யோகி 94

 

ஸ்ரேயாவுக்கு உடனடியாக என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. ஷ்ரவன் எதற்குமே உணர்ச்சிவசப்படுபவனாகவோ, நிதானம் இழப்பவனாகவோ தெரியவில்லை. அவன் நேர்மையும், நியாயமும் தவறாதவன் என்பது மட்டுமல்ல, அவனுடைய இதயம் எப்போதும் அவனுடைய அறிவின் கட்டுப்பாட்டிலேயே இருக்கும் என்பதும் அவளுக்குப் புரிந்தது. அதனால் தான் காதலைத் தெரிவிக்கும் போது கூட அதில் உள்ள சிக்கல்களையும், ஆபத்தையும் சேர்த்தே சொல்கிறான். ஒருவேளை அவன் திரும்பி வராவிட்டால் அவனையும் இந்தக் காதலையும் மறந்துட்டு, ஒரு நல்ல பையனாய் பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிட்டு புதிய வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கச் சொல்கிறான். உலகத்தில், காதலைத் தெரிவிக்கும் போதே, வேறொருவனைத் திருமணம் செய்து கொள்ளும் நிலைமை வரை யோசித்துப் பேச முடிந்தவன் இவன் ஒருவனாகத் தான் இருக்கும் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. அவள் தன்னையுமறியாமல் புன்னகைத்தாள். ‘மிகவும் வித்தியாசமான காதலன்’

 

ஷ்ரவன் கேட்டான். “ஏன் சிரிக்கிறாய் ஸ்ரேயா?”

 

ஸ்ரேயா காரணத்தைச் சொன்னாள். அதைக் கேட்டு, அவனும் புன்னகைத்து விட்டுச் சொன்னான். “நிறைய காதல் பொய்யான அனுமானங்களோடும், அசாத்திய எதிர்பார்ப்புகளோடும் ஆரம்பிக்குது ஸ்ரேயா. அதனால கல்யாணத்துல முடிஞ்சாலும் அந்த மாதிரியான காதல் உண்மையில் தோற்று தான் போகுது. நம்ம காதல் அப்படியிருக்க வேண்டாம்னு தான், கசந்தாலும் நான் நிஜத்தையே சொன்னேன்.” 

 

அவன் சொன்னது அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. அவள் சிரித்துக் கொண்டே அவனிடம் சொன்னாள். “அதெல்லாம் சரி,  நீ என்னைக் காதலிக்கிறாயான்னு கூட நீங்க கேட்கலை. நானும் உங்களை காதலிக்கிறேன்னு நீங்களே சொல்லிக்கறீங்க.”

 

ஷ்ரவனும் சிரித்து விட்டான். “சாரி... சந்தேகம் இருக்கற விஷயத்தை தானே கேட்கணும். நூறு சதவீதம் தெரிஞ்ச விஷயத்தைக் கேட்க என்ன இருக்குன்னு கேட்கலை.”

 

அதிபுத்திசாலித்தனத்துடன், ஒரு குழந்தையின் வெகுளித்தனமும் கலந்த கலவையாக அவனிருப்பது போல் அவளுக்குத் தோன்றியதால் அவளுக்கு அவன் சொன்னதை ரசிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. ‘அவனுடைய அபத்தங்களைக் கூட ரசிக்கும் அளவுக்கு அவனைக் காதலிக்கிறாய் முட்டாளே’ என்று அவள் அறிவு அவளைக் கடிந்து கொண்டது.

 

அவனையே சிறிது நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு ஸ்ரேயா சொன்னாள். “உங்க காதலை, யோகாலயத்திலிருந்து உங்க வேலையை வெற்றிகரமாய் முடிச்சுட்டு வந்து சொல்லியிருந்தால் நல்லாயிருந்திருக்கும்.”

 

ஷ்ரவன் சொன்னான். “நான் அதையும் கூட யோசிச்சேன் ஸ்ரேயா. ஆனால் நான் அப்படி வர்றதுக்குள்ளே உனக்கு வேறெதாவது வரன் அமைஞ்சு, உங்க வீட்டுல நிச்சயம் பண்ணிட்டா என்ன பண்றதுன்னு எனக்கு பயமாயிருந்துச்சு. அதனால் தான் உடனே வந்து பேசறேன்.”

 

யோகாலயத்திலிருந்து திரும்பி  வருவதற்குள் அவளை இழந்து விடுவோமோ என்று அவன் பயந்ததாகச் சொன்னது, இதுவரை அவன் காட்டிய அலட்சியத்தில் நொந்திருந்த அவளுடைய மனதுக்கு மிகவும் இதமாய் இருந்தது. 

 

அவள் புன்னகையுடன் கேட்டாள். “நான் காதலிக்கிறது உட்பட எல்லாத்தையும் நீங்களே சொல்லிட்டீங்க. நான் இனி எதாவது சொல்ல பாக்கி இருக்கா?”

 

ஷ்ரவனும் புன்னகைத்தபடி சொன்னான். “நான் சைத்ரா வழக்கை முடிச்சுட்டு வர்ற வரைக்கும் காத்திருப்பேன்னு மட்டும் எனக்கு வாக்குக் கொடு ஸ்ரேயா.”

 

ஸ்ரேயா கேட்டாள். “ஆனால் நமக்கு கல்யாணம் ஆன பிறகு கூட நீங்க உங்க வேலையிலிருந்து ராஜினாமா செய்ய மாட்டீங்க. ஆபத்தான வேலைகள் இனியும் வரும். கடைசி வரைக்கும் அது தொடரும் இல்லையா?”

 

ஷ்ரவன் குற்ற உணர்வுடன் ஆமென்று தலையசைத்து விட்டு, அவன் மென்மையாகச் சொன்னான்.   ”ஸ்ரேயா அதை நான் மறுக்கலை. இராணுவத்துல இருக்கிற வீரனோட நிலைமை தான் என் நிலைமையும். ஆனால் இதையெல்லாம் யாராவது செஞ்சு தானே ஆகணும் ஸ்ரேயா? நாடும், சமூகமும் நல்லபடியாய் இருக்கறதுக்கு இந்த வேலைகள் அத்தியாவசியம் இல்லையா? அதெல்லாம் வேற யாராவது செஞ்சுக்கட்டும், நானும், என் குடும்பமும் பாதுகாப்பாய் இருக்கணும்னு நினைக்கிறது, வடிகட்டின சுயநலம் இல்லையா? அப்புறம்,  எதுல ஆபத்தில்லை ஸ்ரேயா? தினம் ஆபிஸ் போயிட்டு வர்றதுல கூட ஆபத்தில்லையா? நாம விபத்துல சிக்கிக்கிறதுக்கு வாய்ப்பில்லையா. சரி அப்படியே வேலையை ராஜினாமா பண்ணிட்டு வீட்டுலயே இருந்தால் கூட ஏதாவது பெரிய வியாதி வர வாய்ப்பில்லையா? விபத்துலயோ, வைரஸ்லயோ, வியாதிலயோ வர முடிஞ்ச ஆபத்து தான் என் வேலைலயும் இருக்கும். அதிகமாகவும் இல்லை, குறைவாகவும் இல்லை.”

 

அவள் பெருமூச்சு விட்டாள். அவன் கேட்டான். “என்ன ஸ்ரேயா?”

 

அவள் சொன்னாள். “கல்யாணமானால் உங்க கிட்டே பேசிகூட ஜெயிக்க முடியாது போலருக்கே.”

 

அவன் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான். “அப்படியெல்லாம் இல்லை ஸ்ரேயா. கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி தான் எங்க பேச்சு எடுபடும். கல்யாணத்துக்குப் பிறகு மனைவி கிட்ட பேசி ஜெயிக்க முடிஞ்ச ஆளை நான் இதுவரைக்கும் எங்கேயும் பார்க்கலை.”

 

அவள் வாய் விட்டுச் சிரித்தாள். அவன் அவளைக் கவர்ந்து விட்டான். அவன் மீது காதலோடு, மதிப்பும், மரியாதையும் கூடியது. நிறைய நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவன் தன் தாய், தந்தையரைப் பற்றிச் சொன்னான். அவர்களது காதல் திருமணம் பற்றிச் சொன்னான். அடிக்கடி அன்பாய் அவர்கள் போட்டுக் கொள்ளும் சண்டைகள் பற்றிச் சொன்னான். அவன் தாய் ஒரு தமிழ்ப் பெண்ணைத் தான் அவன் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று அடிக்கடி சொல்வதைச் சொன்னான்.

 

அவளும் தன் பெற்றோரைப் பற்றிச் சொன்னாள். அவளுடைய அன்பான பாட்டியைப் பற்றியும், சுட்டித் தம்பியைப் பற்றியும் பெருமையாகச் சொன்னாள். இருவரும் நேரம் போவதறியாமல் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். பூங்காவிலிருந்து கிளம்பிய போது நெடுங்காலம் பழகிய காதலர்கள் போல் இருவரும் உணர்ந்தார்கள்.

 

ஸ்ரேயா அவனிடம் கேட்டாள். “ஷ்ரவன், நானும் ஏதாவது விதத்துல உங்களோட இந்த வழக்குல உதவட்டுமா? எனக்கும் இதெல்லாம் ரொம்ப பிடிக்கும்.”

 

அவன் அவசரமாய்ச் சொன்னான். “வேண்டாம் ஸ்ரேயா. இதெல்லாம் ஆபத்தான சமாச்சாரங்கள். நீ இதுல வராம இருக்கறது நல்லது.”

 

அவள் அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு சொன்னாள். “ஷ்ரவன், ஆபத்து எதுல இல்லை. வண்டியில போறப்ப இல்லையா, வீட்டுலயே இருந்தாலும் இல்லையா...?”

 

ஷ்ரவன் சிரித்துக் கொண்டே அவள் கையை அழுத்தியபடி சொன்னான். “சரி ஏதாவது உதவி தேவைப்படறப்ப கண்டிப்பாய் சொல்றேன்.”

 

ஓட்டல் அறைக்குத் திரும்பி வந்த போது ஷ்ரவன் மனம் நிறைந்திருந்தது. எல்லாம் அவன் எதிர்பார்த்ததை விட இனிமையாகவே போய் விட்டது. ஸ்ரேயா அவனுக்கு எல்லா விதங்களிலும் பொருத்தமானவளாகத் தெரிந்தாள். வேலையில் இருக்கும் புத்திசாலித்தனம் அவனுக்கு இந்த காதல் விவகாரத்தில் போதாது. ‘”நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன். நீயும் என்னைக் காதலிக்கிறாயா?” என்று கேட்கும் சாதாரண அறிவு கூட இல்லாமல், அவளுக்கும் சேர்த்து அவனே தீர்மானமாய் சொல்லி விட்டதை, அவளைத் தவிர வேறெந்தப் பெண்ணும் ஏற்றுக் கொண்டிருக்க மாட்டாள். அந்த நல்ல பெண் அதையும் கூடப் பெரிதுபடுத்தாமல், அவனை ஏற்றுக் கொண்டது பெரிய விஷயம் தான். அந்தப் பெருந்தன்மைக்கு அவன் நன்றி கூடத் தெரிவிக்கவில்லை.  ’நான் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியது. இன்னும் நிறைய இருக்கிறது!’ 

 

ஷ்ரவன் மனதை அடுத்ததாய் செய்ய வேண்டிய காரியங்களுக்கு நகர்த்தினான்.  குமரேசனைத் தொடர்பு கொண்டு, யோகாலயத்தில் அவன் கவனத்திற்கு வந்திருக்கும் முக்கியத் தகவல் ஏதாவது இருக்கிறதா என்று கேட்டான்.

 

குமரேசன் சொன்னான். “வாரம் ஒரு தடவையாவது ஒரு ஆள் அங்கே வர்றார். அவர் கார் நம்பரை வெச்சு செக் பண்ணினப்ப அவர் ஆடிட்டர் திவாகரன்னு தெரிஞ்சுது. அவருக்கும் அங்கே ரொம்ப செல்வாக்கு இருக்கு. அவர் அதிகமாய் பாண்டியன் கிட்ட தான் பேசிட்டு போறார். சில சமயங்கள்ல பிரம்மானந்தாவும் அவங்க கூட சேர்ந்து பேசறதுண்டு.”

 

யோகாலயத்தில் செல்வாக்கு உள்ளவர், அடிக்கடி அங்கு போய் பாண்டியனையும், பிரம்மானந்தாவையும் சந்தித்துப் பேசுபவர் என்றால் அந்த நபர் கவனத்தில் எடுத்துக் கொண்டு ஆராயப்பட வேண்டிய நபர் என்று ஷ்ரவன் முடிவு செய்தான்.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

சாணக்கியன் 152

 

பத்ரசால் சிறிது தயங்கி விட்டு மெல்லச் சொன்னான். “நேற்று என் கனவில் ஒரு மகான் வந்தான். பழுத்த கிழம். பார்க்கும் போதே ஞானி என்று புரியும்படியான தோற்றம். அவர்.... அவர்....”

 

சுதானுவுக்குப் பரபரப்பாக இருந்தது. சேனாதிபதி சொல்லும் மகான் மகாவிஷ்ணு கோயிலில் பார்த்த மகானாக இருப்பாரோ? ஆர்வத்துடன் சொன்னான். “மேற்கொண்டு சொல்லுங்கள் சேனாதிபதி”

 

“அவர் உங்களைப் பற்றி என்னிடம் சொன்னார். அவர் சொன்னது நான் எதிர்பார்க்காதது என்பதால் எனக்கு ஆச்சரியமாய் இருந்தது.   ஆனால் அது கனவு என்பதால் அர்த்தமில்லாததாய் கூட இருக்கலாம். சொன்னால் சிரிப்பீர்கள்...”

 

சுதானு பொறுமை இழந்தான். “அழத்தான் கூடாது. சிரிப்பது தப்பில்லை. சொல்லுங்கள் சேனாதிபதி”

 

பத்ரசால் மெல்லச் சொன்னான். “சீக்கிரமாகவே உங்கள் தந்தை வனப்பிரஸ்தம் போவார் என்றும் மகதத்தின்  அடுத்த அரசராக நீங்கள் ஆவீர்கள் என்றும் சொன்னார்.  அது நடந்தேறும் சமயத்தில் நான் அதற்குத் துணையாக உங்கள் பக்கம் நிற்க வேண்டும் என்று அறிவுரை சொன்னார். எனக்கு ஒரே திகைப்பாக இருந்தது. வயதில் மூத்தவராக இளவரசர் சுகேஷ் இருக்கும் போது இளையவர் எப்படி அரசராக முடியும் என்று கேட்க நான் வாய் திறப்பதற்குள் அவர் மறைந்து விட்டார். எனக்கும் விழிப்பு வந்து விட்டது.”

 

சுதானுவுக்கு உடலெல்லாம் சிலிர்த்தது. அவரல்லவோ மகான் என்று தோன்றியது. அவனுக்கு உதவ வேண்டும் என்று சேனாதிபதி கனவில் வந்து சொல்லியிருக்கிறாரே என்று நெகிழ்ந்து போனான்.  நேரில் முதலில் சந்தித்த போதும் அவன் எதுவும் சொல்லாமலேயே அவன் வேண்டுதல் என்ன என்பதைத் துல்லியமாகப் புரிந்து கொண்டு சொன்னவர் அவர். சேனாதிபதி கனவிலும் வந்து அவனுக்கு உதவச் சொல்லியிருப்பது அற்புதத்திலும் அற்புதம் அல்லவா?      

 

புளங்காகிதம் அடைய வைத்த இந்த அற்புத நிகழ்வில் அவனுக்கு நெருடலாக இருந்த விஷயம் ’வயதில் மூத்தவராக இளவரசர் சுகேஷ் இருக்கும் போது இளையவர் எப்படி அரசராக முடியும்?’ என்ற சேனாதிபதியின் சந்தேகம் தான்.

 

சுதானு தாங்கள் பேசிக் கொள்வது மற்றவர்கள் காதில் விழுமா என்று மிக எச்சரிக்கையாக சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். அந்த அளவு அருகில் யாரும் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு தாழ்ந்த குரலில் கேட்டான். “வயதைத் தவிர வேறு எதிலாவது என்னை விட சுகேஷ் அரசனாகும் தகுதி படைத்தவன் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா சேனாதிபதி?”

 

சேனாதிபதி என்ன சொல்வது என்று யோசித்தான்.  உண்மையிலேயே சுகேஷுக்கு வேறு தகுதி இல்லை. தாயின் செல்ல மகனாக வளர்ந்திருந்த சுகேஷ் தந்தையைப் போல கேளிக்கைகளிலும் அதிக நாட்டம் கொண்டவனாக இருந்தான்.  வீரனுக்குத் தேவையான பயிற்சிகளைப் போதுமான அளவு செய்து தேர்ந்திருந்தாலும் கூடுதல் வீரமோ, ஆளுமையோ, அறிவுத்திறனோ அவனிடம் இருக்கவில்லை என்பது உண்மை.

 

பத்ரசால் மெல்லச் சொன்னான். “நீங்கள் சொல்வது போல வயதைத் தவிர வேறு எதிலும் அவருக்குக் கூடுதல் தகுதி கிடையாது தான். அரசர் மனதில் என்ன இருக்கிறதோ அது தெரியாதல்லவா?”

 

சுதானு எரிச்சலோடு சொன்னான். “அரசர் மனதில் நிதியைத் தவிர வேறு எதற்கும் பிரதான இடம் கிடையாது சேனாதிபதி. அது என்னைக் காட்டிலும் உங்களுக்கு மிக நன்றாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்….”

 

சேனாதிபதி தலையசைத்தான். மகதத்தில் அந்த உண்மையை அறியாதவர்கள் சமீபத்தில் வந்த புதியவர்களாகத் தானிருக்க வேண்டும். பழைய ஆயுதங்கள் சேதமடைந்ததால் போருக்குப் புதிய ஆயுதங்கள் அவசியம் என்பது தெரிந்திருந்த போதும் ஆயுதங்கள் தயாரிக்க நிதியை தனநந்தனிடம் வாங்க ராக்‌ஷசர் பட்ட பாட்டை அருகிலிருந்து பார்த்தவன் அவன். பல இடங்களிலிருந்து கொல்லர்களை அவர் அவசரமாக வரவழைத்து விட்ட பின்னரும் நிதியைப் போதுமான அளவு தருவதற்கு தனநந்தன் நிறைய யோசித்தான்.   ”இவ்வளவு வேண்டுமா?” என்று ஆரம்பித்தவன் கடைசியில் “மக்களிடம் கூடுதல் வரி வசூலித்து தான் இந்தச் செலவைச் சரிசெய்ய வேண்டும்” என்று சொல்ல ஆரம்பித்தான்.

 

ராக்‌ஷசர் பொறுமையாகச் சொன்னார். “போரில் வென்ற பிறகு எதிரிகளின் நிதியையும் கண்டிப்பாக நாம் கைப்பற்றுவோம் அரசே. அதற்குப் பிறகும் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டால் வரி பற்றி யோசிப்போம். ஆனால் போரில் வெல்ல இப்போதைக்கு நமக்கு ஆயுதங்கள் மிக முக்கியம் அல்லவா?”

 

பின் தான் தனநந்தனிடமிருந்து நிதி தேவையான அளவு கிடைத்தது. இப்போது இரவு பகலாக ஆயுதத் தயாரிப்பு வேலைகள் நடந்து வருகின்றன. அருகிலிருக்கும் மற்ற நாடுகளிலிருந்தும் ஆயுதங்கள் வாங்குவதற்கான அதிவேக முயற்சிகளும் ராக்‌ஷசர் எடுக்க ஆரம்பித்திருந்தார்.  அவர் மட்டும் அப்படி இயங்காமலிருந்தால் முன்பே தோல்வி நிச்சயமானது போலத் தான் என்று பத்ரசால் நம்பினான். சுதானு தன் தந்தையைப் பற்றிய கருத்துகளை இப்படி வெளிப்படையாகச் சொல்லலாம். ஆனால் சேனாதிபதியான தான் சொல்ல முடியுமா என்று நினைத்தபடி பத்ரசால் மெலிதாய் புன்னகைத்தான்.

 

பத்ரசாலையே கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்த சுதானுவுக்குத் தன் கருத்தை அவன் முழுமையாக ஏற்றுக் கொள்கிறான் என்பது புரிந்து நிம்மதியாயிற்று. சில நாட்களாகவே மகத மன்னனாக அரியணையில் அமரும் கனவில் அவன் அதிகம் மிதந்து வருகிறான். சுகேஷை விட அவனுக்கே தகுதி அதிகம் என்று ஆரம்பத்தில் நினைக்க ஆரம்பித்திருந்த அவன் இப்போது தனநந்தனையும் விடத் தகுதி தனக்கே அதிகம் இருக்கிறது என்று நினைக்க ஆரம்பித்திருக்கிறான்.

 

கங்கைக் கரையில் புதைத்திருந்த புதையலைத் தொலைத்திருந்த தனநந்தன் இப்போது கிட்டத்தட்ட புத்தி சுவாதீனமில்லாதவனாகவே மாறி விட்டதாய் சுதானு உணர்கிறான். ஏதாவது சில சமயங்களில் மட்டுமே தனநந்தன் சரியாக இருப்பது போல் தெரிகிறது. அவன் இரவு சரியாக உறங்குவதில்லை. என்னேரம் எழுந்து பார்த்தாலும் விழித்தபடி இருக்கிறான் என்று தாரிணி சொல்கிறாள். சில சமயங்களில் அவன் சாணக்கின் மகனைத் திட்டிக் கொண்டிருக்கிறான் என்றும் அவள் சொல்கிறாள். இப்படிப் பித்துப் பிடித்தவன் அரசனாக இருப்பது பொருத்தமாக சுதானுவுக்குத் தோன்றவில்லை. போருக்கான அவசிய ஆயுதங்களைத் தயாரிக்கும் நிதியைத் தரக்கூடத் தயக்கம் காட்டுவது தற்கொலைக்குச் சமானம் அல்லவா? முட்டாள் தனமாக எங்கோ நிதியைப் புதைத்து விட்டு அதைக் காக்கும் முயற்சி கூட எடுக்காமல் இருந்திருப்பதைப் பார்க்கையில் எப்போதோ இந்தப் பைத்தியம் ஆரம்பித்திருக்கலாம் என்ற சந்தேகம் அவனுக்கு ஏற்படுகின்றது.

 

யோசித்துப் பார்க்கையில் எல்லாம் அவன் அரசனாக அனுகூலமான சூழ்நிலைகளாகவே தெரிகின்றன. பைத்தியக்காரத் தந்தையை வனப்பிரஸ்தம் அனுப்புவதும் நல்லதொரு ஆலோசனையாகத் தெரிகிறது. மகான் அவனிடம் சொல்லாமல் விட்டதை சேனாதிபதி கனவில் சொல்லி உதவியிருக்கிறார். அவன் முன்பு ஆசைப்பட்டபடி தனநந்தன் அவனை பட்டத்து இளவரசனாக அறிவித்திருந்தாலும் கூட, தந்தை எப்போது இறப்பான் என்று அவன் காத்திருக்க வேண்டியிருந்திருக்கும். தந்தை வனப்பிரஸ்தம் போனால் அந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. இப்போது மீதியிருக்கும் ஒரே பிரச்சினை சுகேஷ் தான்....

 

சுதானு பத்ரசாலிடம் சொன்னான். “அந்த மகான் உங்கள் கனவில் வந்து சொன்னதைச் சொன்னீர்கள் சேனாதிபதி. ஆனால் அது குறித்து உங்கள் முடிவு என்ன என்பதை நீங்கள் சொல்லவில்லையே”

 

பத்ரசால் சொன்னான். ”கனவில் வந்தது மகானா இல்லை என் அர்த்தமில்லாத கற்பனையின் விளைவா என்றே எனக்கு விளங்காமல் இருக்கும் போது நான் என்னவென்று சொல்வது இளவரசே”

 

சுதானு சொன்னான். “உங்கள் கனவில் வந்தது உண்மையாகவே மகான் தான் சேனாதிபதி. நீங்கள் வர்ணித்த அந்த மகானை நானும் என் தாயும் உண்மையாகவே சந்தித்திருக்கிறோம். ஒரு முறை அல்ல இரு முறை”

 

சேனாதிபதி முகத்தில் திகைப்பை வெளிப்படுத்தினான். சுதானு அந்த இரு சந்திப்புகளையும் பற்றி சொன்னான். பத்ரசால் உடனே சொன்னான். ”அப்படியானால் அந்த மகான் சொன்னபடியே நடப்பதை என் பாக்கியமாகக் கருதுகிறேன் இளவரசே” 

 

சுதானு அந்தப் பதிலில் பரமதிருப்தி அடைந்தான். “எனக்கு உதவுபவர்களை நான் சேவகர்களாக நினைப்பதில்லை சேனாதிபதி. அவர்களை நண்பர்களாகவே நினைப்பேன். அவர்களிடம் நான் என்றும் தாராளமாக இருப்பேன். அதை நீங்கள் போகப் போகத் தெரிந்து கொள்வீர்கள்.”

 

பத்ரசால் மெல்லச் சொன்னான். “ஆனால் ராக்‌ஷசர்....”

 

சுதானு கேட்டான். “அவருக்கு என்ன?”

 

“அவர் நம் நடவடிக்கைகளில் அதிருப்தி அடையலாம். மன்னரான பின் உங்களையாவது ஏற்றுக் கொள்ளலாம். ஆனால் என் மீது ஏதாவது குற்றம் சாட்டலாம். ஏனென்றால் அவர் உங்கள் தந்தையின் தீவிர விசுவாசி.”

 

சுதானு உறுதியான குரலில் சொன்னான். “என் நண்பர்கள் மீது அவர் குற்றம் சாட்டுவதை என் மீது குற்றம் சாட்டுவதைப் போலவே நான் நினைப்பேன் சேனாதிபதி. நம் நடவடிக்கைகளில் அவர் அதிருப்தி அடைந்தால் அவர் தாராளமாக மகதத்திலிருந்து வெளியேறி விடலாம். இங்கிருக்கிற வரை அவர் நம்மை அனுசரித்துப் போக வேண்டியவர் என்பதே என் நிலைப்பாடு.”

 

பத்ரசால் நிம்மதி அடைந்தான்.

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

முந்தைய சிந்தனைகள் 121

சிந்திக்க சில விஷயங்கள் என் நூல்களிலிருந்து...

 

யோகி 93

 

அலைபேசி இசைத்தது. ஸ்ரேயா அதை எடுத்து யாரென்று பார்த்தாள். இதுவரை தொடர்பில் இல்லாத புது எண். கடன் வேண்டுமா என்று ஏதாவது வங்கியிலிருந்து கூப்பிட்டுக் கேட்க வாய்ப்பிருக்கிறது. அல்லது, வேறெதாவது விளம்பர அழைப்பாய் இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. அவள் அலைபேசியை எடுத்து சற்று கண்டிப்பான குரலில் பேசினாள். “ஹலோ”

 

“ஹலோ ஸ்ரேயா. நான் ஷ்ரவன் பேசறேன்.”

 

அவன் குரலைக் கேட்டதும் அவளுடைய மனத்தில் பரவிய புத்துணர்ச்சியை அவள் கடிந்து கொண்டாள். ‘எத்தனை பட்டாலும் இந்த மனம் பாடம் கற்றுக் கொள்வதே இல்லை.’

 

“சொல்லுங்க” என்று வறண்ட குரலில் ஸ்ரேயா சொன்னாள்.

 

“உன் கிட்ட நேர்ல கொஞ்சம் பேசணும்.”

 

“இன்னைக்கு நான் ரொம்ப பிசியாய் இருக்கேன்.” என்று பொய் சொன்னாள். மீண்டும் மீண்டும் அடிபட அவள் இதயம் தயாராயில்லை.

 

“அப்படின்னா, நாளைக்குப் பேசலாமா?”

 

“இந்த வாரம் முழுசுமே நான் பிசி.”

 

”புரியுது ஸ்ரேயா. ஆனால் நான் இன்னைக்கோ, நாளைக்கோ உன் கிட்ட கண்டிப்பாய் பேசியாகணும். பிறகு நான் ஓரிடத்திற்குப் போக வேண்டியிருக்கு.  போனால் எப்ப திரும்பி வருவேன்னு நிச்சயமில்லை.”

 

“என்ன விஷயம்னு போன்லயே சொல்லுங்களேன்.” அவனைப் பார்த்தால் அவள் மனம் சிறிதும் வெட்கம், மானம், ரோஷம் இல்லாமல் அவனைக் கொண்டாடும். பட்ட அவமானமெல்லாம் போதும். அவனைப் பார்க்காமல் இருப்பதே நல்லது!

 

“போன்ல பேச முடியாது ஸ்ரேயா.”

 

“அப்படின்னா சாரி.”

 

“ஒரே ஒரு தடவை நாம சந்திச்சுப் பேசலாம் ஸ்ரேயா. அதற்கப்பறம் உனக்கு வேண்டாம்னு  தோணுச்சுன்னா பிறகு நான் கண்டிப்பாய் எப்பவுமே உன்னைத் தொந்தரவு செய்ய மாட்டேன்.”

 

இப்போதும் முடியாதென்று சொல்லி அவன் செய்ததற்குப் பழிதீர்த்துக் கொள் என்று மனதின் ஒரு பகுதி சொன்னது. ஆனால் மனதின் மறுபகுதி ’அப்படிச் சொன்னால் பின் நீ எப்போதும் நிம்மதியாக இருக்க முடியாது’ என்று எச்சரித்தது. அது மட்டுமல்ல, அவன் என்ன சொல்ல வந்தான் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளா விட்டால் அவளுக்கு மண்டையே வெடித்து விடும்....

 

“சரி எங்கே சந்திக்கலாம்?” என்று அவள் கேட்டாள்.

 

“உனக்கு வர சௌகரியமான இடமும் நேரமும் சொல்லு.”

 

ஸ்ரேயா அவள் வீட்டுக்கும் ஆபிசுக்கும் இடையில் உள்ள ஒரு பெரிய பூங்காவின் பெயரைச் சொல்லி, அங்கு அன்று மாலை ஆறு மணிக்குச் சந்திக்கலாம் என்றாள்.

 

“தேங்க்ஸ் ஸ்ரேயா”

 

அன்று அவளுக்கு ஆபிசில் வேலையில் முழுக்கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. ஷ்ரவன் என்ன சொல்வான் என்று அவள் மனம் பல அனுமானங்களை யோசிக்க ஆரம்பித்தது. காதலைச் சொல்வதிலிருந்து கடன் கேட்பது வரை அத்தனை சாத்தியக்கூறுகளும் மனதில் வந்து போயின. சொன்னபடி அவன் வராமல் போகவும் வாய்ப்புண்டு என்று அவள் மனம் அச்சுறுத்தவும் செய்தது.

 

அவளுடைய ஆபிசிலிருந்து ஸ்கூட்டியில் போனால் அந்தப் பூங்காவை கால் மணி நேரத்தில் அடைந்து விடலாம். ஆனால் மாலை ஐந்தரையிலிருந்தே அவள் மனம் அவனைச் சந்திக்கக் கிளம்பச் சொன்னது. இந்த முட்டாள் மனமே பெரிய இம்சை தான் என்று அவள் சலித்துக் கொண்டாள்.  5.46க்கு அவள் கிளம்பினாள்.

 

பூங்காவின் வாசலிலேயே ஷ்ரவன் அவளுக்காகக் காத்திருந்தான். தூரத்திலிருந்து அவனைப் பார்த்தவுடனேயே மனதில் பட்டாம்பூச்சிகள் படபடக்க அவள் மனதை எச்சரித்தாள். “பொறு. ஒரேயடியாய் கற்பனைக் குதிரையை ஓட விடாதே.”

 

அவனை நெருங்கிய போது தான் அவனிடம் நிறைய சிறு சிறு மாற்றங்கள் தெரிவதை அவள் கவனித்தாள். நடை, உடை, பாவனை, கண்கள், சிகையலங்காரம் எல்லாவற்றிலும் மாற்றம் தெரிந்தது. ஆத்மார்த்தமாய் அவனிடம் உணர்ந்த ஆரம்பக் காதல் தான் அவனை உடனடியாக அடையாளம் காட்டியதேயொழிய, மற்றபடி அவன் புதிய ஆளாகவே தெரிந்தான். இந்த மாற்றங்களும் அவனுக்கு மேலும் அழகு சேர்ப்பதாய்த் தோன்றியது. ’மனமே கற்பனைக் கோட்டை எதையும் கட்டாதே. அவன் அழைத்தது அவனுடைய திருமண அழைப்பிதழ் தரவதற்காகக் கூட இருக்கலாம்’ என்று அவள் மனதை எச்சரித்தாள்.

 

“வந்ததுக்கு தேங்க்ஸ்” என்று சொல்லி அவன் கையை நீட்டிய போது, அவள் கை தானாக நீண்டது. இருவருமே அந்த ஸ்பரிசத்தின் இனிமையை உணர்ந்தார்கள். கைகள் விலக சிறிது நேரமாகியது.

 

ஆட்கள் அதிகமாக இல்லாத ஒரு இடமாய்ப் பார்த்து அவர்கள் இருவரும் அமர்ந்தார்கள். ஷ்ரவன் அவளிடம் சொன்னான். “யோகாலயத்துல நான் நடந்துகிட்டது உனக்கு புரியாத புதிராய் இருந்திருக்கும் ஸ்ரேயா. ஆனால் நான் காரணமாய் தான் அப்படி நடந்துகிட்டேன். நான் என்ன செய்தாலும் அதை உன்னிப்பாய் கவனிக்க அங்கே ஆள்களும், கேமிராக்களும் இருந்ததால நாம நெருக்கமாகிறோம்னு அவங்க தெரிஞ்சுக்கறது கூட உனக்கு ஆபத்துல முடியலாம்னு தான் நான் அங்கே அலட்சியமாய் இருந்தேன்.”

 

ஸ்ரேயா திகைப்புடன் அவனைப் பார்த்தாள். அவன் சொன்னான். “எல்லாத்தையும் நான் விவரமாய் சொல்றேன். ஆனால் நீ எனக்கு ஒரே ஒரு சத்தியம் மட்டும் செய்து தரணும். நான் இப்ப சொல்றது எதுவுமே உன் மூலமாய் வேற யாருக்குமே எப்பவுமே தெரியக்கூடாது.”

 

அவன் கையை நீட்ட அவன் உள்ளங்கையில் தன் கையை வைத்து அவள் சத்தியத்தை உறுதிப்படுத்தினாள். ஷ்ரவன் தான் யார் என்பதையும், யோகாலயத்தின் யோகா, தியான வகுப்புகளில் சேர்ந்த காரணத்தையும் அவளுக்குச் சொன்னான். போலீஸ் இலாகா சைத்ரா வழக்கை ரகசியமாக விசாரணைக்கு எடுத்துக் கொண்டது என்று அவன் சொன்னானே தவிர இதில் முதல்வர் சம்பந்தப்பட்டதை அவன் சொல்லவில்லை. சைத்ரா, டாக்டர் வாசுதேவன் இருவர் மரணங்களையும் சொன்னவன் தேவையான சில விவரங்கள் தவிர மற்ற விவரங்களைச் சொல்வதைத் தவிர்த்தான். இதுவே கூட அவன் தொழில் தர்மத்தை மீறிய செயல். ஆனால் அவன் தன் செய்கைக்கான காரணத்தை அவளிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று சொன்னானேயொழிய மற்றதெல்லாம் சொல்வதற்கு அவசியமிருக்கவில்லை.

 

ஸ்ரேயா அவன் சொன்னதை எல்லாம் கேட்டு திகைத்தாள். அவளும் சைத்ரா வழக்கு  குறித்து பத்திரிக்கைகளிலும், தொலைக்காட்சிகளிலும் வந்திருந்த செய்திகளை அறிந்திருந்தாள். ஆனால் உண்மை ஒவ்வொன்றிலும் ஒவ்வொரு விதமாகச் சொல்லப்பட்டிருந்ததால் அவள் தெளிவான அபிப்பிராயத்தை எட்டி இருக்கவில்லை. ஆனால் ஷ்ரவனிடம் உண்மையைக் கேட்டறிந்த போது அவளுக்கு ரத்தம் கொதித்தது. யோகாலயத்தில் இருக்கும் குற்றவாளிகள் எத்தனை உயிர்களை எடுத்திருக்கிறார்கள். என்னவொரு அலட்சியம், என்னவொரு ஆணவம்.... 75 வயதில் அனாதையாய் நிற்கும் சைத்ராவின் தாத்தாவை நினைக்கையில் அவள் மனம் பதைத்தது. 

 

ஷ்ரவன் முடிவில் சொன்னான். “நான் இது வரைக்கும் எடுத்துகிட்ட எந்த வேலையைப் பற்றியும் என் வீட்டுலயோ, என் நண்பர்கள் கிட்டயோ சொன்னதில்லை ஸ்ரேயா. முதல் முதல்ல அதை நான் மீறியிருக்கேன். வாழ்க்கைல முதல் தடவையாய் உன்னைப் பார்த்த முதல் கணத்துலயே நான் காதலை உணர்ந்திருக்கேன். நீயும் அப்படியே உணர்ந்தாய்னும் ஆத்மார்த்தமாய் உணர்ந்திருக்கேன். இப்படியெல்லாம் உணர முடியும்னு யாராவது எப்பவாவது சொல்லியிருந்தால் கண்டிப்பாய் நான் கேலி செய்திருக்கக்கூடிய ஆள். சினிமால தான் நடக்கும், கதையில தான் நடக்கும்னு சொல்லியிருப்பேன். மனசுல உணர்ந்த காதலை வாயால உன்கிட்ட தெரிவிக்கிற இந்த நேரத்துல எனக்கு இருக்கற ஆபத்தையும் உன்கிட்ட சொல்றது தான் நியாயம். இதுவரைக்கும் நான் எடுத்துகிட்ட எல்லா வேலையும் ஆபத்து நிறைஞ்சது தான். ஆனால் ஒவ்வொன்னுலயும் அதை மீறி சாதிச்சுட்டு தான் நான் வந்திருக்கேன். இந்த வேலையும் அப்படி தான். போய்ச் சாதிக்க முடியும்னு நம்பிக்கை இருந்தாலும்,  போனவன் திரும்பி வராமலேயே போகக்கூடிய ஆபத்தும் இருக்குன்னு உன் கிட்ட நான் தெரிவிக்கறது தான் நியாயமாய் இருக்கும். நான் உன் கிட்ட ஒன்னே ஒன்னு தான் கேட்டுக்கறேன். நான் இதுல கண்டுபிடிச்சு வெளியே வர சுமார் மூனு மாசத்திலிருந்து ஆறு மாசம் வரைக்கும் ஆகலாம்னு எதிர்பார்க்கறேன். அது வரைக்கும் எனக்காக காத்திருப்பாயா? அப்படி திரும்பி வந்தால் நான் உன் அம்மா அப்பா கிட்ட முறைப்படி பேசறேன். அப்படி நான் வரலைன்னா, என்னையும் இந்தக் காதலையும் மறந்துட்டு, ஒரு நல்ல பையனாய் பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிட்டு புதிய வாழ்க்கையை நீ ஆரம்பிக்கணும்.”

 

(தொடரும்)

என்.கணேசன்