சதுரங்கம் 41

 

அர்ஜுன் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்த போது பானுமதியும், நித்யாவும் சமையலறையில் சமையலைப் பற்றிச் சுவாரசியமாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பது கேட்டது. இப்போதெல்லாம் நித்யா அம்மாவிடம் நிறைய பேச்சுக் கொடுக்கிறாள். முன்பெல்லாம் அம்மாவிடம் அதிகமாக வம்பிழுக்கும் அவள், இப்போதெல்லாம் அம்மாவிடம் சற்று அதிக அனுசரணையோடு நடந்து கொள்கிறாள். எல்லாம் அர்ஜுன் சொல்லித் தான்.

 

அவன் கடந்த சில நாட்களாகவே இணையத்தில் நிறைய உளவியல் நிபுணர்களின் கட்டுரைகளையும், பேட்டிகளையும் படித்தும், கேட்டும் வருகிறான். இளம் வயதில் நடந்த கொடூர நிகழ்வுகளால் உளவியல் ரீதியாகப் பெருமளவில் பாதிக்கப்பட்டு இருப்பவர்களுக்கு குடும்பத்தினர் எந்த வகையில் எல்லாம் ஆதரவு தர வேண்டும், அவர்களைக் குணப்படுத்த தங்கள் பங்குக்குக் குடும்பத்தினர் என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டும் என்பதற்கு அவன் அதிகக் கவனம் தந்தான். எல்லோரும் ஒருமித்துச் சொல்லும் கருத்துகள் சில இருந்தன. அதன் குறிப்புகளை அர்ஜுன் ஒரு தாளில் வரிசையாக எழுதி வைத்தான்.

 

‘அவர்கள் தனிமையில் மனம் புழுங்கி இருக்க விடாதீர்கள். அவர்களிடம் அதிகம் பேசுங்கள். நிபந்தனைகள் அற்ற பேரன்பு காட்டுங்கள். அவர்களைக் குற்றம் சாட்டிக் கொண்டிருக்காதீர்கள். என்ன நடந்திருந்தாலும் சரி, இனி என்ன நடந்தாலும் சரி நாங்கள் உன்னை ஏற்றுக் கொள்கிறோம், நாங்கள் உன்னுடன் இருக்கிறோம் என்பதை வார்த்தைகளாலும், செயல்களாலும் அவர்களுக்குப் புரிய வையுங்கள். எந்த விதத்திலும் அவர்களுக்குத் தாழ்வு மனப்பான்மை வந்து விடாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். மொத்தத்தில் எந்த பாரமும், அன்பானவர்களுடன் சேர்ந்து சுமக்கையில் இலகுவாகின்றது. எந்த சந்தோஷமும் அன்பானவர்களுடன் சேர்ந்து அனுபவிக்கையில் இரட்டிப்பாகிறது.’

 

முன்பெல்லாம் நித்யா மட்டுமே அம்மாவிடம் ஓரளவு பேசிக் கொண்டிருந்தவள். அதிலும் அம்மாவிடம் வம்பிழுத்து சண்டை போட்டது தான் அதிகம்.    அப்பா எப்போதும் அதிகம் பேசுபவர் அல்ல. அர்ஜுனும் அம்மாவிடமிருந்து விலகியே இருந்திருக்கிறான். அதற்கு அம்மா தான் காரணம் என்றாலும் அம்மா அப்படி விலக அவன் அனுமதித்திருக்கிறான். அதையெல்லாம் யோசித்துப் பார்க்கையில் இத்தனை நாட்களாக இந்த வீட்டில் நடந்த தவறு, அம்மாவை தனியாக அவள் உலகில் மனம் புழுங்கி வாழ விட்டது தான் என்பதைக் கண்டுபிடித்து அர்ஜுன் நித்யாவிடம் சொல்லியிருந்தான்.

 

அதைக் கேட்டுக் கொண்ட நித்யா அம்மாவின் சில சமய தந்தி வார்த்தைகளையும் மீறி இப்போதெல்லாம் அம்மாவைப் பேச வைக்கிறாள். அறிவார்ந்த விஷயங்கள் அம்மாவிடம் பேச முடியாது என்பதால் அவள் அம்மாவிற்கு நன்றாகத் தெரிந்த சமையல் பற்றி அதிகம் பேசுகிறாள். அதே போல் தான் அர்ஜுனும் வலியச் சென்று ஏதாவது கேட்கிறான், பேசுகிறான். நித்யாவிடம் சகஜமாகப் பேசமுடிந்தது போல் அம்மாவுக்கு அர்ஜுனிடம் சகஜமாகப் பேச முடியவில்லை. அவன் முன்னால் நின்றிருக்கையில் அவள் படபடப்பாக இருப்பதை அவன் உணர்கிறான். ஆனால் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் கடந்த ஒருவாரமாக அவன் அவளிடம் பேசுகிறான். முன்பை விட அம்மாவிடம் இறுக்கமும், படபடப்பும் குறைந்திருப்பதை அவனால் பார்க்க முடிகிறது.

 

இது போல் தொடர்ந்தால், அந்த உளவியல் நிபுணர்கள் கூறுவது போல் அம்மா என்றாவது ஒரு நாள் தானாக ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் கூண்டிலிருந்து வெளியே வரலாம், அவளுடைய மனபாரத்தை தன் பிள்ளைகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ளலாம், …. அதைத் தான் அவனும் நித்யாவும் எதிர்பார்க்கிறார்கள்….

 

நித்யா இரவு உணவு வேளையின் போது தந்தையைக் கேட்டாள். “அப்பா நீங்க இமயமலைக்கு வருஷா வருஷம் போறீங்களே. அங்கே பாபாஜியைப் பார்த்திருக்கீங்களா?”

 

“இல்லைம்மா” என்றார் ஞானமூர்த்தி.

 

அவராகத் தொடர்ந்து தன் இமயமலைப் பயண அனுபவங்களைச் சொல்வார் என்று எதிர்பார்த்த நித்யா ஏமாந்து போய் அண்ணனைப் பார்த்தாள். அர்ஜுன் மெலிதாகப் புன்னகைத்தான்.

 

நித்யா தந்தையிடம் அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டாள். “பாபாஜி மாதிரி எதாவது மகான், யோகி யாரையாவது பார்த்திருக்கீங்களா அப்பா?”

 

ஞானமூர்த்தி மகளைக் கூர்ந்து பார்த்தபடி கேட்டார். “என்ன திடீர்னு அப்பாவோட இமயமலைப் பயணம் பற்றியும், மகான்கள், யோகிகள் மேலயும் உனக்கு ஆர்வம் வந்திருக்கு?”

 

அர்ஜுனின் புன்னகை விரிந்தது. அப்பாவைப் பேச வைப்பது சுலபமான காரியம் அல்ல. கேட்கும் கேள்விகளுக்குப் பல சமயங்களில் ஒற்றைச் சொல் அல்லது ஒரு வாக்கியப் பதில் தான் அவரிடமிருந்து வரும். சில சமயங்களில் எதிர்க் கேள்வியும் வரும்.  திறமையான வக்கீலான அவரை யாரும் அனாவசியக் கேள்விகள் கேட்டு சுலபமாகப் பதில்களை வாங்கிவிட முடியாது.

 

நித்யா அவருடைய மகள் என்பதால் அவளுக்கும் சில விசேஷத் திறமைகள் உண்டு.  அவள் அறிய நினைக்கும் விஷயங்களைச் சொல்லாமல் ஒருவர் விலகிப் போய்விட முடியாது. அவள் சொன்னாள். “நான் யோகியின் சுயசரிதை புஸ்தகம் படிச்சுட்டு இருக்கேன். அதனால திடீர்னு அதில் ஆர்வம் வந்துடுச்சு அப்பா.”

 

ஞானமூர்த்தி மகளை புன்னகையுடன் பார்த்தார்.  ஆனால் இம்முறை அவர் பதில் சொல்லாமல் தவிர்க்கவில்லை. “பார்த்திருக்கேன்.”

 

நித்யா தந்தையை முறைத்தாள். “இனி அதைத்தனியாய் நான் கேட்கணுமாக்கும். இதெல்லாம் உங்க பொண்டாட்டியோட ட்ரெய்னிங்கா? இல்லை நீங்க சொல்லிக் குடுத்து அவங்க கற்றுகிட்டாங்களா? கேள்வி கேட்டா விளக்கமா பதில் சொல்ல மாட்டீங்களாக்கும்?”

 

பானுமதி நித்யாவைத் திட்டினாள். “இதுல என்னை ஏன் இழுக்கறேடி?”

 

நித்யா தாய்க்குப் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. தந்தையையே பார்த்தாள். அவர் மகளின் பேச்சை ரசித்த மாதிரி தெரிந்தது. பின் சொல்ல ஆரம்பித்தார். “இமயமலைல மகான்கள், சித்தர்கள், யோகிகள் மட்டுமில்லாமல் நீ எல்லா விதமான ஆள்களையும் பார்க்கலாம் நித்யா. உண்மையான துறவிகள், போலித் துறவிகள், கஞ்சா சாமியார்கள், இமயமலையோட அழகைப் பார்க்க வர்றவங்க, அமைதி தேடி வர்றவங்க இப்படி சொல்லிகிட்டே போகலாம். சில பேர் பெரிய மகானாய் இருப்பாங்க. ஆனால் எந்த அற்புத சக்தியையும் வெளிப்படுத்த மாட்டாங்க. சில பேர் சில அபூர்வ சக்திகளை வெச்சிருப்பாங்க. அதை வெளிப்படுத்துவாங்க. ஆனால் அவங்களை மகான்களாவோ, சித்தர்களாகவோ சொல்ல முடியாது. நான் எல்லா விதமானவங்களையும் பார்த்திருக்கேன்.”

 

“தந்தையே தங்கள் நீண்ட பதிலை மெச்சினோம். ஆனால் நான் கேட்ட கேள்விக்கு மட்டும் பதிலளித்தால் மகிழ்ச்சியடைவேன்.”

 

பானுமதி மகளைத் திட்டினாள். “என்னடி கொஞ்சம் கூட மரியாதை இல்லாமல் அப்பா கிட்ட பேசறே?’

 

“இதை விட எப்படி மரியாதையாய்ப் பேசறது?” என்று நித்யா கேட்டாள். அதற்கு என்ன சொல்வதென்று பானுமதிக்குத் தெரியவில்லை.

 

ஞானமூர்த்தி சிரித்தபடி மகளிடம் சொன்னார்.  ”நீ அறிய விரும்புவதற்குக் கூடுதலாக அல்லவா நான் பதிலளித்திருக்கிறேன் மகளே”

 

“கூடுதல் பதில் என்பதே குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் தந்தையே. அதனால் கேட்டதற்கு மட்டும் பதிலளித்தால் போதுமானது.”

 

அர்ஜுனும், ஞானமூர்த்தியும் வாய்விட்டுச் சிரிக்க பானுமதி புன்னகைத்தாள். அந்த ஒரு கணத்தில் தன்னுடைய குடும்பம் ஒரு மகிழ்ச்சியான குடும்பத்திற்கு உதாரணமாக அர்ஜுனுக்குத் தோன்றியது. ஆனால் இது போன்ற கணங்களை உருவாக்க ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் ஒரு நபராவது இருக்க வேண்டும். அந்த மகிழ்ச்சியை வெளிக்கொணர வேண்டும். இந்தக் குடும்பத்தில் அதற்கு நித்யா இருக்கிறாள். 

 

ஞானமூர்த்தி சொன்னார். “உனக்கு என்னம்மா தெரிஞ்சுக்கணும்?”

 

“அபூர்வசக்தி வாய்ந்த யாரையாவது பார்த்திருக்கீங்களாப்பா? அவங்களப் பற்றி மட்டும் சொன்னால் போதும். கஞ்சா அடிக்கறவனையும், போலிகளையும் இங்கேயே பார்க்கறோமே.”

 

ஞானமூர்த்தி ஒரு கணம் மகளைத் தாண்டி வெற்றிடத்தைப் பார்த்தார். பின் சொல்ல ஆரம்பித்தார். ”முதல் தடவை இமயமலைக்குப் போகறப்பவே நீ சொல்கிற மாதிரி ஒருத்தரைப் பார்த்தேன்ம்மா. அப்போ உன் தாத்தாவும் உயிரோட இருந்தார். நீ பிறக்கலை. அண்ணன் மட்டும் தான் பிறந்திருந்தான். நானும் என் ஃப்ரண்ட்ஸும் சேர்ந்து இமயமலைல ட்ரெக்கிங் போயிருந்தோம். நல்ல குளிர் அங்கே. நாங்க எல்லாம் ஸ்வெட்டர், ஜெர்க்கின்ஸ், தலைல குல்லாய், கைல க்ளவுஸ்  எல்லாம் போட்டுகிட்டு இருந்தோம். ரொம்ப தூரம் போய் ஒரு இடத்தில் உட்கார்ந்து ஓய்வு எடுத்துகிட்டோம். அப்படி உட்கார்ந்திருக்கறப்ப எனக்கு திடீர்னு எழுந்து போகணும்னு ஒரு உந்துதல் வந்துச்சு. அது ஏன் வந்துச்சுன்னு எனக்கே புரியலை. அதுவும் ஒரு பக்கமாய் போய்ப் பார்க்கத் தோணுச்சு.”

 

அவர் சொல்வதை மூவரும் மெய்மறந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

ரட்சகன் 14

 

 

நிரஞ்சன் வீடு திரும்பிய போது நிர்ப்பயா ஹாலில் அமர்ந்திருந்தாள். நிபந்தனைகளைத் திணித்து வீட்டுக்கு வந்திருக்கும் அவளிடம் இறுக்கமாகத் தான் இருக்க வேண்டும், அளவோடு தான் பேச வேண்டும் என்று அவன் முன்கூட்டியே முடிவு செய்து வைத்திருந்தான். ஆனாலும் மூன்று வருடங்கள் கழித்து அவளைப் பார்க்கையில் அவனையறியாமல் அவன் வாயிலிருந்து “ஹாய் சிஸ்” என்ற வார்த்தைகள் வந்தன. அவளும் புன்னகையுடன் “ஹாய் ப்ரோ” என்றாள்.

 

அவளிடம் எந்த மாற்றமும் இல்லை. அவள் முன்பு போலவே இருக்கிறாள். ஆனால் அவனையும் அறியாமல் “ஹாய் சிஸ்” என்று அழைத்தாலும் அவனால் முன்பு போல அவளிடம் இருக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை. மேற்கொண்டு எதுவும் பேசாமல் அவன் தனதறைக்குச் செல்ல நகர்ந்த போது நிர்மலா நீலேஷ் விரலைப் பிடித்துக் கொண்டு வந்து அவனுக்கு மாமனை அறிமுகப்படுத்தினாள். “நீலேஷ். இது தான் உன் மாமா”

 

குழந்தை நீலேஷ் தன் தந்தையின் பிரிவைக் கடுமையாக உணர்ந்திருந்தான். தந்தை தினமும் அவனைத் தூக்கிக் கொண்டு விளையாடுவார். அவனை அழைத்துக் கொண்டு வெளியில் செல்வார். அம்மா அளவுக்குக் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்க மாட்டார். அவனுக்கு செல்லம் தருவார். அவனுக்கு நிரஞ்சனைப் பார்க்கையில் அப்பா நினைவுக்கு வந்தார். கிட்டத்தட்ட அப்பாவின் வயதுடைய தோற்றம், அதே உயரம் கொண்ட தாய்மாமனைப் பார்க்கையில் அப்பா நினைவு பலமாக வர, நீலேஷ் ஆவலுடன் இரு கைகளையும் உயர்த்தி தூக்கிக் கொள்ள சைகை செய்தான்.

 

அழகான அந்தக் குழந்தை கைகளை உயர்த்தி அவனைப் பார்த்த போது நிரஞ்சனால் அலட்சியப்படுத்தி நகர முடியவில்லை. அவனை அவன் வாரி எடுத்துக் கொண்ட நிரஞ்சனை நீலேஷ் “மாமா” என்று மெல்லிய குரலில் அழைத்தான். அந்தச் சிறிய வார்த்தை, அந்த அன்பான அழைப்பு நிரஞ்சனை என்னவோ செய்தது. அவன் இதுவரையில் உணர்ந்திருக்காத ஏதோ ஒன்று அவனை அசைத்தது. அவன் அந்தக் குழந்தையுடன் தனதறைக்கு விரைந்தான். அக்காவையோ, பெற்றோரையோ அவன் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.    

 

கராச்சி துறைமுகத்திலிருந்து யுவராஜின் கண்களை ஒரு கருப்புத் துணியால் இறுக்கமாகக் கட்டிக் கொண்டும், கைகளை அவனுக்குப் பின்னால் ஒரு நைலான் கயிறால் இறுக்கமாகக் கட்டிக் கொண்டும் தான் கடத்தல்காரர்கள் அழைத்துச் சென்றார்கள். சுமார் இரண்டு மணி நேர ஜீப் பயணத்திற்குப் பின் அவனை ஒரு இடத்திற்குக் கால்நடையாக அழைத்துச் சென்றார்கள். சீரான தரையாக இல்லாமல் கற்கள் நிறைந்த ஒரு தரையில் அவன் சுமார் கால் மணி நேரம் நடக்க வேண்டியிருந்தது. முடிவாக அவனை ஒரு அறைக்குள் அழைத்துச் சென்ற பிறகு தான் கைகள் மற்றும் கண்களைக் கட்டியிருந்த கட்டுக்களை அவிழ்த்தார்கள்.

 

அவன் எதிரே நின்றிருந்த மனிதனுக்கு வயது சுமார் ஐம்பது இருக்கும். ஆனால் அவன் திடகாத்திரமாக இருந்தான். அவன் ஹிந்தியில் தான் பேசினான் என்றாலும் கப்பலில் பேசியவனைப் போலவே அவன் பேச்சிலும் உருதுச் சொற்கள் கலந்திருந்தன.

 

“உன்னைக் கடத்திக் கொண்டு வர வேண்டியிருந்தது எங்களுக்கு வருத்தமாகத் தான் இருக்கின்றது. ஆனால் அதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.”

 

அவன் வருத்தப்படுவதாகச் சொன்னாலும், அவன் சொன்ன தொனியில் யுவராஜுக்கு எந்த வருத்தத்தையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

யுவராஜ் கேட்டான். ”நீங்கள் என்னை எதற்காகக் கடத்தினீர்கள் என்பதை நான் தெரிந்து கொள்ளலாமா?”

 

“அதை நான் உனக்குத் தெரிவிக்க முடியாது.”

 

யுவராஜ் கேட்டான். “என்னால் உங்களுக்கு எதாவது பிரச்சினை ஆகியிருக்கிறதா?”

 

“இல்லை.”

 

“பின் ஏன்?”

 

அவன் இதற்கு பதில் சொல்வதா வேண்டாமா என்று சிறிது யோசித்து விட்டுச் சொன்னான். “உனக்கு வேண்டப்பட்டவர்களால் எங்களுக்கு ஒரு காரியம் நடக்க வேண்டும்.”

 

“அது என் மாமனாராக இருந்தால் நீங்கள் வீண் முயற்சி எடுத்திருக்கிறீர்கள். அவர் என்னை மருமகனாக ஏற்காதவர். அதனால் அவர் எனக்காக எதையும் செய்ய மாட்டார்.”

 

யுவராஜ் சொன்னதற்கு அவன் ஆம் என்றோ இல்லை என்றோ சொல்லவில்லை.  அவன் சொன்னான். “எங்கள் கோரிக்கை நிறைவேற்றப் பட்டால் உன்னை பத்திரமாக இந்தியாவுக்கு நாங்களே அனுப்பி வைப்போம். அது வரை நீ அமைதியாக இருந்து எங்களுக்கு ஒத்துழைக்க வேண்டும். தப்பிக்க முயற்சி செய்தால் நீ சுட்டுக் கொல்லப்படுவாய். நீ சாக அவசரப்பட மாட்டாய் என்று நம்புகிறேன்.”

 

“இப்போது எங்கிருக்கிறோம்?”

 

“உனக்கு சொன்னால் புரியாது. எங்களுடைய பலத்த காவலில் இருக்கிறாய் என்பதை மட்டும் புரிந்து கொள் போதும்.”

 

யுவராஜுக்குத் தன் மனைவியையும், குழந்தையையும் பற்றிச் சொல்லி ஒரு முறை கெஞ்சிப் பார்க்கத் தோன்றியது. ஆனால் அது எந்தப் பலனும் இருக்காது என்பது அந்த ஆளைப் பார்க்கையிலேயே அவனுக்குப் புரிந்தது. அவன் பரிதாபமாக மௌனமாய் இருந்தான்.

 

அந்த ஆள் தன்னுடைய அலைபேசியில் யுவராஜை இரண்டு படங்கள் எடுத்து விட்டு போய் விட்டான். அறைக்கதவு பூட்டப்படும் சத்தம் யுவராஜுக்குக் கேட்டது. அவன் அவர்களிடம் தான் இருக்கிறான், உயிரோடு இருக்கிறான் என்பதை நிரூபிக்கத் தான் அவன் படம் எடுத்திருக்கிறான். அந்தப் படங்களை அனுப்பி தான் அவன் பேரம் பேசப் போகிறான் என்பது புரிந்தது. யார் இவன்? யாருக்காக இவன் செயல்படுகிறான்? இவனுடைய பின்புலம் என்ன? இவன் என்ன கேட்கப் போகிறான்? கேள்விகள் நீண்டன. ஆனால் பதில்களைத் தெரிந்து கொள்ளத்தான் வழியில்லை.

 

பெருமூச்சு விட்ட யுவராஜ் தானிருக்கும் அறையை ஆராய்ந்தான். பாழடைந்த வீட்டின் ஒரு பகுதியாக அது இருக்கக்கூடும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. எட்டடிக்கு எட்டடி உள்ள சிறிய அறை அது. தரை பழங்காலத்து சிமெண்ட் தரையாக இருந்தது. அதிலும் சில இடங்கள் பெயர்ந்து குழிகள் இருந்தன. அறையில் ஒரு அலமாரி இருந்தது. அதில் இரண்டு செட் பழைய ஆடைகள் இருந்தன. ஒரு எவர்சில்வர் பாத்திரத்தில் தண்ணீரும் அருகே ஒரு தம்ளரும் ஒரு மூலையில் வைக்கப்பட்டு இருந்தன. தரையின் இன்னொரு மூலையில் ஒரு பாயும், ஒரு தலையணையும், ஒரு போர்வையும் இருந்தன. அறையை ஒட்டி நாலடிக்கு நாலடி கொண்ட ஒரு கழிப்பறை இருந்தது. அறையில் ஒரே ஒரு ஜன்னல் இருந்தது. அது திறக்க முடியாதபடி வெளியே ஆணியடிக்கப்பட்டு இருந்தது. அறையில் ஒரே ஒரு சிறிய பல்பு தவிர வேறு எந்த மின் சாதனமும் இல்லை.   

 

இதில் இனி எத்தனை நாட்கள் கழிக்க வேண்டியிருக்கும் என்பது யுவராஜுக்குத் தெரியவில்லை. ஒரு வேளை அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் இங்கேயே இருக்கவும் வாய்ப்பிருக்கிறது என்று ஒரு கணம் நினைத்தான். பின் அது தவறான அபிப்பிராயமாக அவனுக்குத் தோன்றியது. அவனை வைத்து அவர்களுக்குக் காரியம் கைகூடா விட்டால் அவர்கள் அவனைக் கொன்று விடவும் கூடும். சாவதில் அவனுக்கு வருத்தம் இல்லை. ஆனால் அவன் திரும்பச் செல்லா விட்டால் அவன் மனைவியும், மகனும் அடையப்போகும் துக்கத்தை நினைக்கையில்  அவன் வேதனை அதிகமாகியது.

 

எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் எந்த உதவியும் கேட்டு அவனுடைய மாமனாரிடம் அவனோ, அவன் மனைவியோ, மகனோ போய் நிற்கக்கூடாது என்பதில் அவன் மிக உறுதியாக இருந்தவன். ஆனால் இன்று அவனைப் பணயக்கைதியாக்கி அவன் மாமனாரிடம் இந்தக் கடத்தல்காரர்கள் பணம் பறிக்கத் திட்டமிட்டு இருப்பது போல் தெரிகிறது. அவன் உயிரோடு வீடு திரும்ப வேண்டுமென்றால் கடத்தல்காரர்கள் கேட்பதை அவன் மாமனார் தர வேண்டிய நிலைமை இன்று இருக்கிறது. அதாவது அவனுடைய மாமனாரின் தயவு தேவைப்படுகிறது. விதி அவனுக்குக் கருணை காட்டவில்லை.  

 

அவனை மீட்க அவர் எதையும் செய்யா விட்டாலும் அவருடைய மகளை அவர் கைவிட்டு விடமாட்டார் என்ற நம்பிக்கை யுவராஜுக்கு இருக்கிறது. கைவிடுபவராக இருந்தால் அவனுடன் வாழும் போது கூட அவளுக்குப் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் செய்திருக்க மாட்டார். நிர்ப்பயாவும், நீலேஷும் நலமாகவும் பாதுகாப்புடனும் இருந்தால் அது போதும் அவனுக்கு. ஆனால் அவனைப் பிரிந்திருக்கும் அவர்கள் மனம் வாடுவார்கள் என்ற வேதனை தான் மனதை அரித்தது.   

(தொடரும்)

என்.கணேசன்

சதுரங்கம் 40

 

சாவித்திரி சொன்ன அந்த முக்கியத் தகவல் உபயோகமானதாக இருந்தாலும் நடப்பு சூழலில் அவள் சொல்வதற்குப் பொருத்தமான ஆட்கள் ஆளும் கட்சியிலேயே நிறைய பேர் இருந்தார்கள். அவர்களிடம் நூறு கோடிகளில் இருந்து பல்லாயிரம் கோடிகள் வரை பணம் இருந்தது. பலரும் மிகவும் புத்திசாலித்தனமாக தங்கள் சம்பாத்தியத்தை சட்டரீதியாகவே தொழில்களில் முதலீட்டாக மாற்றி விட்டிருந்தார்கள். பணம் அளவுக்கு மீறி இருப்பதால் அதை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அவர்களில் பலரும் குழப்பத்தில் இருந்தார்கள். அசையும் சொத்துக்கள், அசையாச் சொத்துகள், தங்கக் கட்டிகள் என எல்லாமே அவர்களிடம் கணக்கில்லாமல் இருந்தன. அவர்களில் பலருக்குக் கள்ளத் தொடர்புகளும் இருந்தன. ஆக, கொலையாளி என்று சந்தேகப்படும் தகுதியும் வாய்ப்பும் பலருக்கு இருப்பதால் அவர்களில் உண்மைக் குற்றவாளியைக் கண்டுபிடிப்பது சிரமம் தான் …

 

கீதா சொன்னாள். “விமலுக்குக் கண்டிப்பாய் அந்தக் கொலையாளியைத் தெரிஞ்சிருக்கணும். இல்லையா அர்ஜுன்?”

 

“ஆமா. அவனுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும்னு கொலையாளிக்கும் தெரிஞ்சிருக்கும். அதனால தான் விமல் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கறதுக்காக தப்பிச்சுப் போயிருக்கான்.  விமலைக் கண்டுபிடிச்சு அவன் கிட்ட பேசினால் கொலையாளி யாருன்னு நாம கண்டுபிடிச்சுடலாம். ஆனால் அவன் இருக்கற இடத்தைக் கண்டுபிடிக்கறது எப்படிங்கறதை தான் நாம யோசிக்கணும் கீதா”

 

“நான் சந்திச்ச எல்லா ஆள்களையும் போலீஸும் சந்திச்சுப் பேசியிருக்குன்னு சொன்னாங்க. என் கிட்ட சொன்ன தகவல்களை அவங்க போலீஸ் கிட்டயும் சொல்லியிருப்பாங்க. விமலைக் கண்டுபிடிக்க போலீஸுக்கு நம்மளை விட வாய்ப்புகள் அதிகம்…”

 

“அதனால தான் விமல் அவனோட மொபைல்ல யாரையும் தொடர்பு கொள்ளலை. அவன் கடைசியாய் பேசினது நர்மதா கிட்ட தான். அவன் கடைசியாய் பேச முயற்சி செஞ்சதும் அவள் கிட்ட தான். அவள் போன் எடுத்துப் பேசலைன்னவுடனேயே அவன் விஷயத்தை யூகிச்சிருப்பான். உடனே தலைமறைவாயிருப்பான்.”

 

அர்ஜுன் சொன்னது போல் தான் நடந்திருக்க வேண்டும்… கீதா சொன்னாள். “கோடி ரூபாய் வாட்ச்சும், கருப்பு பென்ஸ் காரும் யார் கிட்ட இருக்குன்னு சேர்த்துப் பார்த்தால்?”

 

“ரோல்ஸ் ராய்ஸ் மாதிரி கார்ன்னா நாம சுலபமாய் கண்டுபிடிச்சடலாம் கீதா. ஆனால் பென்ஸ் கார் எல்லாம் இப்ப எல்லார் கிட்டயும் இருக்கு. அது மட்டுமில்லாம, அரசியல்வாதிகள் அவங்க கிட்ட இருக்கறதை எல்லாம் அவங்க பேர்லயே வெச்சிருக்கறதில்லை. அதெல்லாம் யார் யார் பேர்லயோ இருக்கும். ஆனா இவங்க தான் அதைப் பயன்படுத்திகிட்டிருப்பாங்க. ஆயிரம் கோடிகள்ல சொத்துக்கள் இருந்தாலும் இவங்க கணக்கு காண்பிக்கறதே சில கோடிகள்ல தானே. அதனால இந்த ரெண்டையும் சேர்த்தும் கண்டுபிடிக்க முடியாது.”

 

கீதா சிறிது யோசித்து விட்டுச் சொன்னாள். ”அந்தக் கருப்பு பென்ஸ் கார்  ரெஜிஸ்டிரேஷன் நம்பரை வைத்துக் கண்டுபிடிக்கலாமே அர்ஜுன்? அது நர்மதா வீட்டு சிசிடிவி கேமிரால பதிவாயிருக்கும். அதை போலீஸ் வெளியிட மாட்டாங்கன்னே வெச்சிகிட்டாலும், உன் கிட்ட பேசின பக்கத்து வீட்டுக்காரர் வீட்டு சிசிடிவி கேமிரால எதாவது ஒரு நாளாவது பதிவாகி இருக்கலாமே?”

 

“கண்டிப்பாய் அந்தக் கொலையாளி சரியான ரெஜிஸ்டிரேஷன் நம்பரை அந்தக் கார்ல வெச்சிருக்க மாட்டான் கீதா. ஏதாவது போலி நம்பர் தான் இருக்கும்.”

 

“சரி… நர்மதா இறந்த ராத்திரி யாராவது வந்து போனது அவங்க வீட்டு கேமிரால பதிவாகியிருக்காதா?”

 

“அதையும் நான் கேட்டேன். போலீஸ்காரங்க அவர் வீட்டு கேமிரா பதிவையும் பார்த்திருக்காங்க. எதுவும் தெரியலையாம். நர்மதா வீட்டு பெரிய கேட் இடது பக்கமாய் தான் இருக்கு. அவர் வீடு வலது பக்கத்து வீடு.  கொலையாளி கவனமா வலது பக்கமாய் போகலை போலத் தெரியுது. இடது பக்கத்து வீட்டுல சிசிடிவி கேமிரா இல்லை. நம்ம போலீஸ்காரங்க நர்மதா வீட்டு கேமிரா ரிப்பேராயிருக்குன்னு இப்ப சொல்றாங்க. அது பச்சைப் பொய்ன்னு தெரியுது. ஆனால் அது பொய்யின்னு நிரூபிக்க வழியில்லை...”

 

விமல் வெளிப்பட்டு உண்மையைச் சொன்னால் ஒழிய கொலையாளியைக் கண்டுபிடிக்க முடியாது என்ற முடிவுக்கே இருவரும் வந்தார்கள். ஆனால் விமல் வெளிப்பட்டு உண்மையைச் சொல்லும் வரை அவனை விட்டு வைப்பார்களா?

 

நித்யா சத்தமில்லாமல் வந்து ஏதோ ஒரு சீட்டை அர்ஜுனிடம் நீட்டினாள். பார்க்க டாக்டர் தரும் மருந்துச்சீட்டு போல் அவனுக்குத் தெரிந்தது.

 

அர்ஜுன் கேட்டான். “என்னடி இது?”

 

“பரண்ல இருக்கிற அம்மாவோட டிரங்குப் பெட்டில வேறெதாவது கிடைக்குதான்னு தேடிப் பார்த்தேன். இது கிடைச்சுது.”

 

அர்ஜுன் அந்தச் சீட்டை வாங்கிப் பார்த்தான். டாக்டர் சாரதா நம்பீசன் என்ற மனநல மருத்துவர் பெயரும், விலாசமும் மேலே இருந்தன. நோயாளியின் பெயர் பானுமதி வயது 22 என்று இருந்தது. மூன்று மருந்துகள் அந்தச் சீட்டில் எழுதப்பட்டிருந்தன. ஒரு மாத காலத்திற்கு எடுத்துக் கொள்ளும்படியான அளவில் மாத்திரைகளுக்கு அவர் எழுதிக் கொடுத்திருந்தார்.

 

வயது 22 என்றால் அவன் பிறந்த சமயமாக இருக்க வேண்டும். அண்ணனும் தங்கையும் யோசனையுடன் பார்த்துக் கொண்டார்கள். மருந்துச் சீட்டு பழுப்பேறி இருந்தது. அழுத்திப் பிடித்தால் சீட்டு கிழிந்து விடும் போல் தோன்றியது.

 

அர்ஜுன் இணையத்தில் டாக்டர் சாரதா நம்பீசனைத் தேடினான். அந்தப் பெயரில் மூன்று மருத்துவர்கள் இருந்தார்கள். மூவரில் இருவர் மனநல மருத்துவர்கள் அல்ல. ஒரே ஒருவர் தான் மனநல மருத்துவர். அவரும் பத்து வருடங்களுக்கு முன் இறந்திருந்தார். இணையத்தில் இருந்த விலாசமும், மருந்துச் சீட்டில் இருந்த விலாசமும் ஒன்று தான். 

 

அதில் எழுதப்பட்டிருந்த மாத்திரைகள் எதற்காக என்பதையும் அர்ஜுன் இணையத்தில் தேடினான்.  டிப்ரஷன் என்ற மனச்சோர்வு நோய்க்கான மருந்துகள் என்று தெரிந்தது. அவனோடு சேர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த நித்யா வருத்தத்துடன் சொன்னாள். “அப்படின்னா நீ பிறந்த சமயத்திலேயே அம்மாக்கு இந்தப் பிரச்சினைகள் எல்லாம் இருந்திருக்கு அண்ணா.”

 

அர்ஜுன் மெல்லத் தலையசைத்தான். அதனால் தான் அம்மா அவனிடம் அப்படி இருந்திருக்கிறாள். பெற்றோரின் தற்கொலையால் ஏற்பட்ட பாதிப்பின் தொடர்ச்சியா, இல்லை வேறெதாவது காரணமா என்பது தெரியவில்லை. சொல்லப் போனால், இப்போதும் அவள் முழுவதுமாக குணமடைந்து விடவில்லை. இந்த உளவியல் பிரச்சினை அவளுக்கு இருப்பது தெரியாமல் அவன் சில நாட்கள் முன்பு வரை அவளை வெறுத்திருக்கிறான். அதை நினைக்கையிலேயே அவன் மனம் உறுத்தியது.

 

நித்யா மெல்லக் கேட்டாள். “அம்மாவோட பிரச்சினைகளுக்கு என்ன காரணம்னு நாம எப்படின்னா தெரிஞ்சுக்கறது?”

 

அர்ஜுன் யோசனையோடு சொன்னான். “அப்பா கிட்ட கேட்கலாம். ஆனால் அவர் சொல்ல மாட்டார். பழசைப் பற்றிப் பேசிப் பிரயோஜனம் இல்லைன்னு சொல்வார்.”

 

“நீ பிறக்கறப்ப கூட்டுக் குடும்பமாய் தானே இருந்துச்சு. அப்படின்னா பாட்டிக்கும் சித்தப்பாவுக்கும் இது பற்றித் தெரிஞ்சுருக்குமே அண்ணா.”

 

“இந்த விஷயத்துல நாம நேரடியாய் அவங்களக் கேட்க முடியாது நித்யா. அப்படியே நாம கேட்டாலும் அவங்க உண்மையைச் சொல்வாங்கன்னு எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. எல்லாரும் சேர்ந்து எதையோ நம்ம கிட்ட மறைக்கற மாதிரி தான் தெரியுது.”

 

“ஆமா. பாட்டியும் அம்மாவும் ஒரே கிராமத்துக்காரங்கங்கற சின்ன விஷயத்தைக் கூட இதுவரைக்கும் நமக்கு யாருமே சொன்னதில்லை. நீ அத்திவாக்கம் போய் விசாரிச்சிருக்காட்டி அது இப்ப கூட நமக்குத் தெரிஞ்சிருக்காது.”

 

அர்ஜுன் யோசனையுடன் சொன்னான். “அந்தச் சின்ன விஷயம் மூலமாய் நமக்கு எதாவது பெரிய விஷயம் தெரிய வந்துடும்னு பயப்படறாங்களோ என்னவோ?”

 

யோசிக்க யோசிக்க அந்த சந்தேகம் அவன் மனதில் உறுதியானது. அன்று கீதாவைச் சந்தித்த போது அந்த மருந்துச்சீட்டு பற்றி கீதாவிடம் அர்ஜுன் சொன்னான். அப்போது அவள் சில பெண்களுக்கு முதல் பிரசவத்தின் போது அப்படி டிப்ரஷன் என்ற மனசோர்வு நோய் வருவதுண்டு என்று கேள்விப்பட்டிருப்பதாகச் சொன்னாள். “நல்ல வேளை உங்கம்மா குணமடைஞ்சுட்டாங்க. சிலர் குணமடையாம இருக்கறதுமுண்டுன்னு நான் கேள்விப்பட்டிருக்கேன்.”

 

மருந்து சாப்பிட வேண்டியிருக்காத நிலைமையில் அம்மா இருக்கிறாள் என்றாலும் ஒரு காலத்தில் ரசித்த பழைய காதல் பாடல்களை மீண்டும் ரசிக்கும் அளவு அம்மா முற்றிலுமாக மீண்டு வந்துவிடவில்லையே!

(தொடரும்)

என்.கணேசன்