என் நூல்களை வாங்க பதிப்பாளரை 9600123146 எண்ணிலோ blackholemedia@gmail.com மின்னஞ்சலிலோ தொடர்பு கொள்ளுங்கள் ....

Monday, October 26, 2020

யாரோ ஒருவன்? – 3


ரந்தாமன் முன்பே அவனை நினைவுபடுத்திக் கொண்டது போல் சொல்லி விட்டிருந்தபடியால் மறுபடியும் நினைவுக்கு வரவில்லை என்று சொல்ல முடியாமல் தவித்தார். திடீர் என்று இருபத்தியிரண்டு வருடம் கழிந்து வந்திருக்கும் இவனைப் பற்றிக் கூடுதலாகத் தெரிந்து கொள்ள விரும்பிக் கேட்டார்.  “நீங்க இங்கே இருந்தப்ப எங்கே குடியிருந்தீங்க தம்பி?”

நாகராஜ் சொன்னான். “முனிசிபல் ஆபிஸ் பக்கத்துல தான் குடியிருந்தோம் அங்கிள். நான் டெல்லி போன பிறகு எனக்கும் மாதவனுக்கும் ஷேர்ஸ்னால தான் தொடர்பு இருந்துகிட்டிருந்துச்சு. அவன் கடைசியா இங்கிருந்து மணாலிக்கு போனப்ப கூட நான் சொன்னேன்னு என் வீட்டுல இருந்து ஷிரடி பாபாவோட சின்ன விக்கிரகம் ஒன்னை  எனக்காக எடுத்துகிட்டு வந்தான். நான் டெல்லி ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல அவனைச் சந்திச்சு வாங்கிட்டுப் போகிறதா இருந்துச்சு. ஆனா அந்தச் சமயத்துல போக முடியல. சரி நீ திரும்பிப் போறப்ப வாங்கிக்கறேன்னு சொன்னேன். ஆனா அவன் திரும்பி வர்றதுக்குள்ள அந்த விபத்து நடந்துடுச்சு. அந்த விக்கிரகம் கூட அவனோட மத்த உடைமைகளோட இங்கே திரும்ப வந்துச்சா இல்லையான்னு தெரியல...”

அவனாக அந்த விஷயத்தைச் சொன்ன விதத்தைப் பார்க்கையில் ஒருவேளை அந்த விக்கிரகத்திற்காகத் தான் இங்கே வந்திருக்கிறானோ என்ற சந்தேகம் அவருக்கு வந்தது. மகன் இறந்த பிறகு அவன் உடமைகளை சூட்கேஸில் திணித்துக் கொண்டு வந்து அவன் நண்பர்கள் அவரிடம் தந்திருந்தார்கள். அவர் அதில் என்னவெல்லாம் இருக்கிறது என்றுகூடப் பார்க்கவில்லை. அதனால் அவர் சொன்னார். “அவனோட சூட்கேஸை அப்படியே பரண்ல வெச்சிருக்கோம்எதையும் எடுக்கலை. நீங்க வேணும்னா அந்த விக்கிரகம் அதுக்குள்ளே இருக்கான்னு பாத்துக்கலாம்....” 

நாகராஜ் சிறிது தயக்கம் காண்பித்தான். “பரவாயில்ல அங்கிள். அது ஒன்னும் தங்கமோ வைரமோ அல்ல... அது வெறும் பீங்கான் தான். இங்கே இருக்கறப்ப என் மேஜைல வெச்சு தினம் கும்பிட்டுகிட்டிருந்த விக்ரகம்கிறதால தான் அதுல கூடுதல் ஈடுபாடு. நான் அதுக்குப் பதிலா வேற ஒரு விக்கிரகம் வாங்கிட்டேன்...”

பரந்தாமன் சொன்னார். “அதனாலென்ன என்ன தம்பி. எதுக்கும் அந்த சூட்கேஸ்ல பார்த்துக்கோங்க. கும்பிட்டுகிட்டிருந்த விக்கிரகம்னு வேற சொல்றீங்க....”. அவர் எழுந்து நிற்க தயக்கத்துடன் நாகராஜ்  மெல்ல எழுந்தான்.

அவர் அவனை உள்ளே அழைத்துக் கொண்டு போனார். உள்ளே மாதவன் புகைப்படம் சந்தன மாலையுடன் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. நாகராஜ் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்தபடி சில வினாடிகள் நின்றான். நாகராஜ் முகத்தில் லேசாகச் சோகம் தெரிந்தது போலிருந்தது.

பரந்தாமன் சொன்னார். “அவனோட சூட்கேஸ் பரண்ல இருக்கு…”

அவன் மெல்லத் திரும்பிச் சொன்னான். “அதை வீணா கீழே இறக்க வேண்டாம் அங்கிள்.… நானே ஏணி ஏறிப் பார்த்துக்கறேன்.”

ஏணி பக்கத்திலேயே இருந்தது. அந்த ஏணியை எடுத்து வைத்து அதில் ஏறி நின்றபடி அவன் அந்த சூட்கேஸைத் திறந்து பார்த்தான். அதனுள்ளே மாதவனுடைய துணிமணிகள் இருந்தன. சில ட்ரெக்கிங் பொருள்கள் இருந்தன. ஒரு தோல் பை இருந்தது. அதையும் அவன் திறந்து பார்த்தான். அதில் சில பழைய ரூபாய் நோட்டுக்கள் இருந்தன. அதில் எப்போதோ காலாவதியான ஒரு ஐநூறு ரூபாய் நோட்டு கூட இருந்தது. அங்கிருந்து வந்த சூட்கேஸை அப்படியே எடுத்து வைத்திருக்கிறார்கள்…. பாவம்!

அவன் எதிர்பார்த்தபடி அவன் தேடி வந்த பொருள் அதில் இருக்கவில்லை. சில வினாடிகள் அவன் கண்களை மூடி நின்று விட்டு அவன் அந்த சூட்கேஸை மூடி விட்டுக் கீழே இறங்கினான்.

இருந்ததா?” பரந்தாமன் ஆவலுடன் கேட்டார்.

இல்லை அங்கிள். அது அங்கேயே எங்கயாவது தவறி விழுந்திருக்கும். பரவாயில்லை. அதுக்குப் பதிலா நான் வேற வாங்கிட்டேன்னு சொன்னேன் இல்லையா. எதுவுமே நம்ம கிட்ட எத்தனை காலம் இருக்கணுமோ அத்தனை காலம் தான் இருக்கும். அதுக்கு மேல ஒரு வினாடி கூட எதையும் நாம வெச்சுக்க முடியாது…” கடைசி வார்த்தைகளை அவன் உணர்ச்சிவசப்பட்டுச் சொன்னது போல் இருந்தது.

அவனுக்கு அவன் பொருள் கிடைக்காமல் போனது பரந்தாமனுக்கு வருத்தமாக இருந்தது. அவன் அந்த விக்கிரகத்தை நினைத்துச் சொன்னது போலிருந்தாலும் அந்த வார்த்தைகள் அவர் மகன் விஷயத்துக்கும் பொருந்துவதாக எண்ணி வேதனைப்பட்டார். அவராலும் அவர் மகனைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியவில்லையே!

. “சரி அங்கிள் நான் கிளம்பறேன்…” என்றான்.

அலமேலு அவசரமாகச் சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். “காபி கலக்கட்டுமா. இல்லை சாப்பாடு சாப்பிட்டுட்டே போறியா?”

அவன் அவள் அன்பாகவும் உரிமையுடனும் கேட்டுக் கொண்டதில் நெகிழ்ந்து போன மாதிரித் தெரிந்தது. ”என்ன இன்னைக்கு இவ்வளவு சீக்கிரமே சமையல் ஆயிடுச்சா ஆண்ட்டி?” என்று கேட்டான்.

அலமேலு சொன்னாள். “இன்னைக்கு மாதவன் இறந்த நாள். அதனால தான் சீக்கிரம் சமையல். நீ சாப்பிட்டுட்டுப் போனா உன் நண்பனுக்கு திருப்தியாய் இருக்கும்…”

அதற்கு மேல் அவன் தயங்கவோ, மறுக்கவோ இல்லை. தலையசைத்தான். வாழையிலை போட்டு அவனுக்குப் பரிமாறுகையில் அலமேலுக்குப் பரம திருப்தியாக இருந்தது. ’அதிதி தேவோ பவஎன்பார்கள். விருந்தாளி இறைவனுக்குச் சமானம். அன்று மகனுக்குப் பிடித்ததை எல்லாம் சமைத்திருந்தாள். மகன் இறந்த நாளான இன்று அவன் நண்பன் என்று சொல்லி ஒருவன் வந்திருப்பதும், சாப்பிடுவதும் மகனே வந்து சாப்பிட்டது போல அவளுக்கு நிறைவாக இருந்தது.

சாப்பிட்டு விட்டு நாகராஜ் சொன்னான். “சமையல் சூப்பர் ஆண்ட்டி

அலமேலுவும் பரந்தாமனும் லேசாகக் கண்கலங்கினார்கள். மாதவனும் அவனுக்குப் பிடித்த மாதிரி சமையல் இருந்தால்சமையல் சூப்பர் அம்மாஎன்று அதே வார்த்தையைத் தான் பயன்படுத்துவான்.

சாப்பிட்டுக் கைகழுவியவன், பின் உட்காரவில்லை. நேரமாகி விட்டது என்று சொல்லிக் கிளம்பினான்.

சத்தி வந்தால் கண்டிப்பா வந்துட்டு போப்பாஎன்றாள் அலமேலு. பரந்தாமனின் நண்பர் நாதமுனி தவிர அவர்களைத் தேடி வரும் ஆட்கள் யாருமில்லை. பார்த்த நினைவே வராவிட்டாலும் மாதவனின் நண்பன் என்று சொல்லிக் கொண்டு வந்த நாகராஜ் மேல் ஒருவித பாசம் அவன் சாப்பிட்டு முடித்த பின் அவளுக்கு வந்திருந்தது. அவன் சாப்பிட்ட முறையும் மாதவன் சாப்பிட்டது போலவே இருந்ததுவும் ஒரு காரணமாக இருந்தது.

அவன் தலையசைத்தபடி அவர்களிடமிருந்து விடைபெற்றான். அவனை வழியனுப்ப இருவரும் வெளி கேட் வரைக்கும் வந்தார்கள்.

அவன் கார் ஏறி மறுபடி ஒரு முறை அவர்களைப் பார்த்துத் தலையசைத்து விட்டுக் காரைக் கிளப்பினான். கார் கிளம்பும் போது தான் பின் சீட்டில் ஒரு பெரிய நாகப்பாம்பு படமெடுத்து நின்றதை ஜன்னல் கண்ணாடி வழியே அவர்கள் இருவரும் பார்த்தார்கள். உடனே இருவரும் கத்தி அவனை எச்சரிக்க நினைத்தார்கள். ஆனால் அதிர்ச்சியில் அவர்கள் வாயிலிருந்து சத்தம் வரவில்லை.


அவன் உதடுகள் அசைந்தன. ஏதோ சொன்னது போலிருந்தது. ஆனால் அவன் அவர்களைப் பார்க்காததால் பேசினது அவர்களிடமில்லை என்பது போல் இருந்தது. திடீரென்று நாகப்பாம்பு தலையைத் தாழ்த்திக் கொண்டு அவர்கள் பார்வையிலிருந்து மறைந்தது. எதுவும் புரியாமல் அவர்கள் அதிர்ந்து போய் நிற்க, அவன் கார் வேகமாக அங்கிருந்து கிளம்பிப் போனது.


 (தொடரும்)
என்.கணேசன்

Sunday, October 25, 2020

பட்டப்படிப்பில் படிக்க முடியாத பாடங்கள்!

எத்தனையோ படித்திருந்தாலும் சில முக்கிய அடிப்படை விஷயங்களை யதார்த்த வாழ்க்கையிலேயே ஒருவன் படித்தறிய முடியும் என்பதை ஒரு கதை மூலம் உணர்த்தும் காணொளி...

Saturday, October 24, 2020

உடலை விட்டு வெளியேறும் அனுபவங்கள்


 (ஆழ்மனசக்தி இரகசியங்கள் 27) 

பால் ப்ரண்டன், கார்ல் ஜங்க் அனுபவங்கள் - மரணவிளிம்பு வரை சென்று வந்தவர்களின் அனுபவங்கள் சொல்வதென்ன - டாக்டர் ரேமண்ட் மூடி, டாக்டர் கென்னத் ரிங், டாக்டர் ப்ரூஸ் க்ரேசன் ஆகியோரின் ஆராய்ச்சி முடிவுகள் - இந்த அனுபவங்களிலிருந்து ஊர்ஜிதம் ஆகும் முடிவுகள்.

Thursday, October 22, 2020

இல்லுமினாட்டி 72


ம்மானுவல் மூளை துரிதமாக வேலை செய்தது. அந்தக் குட்டை மனிதன் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து பழுதடைந்த கேமிரா ஒரு நேர் கோட்டில் தான் இருந்தது என்பதால் நினைத்தபடி தான் இருக்க வேண்டும் என்று தோன்ற ஆரம்பித்த பின் அந்தக் குட்டை மனிதன் யாராக இருக்கும் என்று இம்மானுவல் யோசிக்க ஆரம்பித்தான். புகைப்படம் எடுத்தது விஸ்வம் இல்லையென்றால் கண்டிப்பாக அந்தக் குட்டை மனிதன் விஸ்வத்தின்  கூட்டாளியாகத் தான் இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால் வேறு யாராவது புதிய ஆட்களை அவர்கள் கண்டிப்பாக இதில் பயன்படுத்தியிருக்கும் வாய்ப்பு குறைவு.  இது நாள் வரை அந்தக் கூட்டாளியை விஸ்வத்தைத் தவிர யாரும் பார்த்தது கிடையாது என்கிற நிலை இருந்தது. அந்தக் குட்டை மனிதன் தான் விஸ்வத்தின் கூட்டாளி என்றால் இப்போது அவனை அக்ஷய் பார்த்திருக்கிறான். இந்தக் கேமிராப் பதிவுகளில் முகம் தெளிவாகத் தெரியா விட்டால் கூடப் பரவாயில்லை. அந்த ஆளின் தோற்றம் கிடைத்து விட்டது போலத்தான்.

இம்மானுவல் அக்ஷயைக் கேட்டான். ”இப்போது வெளியே அவன் போன பதிவும் ஏதாவது ஒரு கேமிராவில் ஆகியிருக்கும். அவன் அதிலும் தலை நிமிர்த்தி இருப்பான் என்று தோன்றவில்லை. அறைக்குப் போக உங்களுக்கு அவசரமில்லா விட்டால் நீங்கள் விவரிக்க விவரிக்க குட்டை மனிதனைப் படம் வரைய நான் ஏற்பாடு செய்யட்டுமா? ஏனென்றால் அவன் மிக முக்கியமான மனிதன். எதிரியின் கூட்டாளி. அவனைப் பற்றி இது வரைக்கும் எந்தத் தெளிவான தகவலும் எங்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை....”

அக்ஷய் அறைக்குப் போக அவசரமில்லை என்றான். பத்து நிமிடத்தில் வரைபவன் வந்தான். அக்ஷய் சொல்லச் சொல்ல அவன் வரைய ஆரம்பித்தான். அந்தச் சில வினாடிகளில் அக்ஷய் அந்தக் குட்டை மனிதனின் நிறைய விஷயங்களை மனதில் குறித்து வைத்திருந்தான். அவனுடைய நினைவுத் திறன் வரைபவனையும், இம்மானுவலையும் வியக்க வைத்தது.   இருபது நிமிடங்களில் அந்தக் குட்டை மனிதனின் தத்ரூபமான ஓவியம் வரையப்பட்டது.   

அக்ஷய் திருப்தியுடன் சொன்னான். “இது தான் நான் பார்த்த ஆள்”:    

இந்த நேரத்திற்குள் குட்டை மனிதன் வெளியே போனது ஏதாவது கேமிராவில் பதிவாகியிருக்கிறதா என்று பார்த்து விட்டிருந்தார்கள். அவன் வெளியே போனது எதிலும் பதிவாகியிருக்கவில்லை. மூன்று பதிவுகளில் கும்பலாக உயரமானவர்கள் நிறைய பேர் வெளியே போயிருந்தார்கள். அவர்களுக்கு நடுவில் அந்தக் குட்டை மனிதன் சத்தமில்லாமல் வெளியே போயிருக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள்.

அப்படியிருக்கா விட்டால் அவன் இன்னும் விமான நிலையத்திற்கு உள்ளேயே எங்காவது ஒளிந்திருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது என்ற சந்தேகமும் இம்மானுவலுக்கு வந்து விமான நிலையத்திற்குள் மூலை முடுக்கெல்லாம் சோதித்துப் பார்க்கவும் ஏற்பாடு செய்தான். அந்தச் சோதனையிலும் குட்டை மனிதன் அகப்படவில்லை.

குட்டை மனிதனை யாரெல்லாம் கவனித்திருக்கிறார்கள் என்று விசாரித்த போது பலரும் அலைபேசியில் எதையோ பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்த அவனைப் பார்த்த நினைவு மங்கலாக இருப்பதைத் தெரிவித்தார்கள். மற்றபடி குறிப்பாகக் கூர்ந்து பார்க்க அவர்களுக்குக் காரணம் எதுவும் இருக்கவில்லை. உண்மையில் அக்ஷயைத் தவிர வேறு இரண்டு பேர் தான் அந்த ஆளைச் சற்று அதிகமாகக் கவனித்திருந்தார்கள் என்பது அங்கே தீவிரமாக விசாரித்த போது தெரிய வந்தது. அந்த இருவரில் ஒருவன் ஒரு இளைஞன். அவனைத் தள்ளி விட்டுத் தான் புகைப்படம் எடுக்க குட்டை மனிதன் முன்னுக்கு வந்திருந்தான். அதனால் தான் கவனித்திருந்தான். கவனித்திருந்த இன்னொருவர் ஒரு முதியவர். குட்டை மனிதன் புகைப்படம் எடுத்து விட்டு குனிந்து கொண்டே அவர் முன்பக்கம் நகர்ந்த போது அவர் அவனைக் கவனித்திருந்தார். மற்றவர்கள் யாரும் அவனைப் பார்க்கவில்லை. பார்த்த அந்த இருவரும் கூட, குட்டை மனிதன் புகைப்படம் எடுக்கும் முன்னும், பின்னுமான ஓரிரு நிமிடங்களில் அவனைக் கவனித்தவர்கள் தான். அந்த ஓரிரு நிமிடங்களுக்குள் அவனைப் பார்த்திருந்த அவர்களுக்கு அவன் எப்படி அவர்கள் அருகே வந்தான் என்பதைக் கவனித்த நினைவில்லை என்றார்கள். பிறகு அவன் போனதையும் அவர்கள் பார்க்கவில்லை என்றார்கள். அதற்குப் பிறகுத் தொடர்ந்து அவன் எப்படி எந்தக் கேமிராவிலும் அகப்படவில்லை என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை.

இந்தக் களேபரத்தில் கலந்து கொள்ளாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்த அக்ஷயைப் பார்க்கையில் இம்மானுவலுக்குப் பொறாமையாக இருந்தது. பெயருக்கேற்றபடி அமானுஷ்யன் தான்...

இம்மானுவல் திடீரென்று அவனிடம் கேட்டான். “நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?”

அக்ஷய் அமைதியாகச் சொன்னான். “என்னாலும் எந்த முடிவுக்கும் வர முடியவில்லை

அதைச் சொல்கையில் அவனுக்கு எந்தச் சங்கடமும் இருக்கவில்லை என்று இம்மானுவல் கவனித்தான். எல்லோரும் மிகப் பெருமையாக நினைக்கும் ஒருவனுக்குத் தெரியவில்லை, முடியவில்லை என்ற வார்த்தைகளைச் சொல்வது சுலபமாக இருக்க வழியில்லை. அது பெரும்பாலான மனிதர்களுக்குக் கௌரவக் குறைவாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அக்ஷய் அந்தப் பெரும்பாலானோர் கூட்டத்தில் சேரவில்லை.

இம்மானுவல் கேட்டான். “அவன் ஏன் உங்களைப் புகைப்படம் எடுக்க வேண்டும்? அதற்கு எதாவது வலுவான காரணம் இருக்குமோ?”

விஸ்வம் அவனிடம் என்னைப் புகைப்படம் எடுத்துத் தருமாறு கேட்டிருக்கலாம்?”

உங்கள் புகைப்படத்தை வைத்து விஸ்வம் என்ன செய்ய முடியும்?”

எவ்வளவோ செய்யலாம். என் புகைப்படத்தை வைத்து என்னைப் பற்றி அவன் நிறைய தெரிந்து கொள்ளலாம். அவன் அபூர்வ சக்திகளை வைத்து என்னுடைய பலம் பலவீனங்களை அவனால் உணர முடியும்

இம்மானுவல் திகைத்தான். இதைச் சொல்லும் போதும் அக்ஷயிடம் எந்தத் தயக்கமும், சங்கடமும் இல்லை. இம்மானுவலுக்கு அந்தத் தகவலில் சங்கடம் இருந்தது. “அது சிக்கல் அல்லவா?”

அக்ஷய் புன்னகையுடன் கேட்டான். “யாருக்கு?”

இம்மானுவல் ஒரு கணம் திகைத்துப் பின் சிரித்து விட்டான். அமானுஷ்யனை அவனுக்கு மிகவும் பிடித்து விட்டது. சிரிப்பினூடே சொன்னான். “நமக்குத் தான்

அக்ஷய் புன்னகையுடன் சொன்னான். “நம் பலமும், பலவீனமும் எதிரிக்குத் தெரிவதில் சிக்கல் இல்லை. அவை நமக்கே தெரியாமல் இருப்பதில் தான் சிக்கல் இருக்கிறது.”

அவன் சொன்ன வார்த்தைகளில் இருந்த தீர்க்கமான உண்மையை இம்மானுவல் ரசித்தான். முதன் முதலில் அவனைக் கண்ட கணம் முதல் இந்தக் கணம் வரை அக்ஷயிடம் ஒரு பதட்டமோ, பரபரப்போ இல்லை. எதுவும் என் கை மீறிப் போய் விடவில்லை, எல்லாம் என் கட்டுப்பாட்டில் தான் இருக்கிறது என்று பறைசாற்றுவது போல் அமைதி அவனிடம் இயல்பாகவே குடி கொண்டிருந்தது.

எர்னெஸ்டோவின் பங்களாவிற்கு அவனை அழைத்துப் போகையில் இம்மானுவல் சம்பிரதாயமாகச் சொல்ல நினைத்திருந்த வேண்டுகோளைச் சொன்னான். “நாங்கள் எங்கள் வட்டத்தை மீறீ வெளியிலிருந்து ஒருவரைத் தருவிப்பது இது தான் முதல் முறை. ரகசியத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் தரும் இயக்கம் எங்களுடையது. எங்களுடன் இருக்கும் காலங்களில் நீங்கள் எத்தனையோ பார்க்கவும், கேட்கவும் நேரிடலாம். ஆனால் அதை எதையும் நீங்கள் எக்காலத்திலும் யாரிடமும் வெளிப்படுத்தக்கூடாது என்று நாங்கள் உங்களை வேண்டிக் கொள்கிறோம். உங்கள் இயல்பிலிருந்தும், உங்கள் கடந்த காலத்திலிருந்தும் அந்த நம்பிக்கையை நாங்கள் பெற்றிருக்கிறோம் என்ற போதும் வாய்விட்டுச் சொல்லி உங்கள் சம்மதத்தைப் பெற விரும்புகிறோம்

அக்ஷய் மறுபேச்சு எதுவும் பேசாமல் எந்த ரகசியத்தையும் அவன் எக்காலத்திலும் யாரிடமும் வெளிப்படுத்தப்போவதில்லை என்ற வாக்கை அளித்தான். இம்மானுவலிடம் நிஜமாகவே நிம்மதி தெரிந்தது.

எர்னெஸ்டோவிடம் இருந்து குறுந்தகவல் வந்தது. “எங்கிருக்கிறாய்? அவன் வந்து விட்டானா?”

இம்மானுவல் புன்னகைத்தான். எர்னெஸ்டோவுக்கு அமானுஷயனைக் காண்பதில் ஆர்வம் தாங்கவில்லை. அவசரப்படுகிறார். அவருக்கு உடனே தகவல் அனுப்பினான். “நாங்கள் வந்து கொண்டிருக்கிறோம். அரை மணி நேரத்தில் வந்து சேர்ந்து விடுவோம்

இம்மானுவல் அடுத்ததாக அந்தக் குட்டை மனிதனின் ஓவியத்தை ஒவ்வொரு உளவுத் துறையினருக்கும் அனுப்பி அந்த ஆளைப் பற்றி ஏதாவது விவரம் பெற முடிகிறதா என்று பார்க்கக் கட்டளையிட்டான். அதே போல் விஸ்வம் கடைசியாக இல்லுமினாட்டியில் பேச வந்த போது தங்கிய ஓட்டல், அருகில் இருந்த ஓட்டல்கள் ஆகியவற்றிற்கு அந்த ஓவியத்தை அனுப்பி அந்த ஆளை அந்தக் காலக்கட்டத்தில் அங்கே யாராவது பார்த்து இருக்கிறார்களா என்று விசாரிக்க ஏற்பாடு செய்தான். அதே போல் ம்யூனிக் மருத்துவமனைக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தை அனுப்பி வைத்தான். ஆனால் யார் மூலமாகவும் எந்தத் தகவலும் உபயோகமானதாய்க் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்கு ருக்கவில்லை.

(தொடரும்)
என்.கணேசன்