத்தில் இருந்து அறிவையும், சக்தியையும், உத்வேகத்தையும் பெற்றுக் கொள்கிறது. எல்லாம்வல்ல அந்த சக்தி வாய்ந்த மையத்தின் ரகசியங்களுக்குள் நான் ஊடுருவியதில்லை என்றாலும் அப்படி ஒரு சக்தி மையம் இருக்கிறது என்பதை நான் அறிவேன்)

”மாஸ்டர் நிக்கோலா டெஸ்லா சொன்ன சக்தி மையத்தை நீங்க தொட்டுப் பார்த்துட்டு வந்திருக்கீங்க போல இருக்கு…” க்ரிஷ் பிரமிப்புடன் சொன்னான்.


”இருக்கலாம்” என்று கனிந்த புன்னகையுடன் சொல்லி விட்டு மாஸ்டர் அவனிடம் எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு இனி அங்கேயே போய் விடும் தன் தீர்மானத்தை அவனிடம் மெல்லத் தெரிவித்தார். 


க்ரிஷ் முகம் வாடியது. “என்னை விட்டுட்டு போறீங்களா மாஸ்டர்?”

மாஸ்டர் பேரன்புடன் அவனுடைய இரண்டு கைகளையும் பிடித்துக் கொண்டு அவன் கண்களைப் பார்த்துக் கனிவுடன் சொன்னார். “என் குருவின் ஆசிகள் என் கூட இருக்கற மாதிரி என் ஆசிகள் எப்பவுமே உன் கூட இருக்கும் க்ரிஷ். நான் ஆரம்பத்துல இருந்து உனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்த பாடங்களோட சாராம்சம் கூட எல்லாம்வல்ல அந்த பிரபஞ்ச சக்தி மையத்தைத் தொடர்பு கொள்றதும் அதுல இருந்து தேவையானதைப் பெறும் வித்தை தான்….. தேவையே இல்லாத நிலையை அடையறது தான் ஞானத்தோட உச்சம். நான் அந்த உச்சத்தை ஒரு தடவை தொட்டுப் பார்த்துட்டு வந்துட்டேன். இப்ப மத்ததெல்லாம் அரைகுறையாவும், அர்த்தமில்லாமலும் எனக்குப் படுது. அதனால நான் போறேன். என்னடா இந்த மாதிரி ஒரு கட்டத்துல எனக்கு உதவாம தனியா விட்டுட்டு போறாரே இவர்னு நினைக்காதே. உனக்கு மேலான சக்திகளோட ஆசிர்வாதம் இருக்கு. எத்தனையோ கோடி ஜனங்கள் இருக்கறப்ப உன்னை மட்டும் உன் வேற்றுக்கிரகவாசி நண்பன் தேர்ந்தெடுத்தான்னா அது காரணம் இல்லாமல் இருக்காது. உனக்கு யாரெல்லாம் உதவ இருக்காங்கன்னு கணக்குப் பார்த்தும் இருக்காது. உன்னை மட்டுமே நம்பி, உன்னால முடியும்னு நம்பி தான் அவன் உன்னைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கான். நீ ஆத்மார்த்தமா முயற்சி செய்யறப்ப, உனக்குத் தேவையானது நியாயமானதாவும் இருக்கற வரைக்கும், கண்டிப்பா உனக்குக் கிடைக்காமல் போகாது... உனக்கு ஏற்கெனவே சில நேரங்கள்ல உயர்வான அலைவரிசைகள் கிடைச்சிருக்கு. விஸ்வத்தை காளி கோயில் பக்கம் பார்க்க முடிஞ்சது, ராஜதுரையோட மரணத்தை உணர்ந்தது எல்லாம் அப்படித்தான்……” 


”அதுல முழுமையா கத்துக்க நீங்க சொல்லிக் கொடுக்க ஆரம்பிச்ச படிப்பை பாதியிலயே விட்டுட்டுப் போறீங்க....” க்ரிஷ் வருத்தத்துடன் சொன்னான்.”


“இது வரை சொல்லிக்கொடுத்ததுல நீ தேர்ச்சியடைஞ்சுட்டா அடுத்த பாடம் தானா உன்னைத் தேடி வரும். இது சங்கிலி மாதிரி. முதல் ஒன்னைக் உறுதியாப் பிடிச்சுகிட்டா இழுக்க இழுக்க மத்தது தானா வரும்..... க்ரிஷ் நான் சின்னதுல இருந்து தேடின ஒரு இலக்குக்கு வழி கிடைச்சுருக்கு. அதை நோக்கிப் போகிற என்னை நீ சந்தோஷமா அனுப்பி வைக்கணும்… ”


க்ரிஷ் கண்கலங்க அவரையே பார்த்தான். கண்கலங்கக்கூடாது என்று பார்வையாலேயே அவனுக்குக் கட்டளையிட்டார். 


(தொடரும்)


என்.கணேசன்  

Monday, March 18, 2019

சத்ரபதி – 64


திரி எத்தனை தான் வலிமையானவனும், திறமையானவனுமாக இருந்தாலும் கூட அவன் முழுக்கவனம் வேறெங்கேயோ இருக்கும் பட்சத்தில் அவனிடம் பயம் கொள்ளத் தேவையில்லை என்று புத்திசாலித் தனமாக நினைத்தான் சிவாஜி. முன்பு அவன் தந்தை வசமிருந்து தற்போது முகலாயர் வசம் இருக்கும் ஜுன்னார் மற்றும் அகமதுநகரைத் தனக்குத் தர அவன் முன்பே சக்கரவர்த்தி ஷாஜஹானைக் கேட்டிருந்தான். தலைநகருக்கு அவன் வரும் போது அதற்கான ஆதாரங்களை எல்லாம் தரும் படியும் பின்பு முடிவெடுப்பதாகவும் ஷாஜஹான் கூறியிருந்தார். இப்போது ஔரங்கசீப்பின் முழுக்கவனமும் முகலாயத் தலைநகர் பக்கம் இருப்பதால் சிவாஜி சத்தமில்லாமல் அந்தப் பகுதிகளை முற்றுகை இட்டான். ஜுன்னார் பெருஞ்செல்வம் மிக்க நகரம். அந்தச் செல்வத்தை அவன் எளிதாகக் கைப்பற்றினான். ஆனால் அடுத்ததாக அகமதுநகரை நோக்கி அவன் செல்லும் முன் தகவல் கிடைக்கப்பட்ட ஔரங்கசீப் ஒரு வலிமையான படையை விரைவில் அனுப்பி வைத்தான். சிவாஜி அகமதுநகரை ஆக்கிரமித்திருக்கும் போது முழுமையாக அந்தச் செல்வத்தைக் கைப்பற்ற முடியாமல் பாதியில் ஔரங்கசீப் அனுப்பி வைத்த முகலாயப்படை அங்கே வந்து சேர்ந்தது. அதனால் கிட்டத்தட்டப் பாதிச் செல்வத்தை மட்டுமே கைப்பற்றி இருந்த சிவாஜி அதை எடுத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து படையுடன் வேகமாகப் பின்வாங்கினான்.

திரும்பி வந்தவுடன் சிவாஜி முதல் வேலையாக ஔரங்கசீப்புக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினான். “……. ஜுன்னார், மற்றும் அகமதுநகர் ஒரு காலத்தில் என் தந்தையினுடையதாக இருந்தது என்பதைத் தாங்கள் அறிவீர்கள். அந்த இரு இடங்களின் உரிமை கோரி சக்கரவர்த்திக்கு முன்பே நான் மடலும் அனுப்பி இருந்தேன். அது குறித்து எதுவும் இன்னமும் முடிவெடுக்கப்படாத நிலையில் மேலும் பொறுக்க முடியாமல் நான் எனக்குச் சொந்தமான அப்பிரதேசங்களின் செல்வத்தைக் கைப்பற்ற முயற்சித்தேன். எல்லாம் முடிந்து திரும்புகையில் தங்கள் அனுமதி வரும் வரை கூடக் காத்திருக்க முடியாத என் செயலுக்கு நான் வருத்தப்பட்டேன். செயல் புரிவதற்கு முன்பு யோசிப்பதற்குப் பதிலாக பின்னர் வருத்தப்படுவதில் எந்தப் பலனும் இல்லை என்றாலும் உடனே என் வருத்தத்தை உங்களிடம் தெரிவிப்பதில் மனச்சமாதானம் பெறுகிறேன். செய்த தவறுக்கு மன்னிப்பைக் கோரி, இனி இப்படி நடக்காது என்ற உத்தரவாதத்தையும் தரும்-

தங்கள் சேவகன் சிவாஜி”



சிவாஜியின் கடிதம் சென்று சேர்வதற்குச் சற்று முன்னதாகத் தான் ரோஷனாராவின் கடிதம் ஔரங்கசீப்பை அடைந்திருந்தது. ரோஷனாரா எழுதியிருந்தாள்.

“நான் அளவில்லா பாசம் கொண்டிருக்கும் என் உடன்பிறந்த தம்பிக்கு,

நாம் பயந்து கொண்டிருந்தது நடந்தே விட்டிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. சக்கரவர்த்திக்கு உடல்நிலை மிக மோசமாகி விட்டிருப்பதாக வதந்திகள் உலாவருகின்றன. தர்பாருக்கு அவர் வந்து பலநாட்களாகி விட்டன. நானும் அவரைச் சந்திக்க முடியவில்லை. ஷாஜஹானாபாத் மாளிகையில் அவர் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். தாரா ஷிக்கோவ் இப்போது இங்கு தான் இருக்கிறான். அவனையும் பாதுஷா பேகத்தையும் தவிர யாரும் சக்கரவர்த்தியை நெருங்க முடியவில்லை. பணியாளர்கள் மூலமாக அவர் உடல்நிலை எந்த அளவில் இருக்கிறது என்று அறிய நான் செய்த முயற்சிகள் அனைத்தும் வீணாகி விட்டன. யாரும் வாயைத் திறக்க மறுக்கிறார்கள். ஒருவேளை சக்கரவர்த்தி காலமாகி விட்டு, அதை வெளியே தெரிவிக்க தாரா ஷிக்கோவ் மறுக்கிறானா என்றும் தெரியவில்லை. ஒருவேளை அரியணையில் அமர்ந்து கொண்ட பிறகு அறிவிக்கும் உத்தேசமும் அவனுக்கு இருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது…..”

ஔரங்கசீப் பேரபாயத்தை உணர்ந்தான். இனியும் இங்கே தங்குவது முட்டாள்தனம் என்று அவனுக்குப் புரிந்தது. அந்தச் சமயத்தில் தான் சிவாஜியின் கடிதம் அவனைச் சென்றடைந்தது.  சிவாஜியின் செயல்கள் அவனைக் கோபமூட்டினாலும் அவன் மேல் நடவடிக்கை எதுவும் எடுக்க ஔரங்கசீப்பிடம் அவகாசம் இருக்கவில்லை. சிவாஜிக்கு எந்தப் பதிலையும் அவன் எழுதவில்லை. அவனைக் காக்க வைத்து விட்டுப் பின் முடிவெடுக்கலாம் என்று எண்ணினான். சஹானாராவின் இதற்கு முந்தையை கடிதமும் தலைநகரில் நிலவும் அபாயச் சூழ்நிலையையே தெரிவித்திருந்ததால் இரண்டு நாள் முன்பு தான் பீஜாப்பூர் சுல்தான் அலி ஆதில்ஷாவிடம் ஒரு பெருந்தொகையை அபராதத் தொகையாய் உடனடியாகச் செலுத்தும் படியும் இல்லாவிட்டால் அதன் விளைவுகளைச் சந்திக்க வேண்டும் என்றும் எழுதியிருந்தான். என்ன கேட்டாலும் தரத் தயாராக இருந்த அலி ஆதில்ஷா சிறிதும் கால தாமதம் செய்யாமல் அந்தப் பெருந்தொகையை அனுப்பி வைத்ததால் அதைப் பத்திரப்படுத்திக் கொண்டு ஔரங்கசீப் அவசர அவசரமாகத் தலைநகர் நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

ஔரங்கசீப்பைப் போலவே மற்ற சகோதரர்கள் ஷா ஷூஜா வங்காளத்திலிருந்தும், முராத் குஜராத்திலிருந்தும் தலைநகர் நோக்கி விரைந்தார்கள். தகவல் கிடைத்த சக்கரவர்த்தி ஷாஜஹான் தனிமையில் இருந்து வெளியே வந்து தான் உயிருடன் இருப்பது மட்டுமல்லாமல் பூரண வலிமையுடன் தான் இருப்பதாகவும் அறிவித்து விட்டு கடைசி மகன்கள் மூவரையும் அவரவர் இடங்களுக்குத் திரும்பச் செல்லும்படி கட்டளையிட்டார்.

தந்தை திரும்ப வந்ததிலும், கட்டளை பிறப்பித்ததிலும் மகன்கள் மூவருக்கும் உடன்பாடு இருக்கவில்லை. பதவியை நோக்கிச் செல்லும் வழியில் வருகிற தடங்கலை எல்லாம் ஒரு பொருட்டாக அவர்கள் நினைக்காமல் முன்னேறிச் செல்ல யுத்தங்கள் ஆரம்பமாக ஆரம்பித்தன.


லி ஆதில்ஷா பல காலம் கழித்து ஒரு பாதுகாப்பை உணர்ந்தான். அவன் தந்த தொகையை ஏற்றுக் கொண்ட ஔரங்கசீப் தக்காணத்திலிருந்து போகும் வரை ஒவ்வொரு கணமும் உயிரையும், ராஜ்ஜியத்தையும் இழந்து விடுவோமோ என்ற பயம் அவனைப் பற்றிக் கொண்டே இருந்தது. முகலாயத் தலைநகர் சூழல் மாறியிருக்கவில்லை என்றால் அவன் இன்னேரம் இரண்டில் ஒன்றையோ, இரண்டையுமேயோ இழந்திருக்கலாம்… 

அவனையும், அவன் தாயையும் காண வந்த அப்சல்கானிடம் அவன் முகலாயத் தலைநகரின் தற்போதைய நிலவரத்தைக் கேட்டான். “இப்போது தான் தகவல் கிடைத்திருக்கிறது அரசே. சக்கரவர்த்தியின் படை இரண்டாம் மகன் ஷா ஷூஜாவின் படையைத் தோற்கடித்து விட்டதாம். ஷா ஷூஜா உயிருக்குப் பயந்து தப்பியோடி இருப்பதாகத் தெரிகிறது…..”

அலி ஆதில்ஷா தன் நிலையையும், ஷா ஷூஜா நிலையையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விட்டான். அலி ஆதில்ஷா தந்தைக்கு ஒரே மகன். அப்படியும் பாதுகாப்பாக அரசாள முடியவில்லை. ஷா ஷுஜா சக்தி வாய்ந்த முகலாயச் சக்கரவர்த்தியின் இரண்டாம் மகன். பதவிக்கு ஆசைப்பட்டதால் அவனும் பாதுகாப்பாக வாழ முடியவில்லை. உயிருக்குப் பயந்து எங்கேயோ ஓடிப்போய் விட்டான்…..

மகனின் பெருமூச்சைப் பார்த்து அவன் தாய் கேட்டாள். “என்ன யோசிக்கிறாய் மகனே?”

“அரச குடும்பத்தில் பிறந்தாலும் ஒருவனுக்கு விதி அனுகூலமாக இல்லா விட்டால் தீராத பிரச்னை தான். யோசித்துப் பார்த்தால் சாதாரணமான குடிமகன் அதிர்ஷ்டக்காரன் போல் தோன்றுகிறது தாயே. அரண்மனை சுகங்கள் அவனுக்கு இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் அவன் ஒவ்வொரு கணமும் உயிருக்குப் பயந்து வாழத் தேவையில்லையே…”

”உண்மை தான் மகனே. ஆனால் சாதாரணக் குடிமகனால் என்றைக்கும் ராஜபோக வாழ்க்கையை அனுபவிக்க முடிவதில்லை. நாம் கஷ்ட காலங்களைக் கடந்து விட்டோமானால் பின் குறைவில்லாத சந்தோஷத்தை அனுபவித்து வாழலாம். அதை மறந்து விடாதே. இப்போது நாமும் கஷ்ட காலத்தைக் கடந்து விட்டோம். இனி நீ ஆக வேண்டிய காரியங்களை யோசிக்க வேண்டும்….”

அப்சல்கான் சொன்னான். “முக்கியமாய் சிவாஜி. ஔரங்கசீப் போன பிறகு அவன் இப்போது நம்முடைய கொண்கன் பிரதேசத்தின் சில பகுதிகளைப் பிடித்து விட்டான்…”

அலி ஆதில்ஷாவின் தாய் உடனடியாகச் சொன்னாள். “ஆம் மகனே. அவனை அடக்கி வைக்க வேண்டும், அல்லது முடித்து விட வேண்டும். இல்லா விட்டால் அவனிடம் நம் ராஜ்ஜியத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியாக இழக்க வேண்டி வரும்….”

அலி ஆதில்ஷா இருவரையும் பார்த்துக் கேட்டான். “என்ன செய்யலாம் என்று நினைக்கிறீர்கள்?”

அப்சல்கான் சொன்னான். “அடக்கி வைக்க வேண்டும் என்றால் அன்று செய்தது போல் அவன் தந்தை ஷாஜாஜியைக் கைது செய்ய வேண்டும். இப்போது சிவாஜி முகலாயர்களுக்குச் சொந்தமான ஜுன்னார், அகமது நகர் இடங்களில் கொள்ளையடித்து விட்டிருப்பதால் அவன் உதவிக்கு முகலாயர்கள் வர மாட்டார்கள். மேலும் அவர்களுக்குள்ளேயே நிறைய பிரச்னைகள் வேறு இருக்கின்றன. அவர்களுக்கு அடுத்தவர்களைக் கவனிக்கக் கூட நேரமில்லை….”

அலி ஆதில்ஷா உறுதியாகச் சொன்னான். “ஷாஹாஜி அவர்களைப் பகைத்துக் கொள்ள வேண்டாம் என்று தந்தை என்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார். அவர் நமக்கு எதிராக இயங்க மாட்டார் என்றும் கர்னாடகத்தைப் பிரச்னை இல்லாமல் கவனித்துக் கொள்ள அவருக்கு இணையான ஆட்கள் நம்மிடம் இல்லை என்றும் சொல்லி இருக்கிறார்.”

அப்சல்கானும், அலி ஆதில்ஷாவின் தாயும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். பெரும்பாலும் குழப்பத்தில் இருக்கும் அலி ஆதில்ஷா ஒருசில விஷயங்களில் உறுதியாகவும் இருக்க முடிந்தவன்.

அப்சல்கான் சொன்னான். “அப்படியானால் சிவாஜியைச் சிறைப்பிடிப்பதோ, கொல்வதோ தான் ஒரே வழி. அவனை அலட்சியப்படுத்த முடியாது. வேகமாக வளர்ந்து வரும் விஷ விருட்சம் அவன். அவன் பரவும் இடங்களில் மற்றவர்கள் யாரும் நிம்மதியாகவும் சுபிட்சமாகவும் இருக்க முடியாது”

“அதை எப்படிச் செய்யலாம். யாரை அனுப்பலாம்?” அலி ஆதில்ஷா கேட்டான்.

“அடியவனை ஒரு பெரும்படையுடன் அனுப்பி வையுங்கள் அரசே, அவனை உயிரோடோ, பிணமாகவோ கொண்டு வந்து உங்கள் காலடியில் போடுகிறேன்” அப்சல்கான் அடக்க முடியாத வெறுப்புடனும், பெரும் உறுதியுடனும் சொன்னான்.

அலி ஆதில்ஷா சம்மதித்தான்.    


(தொடரும்)

என்.கணேசன்

Thursday, March 14, 2019

இருவேறு உலகம் – 127

ணீஷின் மரணத்தில் ஹரிணி அதிகமாகவே பாதிக்கப்பட்டாள். அவன் கடைசியாகப் பேசியது அவளிடத்தில் தான், மனசு சரியில்லை என்று சொல்லியிருக்கிறான், அந்த நேரத்தில் சரியாகக் கையாண்டிருந்தால் அவன் இறந்திருக்க மாட்டானோ என்ற குற்றவுணர்ச்சி அவளை அதிகமாகவே வதைத்தது. க்ரிஷ் தன்னுடைய தியானம், சிந்தனை, ஆராய்ச்சி, படிப்பு எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கி விட்டு அவளுக்கு ஆறுதல் சொன்னான். இறப்பது என்று தீர்மானித்த பிறகு கடைசியில் ஒருமுறை அவளிடம் பேசி விட மணீஷ் எண்ணியிருப்பானே ஒழிய, அவள் எப்படிக் கையாண்டிருந்தாலும் அவன் மரணத்தை அவள் தவிர்த்திருக்க முடியாது என்பதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னான்.


“ஏண்டா அவன் சாகணும்? அவனுக்கு என்னடா குறை?” ஹரிணி தாங்க முடியாமல் கேட்டாள்.


க்ரிஷ் பதில் சொல்லவில்லை. அவன் மணீஷைப் பற்றிய எந்த உண்மையையும் அவளிடம் சொல்லவில்லை. அவள் மனதில் அவனைப் பற்றி மிக நல்லபடியாகவே நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள், அவனும் அவளிடம் மட்டும் அன்பாகவே இருந்திருக்கிறான். அதனால் அவள் மனதில் இருந்த அவனைப் பற்றிய நல்லெண்ணத்தை க்ரிஷ் உடைக்க விரும்பவில்லை. இருவரும் மணீஷுடன் சேர்ந்திருந்த அழகான நினைவுகளைப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். அவளை நிறைய பேச விட்டு புரிதலோடு க்ரிஷ் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவள் மனபாரம் குறையும் வரை அவளுடன் தன் நேரத்தைக் கழித்த அவன் பின் தன் பழைய தனிமைக்குத் திரும்பினான். 


அவனுடைய பயிற்சிகளும், தியானமும், ஆழ்ந்த சிந்தனைகளும் அவனை அமைதிப்படுத்தின, சோர்ந்து விடாமல் தடுத்தன என்பதெல்லாம் உண்மையே ஆனாலும் இப்போதைய பிரச்னைக்குத் தீர்வு எதையும் அவை காட்டி விடவில்லை. ஆரம்பத்தில் இருந்த குழப்பமே இப்போதும் இருந்தது. 


விஸ்வத்தைப் பற்றிய எந்தக் கூடுதல் உபயோகமான தகவலும் அவர்களுக்குக் கிடைத்து விடவில்லை. ஹரிணியைக் கடத்திய மனோகரை இருட்டறையில் தான் இப்போதும் வைத்திருந்தார்கள். மாஸ்டர் மறந்தும் கூட அவனிடம் போய் பேசுவதோ, வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வருவதோ வேண்டாம் என்று எச்சரித்திருந்தார். மனோகர் அறியும் எதையும் விஸ்வமும் அறிய முடியும் என்று சொல்லியிருந்தார். இல்லாவிட்டாலும் அவன் மூலம் விஸ்வத்தை அறியும் வாய்ப்பு குறைவு, அப்படி கவனக்குறைவாய் விஸ்வம் இருக்க மாட்டான் என்ற புரிதலும் இருந்ததால் அவர்கள் ஆபத்தில் இறங்கத் துணியவில்லை……


க்ரிஷ் இதுவரை விஸ்வம் பற்றிச் சேகரித்த தகவல்களை எல்லாம் வைத்து அவனைப் பற்றிய ஒரு கிட்டத்தட்ட முழுமையான மதிப்பீட்டை எட்டி இருந்தான். விஸ்வம் தேடிய விஷயங்கள், ஈடுபாடு காட்டிய விஷயங்கள், செய்த காரியங்கள் எல்லாம் ஆழ்ந்த புரிதலை க்ரிஷ் மனதில் ஏற்படுத்தியிருந்தன. விஸ்வம் அதிகாரத்தை விரும்புகிறான். ஆள விரும்புகிறான். சாதாரணமாக அல்ல. அதில் உச்சத்தில் இருக்க விரும்புகிறான். அதைச் சாதிக்க அவன் தீவிரவாத இயக்கங்களில் தன் ஆதிக்கத்தைச் செலுத்தப் போகிறான், அல்லது இல்லுமினாட்டியில் ஏதோ ஒரு வகையில் நுழையப் போகிறான். அல்லது இரண்டையுமே ஒரே நேரத்தில் பயன்படுத்தத் திட்டமிட்டிருக்கிறான்.


இதைத்தடுத்து நிறுத்துவது எப்படி என்று தான் புரியவில்லை. ஆள் எங்கிருக்கிறான், என்ன செய்கிறான் என்றே தெரியாத போது அவன் செய்கைகளை எப்படிக் கட்டுப்படுத்துவது? இதைத் தான் அவன் பல விதங்களில் அவன் யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். கடைசியில் மீண்டும் நிக்கோலா டெஸ்லாவிடமே அடைக்கலம் அடைந்தான். நிக்கோலா டெஸ்லாவின் எழுத்துக்களில் மூழ்கினான். எத்தனையோ எழுத்துக்களில் அவன் நிக்கோலா டெஸ்லாவிடம் தன்னையே கண்டான். நிக்கோலா டெஸ்லா ஓரிடத்தில் சொல்லியிருந்தார். ”ஒரு கிரகம் இன்னொரு கிரகத்துடன் பேசுவதைக் கேட்கும் முதல் ஆளாக நான் இருக்கிறேனோ என்ற உணர்வு எனக்கு அதிகரித்துக் கொண்டே வருகிறது” அவனும் அந்த வேற்றுக்கிரகவாசியிடம் பேசிய முதல் மனிதனாக அல்லவா இருக்கிறான். வேறு மனிதர்களுடனும் ஏலியன்கள் தொடர்பு கொண்டிருக்கின்றன என்று எத்தனையோ பதிவுகள் இருந்தாலும் இந்தக் குறிப்பிட்ட வேற்றுக்கிரகவாசியிடம் பேசிய முதல் ஆள் அவனல்லவா? அவன் சொன்ன விஷயங்களும் சாதாரணமானவை அல்லவே? அவன் நிக்கோலா டெஸ்லாவைப் படித்துக் கொண்டிருக்கும் போதல்லவா முதல் முதலில் அவனை வேற்றுக்கிரகவாசி தொடர்பு கொண்டான். நிக்கோலா டெஸ்லா இப்போதும் வழிகாட்டலாம். இல்லா விட்டாலும் நிக்கோலா டெஸ்லாவைப் படிக்கையில் பழைய ராசிப்படி ஏதாவது தொடர்பு கிடைத்தாலும் கிடைக்கலாம். இந்த எண்ணத்துடன் அவன் நிக்கோலா டெஸ்லாவின் பக்கங்களைப் புரட்டிக் கொண்டு வந்த போது தான் விஸ்வேஸ்வரய்யாவின் போன் கால் வந்தது. தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்ட அவர் அவனுடன் பேச விரும்புவதாகச் சொன்ன போது அவனுக்கு உடனே சம்மதிக்கத் தோன்றியது. அவர் அவனைப் பார்த்துப் பேச விரும்பியது அவனிடம் இருந்து தகவல்கள் பெறுவதற்காகவே இருக்க வேண்டும் என்று அவன் ஊகித்தான். ஏனென்றால் மாஸ்டர் இஸ்ரோவின் புகைப்படங்களில் அவனும் அந்தக் கருப்புப் பறவையும் பதிவாகி இருப்பதை ஏற்கெனவே சொல்லியிருந்தார். ஆனாலும் அவரிடம் இருந்தும் அவனுக்கு ஏதாவது கிடைக்கக்கூடும் என்று உள்ளுனர்வு சொன்னது. காரணம் அவருடைய போன்கால் வந்த நேரம்! சம்மதம் தெரிவித்த அவனிடம் அவர் நாளை மறுநாள் வருவதாகச் சொல்லி நன்றி தெரிவித்தார். 


அவரிடம் போனில் பேசி பத்து நிமிடங்களில் மாஸ்டரின் போன்கால் வந்தது. அவர் குரல் மிக மென்மையாக இருந்ததாக அவனுக்குப் பட்டது. அவர் நாளை வருவதாகச் சொன்னார். வீட்டுக்கே வருவதாகத் தெரிவித்த அவர் ”உன் அம்மாவின் சமையலைச் சாப்பிட வருகிறேன் என்று சொல்” என்றும் தெரிவித்தார். அவனிடம் சொல்லவும் நிறைய இருப்பதாக மாஸ்டர் சொன்னார். இதுவும் ஒரு சுப சகுனமாகவே அவனுக்குத் தோன்றியது. அவர் சொல்லப் போவதிலும் ஏதாவது மிகமுக்கியமான ஒன்று கிடைக்கலாம்….


இனி என்ன செய்வது என்று மூளையைக் கசக்கிக் கொண்டு இருந்த நேரத்தில், நிக்கோலா டெஸ்லாவின் எழுத்துக்களோடு இணையும் போது ஏதாவது கிடைக்கலாம் என்று அவன் நினைத்துப் படித்த சமயத்தில், வந்த இந்த இரண்டு போன்கால்கள் இவர்களிடம் இருந்து அவன் அடுத்த அடி வைக்கத் தேவையான ஏதோ கிடைக்கப் போகிறது என்று மீண்டும் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்த. உள்ளே அவன் அந்தராத்மா ஆமென்றது. போதும் இனி நாளை வரை அவன் எதையும் யோசிக்கப்போவதில்லை. எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு வெளியே வந்தான். இனி இன்று முழுவதும் அவன் ஹரிணியுடனும் குடும்பத்துடனும் மட்டுமே இருக்கப் போகிறான்….. நாளைய கதை நாளைக்கு….


மாஸ்டர் நாளை சாப்பிட வருகிறார் என்று க்ரிஷ் சொன்னவுடனேயே பத்மாவதி பரபரப்படைந்தாள். சொல்லி விட்டு அவன் மறுபடி அறைக்குள் போய் விடாதது எல்லோரையும் ஆச்சரியப்படுத்தியது. உதய் ஹரிணியிடம் சொன்னான். “ஹரிணி எதுக்கும் அவனைக் கிள்ளிப் பார். ஆள் க்ரிஷ் தானே?”


ஹரிணி உடனே க்ரிஷை அழுத்தமாகக் கிள்ளி “ஆமாண்ணா. இது நம்ம க்ரிஷ் தான்” என்றாள். ”பாவி, கிள்ளச் சொன்னா சதையையே பெயர்த்து எடுக்கற மாதிரியா கிள்றது” என்று க்ரிஷ் அவள் கிள்ளிய இடத்தைத் தடவ உதய் தம்பி காதில் முணுமுணுத்தான். “சரி சரி விடுடா. அப்பறமா தனியா அவ அதுக்குப் பரிகாரம் பண்ணிடுவா”


க்ரிஷ் அண்ணனை முறைத்தான். ஹரிணி கேட்டாள். “என்ன அண்ணனும் தம்பியும் ரகசியம் பேசறீங்க?”


பத்மாவதி சொன்னாள். “நீங்க ரெண்டு பேரும் இருக்கறதால சும்மா இப்படி பேசிட்டு மட்டும் இருக்கானுக. இல்லாட்டி ஓடிப்பிடிச்சு சண்டை போடுவானுக”


உதய் மறுபடி தம்பி காதில் முணுமுணுத்தான். “நாலு பேர் முன்னாடி மானத்தை வாங்கறதே கிழவிக்கு வாடிக்கையாப் போச்சு”


க்ரிஷ் தாயைப் பார்த்து லேசாகப் புன்னகைத்தான். 


பத்மாவதி சந்தேகத்துடன் க்ரிஷைக் கேட்டாள். “என்னைப் பத்தி என்னடா சொல்றான் அவன்?”


அப்போது ஆரம்பித்த கலகலப்பு நாள் முழுவதும் தொடர்ந்தது. கிரிஜா அந்த அன்பான குடும்பத்தின் ஆனந்தத்தில் ஆச்சரியமானாள். இதல்லவா குடும்பம்!




ணீஷின் மரணச் செய்தி விஸ்வத்துக்குக் கிடைத்தது. அவன் இதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. இனி மாணிக்கத்தின் மீதுள்ள பிடி இந்த மரணத்தினால் தளர ஆரம்பிக்கும் என்பது புரிந்தது. மனோகர் இருக்கும் இடத்தையும் இது வரை அவனால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அவனை அவர்கள் இருட்டிலேயே வைத்திருந்தார்கள். அவன் பார்வைக்கு இது வரை அறிந்தவர்கள் யாரும் படவுமில்லை. அதனால் அந்த இணைப்பு வழியாக முக்கியமான எதையும் அறியவும் வழியில்லை. இது கண்டிப்பாக மாஸ்டரின் அறிவுறுத்தலாக இருக்க வேண்டும். அவர் தான் இந்தச் சக்தி அலைகளின் சூட்சுமம் அறிந்தவர்….. பரவாயில்லை, இல்லுமினாட்டியின் தலைவனாகப் போகிறவனுக்கு இந்தச் சின்னச் சின்ன பின்னடைவுகள் பெரிதல்ல. நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். அவன் முன்னால் இருந்த அந்த நெற்றிக்கண் ஒரு முறை மங்கலாய் ஒளிர்ந்து மங்கியது. 


அதுவும் ஆமென்று சொல்கிறது என்று விஸ்வம் சந்தோஷப்பட்டான்.


(தொடரும்)
என்.கணேசன் 

Monday, March 11, 2019

சத்ரபதி 63


ரங்கசீப் முகத்தில் புன்முறுவலைக் காண்பது மிக அரிது. பேசவோ, செயல்படவோ செய்யாத நேரங்களில் எப்போதுமே அவன் யோசனையில் ஆழ்ந்திருப்பான். அந்த சிந்தனைகளின் போது கூட அவனை மறந்து புன்னகை  அவன் முகத்தை எட்டிப் பார்த்து விடாது. அப்படிப்பட்டவன் முகத்தில் சிவாஜியின் மடல் அபூர்வமாகச் சிறு புன்னகையை வரவழைத்தது.

’பீஜாப்பூருக்கு எதிராக வெல்லத் தன் படையையும் உதவிக்கு அனுப்பி வைக்கிறேன்’ என்று சிவாஜி சொல்கிறானே. இவன் உதவி செய்து தான் வெல்ல வேண்டிய நிலையில் முகலாயப்படை இருக்கிறதா என்ன? ஆனாலும் தன் விசுவாசத்தைக் காட்டி எழுதியிருக்கும் இந்த மராட்டிய இளைஞன் கெட்டிக்காரன் தான்….. இவனை ஒருமுறை நேரில் சந்திக்க வேண்டும்…..”

யோசித்து ஒரு பதிலை சிவாஜிக்கு ஔரங்கசீப் அனுப்பி வைத்த போது அவன் சகோதரி ரோஷனாராவிடம் இருந்து ஒரு மடல் வந்து சேர்ந்தது. ஔரங்கசீப்பின் முகத்தில் கவலை ரேகைகள் படர ஆரம்பித்தன…..

முகலாயப் பேரரசர் ஷாஜஹானுக்கும் அவரது அன்பு மனைவி மும்தாஜ் மஹலுக்கும் ஏழு குழந்தைகள். மூத்தவள் ஜஹானாரா, பின் மகன்கள் தாரா ஷிகோவ், ஷா ஷூஜா, பின் மகள் ரோஷனாரா, பின் மகன்கள் ஔரங்கசீப், முராத் பக்‌ஷ், கடைசியாக மகள் கவ்ஹாரா பேகம். கடைசி மகளின் பிரசவத்தின் போது தான் மும்தாஜ் மஹல் மரணமடைந்தாள். மூத்த மகளானதால் தாயின் இடத்தில் இருந்து தம்பிகள் தங்கைகளை ஜஹானாரா அனைவரையும் வளர்த்தாள். முகலாயச் சக்கரவர்த்தி தன் மூத்த மகளை மிகவும் நேசித்தார். மும்தாஜ் மஹல் இறந்த பின் அவருடைய மனைவிகள் மூவர் உயிரோடிருந்த போதும் பட்டத்தரசி என்பதற்கு இணையான பாதுஷா பேகம் பதவி ஜஹானாராவுக்கே அவர் தந்தார்.

அதற்கு அடுத்தபடியாக அவர் அன்பை சம்பாதித்திருந்தது மூத்த மகன் தாரா ஷிகோவ். மற்றவர்கள் எல்லோரும் பெயரளவில் மட்டுமே அவரது அன்பிற்குப் பாத்திரமாக இருந்தார்கள். ஜஹானாராவை தங்கை ரோஷனாரா மட்டுமே போட்டியாகப் பார்த்தாள். மற்றவர்கள் அவளாலேயே வளர்க்கப்பட்டவர்கள் என்பதால் தாயாகவே பார்த்தார்கள். ஆனால் மகன்களுக்குள் ஒவ்வொருவரும் மற்றவர்களுக்குப் போட்டியாகவே இருந்தார்கள். ஏனென்றால் மூத்த மகன் தான் அரசன் என்கிற வழிமுறை அவர்களிடையே இல்லை. ஷாஜஹானே அவருடைய தந்தையின் மூன்றாம் மகனாக இருந்தவர். அதனால் யார் பலசாலியோ அவர்களே சக்கரவர்த்தியாகும் நிலை இருந்ததால் சக்கரவர்த்திக்கு வயதாகிக் கொண்டு வரும் காலத்தில் அனைவரும் அடுத்த சக்கரவர்த்தியாகும் முனைப்பிலேயே இருந்தார்கள். அதில் ஔரங்கசீப் மற்றவர்களை விட அதிகமாகவே தீவிரம் காட்டினான்.

ஜஹானாரா எல்லோரிடமும் பாசம் காட்டினாள் என்றாலும் மூத்த தம்பி தாரா ஷிகோ சக்கரவர்த்தியாக வேண்டுமென அதிகம் ஆதரவு காட்டினாள். ரோஷனாரா  ஔரங்கசீப் சக்கரவர்த்தியாக வேண்டுமென்று ஆதரவு காட்டினாள். நான்கு மகன்களில் குணாதிசயங்களில் நல்லவன் என்றால் அது தாரா ஷிகோவ் தான். ஆனால் அறிவிலும், தலைமைப் பண்பிலும், வலிமையிலும் ஔரங்கசீப்  அனைவரைக் காட்டிலும் முன்னிலை வகித்தான்.

பிள்ளைகள் தலைநகரில் இருந்தால் ஆட்சியைப் பிடிக்கச் சதி செய்வார்கள் என்று நினைத்திருந்த ஷாஜஹான் நான்கு பேரையும் தொலைவில் நாலா பக்கங்களிலும் கவர்னர்களாக நியமித்திருந்தார். பிள்ளைகள் நால்வரும் நான்கு மூலைகளில் இருந்தாலும் அவர்கள் கவனம் எல்லாம் தந்தை மீதும் அரியணை மீதும் தான் இருந்தது.  தலைநகரில் என்ன நடக்கிறது என்பதை உடனுக்குடன் அறிந்து கொள்ளும் அவசியம் அனைவருக்கும் இருந்தது. ஔரங்கசீப்புக்கு அவனுக்கு ஆதரவாக இருந்த ரோஷனாரா மூலம் அவ்வப்போது தலைநகர்த் தகவல்கள் வந்து கொண்டிருந்தன.

இப்போது ரோஷனாரா எழுதியிருந்தாள். ”…. அரண்மனையில் எல்லாமே மூடுமந்திரமாகவே இருக்கின்றன. தர்பாருக்கு இப்போதும் வந்து கொண்டிருந்தாலும் தந்தை உடல்நிலையில் தளர்ச்சி தெரிகிறது. அவரைப் பரிசோதனை செய்து விட்டு ராஜ வைத்தியர் அக்காவிடம் நிறைய நேரம் பேசி விட்டுப் போனார். நான் அக்காவிடம் சென்று என்ன விஷயம் என்று விசாரித்தேன். பாதுஷா பேகம் அவ்வளவு சீக்கிரம் ரகசியங்களை வெளியிடுபவள் அல்ல என்பது உனக்குத் தெரியும். அவள் “தந்தை உடல்நலத்தில் எந்தப் பிரச்னையும் இல்லை. தளர்ச்சி வயதின் பிரச்னை என்கிறார் வைத்தியர். என்னென்ன உணவு தர வேண்டும் என்று நான் கேட்டதற்கு வைத்தியர் விரிவாகச் சொன்னார்” என்றாள். பாதுஷா பேகம் சொல்வது எந்த அளவு உண்மை என்பது அவளுக்கும் அல்லாவுக்கும் தான் வெளிச்சம்…”

ஔரங்கசீப் தலைநகரில் இருக்கும் உண்மை நிலவரத்தைச் சகோதரியின் கடிதம் மூலம் அனுமானிக்க முயன்றான். இப்போதும் ஷாஜஹான் தர்பாருக்கு வந்து கொண்டிருக்கிறார் என்பதால் உடனடி அபாயம் இல்லை. ஆனால் தளர்ச்சியாகத் தென்படுகிறார், ராஜ வைத்தியர் பரிசோதித்து விட்டு நிறைய நேரம் ஜஹானாராவிடம் பேசுகிறார் என்றால் ஒன்றுமே இல்லாமல் இருக்கவும் வழியில்லை. எதற்கும் எச்சரிக்கையாகவும், தயாராகவும் இருப்பது நல்லது தான்.

ஔரங்கசீப் உடனே ரோஷனாராவுக்குக் கடிதம் எழுதினான். “பேரன்புக்குரிய சகோதரி. கூடுதலாக சக்கரவர்த்தியின் உடல்நிலை குறித்து எந்தத் தகவல் இருந்தாலும் காலதாமதம் செய்யாமல் எனக்கு உடனடியாகத் தெரிவிப்பாயாக! சகோதரர்கள் யார் அங்கு வந்தாலும் கூட அதையும் உடனே தெரிவிக்க மறந்து விடாதே…..”  


சிவாஜி தனக்கு ஔரங்கசீப் அனுப்பிய மடலைப் படித்தான். ஔரங்கசீப் பீஜாப்பூரை வெல்ல முகலாயப் படைக்கு யார் உதவியும் தேவை இல்லை என்றும் பீஜாப்பூர் அவன் கையில் கனிந்து விழ இப்போதே தயாராக இருப்பதாகவும் எழுதியிருந்தான். சிவாஜியை ஒரு முறை நேரில் சந்திக்க விருப்பமாக உள்ளதாகவும், விரைவில் சந்திக்கலாம் என்றும் எழுதியிருந்ததோடு “நீ முகலாயப் பேரரசோடு உன்னை இணைத்துக் கொள்ள விருப்பம் தெரிவித்திருக்கிறாய் என்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி. எப்போது முறையாக எங்கள் அரசவைக்கு வந்து உனக்குக் காத்திருக்கும் பதவியைப் பெற்றுக் கொள்ளப் போகிறாய்?” என்றும் கேட்டு எழுதியிருந்தான்.

சிவாஜி ஔரங்கசீப் மற்ற சகோதரனை விட வித்தியாசப்பட்டு நிற்பதை இந்தக் கடிதத்திலிருந்தே நன்றாக உணர்ந்தான். எதையும் பாதி பாதியாய் அங்கங்கே அப்படியே நிறுத்தி விடாமல் அடுத்தது என்ன என்பதில் ஔரங்கசீப் குறியாக இருப்பது அவன் அறிவுபூர்வமான அணுகுமுறையை நன்றாகவே வெளிப்படுத்தியது. விரைவில் சந்திக்கலாம் என்றதும், எங்கள் அரசவைக்கு வந்து எப்போது பதவி பெறுகிறாய் என்று திட்டவட்டமாகக்  கேட்டதும் இந்த ஆளிடம் வார்த்தை ஜாலங்கள் நீண்ட நாட்களுக்குச் செல்லுபடியாகாது என்பதைத் தெரிவித்தது.

இந்தப் புத்திசாலி இளவரசனைப் பற்றிக் கூடுதலாக அறிந்து கொள்வதில் சிவாஜி ஆர்வம் காட்டினான். இவன் தக்காணப்பீடபூமியில் உள்ள வரை எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டியது அவசியம் என்று உணர்ந்த அவன் ஒற்றர்களை அழைத்து ஔரங்கசீப் குறித்து அவர்கள் அறிந்தது அத்தனையும் சொல்லச் சொன்னான். சின்னச் சின்ன விஷயங்களையும் முக்கியமில்லை என்று சொல்லாமல் தவிர்த்து விட வேண்டாம் என்றும் தெரிவித்தான். அவர்கள் பலரும் சேர்ந்து சொன்னதன் தொகுப்பு இது தான்.

“ஔரங்கசீப் சிரிக்க மாட்டான். அவன் தந்தையைப் போல கட்டிடப் பிரியன் அல்ல. இசையிலும் அவனுக்கு ஈடுபாடு கிடையாது….. ஞாபகசக்தி மிக அதிகம்…… ஒரு முக்கிய வேலையை ஒருவனுக்குக் கொடுத்தால் அவன் அந்த வேலையைச் செய்து முடிக்கும் வரை கண்காணித்துக் கொண்டே இருப்பான். சந்தேகப் பேர்வழி….. உடன்பிறந்தவர்களிலும் ரோஷனாரா என்ற சகோதரியைத் தவிர வேறு யாருடனும் அவன் நெருக்கமாக இல்லை….. மிக எளிமையானவன்… ஆடம்பரமோ, செல்வத்தின் கர்வமோ கிடையாது. சொல்லப் போனால் சொந்தச் செலவுகளில் அவன் கஞ்சன்….. இறைபக்தி அதிகம்….. குரான் மனப்பாடமாகத் தெரியும்….. ஒருநாளுக்கு ஐந்து முறை தொழுவதிலும், ரம்ஜான் மாதத்தில் நோன்பு இருப்பதிலும் அவன் இது வரை தவறியதில்லை. மது அருந்த மாட்டான்…… காரியம் ஆக வேண்டுமானால் யாருடனும் எந்த அளவிலும் நெருக்கமாக அவனுக்கு முடியும்…. மற்ற சமயங்களில் விலகித் தனிமையிலேயே இருப்பான். மனிதர்களை எடை போடுவதில் அவன் அதிசமர்த்தன்….. தனிப்பட்ட முறையில் ஏமாற்றியவர்களை அவன் மன்னிக்கவோ, மறக்கவோ மாட்டான்…. மிகவும் சுயநலமானவன்… எப்போதும் தன் காரியத்திலேயே கண்ணாயிருப்பான்…… மிகச் சிறந்த போர் வீரன்.  தைரியசாலி…. சிறிதும் பயமில்லாதவன்….. எதையும் மிக யோசித்து தான் செய்வான்… அவன் செய்யும் எந்தச் செயலிலும் அலட்சியம் கிடையாது….. ”

கேள்விப்பட்டதெல்லாம் சிவாஜிக்கு சக்தி வாய்ந்த எதிரியை அடையாளம் காண்பித்தது. இப்போதைய அவன் நிலை பற்றி எந்தப் புதிய தகவல் கேட்டாலும் உடனடியாகத் தெரிவிக்கும் படி அவன் ஒற்றர்களைக் கேட்டுக் கொண்டான்.

காலம் மெல்ல நகர்ந்தது. சாய்பாய் ஒரு ஆண்குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாள். சிவாஜியின் வாழ்வின் மிக மகிழ்ச்சியான தருணங்களில் ஒன்றாக அந்தக் குழந்தையின் வரவு இருந்தது. அதற்கு அவன் அண்ணனின் பெயரையே வைத்தான். சாம்பாஜி! இன்னொரு சாம்பாஜியைக் கையில் தூக்கிய போது ஜீஜாபாய் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கும் அளவேயில்லை.

சில நாட்களில் ஔரங்கசீப் குறித்து ஒற்றர்கள் புதிய தகவல் ஒன்றைச் சொன்னார்கள். இப்போது அவுரங்கசீப்புக்கு அவன் சகோதரி ரோஷனாரா இரண்டு நாளுக்கு ஒரு முறை செய்தி அனுப்புகிறாள் என்றும் ஔரங்கசீப் மற்ற எல்லா வேலைகளையும் ஒதுக்கி விட்டு அந்தத் தகவல்கள் குறித்தே ஆலோசனைகளில் மூழ்கியிருப்பதாகத் தெரிகிறது என்றும் சொன்னார்கள்.


சிவாஜிக்கு இந்தச் சூழல் அடுத்த நடவடிக்கை எடுக்க ஏற்ற சூழலாகத் தெரிந்தது. உடனே ஒரு அதிரடிக் காரியத்தில் இறங்கினான்.

(தொடரும்)
என்.கணேசன்

Saturday, March 9, 2019

இரண்டில் ஒரு கஷ்டம் நிச்சயம். எது வேண்டும்?

நீங்கள் உங்கள் வாழ்க்கையில் இரண்டு கஷ்டங்களில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்தே ஆக வேண்டும். இரண்டையும் சேர்த்தே தவிர்த்து விட வழியே இல்லை. இந்தத் தேர்வில் தான் உங்கள் வாழ்க்கையில் சந்தோஷம், நிம்மதி, துக்கம், வெற்றி, தோல்வி, முதலான எல்லாவற்றையும் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்கிறீர்கள்... எப்படி என்பதை இந்தக் காணொளியில் காணுங்கள்!



என்.கணேசன்

Thursday, March 7, 2019

இருவேறு உலகம் – 126


மாணிக்கத்திடம் சங்கரமணி எதிரி சொன்னது என்னவென்று கேட்டார், மாணிக்கம் சொன்ன போது சங்கரமணியின் முகமும் களையிழந்து கருத்தது. மாமனும் மருமகனும் அடுத்து என்ன செய்வதென்று யோசித்தார்கள். இருக்கும் நிலைமையிலிருந்து தப்பிக்க என்ன செய்ய முயன்றாலும் எங்கேயாவது இடித்து செய்ய முடியாமல் போகும் நிலைமை தான் அவர்கள் எதிரே இருந்தது. அவனுடைய ஆளை விடுவிக்காமல் எதிரி விட மாட்டான். உதயோ அந்த ஆளை விடுவிக்க விட மாட்டான். அவனிடம் நேரடியாகக் கேட்க வழியில்லை. மறைமுகமாய் கேட்டால் பயனில்லை. ஹரிணியைக் கைது செய்ய போலீஸை அனுப்பியதிலிருந்து கமலக்கண்ணனும் அவரிடம் கடுப்பாகத் தான் இருந்தார். இல்லாவிட்டால் அவரிடமாவது ஏதாவது கதை சொல்லிக் கையைக் காலைப் பிடித்து எதிரியின் ஆளை விடுவித்திருக்கலாம். செந்தில்நாதனும் எங்கிருக்கிருக்கிறார் என்ற சிறிய துப்பும் கூடக் கிடைக்கவில்லை. அதிகார தோரணையைக் காட்டினாலோ ஆட்சி கவிழும் அபாயம் இருக்கிறது. உதய் எம் எல் ஏக்களிடம் ரகசியமாய் பேசி வருவதாகவும் உளவுத்துறை ரிப்போர்ட் சொன்னது. மந்திரி பதவி கேட்டுக் கிடைக்காத எம் எல் ஏக்கள் கமலக்கண்ணன் பக்கம் சாய்வார்கள் போல் தெரிகிறது. மாட்டிய மனோகர் உண்மையைக் கக்கி விட்டால், உண்மைக்கான ஆதாரங்கள் வெளிப்பட்டால். முக்கால் வாசி எம் எல் ஏக்கள் கண்டிப்பாக கமலக்கண்ணன் பக்கம் போய் விடுவார்கள். இருதலைக் கொள்ளி எறும்பாய் மாணிக்கம் தவித்தார். 


தந்தையும் தாத்தாவும் பேசுவதை மறைவில் இருந்து மணீஷ் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். ஹரிணியைக் கைது செய்ய மாணிக்கம் போலீஸாரை அனுப்பியதிலிருந்தே மணீஷ் கல்லூரிக்குச் செல்வதை நிறுத்தி இருந்தான். அவனுக்கு அவளை நேருக்கு நேர் பார்க்கக் கூசியது. அவளிடம் போனில் கூட அவன் பேசவில்லை. என்னவென்று பேசுவான். என்ன சொல்லி சமாளிப்பான். நண்பனாக அவளுக்கு அவன் உதவா விட்டாலும் பரவாயில்லை. அவனுடைய தந்தை அவளைக் கேவலப்படுத்த அல்லவா துணிந்திருந்தார். அவனுக்கு அவருடைய நிலைமை முழுவதும் தெரிந்திருந்ததால் அவரை அவனால் குறை கூறவும் முடியவில்லை. எல்லாவற்றையும் ஆரம்பித்து வைத்தது அவனும் அவன் தாத்தாவும் அல்லவா? அவர்களால் அல்லவா அவர் க்ரிஷைக் கொலை செய்யச் சம்மதித்தார். இப்படியெல்லாம் முடியும் என்று யாருக்குத் தெரியும்?


கமலக்கண்ணன் ஹரிணியைக் காப்பாற்றியதுடன் அவளையும், அவள் தாயையும் தன் வீட்டுக்கே அழைத்துப் போய் அவர்கள் இருவரின் எண்ணத்தில் எத்தனையோ உயர்ந்திருப்பார். இது வரை க்ரிஷ் மேல் காதல் மட்டுமே ஹரிணிக்கு இருந்தது. இப்போது அந்தக் குடும்பத்தின் மீது அசைக்க முடியாத நன்றியுணர்வும் அல்லவா வந்திருக்கும். இதைப் பற்றி எல்லாம் நினைத்து, கூனிக்குறுகி தன் அறையிலேயே அவன் அடைபட்டிருந்தான். மகன் மனநிலையைப் புரிந்திருந்தாலும் மாணிக்கம் அவன் வாழ்க்கையின் யதார்த்தங்களைப் புரிந்து கொண்டு வேகமாக மீண்டு வருவான் என்று நம்பினார். ஆனால் ஹரிணி கைது முயற்சிக்குப் பின் அவருக்கும் அவனுடன் மனம் விட்டுப் பேசுவதில் தயக்கம் இருந்தது. அவனும் தந்தி வாசகங்கள் தவிர கூடுதலாகப் பேசவில்லை. அவர்களுக்குள் ஒரு இடைவெளி ஏற்பட்டிருப்பதை மௌனமாக இருவருமே உணர்ந்தார்கள்.


மாணிக்கமும், சங்கரமணியும் பேசிய தற்போதைய நிலவரம் மணீஷுக்குக் கலவரத்தையே மனதில் ஏற்படுத்தியது. எப்போதுமே நிதானம் தவறாத அவன் தந்தை குழம்பி, நடுங்கி, செய்வதறியாமல் நிற்பதைப் பார்க்கையில் பரிதாபமாக இருந்தது. இதையெல்லாம் பார்க்க அவனுக்குச் சகிக்கவில்லை. செத்து விடலாம் என்று தோன்ற ஆரம்பித்தது. எல்லாவற்றிலிருந்தும் விடுதலை வாங்கிக் கொள்ளலாம். அடுத்த ஜென்மத்திலாவது அதிர்ஷ்டசாலியாகப் பிறக்க வாய்ப்பிருக்கிறது…. ஆரம்பத்தில் சடாரென்று தோன்றிய தற்கொலை எண்ணம் பின் வலுப்பெற ஆரம்பித்தது. அதுவே நிம்மதி என்று தோன்றியது. அதுவே வழியாகத் தோன்றியது, இப்போது எதிரி கூப்பிட்டு தந்தையை மிரட்டியதைக் கேட்ட பிறகு முடிவே செய்து விட்டான். “என்னை மன்னித்து விடுங்கள் அப்பா” என்று ஒற்றை வரியில் தந்தைக்கு ஒரு கடிதம் எழுதி வைத்தான்.  சாவதற்கு முன் ஒரே ஒரு முறை ஹரிணியிடம் பேசத் தோன்றியது. காறித் துப்பினாலும் பரவாயில்லை அவளிடம் பேசி விட்டு உலகிலிருந்து விடைபெறத் தோன்றியது. அவளுக்குப் போன் செய்தான். “ஹலோ”


“என்னடா உன்னைப் பார்க்கவே முடியலை. போன்லயும் பேச மாட்டேங்கற. ரொம்ப பிசியா. இல்லை உடம்பு சரியில்லையா?” 

ஹரிணி நட்பு மாறாமல் கேட்டதில் உடனே மணீஷின் கண்கள் ஈரமாயின. என்ன ஒரு நல்ல மனசிருந்தால் அவளால் இப்படிப் பேச முடியும்? குரல் அடைக்க மணீஷ் சொன்னான். “மனசு தான் கொஞ்சம் சரியில்லை ஹரிணி” 


“ஏண்டா?”


அவன் என்னவென்று சொல்வான்? மனதார அவன் சொன்னான். “என்னை மன்னிச்சுடு ஹரிணி”


அவன் எதற்கு மன்னிப்பு கேட்கிறான் என்பது ஹரிணிக்குப் புரிந்தது. அவன் தந்தையின் செய்கையால் ஏற்பட்ட குற்றவுணர்ச்சியால் தான் இது வரை போனில் கூடப் பேசாமல் இருந்திருக்கிறான் என்பது புரிந்தது. உடனே அவள் கோபித்துக் கொண்டாள். ”லூஸு. ஃப்ரண்ட்ஸுக்குள்ள என்னடா மன்னிப்பும் மண்ணாங்கட்டியும்….”


அவளுடைய பெருந்தன்மை அவன் கண்களைக் குளமாக்கின. “உனக்கு என் மேல கோபம் இல்லையே ஹரிணி”


“நீ எப்பவுமே என்னோட நண்பன் தாண்டா. கோபம் இருந்திருந்தா நேர்ல வந்து ஓங்கி அறைஞ்சிருப்பேன். அதோட மறந்தும் இருப்பேன். அது தான் ஹரிணி” சொல்லி விட்டுச் சிரித்தாள். 


“க்ரிஷ் என்ன பண்றான்?”


“அவன் உலகம் தனி. ஏதோ யோசிக்கிறான். தியானம் பண்றான். படிக்கறான். தினமும் நாலு வார்த்தை பேசறதே அபூர்வமாய் இருக்கு. அவங்கம்மா அடிக்கடி அந்தக் கம்ப்யூட்டரை புஸ்தகங்களையும் கொளுத்திடறதா மிரட்டறப்ப மட்டும் வெளிய வந்து கொஞ்ச நேரம் இருக்கான். எனக்குன்னு வந்து எப்படி ஒருத்தன் வாய்ச்சிருக்கான் பாரேன்”


மேலும் சிறிது பேசினார்கள். கடைசியாக அவள் அவனை நேரில் ஒருமுறை வரச்சொன்னாள். சரி என்று சொல்லி விட்டுப் போனை வைத்த மணீஷ் “இனிமே நீ தான் என்னைக் கடைசியா ஒரு தடவை பார்க்க வரணும் ஹரிணி” என்று மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டான். 


ரணமான மனதிலும் கடைசியில் சிறிய ஆறுதல் தங்கியது. அவள் அவனை வெறுக்கவில்லை. அவனைக் குற்றப்படுத்தவில்லை. இன்னும் நண்பனாகவே அவனை நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். காதல் என்ற நிலைக்கு உயர முடியா விட்டாலும் அவன் நட்பு என்ற நிலையிலிருந்து இறங்கி விடவில்லை…… ஹரிணி நிஜமாகவே நல்லவள். தங்கமானவள். “அடுத்த ஜென்மத்திலாவது என்னைக் காதலி ஹரிணி ப்ளீஸ்” என்று மனதில் சொல்லிக் கொண்டபடி தூக்க மாத்திரை டப்பாவை மணீஷ் எடுத்தான். மாத்திரைகள் ஒவ்வொன்றாக விழுங்க விழுங்க கடந்த கால நினைவுகள் ஒவ்வொன்றாய் மனதில் வந்து போனது….. கடைசியில் நினைவிழக்கும் வரை தங்கியது ஒரே முகம்… ஒரே நினைவு…. “ஹரிணி”



ணீஷின் தற்கொலையைக் கேள்விப்பட்டவுடன் பதறிப் போய் நேரில் முதலில் வந்து நின்ற கமலக்கண்ணனை மாணிக்கம் கண்ணீருடன் பார்த்தார். கமலக்கண்ணன் அவரைக் கட்டிக் கொண்டு அழுதார். ஹரிணி விஷயத்தில் மாணிக்கம் மீது ஏற்பட்டிருந்த கோபமும் பிணக்கும் மணீஷின் மரணத்தைக் கேள்விப்பட்டவுடனேயே அவருக்குக் காணாமல் போய் விட்டது. தன் மகனுடன் சிறு வயது முதல் விளையாடிக் கொண்டிருந்த ஒரு பிள்ளையாக மட்டுமே அவருக்கு மணீஷைப் பார்க்க முடிந்திருந்தது. அந்த மரணத்தில் ஒரே ஒரு மகனை இழந்து நிற்கும் நண்பனாகவே மாணிக்கத்தைப் பார்த்து அவர் மனமுடைந்தார். அவர் பின்னால் துக்கம் தாங்காமல் அழும் பத்மாவதியையும், கண்கலங்கி நிற்கும் க்ரிஷ், ஹரிணியையும் மாணிக்கம் வெறித்துப் பார்த்தார். உதய்க்கு அவர் மீது கோபம் இருந்தாலும் மணீஷைத் தன் தம்பி போலவே நினைத்து இருந்ததால் அங்கு வந்ததுடன் பார்வையாளனாக நிற்காமல் தற்கொலையை மாரடைப்பாக மாற்றி மீடியாவுக்கு வெளியிட சங்கரமணியுடன் சேர்ந்து ஏற்பாடுகள் செய்து கொண்டிருந்தான். 


சங்கரமணியும் பேரனின் மரணத்தால் மனம் உடைந்திருந்தாலும் மாணிக்கம் போலச் செயலற்றுப் போகவில்லை. இனி ஆக வேண்டியதைப் பார்க்கும் மனநிலையை அவர் தக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தார். ஹைதராபாதிலிருந்து வந்திருந்த அவரது இரண்டாவது மகளையும் அவள் குடும்பத்தினரையும் முன்னிலைப்படுத்த அவர் முயன்று கொண்டிருந்தார். அவளுடைய பிள்ளைகளிடம் “இனிமே பெரியப்பாவுக்கு எல்லாம் நீங்கள் தான். அவனை நீங்க தான் பார்த்துக்கணும், ஆறுதல் சொல்லணும். பிள்ளைகளாய் இருக்கணும்” என்று சங்கரமணி சொல்லிக் கொண்டிருந்தது மாணிக்கத்தின் காதுகளில் நாராசமாக விழுந்து கொண்டிருந்தது. யாரும் அவருக்கு அவர் மகன் போல ஆகிவிட முடியாது…..


இந்தப் பாசாங்குகளுக்கு மத்தியில் கமலக்கண்ணன் – பத்மாவதியின் அழுகை கூட அவருக்கு ஓரளவு ஆறுதலாக இருந்தது. இருவரிடமும் கள்ளம் கபடம் இல்லை. வெளிவரும் கண்ணீர் நிஜமானது. நடிப்பல்ல. சற்று தள்ளி குரலடைக்க ஏதோ சொல்லிக் கொண்டிருந்த ஹரிணிக்கு க்ரிஷ் ஆறுதல் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். ஆரம்பத்தில் கண்கலங்கி வந்திருந்த க்ரிஷ் இப்போது அமைதி அடைந்திருந்தான். அவனைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவருக்குத் தன் மகனை நினைக்காமல் ஒப்பிடாமல் இருக்க முடியவில்லை. ஒரே வயது… ஒரே விதமான ஆரம்பம்…. ஆனால் முடிந்த விதம் மலையும் மடுவும். எப்போதுமே க்ரிஷ் கர்மாவைப் பற்றிப் பேசுவதைக் கேட்டிருக்கிறார். விதைத்ததை அறுவடை செய்ய வேண்டி வரும், அதனால் எதையும் யோசித்துச் செய்யுங்கள் என்று கமலக்கண்ணனிடம் அடிக்கடி சொல்வான். மகன் சொன்னதற்காகவே கமலக்கண்ணன் சிலதைச் செய்யாமல் தவிர்த்ததுண்டு, சில நல்ல காரியங்கள் செய்ததுண்டு….. எத்தனையோ மாறியதுண்டு. அதை ஏளனமாய் மாணிக்கம் கவனித்திருக்கிறார்... 


மாணிக்கம் மகனின் சடலத்தைப் பார்த்தார். அவர் பார்வை அவரையும் அறியாமல் ஹாலில் பெரிதாய் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த ராஜதுரை படம் மீதும் ஹரிணிக்கு ஆறுதல் சொல்லிக் கொண்டிருந்த க்ரிஷ் மீதும் போய் மறுபடி மகன் சடலத்தின் மீது விழுந்தது. அவரால் கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை….


(தொடரும்)



என்.கணேசன்

Wednesday, March 6, 2019

முந்தைய சிந்தனைகள்-42

சிந்திக்க சில விஷயங்கள் என்நூல்களில் இருந்து











என்.கணேசன்