என் நூல்களை வாங்க பதிப்பாளரை 9600123146 எண்ணிலோ blackholemedia@gmail.com மின்னஞ்சலிலோ தொடர்பு கொள்ளுங்கள் ....

Monday, December 6, 2021

யாரோ ஒருவன்? 62


னார்தன் த்ரிவேதி காளிங்க சுவாமியை அதன் பின்பு சந்திக்காததற்குக் காரணம் பதவி போன விரக்தியும், காளிங்க சுவாமி பதவியைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள எந்த உதவியும் செய்யவில்லை என்ற வருத்தமும் கலந்ததாக இருந்தது. அடுத்த தேர்தல் வரை இந்த அரசு கவிழ வாய்ப்பில்லை என்பதால் காளிங்க சுவாமியிடம் சென்று கேட்கவும் அவருக்கு எதுவும் இருக்கவில்லை. அப்படி மறந்திருந்த அவரிடம் மேனேஜர் காளிங்க சுவாமியை இப்போது ஞாபகப்படுத்தியதும் அவர் மிகவும் பரபரப்படைந்தார். காளிங்க சுவாமி காணாமல் போன பொருட்கள் எங்கே இருக்கின்றன, யாரிடம் இருக்கின்றன என்பதை எல்லாம் தன் திவ்ய திருஷ்டியால் பார்த்துச் சொன்னது எதுவும் இது வரை பொய்த்ததில்லை....

ஜனார்தன் த்ரிவேதி கேட்டார். “அமாவாசை எப்போ?”

அதுக்கு இன்னும் ஒன்பது நாள் இருக்கே ஐயா. போன்ல பேச முயற்சி செய்வோமாய்யா?”

காளிங்க சுவாமிக்கு மிகவும் வேண்டப்பட்டவர்கள் மட்டும் அவரிடம் அவசர சமயங்களில் செல்போனிலும் தொடர்பு கொண்டு கேட்க முடியும் என்றாலும் அந்தக் காட்டுக் கோயிலின் முகப்பில் மட்டுமே பேசுவதற்கு சிக்னல் கிடைக்கும். அவரிடம் செல்போன் கிடையாது, அவர் செல்போனில் பேசுவதில்லை என்றாலும் அவருடைய இரண்டு சீடர்களிடமும் செல்போன்கள் உண்டு. அவர்கள் எப்போதாவது செல்போனோடு கோயில் முகப்பில் வரும் போது அபூர்வமாகப் பேச முடிவதுண்டு. அவசர சமயங்களில் மிக வேண்டப்பட்டவர்கள் அவர்களிடம் ஏதாவது சொன்னால் அவர்கள் காளிங்க சுவாமியிடம் கேட்டுச் சொல்வதுண்டு. 

“போன்ல பேச முடியணுமே... எதுக்கும் முயற்சி செஞ்சு பாரு”

மேனேஜர் எல்லா வேலைகளை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு அந்த இரு சீடர்கள் எண்ணையும் மாறி மாறி தொடர்பு கொள்ள முயன்றான்...


ல்யாண் ஒரு முக்கிய வாடிக்கையாளருடன் பேசிக் கொண்டிருக்கையில் அவன் தந்தையின் அலைபேசி அழைப்பு மூன்று முறை வந்து விட்டது. பக்கத்து வீட்டில் வினோதமாக எதையாவது பார்த்திருப்பார்... அந்த வாடிக்கையாளர் போன பிறகு கல்யாண் தந்தையை அழைத்தான். “என்னப்பா?”

சாயங்காலத்துல இருந்து ஒரு பாம்பாட்டி நம்ம வீட்டுக்கு எதிர்ப்பக்கம் உட்கார்ந்துட்டிருக்கான்டா

சரிப்பா. அதுக்கென்ன?”

அவன் பக்கத்து வீட்டையே பார்த்துகிட்டிருக்கான்டா.”

அதுக்கு பக்கத்து வீட்டுக்காரன் தானப்பா கவலைப்படணும்

பக்கத்து வீட்டுக்காரன் வெளியே வந்தா தானே அவனுக்கு தெரியறதுக்கு. அப்பப்ப அந்த பாம்பாட்டி நம்ம வீட்டையும் பார்க்கிறான். அவன் பார்வையே சரியில்லைடா”   

கல்யாண் சலிப்புடன் சொன்னான். “அப்பா பக்கத்து வீட்டுல பாம்பு இருக்கறத எப்படியோ அவன் மோப்பம் புடிச்சுட்டு வந்திருப்பான் போல. அதனால நீங்க ஒன்னும் கவலைப்படாதீங்க. நாகராஜ் தான் கவலைப்படணும். ஒரு வீட்டையே பார்த்துட்டு இருக்க அவனுக்கு போரடிச்சிருக்கும். அதான் இடையில அந்த வீட்டுக்குப் பக்கத்துல இருக்கற நம்ம வீட்டையும் பார்க்கிறானா இருக்கும்....”

வேலாயுதம் சற்று நிம்மதியடைந்தார். “இருக்கலாம். நம்ம வாசல்ல அவன் இருந்தா கூப்பிட்டு கேட்கலாம். எதிர் வீட்டு வாசல்ல உட்கார்ந்திருக்கறவனை நாம என்ன கேட்க முடியும்? ஆனாலும் மனசுல எதோ ஒரு கலக்கம். அதனால உனக்குப் போன் பண்ணினேன்...”

கல்யாண் வேறு வேலைகளைப் பார்க்க ஆரம்பித்தவுடன் தந்தை சொன்னதை முழுவதுமாக மறந்து வேலையில் ஐக்கியமானான்.

இரவு ஏழு மணிக்கு அவன் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்த போது வேலாயுதம் வாசலிலேயே நின்றிருந்தார். அவரைப் பார்த்தபின் தான் அவர் மாலையில் அழைத்துச் சொன்ன தகவல் நினைவுக்கு வந்தது. காரிலிருந்து கல்யாண் இறங்கியதும் வீட்டின் எதிர்ப்பக்கம் பார்த்தான். எதிர் வீட்டுப்பக்கம் யாரோ தரையில் உட்கார்ந்திருப்பது தெருவிளக்கின் அரைகுறை வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது.

வேலாயுதம் விரைந்து வந்து சொன்னார். “நான் சொன்னது அந்த ஆளைத் தான். நான் நம்ம கூர்க்காவை அனுப்பி அவனுக்கு என்ன வேணும், ஏன் அங்கே உட்கார்ந்திருக்கான்னு கேட்கச் சொன்னேன். அவன் போய்க் கேட்டதுக்கு அந்தப் பாம்பாட்டிஉனக்கென்ன வேணும். நான் இங்கே உட்கார்ந்திருக்கறதுல உனக்கென்ன பிரச்சனைன்னு கேட்கிறான். என்ன கொழுப்பு இருக்கணும் பாரு அவனுக்கு

அந்த எதிர்வீட்டு ஆள் கிட்ட சொல்லி அவனைக் கிளப்ப வேண்டியது தானே?” என்று கல்யாண் கேட்டான்.

எதிர்வீட்டுக்காரன் அந்தமான் டூர் போயிருக்கான். அவன் வீட்டுல யாருமில்லை

சரிப்பா.... அவன் இருந்துட்டு போகட்டும். நமக்கென்ன? நான் அப்பவே சொன்ன மாதிரி கவலைப்பட வேண்டியவன் நாகராஜ். அவன் எதாவது செய்வான். விடுங்க.”

கல்யாண் அதற்கு மேல் அதற்கு முக்கியத்துவம் தரவில்லை. மறுபடி பாம்பாட்டிப் பக்கம் திரும்பவில்லை. இரவு சாப்பிட்டு விட்டுத் தனதறைக்கு உறங்கப் போகும் போது யதேச்சையாக ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்த போது தான் அந்தப் பாம்பாட்டியைப் பார்த்தான். தெருவிளக்கின் அரைகுறை வெளிச்சத்தில் அப்போதும் அவனால் அந்தப் பாம்பாட்டியை சரியாகப் பார்க்க முடியவில்லை.

அலட்சியப்படுத்த நினைத்தாலும் ஏதோ ஒன்று அவனை அலட்சியப்படுத்தவிடாமல் தடுத்தது. பீரோவிலிருந்து பைனாகுலரை எடுத்தவன் அந்தப் பாம்பாட்டியைத் தெளிவாகப் பார்க்க விரும்பினான்.

பைனாகுலரில் காட்சியைக் குவித்து அந்தப் பாம்பாட்டியைப் பார்த்த அவன் மறுகணம் மின்சாரத்தைத் தொட்டவன் போல அதிர்ந்து வேகமாகப் பின்வாங்கினான். இதயம் சம்மட்டி அடிகள் அடிக்க ஆரம்பித்தன. அவன் மனதில்இந்த ஆள் ஏனிங்கே வந்தான்?” என்ற கேள்வி பிரம்மாண்டமாய் எழுந்தது.

பிறகு அறிவுபூர்வமாக யோசிக்க யோசிக்க அவன் முதலில் உணர்ந்த பயம் அர்த்தமற்றது என்பது புரிந்தது. கண்டிப்பாக அவன் விலாசம் அறிந்து அந்தப் பாம்பாட்டி அங்கே வந்திருக்க வழியில்லை.  இப்போதும் கூட அந்தப் பாம்பாட்டியின் பார்வை பக்கத்து வீட்டின் மேலேயே இருந்தது. எப்போதாவது ஓரிரு முறை இந்தப் பக்கமும் அவன் பார்த்தான் என்றாலும் அவன் பார்வை முக்கியமாகவும், அதிகமாகவும் லயித்திருந்தது பக்கத்து வீட்டின் மேல் தான். அவன் பக்கத்து வீட்டில் பாம்புகள் இருப்பதை எப்படியோ அறிந்து தான் வந்திருக்கிறான் என்று தோன்றியது. அந்தப் பாம்புகளைப் பிடித்துக் கொண்டு போக வந்திருக்கிறானா அல்லது வேறு ஏதாவது உத்தேசம் இருக்குமா என்று தெரியவில்லை. ஆனாலும் அவன் தேடி வந்தது தன்னையல்ல என்ற புரிதல் ஓரளவு அவனை அமைதிப்படுத்தியது.

அந்தப் பாம்பாட்டி அவனை இப்போது நேருக்கு நேர் பார்த்தாலும் இத்தனை வருடங்கள் கழித்து அவனை நினைவில் வைத்திருப்பது கஷ்டம் தான். ஏனென்றால் இந்த இருபத்தியிரண்டு வருடங்களில் கல்யாண் தோற்றத்தில் எத்தனையோ மாறியிருக்கிறான். அப்படி அவனுக்குப் பார்த்தது போல் தோன்றினாலும் எப்போது எங்கே பார்த்தோம் என்று நினைவிருப்பதற்கு வாய்ப்புகள் மிகவும் குறைவு... அப்படியே நினைவிருந்தாலும் கூட அவர்களது முந்தைய சந்திப்புக்குப் பின் நடந்த நிகழ்வுகளை அவன் அறிந்திருக்க வழியில்லை. அதனால் பிரச்சினை ஒன்றுமில்லை... கல்யாணின் மனம் நிம்மதியடைந்தது.

மறுபடி பைனாகுலர் மூலம் அந்தப் பாம்பாட்டியைப் பார்த்த போது பாம்பாட்டி இப்போதும் பக்கத்து வீட்டைத் தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். நிம்மதி அடைந்து கல்யாண் மெல்லத் திரும்பிய போது அவன் மனைவி மேகலா சலித்துக் கொண்டாள். “வர வர உங்கப்பா மாதிரியே நீங்களும் ஆயிட்டு வர்றீங்க. நேரங்காலமில்லாம அவர் பக்கத்து வீட்டைப் பார்க்கிறார். நீங்க எதிர் வீட்டைப் பார்க்கிறீங்க. என்ன நடக்குதுன்னே ஒன்னும் புரியலை...”

கல்யாண் புன்னகைத்தான். “எதிர்வீட்டு வாசல்ல எவனோ உக்காந்திருக்கான். அங்க ஆளுக இல்லை. அந்தமான் போயிருக்காங்க. அதனால உட்கார்ந்திருக்கறவன் திருடனாய் இருக்குமோங்கற சந்தேகத்துல பார்த்தேன். அவ்வளவு தான்...”

சொல்லி விட்டு இயல்பாக வெளியேறுவது போல அறையை விட்டு வெளியே கல்யாண் வந்தான். அவனுக்கு அவன் தந்தையிடம் பேச வேண்டியிருக்கிறது...


(தொடரும்)
என்.கணேசன்  

  

Thursday, December 2, 2021

இல்லுமினாட்டி 131




வாங் வே எர்னெஸ்டோவின் கட்டளையின் பேரில் கர்னீலியஸின் நல்லடக்கத்தில் உள்மனதில் மகிழ்ச்சியுடனும், வெளிப்பார்வைக்கு கம்பீரமான சோகத்துடனும் கலந்து கொண்டார். அங்கு வந்திருந்தவர்கள் கர்னீலியஸின் மரணம் சுகமரணம் என்று சொன்னார்கள். உறக்கத்திலேயே மரணத்தைத் தழுவுவது எல்லோருக்கும் கிடைக்க முடிந்த பாக்கியம் அல்ல என்றார்கள். வாங் வேயும் ஆமோதித்துத் தலையாட்டினார்.

கர்னீலியஸின் வீட்டைச் சுத்தம் செய்யும் பெண்மணியிடம் அவர் வீட்டின் ஒரு சாவி இருந்தது. அவள் கதவைத் திறந்து கொண்டு வந்து அவர் அறையை எட்டிப் பார்த்த போது தான் அவர் இறந்திருந்ததைக் கண்டுபிடித்தாள். பின் டாக்டருக்கும்,  உறவினர்களுக்கும் போன் செய்தாள். அந்தச் செய்தியும், டாக்டர் அவர் மாரடைப்பால் காலமானார் என்று சொன்னார் என்ற செய்தியும் வாங் வேயின் காதுகளில் தேனாய்ப் பாய்ந்தன. எவ்வளவு சாமர்த்தியமாய் விஸ்வம் கொன்று அதை இயற்கை மரணமாக வேறு மாற்றி இருக்கிறான்? இப்படித்தான் எர்னெஸ்டோவையும் ஏதாவது செய்வானோ? ஆனால் கர்னீலியஸைப் போல் அல்லாமல் எர்னெஸ்டோவைச் சுற்றி பெரிய பாதுகாப்புப் பட்டாளமும், அமானுஷ்யனும் இருக்கிறார்களே எப்படி விஸ்வம் சமாளிப்பான்? எப்போது தன் திட்டத்தை நிறைவேற்றுவான்?

இத்தனையையும் மீறி இந்த வழியிலேயே அவன் எர்னெஸ்டோவையும் கொல்ல முடிந்தால்  யாரும் சந்தேகப்பட மாட்டார்கள். அந்தக் கிழவரும் உறக்கத்திலேயே போய் விட்டார் என்று இப்படியே பேசிக் கொள்வார்கள். இந்த விதக் கொலையில்  அவனும் மாட்டுவது, அவன் திரும்பக் கொல்லப்படுவது எல்லாம் நடக்காது. அவருடைய அந்த இரகசிய ஆசை நிறைவேற வழியில்லை. ஆனாலும் பரவாயில்லை. விஸ்வம் தலைவனாகட்டும், அவனுக்குக் கீழ் இல்லுமினாட்டியின் உபதலைவர் ஆவதும் ஒரு அதிர்ஷ்டமே என்று அவர் எண்ணிக் கொண்டார்.   

கர்னீலியஸின் நல்லடக்கம் முடிந்து ஓட்டலுக்குத் திரும்பிய அவர் தன் இரகசிய அலைபேசியில் விஸ்வத்தைத் தொடர்பு கொண்டார். “வணக்கம். நான் இப்போது தான் கர்னீலியஸின் அடக்கம் முடிந்து திரும்பினேன். வாழ்த்துக்கள்...”

விஸ்வம் இது போன்ற சில்லறை வெற்றிகளில் மகிழ்ந்து பெருமையடையும் ரகம் அல்ல. அவன் கேட்டான். “வேறு என்ன தகவல்?”

வாங் வே சொன்னார். “வியாழக்கிழமை பொதுக்கூட்டத்திற்கு முன்னால் தலைமைச் செயற்குழு கூட்டத்தையும் நடத்தி விடலாம் என்கிறார் கிழவர். அதில் பேச ஏதாவதிருந்தால் குறித்துக் கொண்டு வரச் சொல்லி இருக்கிறார்.  அது ஒரு அருமையான சந்தர்ப்பம். உங்களைப் பற்றியும் அதில் பேசலாம் என்று இருக்கிறேன்...”

“சாகப் போகிற அந்த ஆளிடம் பேச என்ன இருக்கிறது? பேசுவதில் தான் என்ன பலன் கிடைத்து விடப் போகிறது?”

“அவர் இருக்கையிலேயே முறைப்படி நீங்கள் அவரைத் தொடர்பு கொண்டு இருக்கிறீர்கள் என்று நம் உறுப்பினர்களுக்கு சொல்ல அது பயன்படுமல்லவா?”

“முறைப்படி நான் அவருக்கு முன்பே கடிதம் எழுதியிருக்கிறேனே?”

“ஆனால் அவர் பதில் அனுப்ப நீங்கள் விலாசம் எதுவும் அனுப்பவில்லையே. சென்ற முறையே உங்கள் கடிதம் பார்த்தவுடன் அவரிடம் என்ன முடிவெடுக்கலாம் என்று வலியப் போய்க் கேட்ட போது அதைத் தான் அவர் காரணமாய்ச் சொன்னார்”

“விலாசம் அனுப்பினால் அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் என்னைக் கொல்ல ஆட்களை அனுப்பி விடுவாரே”

“விலாசம் அனுப்ப வேண்டாம். மெயிலில் அனுப்புங்கள். அதை வைத்து அவர் உங்கள் இருப்பிடம் கண்டுபிடிக்க முடியாது. உங்கள் வேண்டுகோளுக்கு அவர் பதில் ஏதாவது சொல்லித் தானாக வேண்டும். அதுவும் அவருடைய பர்சனல் ஐ.டிக்கு அனுப்ப வேண்டாம். வந்ததாகவே காட்டிக் கொள்ளாமலும் இருக்க முடிந்த கிழவர் அவர். அதனால் எங்கள் தலைமைச்செயற்குழு மெயில் ஐ.டிக்கு அனுப்புங்கள். அது அவர், உபதலைவர், மற்ற மூன்று தலைமைக்குழு உறுப்பினர்கள் என்று எங்கள் ஐந்து பேருக்கும் வரும். எனக்கும் வந்த மெயில் என்பதால் அவரிடம் அதை நான் பேச முடியும். அப்படிப் பேசினால் அவர் என்னைச் சந்தேகக்கண்ணோடு பார்க்க வழியில்லை... முடிவெடுக்காமல் அவர் இறந்தாலும், விதிமுறைகளின்படி பிறகு அந்த விஷயத்தை நம்மால் எடுத்துச் செல்ல முடியும்”

விஸ்வம் ஆலோசித்தான். வாங் வேயின் இந்த ஆலோசனை அவனுக்குச் சரியாகவே தோன்றியது. “சரி. உங்கள் தலைமைக்குழு மெயில் ஐ.டியை எனக்கு அனுப்புங்கள்” என்றான்.  

வாங் வே உடனே அதை அனுப்பி வைத்தார்.


சிந்துவின் தாய் மிருதுளா உதய் மருத்துவமனையில் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் சேர்ந்ததைத் தொலைக்காட்சி செய்தியில் பார்த்துப் பதறிப் போனாள். உடனே போன் செய்து சிந்துவிடம் அவள் பேசினாள். சிந்துவுக்கு அவளிடம் உண்மையைச் சொல்லி ஆசுவாசப்படுத்த முடியவில்லை. டாக்டர்கள் உதயைக் குணப்படுத்த முடியும் என்று நம்பிக்கை தெரிவித்திருப்பதாக மட்டும் சொன்னாள். மிருதுளா சென்னை வந்து பார்ப்பதாகச் சொன்ன போது இப்போது வேண்டாம், சொல்கிற போது வந்தால் போதும் என்று சிந்து தடுத்தாள். அவள் தினமும் இரண்டு முறையாவது மகளிடம் போன் செய்து விசாரித்தாள்.

நம்பிக்கைக்குரிய இரண்டு டாக்டர்கள், இரண்டு நர்ஸ்கள் தவிர வேறு யாருக்கும் உண்மை நிலவரம் தெரியாமல் மருத்துவமனை பார்த்துக் கொண்டது. தனி தீவிரசிகிச்சைப் பிரிவில் உதய் தொலைக்காட்சி பார்த்தும், புத்தகங்கள் படித்தும் பொழுதைப் போக்கினான்.    இடையே அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் மிக ரகசியமாகச் சென்று சிறிது நேரம் இருந்து அவனிடம் பேசி விட்டு வருவார்கள்.

அப்படி சிந்து போன போது அவனிடம் தன் தாய் உயிரோடிருப்பதாகவும், அவளைப் பற்றிய உண்மை தெரிய வந்திருப்பதாகவும் சொல்லி நடந்திருப்பதை எல்லாம் அவனிடம் சொன்னாள். (க்ரிஷ் அந்த உண்மை எப்படியானாலும் தெரிய வேண்டிய உண்மை, சந்தர்ப்பம் வரும் போது மறைக்காமல் சொல்லி விடு என்று அறிவுறுத்தி இருந்தான்.) எல்லாம் கேட்ட உதய் இப்படியும் ஒரு தகப்பன் இருப்பானா என்று திகைத்தான். மிருதுளா அந்த ஆளை ஓங்கி அறைந்ததைக் கேட்டு அவன் சந்தோஷப்பட்டான். “நீயும் ரெண்டு அறை அவனை அறைஞ்சிருக்கணும்” என்றான்.

அந்த உண்மையை அவள் பிறகு பத்மாவதியிடமும், ஹரிணியிடமும் கூடச் சொன்னாள்.  அவர்களும் நடந்திருக்கும் கொடுமையை எண்ணி திகைப்படைந்தார்கள். பத்மாவதி சொன்னாள். “காலம் கடந்தாவது தெரிய வந்ததே நல்லது. பாவம் உங்கம்மா. அவங்க மனசு என்ன பாடுபட்டிருக்கும்? நானும் அவங்க கிட்டே பேசலாமா?”

சிந்து ஹரிணியைப் பார்த்தாள். ஹரிணி மாமியாரிடம் சொன்னாள். “பேசறது பெரிசில்ல. அவங்க உதய்க்கு இப்படி ஆயிடுச்சேன்னு வருத்தப்பட்டாங்கன்னா நீங்க இதெல்லாம் நாடகம்னு ஆறுதல் சொல்லிடக்கூடாது... அதே மாதிரி இதெல்லாம் முடிகிற வரைக்கும் அவங்களை இங்கே வரச் சொல்லக்கூடாது”

பத்மாவதி சொன்னாள். “நீ சொன்னதும் சரி தான். நீ சொல்லியிருக்கலைன்னா நான் அப்படிச் சொல்லக்கூடியவள் தான். உதய் என்னைத் திட்டறதுல தப்பே இல்லை. என்ன பண்றது, அப்படியே வளர்ந்துட்டேன். ஆனா நீ ஞாபகப்படுத்திட்டதால நான் கவனமாய் பேசுவேன்....”

சொன்னவள் சிந்துவை விட அதிகமாய் மிருதுளாவிடம் பேசினாள். பேச்சிலேயே இருவரும் மிக நெருங்கி விட்டார்கள். மிருதுளாவுக்கு பத்மாவதியை மிகவும் பிடித்து விட்டது. பிறகு மகளிடம் பேசும் போது அவள் சொன்னாள். “உன் மாமியார் தங்கமானவங்க சிந்து. நீ உண்மையிலேயே அதிர்ஷ்டசாலி தான். உதயும் பிழைச்சுக்குவான் கவலைப்படாதே.”

உண்மையிலேயே சிந்து தன்னை அதிர்ஷ்டசாலியாகவே உணர்ந்தாள். இந்த இரண்டு நாட்களிலேயே அவள் பத்மாவதியிடமும், ஹரிணியிடமும் மிகவும் நெருங்கி இருந்தாள். தன் பழைய வரலாறை மட்டும் அவர்களிடம் அவள் சொல்லவில்லையே தவிர மற்ற எல்லா எண்ணங்களையும் அவள் அவர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டாள். உதயைச் சந்திக்கும் சிறிது நேரம் கூட ஆவல் மிகுந்ததாய், ஆனந்தமாய் இருந்தது. அந்தச் சந்தர்ப்பம் எப்போது கிடைக்கும் என்று தினமும் காத்திருக்கும் உண்மையான காதலியாக அவள் மாறியிருந்தாள். முதல் தடவையாக இது தடைப்படாத வரை வாழ்க்கை சொர்க்கம் தானென்று  அவளுக்குத் தோன்றியது. ஆனால் உள் மனதில் இது தடைப்படாமல் இருக்க வழியில்லை என்ற பயம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. உடனடியாக இல்லா விட்டாலும் சில நாட்கள் கழித்தாவது விஸ்வம் அவள் மனதை ஊடுருவிப் பார்க்கத் தான் போகிறான். நடந்தது எல்லாம் அறிந்து கொள்ளத் தான் போகிறான். அப்போது அவள் வாழ்க்கைக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வந்து விடும் என்ற கலக்கம் அவளுக்கு இருந்து கொண்டே இருந்தது. அதை க்ரிஷ் கூடத் தடுக்க முடியும் என்று அவள் நம்பவில்லை. அது வரை சந்தோஷமாயிருந்து விட்டுச் சாவோம் என்கிற தயார் மனநிலை அவளிடம் உருவாகியிருந்தது.

(தொடரும்)
என்.கணேசன்

Monday, November 29, 2021

யாரோ ஒருவன்? 61


ரேந்திரனுக்கு பரந்தாமனும், அலமேலும் சொன்னதெல்லாமே விசித்திரமாக இருந்தது. நாகராஜ் என்ற பெயரில் வந்து போனவன் செயல் எதுவும் இயல்பாயில்லை. ஏதோ ஒரு மர்மம் அவனைச் சூழ்ந்திருக்கிறது...

நரேந்திரன் கேட்டான். “அவன் உங்க மகன் சூட்கேஸில் இருந்த எதாவது பொருளை எடுத்திருக்க வாய்ப்பிருக்கா?”

பரந்தாமன் உறுதியாகச் சொன்னார். “இல்லை சார். நான் பார்த்துட்டே இருந்தேனே. அவன் கவனமா எதையோ தேடினதையும் பார்த்தேன். அவன் தேடினது கிடைக்காமல் ஏதோ யோசனையோட தான் அவன் இறங்கினான்... இறங்கறப்ப வருத்தத்தோட சொன்னான். “எதுவுமே நம்ம கிட்ட எத்தனை காலம் இருக்கணுமோ அத்தனை காலம் தான் இருக்கும். அதுக்கு மேல ஒரு வினாடி கூட எதையும் நாம வெச்சுக்க முடியாது…”   

நரேந்திரன் யோசித்தான். சூட்கேஸில் அவன் தேடியது கிடைக்கவில்லை என்றான பிறகு நாகராஜ் கிளம்பியிருக்கிறான். அலமேலு வற்புறுத்தியதால் சாப்பிட்டு விட்டுப் போயிருக்கிறான். அவன் சாப்பிடும் போது அவசரம் காட்டவில்லை. அரைகுறையாய் சாப்பிட்டுப் போகவில்லை. திருப்தியாகச் சாப்பிட்டுத் தான் போயிருக்கிறான்... ஒரு பொருளை எடுக்கும் நோக்கத்தில் மட்டுமே வந்திருப்பவன் சாவகாசமாகச் சாப்பிட்டுப் போயிருக்க மாட்டான். போய் இத்தனை பெரிய தொகை அனுப்பியும் இருக்க மாட்டான்...

பரந்தாமன் சொன்னார். “உங்க மாதிரியே தான் என் நண்பர் நாதமுனியும் நாங்க பார்த்தது பாம்பு தானான்னும், நாகராஜ் எதாவது அந்தப் பெட்டில இருந்து எடுத்திருப்பானோன்னும் சந்தேகப்பட்டார். அவர் அவன் போய் கொஞ்ச நேரத்துல வந்திருந்தார். அவரிடமும் உங்க கிட்ட சொன்னதையே தான் சொன்னோம்...”

நரேந்திரன் நாதமுனியைப் பற்றி விசாரித்தான். அவரைப் பற்றிய விவரங்களை பரந்தாமன் சொன்னார். பாம்புகளைப் பற்றிய ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள் எழுதி டாக்டரேட் பட்டம் வாங்கியவர் அவர் என்ற தகவலை சுவாரசியத்துடன் நரேந்திரன் கேட்டுக் கொண்டான். எதற்குமிருக்கட்டும் என்று அவர் விலாசத்தை அவரிடமிருந்து வாங்கிக் கொண்ட நரேந்திரன் பரந்தாமனின் வங்கிக் கணக்கு விவரங்களையும் குறித்துக் கொண்டான். அதன் மூலம் அந்தப் பணம் அனுப்பியிருக்கும் ஆளின் விவரங்களைப் பெறுவது சுலபம் தான். நரேந்திரன் கிளம்பத் தயாரான போது அலமேலு கேட்டாள். “என்ன சாப்பிடறீங்க? காபி, டீ...?”

அவள் கேட்டது சம்பிரதாயமான விசாரிப்பாக இருக்கவில்லை. ஏதாவது சாப்பிட்டுவிட்டுப் போனால் சந்தோஷம் என்று நினைக்கிற அன்பின் விசாரிப்பாகவே இருந்ததால் நரேந்திரன் சொன்னான். “காபி கொடுங்கம்மா. அரை தம்ளர் போதும்...”

அவள் அன்பாகத் தலையசைத்து விட்டு சமையலறைக்குப் போனது அவனுக்குத் தாயை நினைவூட்டியது. வாழ்க்கையில் நிறைய சோதிக்கப்பட்ட பின்பும் மற்றவர்களிடம் அன்பு குறையாமல் இருப்பதற்கு மிகப்பெரிய மனம் வேண்டும். அது இந்த முதிய தம்பதியருக்கு இருக்கின்றது என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

அவள் காபி கலக்கப் போன பிறகு பரந்தாமன் அவனிடம் கேட்டார். “ஏன் இத்தனை வருஷம் கழிச்சு இந்த விபத்து பத்தி விசாரிக்க வந்திருக்கீங்க?”

நரேந்திரன் சொன்னான். “அந்த விபத்து திட்டமிட்டு நடந்திருக்கலாம்கிற சந்தேகம் இருக்கு... வேற யாரையோ இலக்கு வச்சி வெச்ச குண்டுல உங்க மகன் பலியாய் இருக்கலாம்கிற சந்தேகமும் இருக்கறதால தான் இந்த விசாரணை...”

பரந்தாமன் சோகமாகத் தலையசைத்தார். அந்தத் தந்தையின் துக்கத்தைப் பார்க்க நரேந்திரனுக்குக் கஷ்டமாக இருந்தது. ஐந்து நிமிடங்களில் அலமேலு தந்த அருமையான காபியை ரசித்துக் குடித்து விட்டு நன்றி சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினான்.

பரந்தாமனின் வங்கிக் கணக்குக்குப் பணம் அனுப்பியவனைக் கண்டுபிடிக்க நரேந்திரனுக்கு அதிக நேரமாகவில்லை. ஒரு மணி நேரத்தில் பணம் அனுப்பியவன் வங்கி விவரங்கள், பெயர் விலாசம் எல்லாம் தெரிய வந்தன. நரேந்திரன் சந்தேகப்பட்டது போல அனுப்பியவன் பெயர் வேறாக இருக்கவில்லை. நாகராஜ் என்பதாகத் தான் இருந்தது. விலாசம் தேவ்நாத்பூர் என்ற வட இந்தியக் கிராமத்தில் இருந்த சுவாமி முக்தானந்தா ஆசிரம விலாசமாக இருந்தது. அந்த ஆசிரமம் பல இடங்களில் பல தர்மஸ்தாபனங்களை நடத்திவரும் ஆசிரமம்... நரேந்திரன் நாகராஜ் குறித்த முழுவிவரங்களையும் உடனடியாக அனுப்பி வைக்கும்படி தன் ஆளிடம் கேட்டுக் கொண்டான்.


னார்தன் த்ரிவேதிக்கு அஜீம் அகமது தரப்பிலிருந்து எந்த ஒரு தகவலும் வரவில்லை. அவரிடமிருந்து அவர் நரேந்திரனுடன் பேசிய பேச்சின் ஒலிநாடாவை அஜீம் அகமதின் ஆள் வாங்கிக் கொண்டு போய் இரண்டு நாட்கள் ஆகி விட்டன. அவன் என்ன நினைக்கிறான் என்றோ, என்ன திட்டமிடுகிறான் என்றோ தெரிவிக்கும் சிரமத்தை அவன் என்றுமே எடுத்துக் கொண்டதில்லை. ஆனால் அவன் கவனத்திற்கு வந்து விட்ட ஒன்றைப் பற்றி அவர் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை என்பது அவர் அனுபவம். இருந்தாலும் கூட அவரால் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை....

அதைக் கவனித்த அவருடைய மேனேஜர் சொன்னான். “ஐயா எதற்கும் நீங்கள் காளிங்க சுவாமியைப் போய் பார்க்கலாமே. அவர் சஞ்சய் எங்கேன்னு சொல்லிடுவாரே...”

இத்தனை நாட்கள் காளிங்க சுவாமியை எப்படி மறந்தோம் என்று ஜனார்தன் த்ரிவேதி தன்னையே கடிந்து கொண்டார். காளிங்க சுவாமி ரிஷிகேசத்திலிருந்து சுமார் முப்பது மைல் தொலைவில் உள்ள ஒரு காட்டு காளி கோவிலில் வசிக்கும் ஒரு மந்திரவாதி. காளிங்க சுவாமி சாதாரணமாக யாரும் பார்க்க முடிந்த நபரல்ல. மிக வித்தியாசமான அமானுஷ்யமான மனிதர் அவர்.  பாம்புகளுக்கு மத்தியில் வாழ்பவர் அவர். அவர் வசிக்கும் காட்டு காளி கோயிலில் பலவிதமான பாம்புகள் எப்போதும் ஊர்ந்து கொண்டிருக்கும்.  காளி சிலை முன் இருக்கும் ஒரு எண்ணெய் விளக்கின் ஒளி தவிர வேறெந்த ஒளியும் அந்தக் கோயிலுக்குள் இருக்காது. அடர்ந்த காட்டுப்பகுதியில் அந்தக் கோயில் இருப்பதால் பகல் நேரங்களிலும் வெளியே லேசாய் வெளிச்சம் தெரியுமே தவிர கோயிலின் உள்ளே எப்போதும் இருட்டு தான் இருக்கும். அவர் நல்ல வெளிச்சமான இடங்களுக்குச் சென்று யாரும் பார்த்ததில்லை. அதே போல கருப்பு உடை தவிர வேறு நிற உடைகள் அவர் அணிந்தும் யாரும் பார்த்தது கிடையாது. ஒவ்வொரு மாதமும் அமாவாசை இரவு நேரத்தில் மட்டும் தான் அவர் அந்தக் காட்டுக் கோயிலிலிருந்து வெளியே வந்து ரிஷிகேசத்திற்குச் செல்வார்.  கங்கையில் குளித்து கரையில் சில மந்திரச் சடங்குகளை நள்ளிரவின் இருட்டிலேயே செய்து விட்டு விடிவதற்கு முன் தன்னுடைய இருப்பிடமான காளி கோயிலுக்குத் திரும்பி விடுவார். கோயிலில் அவருடன் இரண்டு சீடர்கள் மட்டுமிருப்பார்கள்.  

வனத்துறை சட்டங்கள் கடுமையாக்கப்பட்ட காலத்தில் அவரை அந்தக் காட்டுப் பகுதியிலிருந்து வெளியேற்ற வனத்துறை அதிகாரிகள் முயன்றார்கள். ஆனால் அவர்கள் அந்த உத்தேசத்தோடு கோயிலை நெருங்க முடியவில்லை. பல நூறு பாம்புகள் கோயிலைச் சுற்றிப் படைவகுத்து நின்றன. ஜனார்தன் த்ரிவேதி போன்ற பல அரசியல் தலைவர்கள் காளிங்க சுவாமியின் பக்தர்களாக இருந்ததால் அதிகாரிகள் அதற்கும் மேலான தீவிர முயற்சிகள் பின்பு எடுக்கப்படவில்லை.

காளிங்க சுவாமி தன் பக்தர்களைச் சந்திப்பது அமாவாசை நள்ளிரவில் கங்கைக் கரையில் அவர் மந்திரச் சடங்குகளை முடித்த பின்னர் தான். அதிகபட்சமாக அதிகாலை நான்கு வரை தான் அவர் பக்தர்களைச் சந்திப்பார். குறி கேட்கும் பக்தர்களிடம் எதையும் உள்ளது உள்ளபடி தயவு தாட்சணியம் பார்க்காமல் சொல்லி விடுவார். மற்ற நாட்களில் யாரும் அவரை அந்தக் காட்டுக் கோயிலுக்குச் சென்று சந்திக்க முடியாது. முயன்றால் பாம்புகள் தான் அவர்களைக் கோயிலுக்கு வெளியே வரவேற்கும். முயன்ற பலரும் அப்படிப் பாம்புகளைப் பார்த்து அலறியடித்துக் கொண்டு ஓடிவந்திருப்பதால் இப்போதெல்லாம் யாரும் அப்படி மற்ற நாட்களில் சந்திக்க முயல்வதில்லை.

காளிங்க சுவாமி ஜனார்தன் த்ரிவேதி பதவி அதிகார உச்சங்களுக்குச் செல்லும் முன்பே அதை முன்கூட்டியே கணித்துச் சொன்னவர். பதவியும் அதிகாரமும் பறிபோகும் என்பதையும் ஒன்றரை வருடத்துக்கு முன்பே கணித்துச் சொன்னவர்அதிகார உச்சத்தில் இருக்கும் போது ஒன்றரை வருடத்தில் அதிலிருந்து இறங்க வேண்டியிருக்கும் என்பதை சகித்துக் கொள்வது யாருக்கும் சுலபமல்லஜனார்தன் த்ரிவேதிக்கும் அந்தச் செய்தி காய்ச்சிய ஈயமாகக் காதில் விழுந்தது


“அதிகாரத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று ஜனார்தன் த்ரிவேதி அப்போது கேட்டார். எத்தனை வேண்டுமானாலும் அவரால் செலவு செய்து பரிகார பூஜைகள் செய்ய முடியும்.

“நீ எது செய்தாலும் பிரயோஜனமில்லை” என்று காளிங்க சுவாமி முடிவாகச் சொல்லி விட்டார்.

ஆனாலும் மனம் தளராத ஜனார்தன் த்ரிவேதி எத்தனையோ ஜோதிடர்கள், சுவாமிஜிகளைச் சந்தித்து அவர்கள் சொன்ன பரிகார பூஜைகள் எல்லாம் செய்து பார்த்தார். காளிங்க சுவாமி சொன்னது போல் எதுவும் பலனளிக்கவில்லை. அரசியலிலும், அதிகாரத்திலும் இறங்குமுகத்தை அவர் பார்க்க நேர்ந்தது. அதன்பிறகு அவர் காளிங்க சுவாமியைச் சந்திக்கவில்லை.


(தொடரும்)
என்.கணேசன்